Πάσπαλι στο Gazzetta: «Αυτή είναι η αλήθεια για τις χαμένες βολές, μου άλλαξαν όλη την καριέρα»

- Τώρα είσαι ο άνθρωπος ο οποίος τρέχει τα πράγματα στην Παρτίζαν μετά και την αποχώρηση των Ομπράντοβιτς και Σάβιτς. Πόσο δύσκολο είναι αυτή τη στιγμή το έργο και η αποστολή που έχεις αναλάβει;

«Τώρα που μιλάμε, ύστερα από δύο μήνες, τώρα είναι κάπως πιο σταθερά τα πράγματα. Όμως δύο μήνες τώρα έγιναν πολλά. Η αποχώρηση του Ζέλικο έκανε αρκετή ζημιά. Και στην Παρτίζαν και στον Ζέλικο. Δεν το περίμενε κανείς. Και βεβαίως η περίοδος μετά την αποχώρηση του Ζέλικο ήταν πολύ δύσκολη. Εγώ ήμουν κάποιος που ο σύλλογος αποφάσισε να φέρει πίσω σε μια δύσκολη στιγμή. Θα κάνουμε μια προσπάθεια να συνέλθουμε. Υπάρχουν και άλλα προβλήματα τα οποία και λύνεις κάθε μέρα. Προχωράμε βήμα-βήμα. Όπως λέει και ο προπονητής για το γήπεδο, έτσι πρέπει να κάνουμε κι εμείς εκτός γηπέδου.

- Πώς βίωσες την κατάσταση με τη Μπάγερν, όταν οι οπαδοί της ίδιας ομάδας γιουχάρισαν την ομάδα τους;

«Ήταν άσχημο. Δεν είναι ωραίο να το ζεις αυτό. Μεγάλη έκπληξη που το έζησαν. Νομίζω ότι δεν θα ξαναγίνει πια. Αλλά κάποια πράγματα δεν δεν μπορείς να τα ελέγξεις και δεν έχουν σχέση με το μπάσκετ. Τώρα είναι κάπως καλύτερα, αλλά συνδέονται με πολιτικά θέματα που υπάρχουν στη χώρα. Ζούμε σε μια χώρα όπου η πολιτική μπαίνει παντού και αλλάζει ζωές και καταστάσεις. Οι φίλαθλοι έχουν χωριστεί σε αυτούς που καταλαβαίνουν και σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν. Εμείς όμως μπορούμε να ελέγξουμε μόνο το μπάσκετ. Από εκεί ξεκινάμε.

- Επικοινώνησες καθόλου με τον Ζέλικο μετά την επιστροφή σου;

«Ναι, τον πήρα τηλέφωνο λίγες μέρες αφού ήρθα. Δεν έχουμε συναντηθεί από κοντά, αλλά ήταν από τους πρώτους ανθρώπους με τους οποίους ήθελα να μιλήσω. Ήθελα να ακούσω από πρώτο χέρι τι είχε συμβεί και γιατί τα πράγματα έφτασαν σε αυτό το σημείο.»

- Βάσει και της εμπειρίας σου, ποιος είναι ο άμεσος στόχος για την ομάδα;

«Πριν από δύο μήνες η κατάσταση δεν ήταν καλή. Το πρώτο που θέλουμε είναι να παίζουμε καλό μπάσκετ. Στην EuroLeague ίσως έχουμε αργήσει, αλλά έχουμε ακόμη κάποια παιχνίδια για να το προσπαθήσουμε. Δεν μπορούμε να δεσμευτούμε για συγκεκριμένο στόχο. Στόχος μας είναι η Aba Liga. Θέλουμε να τελειώσουμε τη σεζόν με αξιοπρέπεια. Αν το πετύχουμε, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι κάναμε το καλύτερο δυνατό μέσα στις συνθήκες. Η ομάδα πιθανόν θα χρειαστεί πολλές αλλαγές στο μέλλον. Αυτό όμως είναι δουλειά για το καλοκαίρι.»

- Έχουμε μπει στην τελική ευθεία της Euroleague. Έχεις παίξει σε playoffs, σε Final Four και αν σου έλεγα να κάνεις μια πρόβλεψη για το φετινό Final Four, τι θα επέλεγες;

«Η φετινή σεζόν έχει πολλές εκπλήξεις και θα υπάρξουν κι άλλες. Από την πρώτη έως τη δέκατη θέση η διαφορά είναι δύο ή τρεις νίκες. Η Μονακό είχε προβλήματα. Η Χάποελ Τελ Αβίβ επίσης έχει κάποια θέματα τώρα γιατί έχουν πολλούς παίκτες και πρέπει να είναι όλοι ευχαριστημένοι. Μου φαίνεται ότι αυτό γίνεται και στον Παναθηναϊκό. Λέω για ομάδες που βρίσκονται σε κάποια κρίση. Ομάδες που έρχονται από πίσω όπως εμείς και η Μπάγερν, αρχίζουμε κάπως να στρώνουμε. Ο Ολυμπιακός πάει σταθερά πολύ καλά. Η Φενέρμπαχτσε έχει βελτιωθεί και φαίνεται πιο σταθερή από πέρσι. Και έχει την καλύτερη ομάδα. Και πολύ καλή ομάδα ο Ερυθρός Αστέρας που μπορεί να πάει πολύ ψηλά. Μπορεί να είναι η μεγαλύτερη έκπληξη. Από εκεί και πέρα από 1η έως και 10η θέση η διαφορά είναι 2-3 νίκες.»

- Το προσωπικό στοίχημα του Ζάρκο Πάσπαλι στην Παρτίζαν; Ποιο είναι;

«Να κάνω όνομα. Γιατί δεν μπορώ να πω ότι είμαι κάποιος σπουδαίος GM. Είναι πολλά τα πράγματα και πολύ περίπλοκη η θέση. Δεν το έχω ξανακάνει. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να βοηθήσω την ομάδα όσο μπορώ. Και σιγά-σιγά με τον σεβασμό από τους παίκτες και τον προπονητή, να κάνουμε κάτι καλό. Να παίξουμε καλό μπάσκετ.»

- Δεν είναι λίγο περίεργο όμως δύο πρώην συμπαίκτες να έχουν σχεδόν ίδιο πόστο στους αιώνιους της Σερβίας; Και αναφέρομαι σε εσένα και στον Μίλαν Τόμιτς στον Ερυθρό Αστέρα.

«Ναι είναι, αλλά να σου πω κάτι; Το έχουν κάνει αυτά τα παιδιά και το γνωρίζουν το αντικείμενο. Ο Μίλαν ήταν προπονητής, ήταν μάνατζερ, βοηθός προπονητής, αλλά εγώ τώρα ξεκινάω να μάθω ποια είναι η θέση μου και πώς λειτουργεί το σύστημα. Εντάξει όμως, είμαστε μεγάλοι και θα τα πάμε καλά»

- Αν και είχες γράψει ήδη μια καριέρα με παρουσία σε Εθνική Γιουγκοσλαβίας, Παρτίζαν και ΝΒΑ, ξαφνικά βρέθηκες στον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1991. Και μάλιστα σε μια εποχή που ο Ολυμπιακός δεν ήταν στα καλά του και απλά φαινόταν ότι ήθελε να κάνει μια προσπάθεια να μπει στο προσκήνιο. Γιατί πήρες τότε αυτήν την απόφαση;

«Δεν ξέρω εάν αυτό πρέπει να είναι το συνηθισμένο φαινόμενο. Απλά έγινε. Εκείνη τη στιγμή η Πάρτιζαν ζήτησε πάρα πολλά χρήματα για να φύγω και δεν υπήρχαν επιλογές από τους άλλους. Ήθελα να πάω κάπου όπου το μπάσκετ ήταν αναπτυγμένο τότε όπως η Ισπανία και η Ιταλία αλλά εμφανίστηκε ο Ολυμπιακός όπου δεν ήξερα τι γινόταν. Μόνο ότι δεν τα πήγαιναν καλά. Και ότι με τον νέο πρόεδρο και τον νέο προπονητή ότι ήθελαν να κάνουν κάτι καλό. Και έτσι έφεραν εμένα. Τα χρήματα ήταν πάρα πολλά. Όχι μόνο για εμένα αλλά και για την Παρτίζαν. Θυμάμαι στα πρώτα παιχνίδια, ας πούμε το πρώτο ματς με τον Άρη που έλεγαν στην περιγραφή του αγώνα ‘καλός ο Πάσπαλι, δεν είναι άσχημα τα 300 εκατομμύρια για άλλους δύο πόντους’. Ακούγεται σαν πλάκα, αλλά δεν ήταν. Χρειαζόταν χρόνος ώστε να καταλάβει ο κόσμος ότι είχαν πάρει έναν καλό παίκτη. Και ότι αυτός ο παίκτης θα μπορούσε να οδηγήσει τον Ολυμπιακό ψηλά. Αυτές οι αλλαγές ήταν πολύ γρήγορες. Εγώ ήμουν ένα κομμάτι της επιτυχίας και του προπονητή και του προέδρου. ¨Έζησα πολύ ωραίες στιγμές. Και μέσα στο γήπεδο, με την απόδοση μου ως σκόρερ. Με τις νίκες που είχαμε κάνει. Από εκεί και πέρα θεωρώ ότι η απόφαση να πάω στον Ολυμπιακό ήταν πολύ καλή και βοήθησε εμένα και την ομάδα».

- Γιάννης Ιωαννίδης: Τι έχεις να θυμάσαι από εκείνον;

«Χωρίς λόγο πίεζε την ομάδα. Ήθελε να κερδίζει κάθε παιχνίδι, όλοι θέλαμε να το κάνουμε. Εξαρτάται πώς το κάνεις. Προπονητικά προέρχομαι από σχολείο που κάναμε πάρα πολύ προπόνηση. Αυτό συνέχισα και με τον Ιωαννίδη. Όποιος άντεχε μπορούσε να περιμένει και καλή αποδοχή και αντιμετώπιση από εκείνον. Ο Ιωαννίδης ήταν δύσκολος. Δεν ήταν τόσο της πλάκας εάν δεν σκεφτόταν εκείνος ότι ήταν κάτι ωραίο. Περάσαμε τρία χρόνια μαζί»

- Επειδή ήσουν ο σταρ της ομάδας, είχες εσύ κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση;

«Αυτός δεν ήξερε αγγλικά και είχε μεταφραστή. Και όταν έχεις έναν μεταφραστή είναι δύσκολο να ξέρεις τι ζητάει ακριβώς από εσένα. Εγώ τότε δεν ήξερα ακόμα ελληνικά. Εγώ ποτέ δεν αντέδρασα σαν μεγάλο αστέρι. Ούτε απέναντι σε συμπαίκτες. Η σχέση με τους συμπαίκτες σου προέρχεται από τον χαρακτήρα σου. Αν βάζει κάποιος 30-40 πόντους δεν έχει σημασία. Δεν το έκανα για να δείξω κάτι. Το έκανα για να κερδίσει η ομάδα. Σημασία είχε που είχαμε πολύ καλές σχέσεις. Χαιρόμουν που συμμετείχα και έδινα το καλό παράδειγμα σε προπονήσεις και παιχνίδια. Δεν το έκανα επειδή έπρεπε να το κάνω. Το ήθελα».

- Περίμενες ότι η επίδρασή σου θα ήταν τόσο άμεση στην ομάδα;

«Εγώ ήμουν πάντα καλός σκόρερ. Από εκεί και πέρα από την ομάδα και την ποιότητα. Και στο τι μπορείς να φέρεις στην ομάδα. Στον Ολυμπιακό είχα μια θέση, ειδικά την πρώτη χρονιά και μετά τη δεύτερη, ότι είμαι κάποιος μπορεί να βάζει πόντους. Και νομίζω ότι τα τρία χρόνια που ήμουν στον Ολυμπιακό, το έκανα αρκετά καλά. Και αυτό βοήθησε την ομάδα να παίζει σε μεγάλο επίπεδο».

- Και έως τώρα κανείς δεν έχει σπάσει το ρεκόρ σου με τους περισσότερους πόντους από παίκτη του Ολυμπιακού σ’ ένα ματς.

«Είναι απίστευτο. Έχουν περάσει 35 χρόνια και κάποια ρεκόρ ακόμα υπάρχουν. Στο σημερινό μπάσκετ είναι δύσκολο να τα σπάσεις, όχι γιατί είναι καλύτερο ή χειρότερο, αλλά γιατί έχει αλλάξει ο τρόπος που παίζεται. Δύσκολο βλέπω να σημειώνει κάποιος 54 πόντους. Ό,τι και να είναι, 35 χρόνια είναι 35 χρόνια.»

- Μια απορία. Το 1993 είχατε την ευκαιρία να παίξετε σε Final Fοur στο ΣΕΦ αλλά τα playoffs πέρασαν στην ιστορία για την γραμμή που πάτησες στο Μπομπλάν του Λιμόζ. Όσες φορές και αν έπαιρνες ξάνά την μπάλα στα χέρια σου υπήρχε περίπτωση να την πατήσεις;

«Ναι, λες για το Λιμόζ. Εγώ δεν νομίζω να την πατούσα. Απλά πήρα την μπάλα και δεν είδα που πάτησα. Να σου πω την αλήθεια δεν είμαι και σίγουρος όσες φορές και αν είδα τη φάση. Πάντως τότε είχαμε την ευκαιρία να βγάλουμε την άμυνα αλλά χάσαμε το παιχνίδι. Όμως ήμασταν καλύτεροι και έπρεπε να περάσουμε. Ήταν κρίμα όμως γιατί το Final Four ήταν στο ΣΕΦ και χάσαμε αυτήν την ευκαρία. Δεν ξέρω εάν θα το παίρναμε αλλά θα ήταν μεγάλη ευκαιρία. Όμως και την επόμενη χρονιά ήταν μεγαλύτερη ευκαιρία, αλλά έτσι είναι η ζωή».

- Την αμέσως επόμενη σεζόν που πήγε και ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός στο Final Four, ουσιαστικά έζησες την πρώτη μεγάλη αντιπαλότητα. Πώς το έζησες;

«Μου άρεσε. Μου άρεσε να παίζω αυτά τα παιχνίδια. Όπως και όταν ήμουν στον Παναθηναϊκό που έπαιζα εναντίον παλιών συμπαικτών μου. Πάντα μου άρεσε. Είναι ένας ξεχωριστός ανταγωνισμός αυτά τα ντέρμπι και δεν μπορείς να έχεις πάντα την ίδια ποιότητα. Και δεν μπορείς να κερδίζεις εύκολα. Αυτή ήταν δύσκολη χρονιά που λες. Είχαμε πολύ καλή ομάδα με Φασούλα, Τάρπλεϊ. Και για εμένα ήταν πιο εύκολο για εμένα να παίζω. Τότε πήγαμε στο Final Four ως μεγάλο φαβορί. Κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό στον ημιτελικό, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο και μετά ο τελικός με την Μπανταλόνα που δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο. Όλοι νόμιζαν ότι θα επιστρέψουμε ως πρωταθλητές αλλά χάσαμε ένα ματς απέναντι σε μια ομάδα που άλλες 10 φορές να παίζαμε θα την κερδίζαμε. Σίγουρα! Από τότε μισώ το Final Four. Δίνει πλεονέκτημα σε ομάδες που θα βρεθούν σε μια καλή βραδιά και να τους αλλάξει τη μοίρα. Αυτά δεν γίνονται σε σειρά playoffs. Δυστυχώς έγινε αυτό, εγώ έχασα τις βολές, αλλα ήταν ένας ματς το οποίο έπρεπε να είχαμε κερδίσει πολύ πιο νωρίς. Μεγάλη απογοήτευση γενικά. Για τους οπαδούς, για όλους. Και αυτό που με έκανε περήφανο ήταν ότι μπορέσαμε να συνεχίσουμε να παίζουμε στο πρωτάθλημα. Όμως εκεί πετύχαμε. Στο τέλος θα μπορούσες να πεις ότι ηταν μια φανταστική σεζόν με μια ατυχία στο Final Four.»

- Έχουν ακουστεί πολλές ιστορίες για το Τελ Αβίβ. Εσύ που τα έζησες εκ των έσω, τι είχε συμβεί τότε εκείνες τις ημέρες;

«Μέχρι τότε ημασταν πολύ ομάδα. Πολύ δεμένη. Τι έγινε στο Τελ Αβίβ; Χάσαμε τον Ρόι Τάρπλεϊ εκείνες τις μέρες. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί. Δεν είχε την ίδια ενέργεια. Δεν έκανε την ίδια προσπάθεια. Είχε κάποια προβλήματα. Τότε αποφάσισε αυτές τις πέντε μέρες να τις περάσεις τελείως διαφορετικά. Μόνο στην προπόνηση τον βλέπαμε. Δεν ήταν κομμάτι της ομάδας όπως όλη τη χρονιά. Μπορείς να κερδίσεις χωρίς έναν παίκτη, αλλά όταν έχεις χτίσει μια ομάδα γύρω από μια συγκεκριμένη χημεία, επηρεάζεσαι. Ο Ρόη ήταν μεγάλο κομμάτι της ποιότητας που είχαμε τότε».

- Σε έχουν στοιχειώσει οι χαμένες βολές;

«Εκείνη τη χρονιά είχα γενικά πρόβλημα με τις βολές. Είχα πάθει κάτι με το χέρι μου. Δεν ήταν ατυχία. Θα μπορούσες να το πεις, αλλά όλη τη χρονιά είχα κάποιο πρόβλημα. Ήμουν παίκτης 90% στις βολές. Ακόμα και σίγουρα δεν ξέρω τι είχα πάει ακριβώς. Στο περίπου ξέρω. Κάτι με τον καρπό.»

- Γιατί είχε ειπωθεί ότι μπορεί να ήταν και ψυχολογικό το θέμα…

«Καμία σχέση. Καμία σχέση. Σίγουρα είχε να κάνει με το χέρι μου. Μπορεί να υπάρχει μια άποψη για το τι είχα αλλά να μην το καταλαβαίνεις ακριβώς. Εγώ δεν ήμουν ποτέ κάποιος που σκεφτόταν εάν παίζω με πίεση ή όχι. Έμπαινα μέσα και μου άρεσε.»

-Κάνοντας τον απολογισμό της τριετίας σου στον Ολυμπιακό, τι είναι αυτό που σου έχει μείνει περισσότερο;

«Αυτές οι βολές. Άλλαξαν πολλά πράγματα. Αποφάσισαν για το αν θα έμενα ή θα έφευγα από τον Ολυμπιακό. Είμαι σίγουρος ότι έπαιξαν ρόλο αυτές οι βολές για το μέλλον μου στην ομάδα…»

- Γιατί έφυγες τελικά από τον Ολυμπιακό;

«Δεν ξέρω ποιος πήρε αυτήν την απόφαση. Δεν την κατάλαβα. Στην αρχή της σεζόν υπήρχε σκέψη να πάρω ελληνική υπηκοότητα. Και σκέψου τώρα να υπήρχαν στην ομάδα δύο ξένοι και ο Πάσπαλι να ήταν Έλληνας. Ήμουν αρκετά απογοητευμένος γιατί δεν ήθελα να φύγω. Αυτά που λένε ότι έφυγα για τα λεφτά, όποιος με ξέρει το ξέρει αυτό. Υπέγραψα τελικά στον Παναθηναϊκό αργά το καλοκαίρι. Ήμουν όμως σίγουρος ότι θα έμενα στον Ολυμπιακό, αλλά πέρασε το καλοκαίρι δεν είχα επιλογές. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι στον Ολυμπιακό είχαν σκεφτεί κάτι άλλο και ότι δεν θα με κρατούσαν. Έχασα κάποιους μήνες. Αν είχα βγει στην αγορά θα είχα καλές προτάσεις, αλλά είχα κλείσει όλες τις πόρτες επειδή περίμενα τον Ολυμπιακό.»

- Θα μπορούσες να πεις ότι η απόφαση σου να πας στον Παναθηναϊκό ήταν τρόπον τινά και ένα είδος εκδίκησης;

«Όχι από εμένα. Εγώ δεν είχα άλλη επιλογή. Ο τότε μάνατζέρ μου, ο Λουτσιάνο Καπικιόνι, που ήταν καλός τύπος και κύριος, είχε καλές σχέσεις με τον Παύλο Γιαννακόπουλο, με πήρε τηλέφωνο ενώ ήμουν στο Παρίσι για διακοπές και μου είπε: «Αυτοί σε θέλουν». Ήταν αργά. Δεν υπήρχαν άλλες ομάδες. Του είπα: «Λουτσιάνο, δεν βλέπω να έχουμε άλλη επιλογή». Ειλικρινά, δεν ήξερα γιατί με ήθελαν. Δεν ήμουν σίγουρος τι σκεφτόντουσαν. Όμως είχα και την τσαντίλα μου. Και το πήρα λίγo εγωιστικά. Ο εγωισμός είναι καλός. Σε βοηθάει στην καριέρα σου.»

- Κάνοντας τον απολογισμό, θεωρείς ότι ήταν σωστή η απόφαση σου τότε να πας στον Παναθηναϊκό;

«Ναι. Ναι. Υπέγραψα τα χαρτιά στο Παρίσι, με τελεφαξ. Σήμερα οι νέοι δεν ξέρουν τι είναι το τελεφαξ. Την επόμενη μέρα μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα στην προετοιμασία και του βρήκα εκεί».

- Δεν σκέφτηκες τις αντιδράσεις των φίλων του Ολυμπιακού για την απόφασή σου να πας στον Παναθηναϊκό;

«Τι να κάνω; Περίμενα μέχρι το τέλος. Δεν πίστευα ότι υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να με διώξει ο Ολυμπιακός. Δεν το σκεφτόμουν καν. Αν το ήξερα θα είχα ψάξει για άλλες επιλογές. Όταν πιστεύεις ότι κάτι μπορεί να γίνει, περιμένεις. Σκεφτόμουν μήπως αλλάξει κάτι. Όταν όμως τελείωσε, τελείωσε. Έτσι όπως τελείωσε.

- 27 Δεκεμβρίου 1994 – ΣΕΦ: Με δικό του γκολ φάουλ στο τέλος ο Παναθηναϊκός κερδίσει με 72-74. Το έζησες σαν δικαίωση;

«Όχι. Δεν το πήγα έτσι. Τα ντέρμπι πάντα μου άρεσαν να παίζω. Αυτό έκανα χρόνια στον Ολυμπιακό. Οταν τα πράγματα ήταν δύσκολα, θα μου έδινες την μπάλα και θα έκανα κάτι. Ήταν η δουλειά μου. Ήταν καλό καλάθι με το δεξί χέρι αλλά έχασα την βολή και νομίζω έπαιξε ρόλο για το αβαντάζ της έδρας. Και χάσαμε το πρωτάθλημα στο πέμπτο παιχνίδι. Εγώ ποτέ δεν είδα τον εαυτό μου σαν μεγάλο αστέρι και ότι κάνω κάτι τόσο διαφορετικό. Εκτός γηπέδου ήμουν απλός άνθρωπος. Μετά το παιχνίδι πήγαινα για καφέ, μιλούσα για κανονικά πράγματα. Δεν ένιωθα «σούπερ σταρ». Όταν όμως αρχίζεις να βλέπεις πώς παρουσιάζονται κάποια πράγματα, καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν και άλλα επίπεδα γύρω από το άθλημα. Σε πληγώνει, αλλά μαθαίνεις.»

- Συνεργάστηκες τόσο με τον Σωκράτη Κόκκαλη στον Ολυμπιακό, όσο και με τον Παύλο Γιαννακόπουλο στον Παναθηναϊκό. Τι είναι αυτό που έχεις κρατήσει;

«Με τον Σωκράτη περισσότερο γιατί έμεινα και περισσότερα χρόνια. Του άρεσε αυτό που έκανε. Ερχόταν συνέχεια και είχαμε καλές σχέσεις. Όπως επίσης και ο Παύλος. Απλά μερικά πράγματα δεν μπορείς να ξέρεις κάποια πράγματα μέχρι να γίνουν. Μία με τον Σωκράτη που έκρινε ότι δεν έπρεπε να μείνω στον Ολυμπιακοί και μετά με τον Παύλο οι οποίος μετά το χαμένο τρίποντο του Οικονόμου στο Game 5 , έφερε νέο προπονητή, ο οποίος δεν ήθελε τον Πάσπαλι.»

- Έκτοτε μετακόμισες στον Πανιώνιο όπου και εσύ προσωπικά αλλά και συνολικά η ομάδα με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς προπονητή, είχατε κάνει μια πολύ καλή χρονιά.

«Ναι μου άρεσε πάρα πολύ αυτή η χρονιά. Όχι ότι δεν υπήρχε πίεση από τον Ντούντα. Ήταν μια πολύ καλή σεζόν για εμένα με τον Μπάιρον Ντίνκινς, ένας από τους καλύτερους παίκτες που έχω παίξει ποτέ. Ήταν από τις πιο όμορφες χρονιές της καριέρας μου. Εκεί ξαναβρήκα την αυτοπεποίθησή μου. Βήμα-βήμα. Παιχνίδι με παιχνίδι. Ήταν σούπερ σεζόν. Καταφέραμε να βγάλουμε τον Πανιώνιο στην EuroLeague για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Κερδίσαμε τον ΠΑΟΚ του Πρέλεβιτς. Ήταν τεράστια επιτυχία. Ότι ξαναμπήκα σε ρυθμό πρωταγωνιστή.»

- Και ακολούθησε η σεζόν στον Άρη όπου με τα τόσα πολλά προβλήματα, καταφέρατε το… ακατόρθωτο.

«Ήξερα ότι υπήρχαν οικονομικά προβλήματα. Το ήξερα πριν πάω. Δεν ήταν κάτι κρυφό. Σκεφτόμουν όμως ότι, αν αντέχαμε μισή σεζόν, ίσως μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλό. Στη Θεσσαλονίκη η έδρα παίζει ρόλο. Ο κόσμος, η πίεση, η ατμόσφαιρα. Είναι δύσκολο να παίζεις στη Θεσσαλονίκη. Ήξερα ότι θα παίξει μεγάλο ρόλο. Από τα πρώτα παιχνίδια χάσαμε μόνο στο ΣΕΦ. Μέχρι εκεί πήγαινε καλά. Μετά όμως η ομάδα ουσιαστικά διαλύθηκε. Έφυγε ο πρόεδρος, ο προπονητή, Έφυγαν παίκτες. Μείναμε πέντε-έξι άτομα. Και πάμε να παίξουμε στο Κύπελλο απέναντι σε ομάδες EuroLeague. Χωρίς λεφτά. Χωρίς ρόστερ. Κανείς δεν μας έδινε πιθανότητες. Εγώ είχα γυρίσει άσχημα τον αστράγαλο πριν τον ημιτελικό. Πολύ άσχημα. Ήταν πρησμένος, δεν μπορούσα να πατήσω καλά. Κατέβηκα, αλλά δεν έπαιξα. Δεν γινόταν. Τα παιδιά όμως έκαναν υπέρβαση. Πραγματική υπέρβαση. Ηρωικά πράγματα στον ημιτελικό με τον Παναθηναϊκό των Ράτζα και Σκοτ. Στον τελικό απέναντι στον Ιωαννίδη. Ήταν σίγουρο ότι θα το έπαιρνε αλλά έγινε κάτι που ειλικρινά δεν περίμεναν πολλοί. Και η μοίρα έκανε κάτι άλλο. Ήταν από τα πιο «ηρωικά» πράγματα που έχω ζήσει στο ελληνικό μπάσκετ»

- Και έκανες αυτήν την καριέρα γνωρίζοντας όλοι ότι δεν έκανε και τη τέλεια αθλητική ζωή. Κάπνιζες. Και Πολύ. Πώς τα συνδύαζες όλα αυτά;

«Στην προπόνηση ήμουν πρώτος. Και βοήθησα και άλλους παίκτες να προσπαθούν πολύ. Ναι, κάπνιζα. Όλη μου τη ζωή καπνίζω. Και καπνίζω ακόμη. Και με τα πολλά προβλήματα που πέρασα, καπνίζω ακόμα. Ήμουν σούπερ αθλητής και αν δεν έκανα τόση προπόνηση ίσως να μην άντεχα. Είχα ταλέντο, αλλά αν δεν έχεις δύναμη και να κάνεις προσπάθεια δεν αντέχεις»

- Φοβήθηκες με τα θέματα της υγείας σου;

«Πολλές φορές. Όταν περνάς τόσα πολλά, έχεις δύο επιλογές. Να κλειστείς στο δωμάτιο και να μην κάνεις τίποτα ή να συνεχίσεις τη ζωή σου σαν να μην έχει γίνει τίποτα. Να κάνεις κάποιες αλλαγές όπως έκανα και να ζεις. Δεν έχεις πολλές επιλογές. Εγώ έκανα το δεύτερο. Είμαστε καλά τώρα».

- Όμως το κάπνισμα δεν λες να το κόψεις…

«Ακόμα. Μήπως έρθει αυτή η μέρα. Αυτό είναι ό,τι πιο επικίνδυνο και ό,τι πιο αγαπημένο πράγμα που υπάρχει. Και αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνει μόνο κάποιος που είναι καπνιστής»

- Πόσο καιρό έχεις να πιάσεις μπάλα μπάσκετ στα χέρια σου;

«Από τότε που έπαθα αυτό με την καρδιά. Είπα στον εαυτό μου ότι θα την πιάσω μια μέρα που θα σταματήσω το κάπνισμα. Ακόμα δεν το έχω κάνει».

- Υπάρχει κάποιο ματς το οποίο σου αρέσει και θέλεις να το βλέπεις;

«Τόσα χρόνια δεν ήθελα να δω το Τελ Αβίβ. Όμως ήρθε κάποια εποχή που το είδα 10 φορές. Με ‘τσίμπησε’ αυτό το ‘πώς χάσαμε αυτό το παιχνίδι’. Θέλει ένα ποτήρι κρασί και να το δεις ήρεμα. Να δεις πώς στο διάολο χάσαμε αυτό το παιχνίδι»

- Να υποθέσω ότι είναι και αυτό που θα ήθελες να ξαναπαίξεις;

«Ναι, αυτό. Σου ξαναλέω. Αυτό είναι το χειρότερο. Αυτό το παιχνίδι άλλαξε και όλη την καριέρα μου»

- Απ΄όλες τις χρονιές σου στην Ελλάδα, ποια είναι αυτή που σου έχει μείνει περισσότερο;

«Σίγορυα και οι τρεις στον Ολυμπιακό. Σίγουρα η πρώτη χρονιά ήταν ξεχωριστή. Ήταν νέο και για εμένα. Άλλη εμπειρία. Και εκεί έδωσα αυτά που έδωσα. Ότι είμαι καλός σκόρερ, ότι είμαι ο πιο ψηλός που μπορεί να τρέξει και να φέρει ποιότητα στην ομάδα. Ότι μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Το καταλαβαίνεις και το αισθάνεσαι σε κάθε ματς. Ήταν μια νέα εμπειρία και για εμένα. Και με βοήθησε πολύ και η εμπειρία μου στο Σαν Αντόνιο. Και ακόμα στη σκέψη ως προς το ‘τι είναι το μπάσκετ’.

- Πιστεύεις ότι θα μπορούσες να κάνεις καριέρα στο ΝΒΑ;

«Δεν είχα την ευκαιρία. Το είχα άνετα. Πιστεύω θα έκανα καριέρα, ναι»

- Και κλείνοντας. Βλέπεις σε κάποιον παίκτη σήμερα τον επόμενο Ζάρκο;

«Ούτε καν. Ταλαντούχα παιδιά που έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πράγματα, βρίσκονται στο ΝΒΑ. Στην Ευρώπη μήπως βρεθεί κάποιο νέο παιδί, το οποίο ωστόσο θα καταλήξει στο ΝΒΑ μετά».