Μαχλάς στο Gazzetta: «Ο ΟΦΗ είναι η αιτία που αγάπησα το ποδόσφαιρο, έχω στην καρδιά μου τον Μπούση»

Πόσο σημαντικός ήταν για την εξέλιξη σας ο Δημήτρης Παπαδόπουλος;

«Έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλo στην καριέρα μου και στη ζωή μου. Υπήρξε ποδοσφαιριστής μεγάλου βεληνεκούς. Μπορούσε να παίξει σε όλες τις ομάδες της Ελλάδας, να μη σου πω και του εξωτερικού. Ήταν αριστεροπόδαρος και γρήγορος. Τον θαύμαζα ως άνθρωπο και ως ποδοσφαιριστή. Αυτό με βοήθησε πολύ στις ακαδημίες ώστε να αναπτύξω το επιθετικό μου ταπεραμέντο. Είναι σαν το καλό δάσκολο που θα θυμάσαι για πάντα, επειδή σου φέρθηκε καλά και σου έμαθε πράγματα. Είναι οι βάσεις που παίρνεις για να φτάσεις σε ένα επίπεδο.

Μου έμαθε να μη φοβάμαι. Μικροί οι περισσότεροι φοβούνται. Λένε: "θα πάω να ανταγωνιστώ εγώ αυτούς που είναι φτασμένοι και έμπειροι;". Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτά. Έκανα προπονήσεις με την πρώτη ομάδα σαν να είμαι ισάξιος με εκείνους. Είναι πολύ σημαντικό αυτό για να προχωρήσεις στο ποδόσφαιρο. Αυτό το έψαχνε πολύ ο Γκέραρντ. Αυτό το ποδοσφαιρικό θράσος.

Εγώ τσακωνόμουν από την ηλικία των 15. Είχα φάει και ένα... μπάτσο από τον Μύρωνα Σηφάκη επειδή του έβγαλα γλώσσα! Του είχα κάνει παρατήρηση ότι έκανε λάθος. Από μικρός ήμουν διαόλου κάλτσα! Αυτό είναι καλό αλλά καμιά φορά τρως ένα μπάτσο και συνέρχεσαι.

Μετά που έγινα αυτός που έγινα ο Μύρος το θυμόταν και πάντα ντρεπότανε όταν με έβλεπε. Μια φορά που τον είδα μου είπε πόσο άσχημα ένιωθε που μου έδωσε εκείνο το χαστούκι και του είπα: "Μύρο μην αισθάνεσαι άσχημα. Αυτό το χαστούκι με ξύπνησε!". Κατάλαβα ότι υπάρχουν αξίες που πρέπει να σέβομαι. Εγώ δεν το έκανα με στυλ για να τον προσβάλλω. Στο ποδόσφαιρο παίζεις για να κερδίζεις».

Υπήρχε η πίεση ότι πρέπει να δίνετε κάθε μέρα τον καλύτερο σας εαυτό για να γίνετε επαγγελματίας;

«Δεν ένιωσα ποτέ πίεση. Ό,τι κάνεις με πίεση δεν βγαίνει καλό. Πρέπει να έχεις αυτοέλεγχο και αυτό που κάνεις να σου αρέσει χωρίς να πιέζεσαι. Εγώ δεν έγινα ποδοσφαιριστής επειδή πιεζόμουν. Αγαπούσα το άθλημα, το έκανα με χαρά και δεν με περιόρισε ότι δεν θα έβγαινα τα βράδια να πάω με τους άλλους φίλους μου να ξενυχτήσω.

Μου άρεσε η ζωή του ποδοσφαιριστή, του αθλητή: το πρόγραμμα, η προπόνηση, τα Σαββατοκύριακα με αγώνες. Ήταν τρόπος ζωής και τον έκανα αβίαστα».

Πώς θυμάστε εκείνη την εποχή που ήσασταν ένα παιδί με όνειρο να παίξει στην πρώτη ομάδα του ΟΦΗ και να συνεργαστεί με τον Γκέραρντ;

«Όταν είσαι 12–13 χρονών, αυτό που σου αρέσει να κάνεις είναι να παίζεις ποδόσφαιρο. Θες απλώς να κάνεις αυτό που αγαπάς. Εγώ το ποδόσφαιρο το έμαθα στις αλάνες. Εκεί μεγάλωσα. Το αγαπούσα πάρα πολύ και γι’ αυτό εξελίχθηκε όπως εξελίχθηκε.

Ο ΟΦΗ ήταν κάτι πολύ που άρχισε να ανθεί την εποχή του Γκέραρντ, σε μια εποχή που έδιναν χρήματα, ώστε ο ΟΦΗ να γίνει ένα πολύ μεγάλο επαρχιακό σωματείο».

Το 1987 όταν πήρε ο ΟΦΗ το Κύπελλο ήσασταν 14 ετών. Πως θυμάστε τους πανηγυρισμούς στην Κρήτη;

«Θυμάμαι δύο πράγματα έντονα από εκείνη την εποχή. Την κατάκτηση του Κυπέλλου από τον ΟΦΗ που έβλεπα παντού αμάξια και άκουγα κόρνες και την ίδια χρονιά το Ευρωμπάσκετ του 1987 με τον Γκάλη και τον Γιαννάκη. Αυτά τα γεγονότα μου έχουν μείνει χαραγμένα. Αλλά γενικά το ποδόσφαιρο το παρακολουθούσα από πολύ μικρός. Είδα το Μουντιάλ του 1982, σε ηλικία 9 ετών, στημένος στην τηλεόραση. Άλλα παιδάκια σε εκείνη την ηλικία έβλεπαν... Μίκι Μάους και εγώ έβλεπα ποδόσφαιρο. Το είχα μέσα μου και το αγαπούσα. Στο σπίτι ήμουν αγκαλιά με μια μπάλα».

Ποιοι παίκτες από τη «φουρνιά» του Κυπέλλου ήταν τα πρότυπά σας;

«Εκείνη την εποχή ήταν όλοι πολλοί καλοί. Τώρα βλέπω αλλιώς το ποδόσφαιρο. Όλοι τότε μου φαίνονταν υπερπαίκτες: Σαμαράς, Βλαστός, Γκουλής, Χαραλαμπίδης, Τσίμπος, Σηφάκης, Ανδρεανίδη, Ίσις, Βέρα… Ιστορικά ονόματα του συλλόγου. Τεράστιοι ποδοσφαιριστές. Πρόλαβα στις προπονήσεις τον Γρηγόρη Παπαβασιλείου, ο οποίος τώρα είναι επιμελητής ποδοσφαίρου στον Παναθηναϊκό.

Είναι η γενιά που πήραν το Κύπελλο και βγήκαν στη 2η θέση στο πρωτάθλημα. Εκείνη την εποχή η Λάρισα και ο ΟΦΗ έπαιζαν για το ποιος θα πάρει το πρωτάθλημα. Ο ΟΦΗ ήταν τεράστιος επαρχιακός σύλλογος. Ήταν και μια γενιά που ήρθαν δανεικοί από τον Παναθηναϊκό. Ο Σαμαράς, ο Τσινός, ο Βασιλείου κλπ. Πολλοί παίκτες που είχαν φύγει από τον Παναθηναϊκό και ήρθαν στον ΟΦΗ λόγω της συγγένειας της οικογένειας Βαρδινογιάννη.

Με φώναξε ο Γκέραρντ ένα πρωί και μου είπε να φύγω από το ημερήσιο σχολείο και να πάω στο νυχτερινό, γιατί ήθελε να με κάνει επαγγελματία. Ήθελε να είμαι καθημερινά με την πρώτη ομάδα και να κάνω προπονήσεις. Έτσι κι έγινε. Μαζί με τον Πέτρο Μαρινάκη ήμασταν οι μικρότεροι της ομάδας. Έκανα το ντεμπούτο μου γύρω στα 16–17 και είχα βάλει γκολ με τον Πανιώνιο».

Πως θυμάστε τη στιγμή που σας κάλεσαν για προπόνηση με την πρώτη ομάδα;

«Φυσικά. Όλα τα θυμάμαι. Δεν γίνεται να μην το θυμάσαι. Είναι από τα γεγονότα που σου μένουν. Όπως θυμάμαι να βλέπω από την τηλεόραση την ομάδα να παίρνει το Κύπελλο. Στον ΟΦΗ άρχισα να εξελίσσομαι ως ποδοσφαιριστής Κάθε χρόνο στις Ακαδημίες έβγαινα πρώτος σκόρερ, έπαιρνα Κύπελλα και συνέχεια πολλές διακρίσεις σε τουρνουά και πρωταθλήματα.

Ο ΟΦΗ έκανε προπόνηση στο κεντρικό γήπεδο. Όταν φτιαχνότανε το Βαρδινογιάννειο Αθλητικό Κέντρο η ομάδα όταν έβρεχε έκανε προπονήσεις στο χώμα που κάναμε προπόνηση, για να μη χαλάσουν το χορτάρι. Η πρώτη επαφή με την πρώτη ομάδα ήταν στα διπλά που παίζαμε. Στα 15–16 μου έπαιζα διπλό με τους παίκτες που είχαν πάρει Κύπελλο!».

Πως θυμάστε τον άνθρωπο Γκέραρντ;

«Δεν μπορείς να φανταστείς. Τον έβλεπες και νόμιζες ότι μπορεί να ήταν σε ύψος... 3 μέτρα! Ήταν τεράστιος και πολύ σεβαστικός. Δεν τον φωνάζαμε με το όνομα του ή προπονητή. Τον φωνάζαμε "mister". Ήταν o κύριος, το αφεντικό. Έπρεπε να τον ακούγαμε σε ότι έλεγε.

Μου έμαθε πολλά πράγματα. Κάναμε ατομικές προπονήσιες, συζητήσεις. Πολλά πράγματα. Για να έχεις διάρκεια και να φτάσεις κάπου πρέπει να έχεις τις σωστές βάσεις και ο Γκέραρντ με δίδαξε πάρα πολλά πράγματα».

Εκτός από το περιστατικό στο ντεμπούτο σας με τον Πανιώνιο ποια ιστορία σας έρχεται πρώτη στο μυαλό όταν ακούτε το όνομα του Γκέραρντ;

«Ήταν άνθρωπος που δεν μπορείς να θυμάσαι μόνο μια ιστορία. Είχαμε καθημερινή τριβή. Με έχει αφήσεις 1-2 αγωνιστικές εκτός επίτηδες, για να μη μου πάρουν τα μυαλά αέρα. Μου έκανε και καψόνια, για να με προσγειώσει.

Οτιδήποτε κάνεις στη ζωή σου και πετύχεις δεν σημαίνει ότι είσαι καλύτερος από τον άλλον. Πρώτα πρέπει να είσαι καλός στην συμπεριφορά σου και στο χαρακτήρα σου. Ότι κι αν πετύχεις στην πορεία σου δεν σημαίνει ότι είσαι εσύ και κανένας άλλος. Αυτό ήταν το Α και το Ω που σου μάθαινε».

Εκτός από τον Γκέραρντ μια άλλη σπουδαία προσωπικότητα σε αυτά τα 100 χρόνια ιστορίας του ΟΦΗ ήταν ο τότε ιδιοκτήτης της ομάδας, Θόδωρος Βαρδινογιάννης. Τι θυμάστε από αυτόν;

«Ο συγχωρεμένος ο Θόδωρας ήταν αδελφός με τον Καπετάνιο, τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Ο ένας είχε τον ΟΦΗ κι ο άλλος τον Παναθηναϊκό.Ο Θόδωρας ήταν πολύ εγωιστής. Ήταν ΟΦΗ. Δεν τον ενδιέφερε αν κόβαμε πρωτάθλημα από τον Παναθηναϊκό του αδελφού του. Εμείς ως ΟΦΗ τους κόψαμε 2-3 πρωταθλήματα! H οικογένεια είχε αρχές.

Ήταν πολύ μεγάλο μέγεθος για τα δεδομένα. Όταν ερχόταν να μας δει, ήταν σαν να βλέπαμε τον... βασιλιά της Αγγλίας! Τόσο μεγάλο γεγονός. Δεν μπορούσες να τον κοιτάξεις στα μάτια. Έβλεπες μπροστά σου έναν πολύ μεγάλο Κολοσσό. Ήταν κράτος εν κράτει.

Ένιωθες πολύ δυνατό τον ΟΦΗ. Έναν σύλλογο πανίσχυρο οικονομικά, με προπονητή τον Γκέραρντ και ιδιοκτήτη τον Βαρδινογιάννη. Ο Θόδωρας του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Του έλεγε: "Κάνε ό,τι θέλεις. Πόσα θέλεις; Πάρτα!".

Ο Γκέραρντ έκανε οικονομίες στην ομάδα. Αν δεν ήταν οικονόμος ο Βαρδινογιάννης θα είχε κάνει πιο πολλές μεταγραφές από τον Παναθηναϊκό. Συμμάζευε την ομάδα οικονομικά και έβαζε έναν κόφτη. Ο Θόδωρος του έδινε ανοιχτή επιταγή και ο Γκέραρντ έκανε το κουμάντο. Δεν ήθελε να ξοδεύει τεράστια ποσά, αλλά να παίρνει αυτό που έπρεπε και αν χρειαζόταν κάτι έξτρα θα το έκανε όταν ήταν κάτι πολύ πολύ καλό.

Τότε ξέραμε στην Ελλάδας ως οικονομική δύναμη μόνο την οικογένεια Βαρδινογιάννη. Ήταν και ο Νταϊφάς που είχε τον Ολυμπιακό αλλά ο Βαρδινογιάννης ήταν πολλά σκαλιά πιο πάνω. Δεν υπήρχε σύγκριση. Ήταν σαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας».

Θυμάστε κάποιο ξεχωριστό τετ α τετ που είχατε με τον Βαρδινογιάννη;

«Θυμάμαι τη μεγαλύτερη συνάντηση που είχαμε Ήμουν 17–18 χρονών και όλοι τότε έλεγαν ότι θα καταλήξω στον Παναθηναϊκό. Εγώ εκείνη την εποχή έκανα μια συνάντηση στην Αθήνα μαζί με τον Παντελή Μυριοκεφαλιτάκη (επί σειρά ετών γενικός αρχηγός του ΟΦΗ) και τον Γκέραρντ. Για να μπεις στα γραφεία του Θόδωρου Βαρδινογιάννη περνούσες από ελέγχους, σαν αεροδρόμιο, με ανιχνευτές μετάλλων. Λες μέσα σου: «Πού ήρθα;».

Τον συνάντησα και του είπα ξεκάθαρα ότι δεν θέλω να πάω στον Παναθηναϊκό, αλλά να πάω στο εξωτερικό. Με κοίταξε και είπε: "Ο μικρός είναι και μάγκας". Του εξήγησα ότι δεν το λέω από μαγκιά, αλλά γιατί θέλω να δοκιμάσω τον εαυτό μου στο εξωτερικό. Και μου απάντησε: "Εντάξει, ό,τι θέλεις".

Μου κανόνισε αναβολή στρατού και μου έδωσε 18 εκατομμύρια δραχμές. Ήμουν 18 χρονών παιδί. Εκείνη την εποχή αυτά τα χρήματα ήταν σαν να υπέγραφες τριετές συμβόλαιο στον ΟΦΗ. Οι παίκτες έπαιρναν 6–7 εκατομμύρια τον χρόνο.

Ήταν τρελά λεφτά. Αδιανόητο ποσό για ένα 18χρονο. Βέβαια, ήμουν εξελίξιμος παίκτης και μετά έφερα και χρήματα στην ομάδα με τη μεταγραφή μου στη Φίτεσε, γύρω στα 2 με 2,5 εκατομμύρια μάρκα».

Έχετε πετύχει 73 γκολ με τον ΟΦΗ και δύο πολύ σημαντικά στην Ευρώπη. Δυο γκολ - πρόκριση με Σλάβια και Ατλέτικο Μαδρίτης...

«Τότε ήταν πάρα πολύ δύσκολο να βγεις στην Ευρώπη. Τα νέα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν σήμερα. Τώρα βγαίνουν πέντε και έξι ομάδες. Τότε ή έπαιρνες το Κύπελλο ή έπρεπε να είσαι δεύτερος ή τρίτος. Μόνο τέσσερις ομάδες έβγαιναν στο UEFA και μία στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο και έπρεπε να έχεις πάρα πολύ καλή ομάδα για να βγεις. Για αυτό ήταν και τόσο μεγάλο το επίτευγμα να τα καταφέρεις στην Ευρώπη.

Εκείνη την εποχή η επαρχία είχε πολύ δυνατές ομάδες. ΟΦΗ πολύ δυνατό, Λάρισα πολύ δυνατή. Δύσκολες έδρες παντού. Πήγαινες στη Δόξα Δράμας και ήξερες ότι θα υποφέρεις. Τότε η νίκη έδινε δυο βαθμούς. Ήταν πραγματικά άθλος για τις επαρχιακές ομάδες να παίζουν Ευρώπη, αντί ομάδων όπως ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ.

Με την Ατλέτικο ήταν το μεγάλο γεγονός. Μιλάμε για τεράστιο σύλλογο στην Ισπανία. Εμείς παίζαμε σε ελληνικά γήπεδα με μισό μέτρο χόρτο και ξαφνικά βρεθήκαμε στο «Βιθέντε Καλδερόν», ένα γήπεδο όπου παίζουν ντέρμπι Μπαρτσελόνα και Ρεάλ.

Μόνο που είδαμε το γήπεδο, που δεν είχαμε ξαναδεί τέτοιο, καταλάβαμε τη σημασία του αγώνα. Ήταν πρωτόγνωρο. Όταν μεγάλωσα έπαιζα κάθε Κυριακή σε τέτοιο γήπεδο. Ότι στην έδρα μας αποκλείσαμε τον τρίτο σύλλογο της Ισπανίας ήταν κάτι τεράστιο. Γράψαμε ιστορία».

Ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά σας με τη φανέλα του ΟΦΗ;

«Ναι, γιατί έφυγα μικρός. Στα 23 μου πήγα στη Φίτεσε. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι τα 23 είχα ζήσει πάρα πολλά. Ευρώπη, Εθνική ομάδα, Παγκόσμιο Κύπελλο το 1994».

Μετά από μια 8ετια στην Ευρώπη σε Φίτεσε, Άγιαξ και Σεβίλλη, με μεγάλες επιτυχίες και πιο εντυπωσιακή το χρυσό παπούτσι του 1998 επιστρέψατε στην Ελλάδα το 2003 αλλά για λογαριασμό του Ηρακλή και όχι του ΟΦΗ. Πως προέκυψε αυτό;

«Με έπιασαν σε μια δύσκολη εποχή. Είχα πάει στη Σεβίλλη και ήθελαν να με κρατήσουν αλλά εγώ ο βλάκας ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα επειδή είχα κουραστεί. Στη Σεβίλλη ήμουν μια χαρά θα μου έκαναν πρόταση να μείνω αλλά εγώ σηκώθηκα και έφυγα. Ήταν να έρθω στον ΠΑΟΚ. Πρώτα εμφανίστηκε ο Παναθηναϊκός και μετά ο ΠΑΟΚ. Έκανα μια κουβέντα με τον Στράτο Αποστολάκη αλλά δεν κόλλησε. Ο Άγγελος Αναστασιάδης με... έφαγε να πάω στον ΠΑΟΚ. Είπα ότι θα υπογράψω, όμως μετά με πήραν από τον Ηρακλή.

Είχε πάει ο Γκέραρντ μαζί με ποδοσφαιριστές που ήμασταν μαζί στον ΟΦΗ, όπως ο Κιάσσος και ο Πουρσανόδης. Μου έλεγαν πως ήθελαν να κάνουν πρωταθλητισμό και πως ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλά οικονομικά. Τελικά γύρισα στην Ελλάδα για τον Ηρακλή επειδή ήταν ο Γκέραρντ και ο Αναστασιάδης δεν μου μίλαγε μετά. Τότε είχε μια διετία που έκανε μπάσιμο ο Μυτιληναίος στον Ηρακλή.

Και μετά από ένα χρόνο επιστρέψατε στον ΟΦΗ...

Ναι, σε μια πολύ δύσκολη εποχή για την ομάδα. Δεν ήταν στα καλύτερά της, αλλά φτάσαμε στο σημείο να γεμίσουμε το Παγκρήτιο με 25.000 κόσμο σε ματς σωτηρίας με τον Λεβαδειακό. Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί. Ο ΟΦΗ μόνος του να γεμίζει γήπεδο έτσι, χωρίς μεγάλο αντίπαλο, όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ. Ήταν πρωτόγνωρο. Το γήπεδο ήταν φίσκα. Η δεύτερη φορά που μαζέψαμε τόσο κόσμο ήταν πριν μερικούς μήνες στο Κύπελλο».

Μιας και αναφερθήκατε σε εκείνο το ματς με το Λεβαδειακό, ως παίκτης του ΟΦΗ πως βιώσατε τη διαχρονική στήριξη προς την ομάδα και για τη συμβολή του στις προσπάθειες της ομάδα;

«O OΦΗ έχει πολύ καλό κόσμο. Έχει πολύ καλούς φιλάθλους. Δηλαδή, όταν θέλουν να στηρίξουν, το κάνουν έμπρακτα. Φαντάσου τώρα ότι στην Αθήνα για τον τελικό μαζεύτηκαν 17.000 άνθρωποι. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να φύγεις από έναν τόπο, να πας σε μια άλλη πόλη, να κάνεις τόσο μεγάλο ταξίδι και να μαζέψεις τόσο κόσμο. Είναι τεράστια η συμβολή του κόσμου.

Ο κόσμος του ΟΦΗ έχει μάθει στο καλό ποδόσφαιρο. Όλα αυτά τα χρόνια έχει μάθει να του αρέσει η ποιότητα. Δεν τον νοιάζει μόνο το αποτέλεσμα. Μπορεί να χάσεις, μπορεί να μην κερδίσεις, αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η προσπάθεια. Τους αρέσει η ομάδα να έχει ποιότητα, ακόμα κι αν δεν κερδίσει.

Είναι εκπληκτικός ο κόσμος και είναι πάντα εκεί στις δύσκολες στιγμές. Είναι πάντα εκεί για να σε βοηθήσει, να τρέξει για την ομάδα. Για μένα είναι οι καλύτεροι φίλαθλοι. Είναι πολύ θερμοί. Τους αγαπάω, ρε παιδί μου. Τους έχω συμπάθεια. Είναι ένας κόσμος που μου αρέσει, γιατί έχει αυτή τη νοοτροπία: θέλει η ομάδα να παίζει καλό ποδόσφαιρο».

Το 2008 αποσυρθήκατε ως παίκτης του ΑΠΟΕΛ. Σας έμεινε κάποιο παράπονο που δεν κλείσατε την καριέρα σας στον ΟΦΗ;

«Όχι, δεν μου έμεινε αυτό το παράπονο. Πέρασα πολύ ωραία στον ΑΠΟΕΛ. Πέρασα δύο φανταστικά χρόνια. Τους αγάπησα και με αγάπησαν. Αγάπησα την Κύπρο καταρχάς, δεν την ήξερα. Αγάπησα και αυτό το σωματείο που λέγεται ΑΠΟΕΛ.

Δεν μου στοίχισε, γιατί στον ΟΦΗ είχα περάσει πολύ μεγάλο άγχος. Ήθελα πάση θυσία να σωθεί η ομάδα, όπως και σώθηκε. Ήταν ένα στρες πολύ υψηλού επιπέδου, είχα αγχωθεί πάρα πολύ. Ήταν ψυχοφθόρο.

Μετά πήγα σε μια άλλη ομάδα, τον ΑΠΟΕΛ, όπου τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Έκανα πρωταθλητισμό. Φαντάσου ότι αμέσως πήραμε πρωτάθλημα και κύπελλο. Ήταν πολύ ωραία χρόνια. Το τέλειο θα ήταν να κλείσω την καριέρα μου στον ΟΦΗ, αλλά δεν με πείραξε. Δεν νιώθω κανένα παράπονο, κανένα απωθημένο».

Μετά το τέλος της καριέρας σας είχατε διοικητική εμπλοκή στον ΟΦΗ, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο...

«Αυτό ήταν το πιο δύσκολο σημείο της ζωής μου. Το κυριότερο και το πιο δύσκολο. Όταν σταμάτησα από τον ΑΠΟΕΛ, αν και θα μπορούσα να συνεχίσω, γιατί είχα προπονητή τον Γιοβάνοβιτς, είχαμε πολύ καλή σχέση, με αγαπούσε, πήγαινα καλά σε όλα και δεν ήθελα να σταματήσω. Ήθελα να γυρίσω στην Κρήτη να κάνω κάποια πράγματα.

Έτυχε τότε να γίνεται ένα συλλαλητήριο και να έρχονται κάτω από το σπίτι μου 500, 1.000 άτομα, δεν ξέρω κι εγώ πόσα. Ήταν μια δύσκολη στιγμή που μπήκα στα διοικητικά, γιατί το έκανα με την καρδιά μου. Όμως η ευθύνη είναι τεράστια και εκείνη τη στιγμή δεν τη σκέφτεσαι. Δεν έχεις εμπειρίες για να διαχειριστείς μια τέτοια κατάσταση.

Όπως την πάτησα εγώ, την πάτησε και ο Ζαγοράκης και ο Ντέμης στην ΑΕΚ. Την πατήσαμε και οι τρεις. Και ο Βρύζας. Απλά αυτοί ήταν πιο τυχεροί, γιατί είχαν έναν άνθρωπο όπως ο Σαββίδης και ο Μελισσανίδης για να στηρίξει οικονομικά αυτές τις ομάδες. Εμείς χάσαμε πάρα πολλά λεφτά. Δεσμεύτηκαν οι περιουσίες μας, οι λογαριασμοί μας. Εγώ προσωπικά έχασα πάρα πολλά χρήματα. Φτάσαμε σχεδόν στην καταστροφή, για κάτι που το κάναμε από αγάπη για τον ΟΦΗ.

Στις πολύ δύσκολες στιγμές έμεινα. Οι άλλοι έφυγαν, έμεινα μόνος μου σαν πρόεδρος. Ανέβασα την ομάδα στην Α' Εθνική με προπονητή τον Αναστόπουλο. Είχαμε μία από τις καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος, με πολλούς Έλληνες παίκτες, πηγαίναμε φανταστικά. Όμως τα χρέη δεν μπορούσαν να καλυφθούν. Ήταν πολύ δύσκολο να αντέξεις όλη αυτή την οικονομική διαφορά από τα προηγούμενα χρόνια.

Μπήκα διοικητικά στον ΟΦΗ το 2009. Στην αρχή μπήκε ο Δήμαρχος ο Κουράκης και έπαιρνε μεγάλα ποσοστά. Την πρώτη χρονιά δεν καταφέραμε να ανέβουμε, επειδή μας στερήθηκε η άνοδος σε ένα παιχνίδι στις Σέρρες. Η ομάδα θα κέρδιζε αλλά ένα ακυρωθέν γκολ μας έκοψε την άνοδο. Αν ανεβαίναμε τότε, θα είχαμε και τα έσοδα για να ξεχρεώσει η ομάδα και να πάει με άλλο αέρα την επόμενη χρονιά.

Μετά έφυγαν όλοι, και ο δήμαρχος, και έμεινα μόνος μου. Πάλεψα μόνος μου για την αγάπη που είχα για αυτόν τον σύλλογο. Ανεβάσαμε την ομάδα, έμεινα άλλη μια χρονιά, αλλά μετά δεν άντεχα άλλο. Το άγχος ήταν μεγάλο και υπήρχε και ένα οικογενειακό πρόβλημα με τον γιο μου, οπότε αποφάσισα να αποσυρθώ. Μπλοκαρίστηκαν λογαριασμοί, τα πάντα, λόγω των οφειλών της ΠΑΕ ΟΦΗ. Ήταν η πιο δύσκολη περίοδος στη σχέση μου με τον ΟΦΗ. Πάλευα τα... απάλευτα. Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα».

Θεωρείτε πως η ήττα στον τελικό του Κυπέλλου ήταν μια χαμένη ευκαιρία για τον ΟΦΗ για να κάνει το βήμα παραπάνω;

«Ήταν σε ένα βαθμό μια χαμένη ευκαιρία, αλλά έπαιζες τελικό με έναν τεράστιο σύλλογο. Είχαμε απέναντί μας την καλύτερη ομάδα της Ελλάδας και κάτοχο του Conference League. Ήταν δύσκολο να πάρουμε το Κύπελλο, όμως όταν φτάνεις εκεί είναι μια ευκαιρία...».

Πιστεύετε πως σε έναν βαθμό η ομάδα στο πρώτο μισό της σεζόν δεν τα πήγε καλά επειδή έμεινε ψυχολογικά σε αυτό το ματς;

«Για μένα έχουν γίνει τεράστια λάθη και κακός προγραμματισμός της νέας σεζόν. Μεγάλα λάθη αλλά μπορούν να γίνουν στο ποδόσφαιρο. Ξεγελιέσαι γιατί πιστεύεις ότι έχεις καλή ομάδα. Έφυγαν δυο - τρεις καλοί παίκτες, όπως ο Σίλβα και ο Μπάκιτς. Γενικά ξεγελάστηκε η ομάδα. Έπρεπε να είχαν γίνει λίγο διαφορετικά τα πράγματα και με καλύτερο προγραμματισμό.

Αυτό δεν σημαίνει κάτι και δεν διαγράφει την πορεία του κυρίου Μπούση. Τον έχω στην καρδιά μου και είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος. Είναι άνθρωπος που πραγματικά θέλει το καλό της ομάδας. Και να κάνει λάθη δεν τα κάνει σκοπίμως.

Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Εδώ και χρόνια δεν βρίσκει το δρόμο της η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο Παναθηναϊκός έχει δώσει τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων και δεν έχει καταφέρει να πάρει ένα πρωτάθλημα. Η επιτυχία δεν επιτυγχάτεται έτσι απλά».

Τι σημαίνει για εσάς ο ΟΦΗ;

«Ο ΟΦΗ σημαίνει τα πάντα για μένα. Σε αυτόν γεννήθηκα και μεγάλωσα. Ανδρώθηκα στον ΟΦΗ. Αγάπησα το ποδόσφαιρο και είναι αιτία ο ΟΦΗ. Είναι η μισή μου ζωή. Ο τόπος μου και το σπίτι μου. Ότι κι αν κέρδισα, ότι κι αν έκανα στη ζωή μου είναι η ομάδα της καρδιάς μου.

Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε για τα 100 χρόνια του ΟΦΗ;

«Μου περνάνε πολλά από το μυαλό. Μου έρχονται εικόνες και καταστάσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Έχω ζήσει τα περισσότερα που έχουν να κάνουν με ουσιαστικά καλές στιγμές. Και οι κακές στιγμές ήταν καλές εμπειρίες.

Έχω ταυτιστεί με την οικογένεια που λέγεται ΟΦΗ. Η ευχή μου είναι να αρχίσει να κερδίζει τίτλους και να ξεπεράσει όλα τα προηγούμενα χρόνια».