Γίνε σαν την «επίσημη επιτυχημένη»!

Αλλαγές παικτών σε σχέση με την ομάδα που πήρε το ασημένιο μετάλλιο στο Τόκιο. Αν δεν κάνω λάθος πέντε. Σε μια 13αδα που έχει μάθει εδώ και χρόνια να ζει και να αναπνέει αγωνιστικά μαζί, σε μεγάλο βαθμό το...επί τοις εκατό των αλλαγών είναι τεράστιο.

Ακόμα και αν οι αντικαταστάτες έχουν πρωταγωνιστήσει με τη αντίστοιχη εθνική σε πιο μικρές ηλικίες η διαφορά βάρους στο σκουφάκι της εθνικής ανδρών είναι τεράστια. Ειδικά αν πας στο παγκόσμιο ένα χρόνο μετά το μέταλλιο στους Ολυμπιακούς με σαφή αποστολή να υπερασπίσεις ότι εχτισες στο Τόκιο. Χωρίς να αναζητήσεις καμία δικαιολογία, χωρίς να πατήσεις πάνω στην ανανέωση για να αρκεστείς στα λιγότερα.

Ούτε καν στις απουσίες που προέκυψαν στη διάρκεια του Παγκοσμίου. Με κομβική αυτή του Ζερδεβά γιατί στο πόλο η θέση του τερματοφύλακα έχει αξία μεγαλύτερη ακόμα και από το ποδόσφαιρο, οσον αφορά τη λειτουργία όλη της ομάδας. Ο Τζωρτζάτος ήρθε και στον μικρό τελικό μπηκε για τα καλά στο κόκκινο σκουφάκι του συναθλητή του.

Για να αποδειχθεί το κράμα με το οποίο είναι σφυρηλατημένη η νοοτροπία αυτής της εθνικής ομάδας. Το έγραψα στα social media και το επαναλαμβάνω. Καλούς παίκτες είχαμε και άλλες εποχές στο πόλο. Ακουμπήσαμε και κατακτήσαμε κατά καιρούς διακρίσεις σε υψηλό επίπεδο. Όμως η διάρκεια, η συνέπεια και η διαφαινόμενη συνέχεια (θεωρώ πως χτιζεται ομάδα για 3-5 χρόνια) δεν μπορούν παρά να πιστωθούν στον Θοδωρή Βλάχο.

Η δουλειά σε μια εθνική ομάδα, μόνο εύκολη δεν είναι. Δεν κρίνεται η πίεση για την επιτυχία με τη δημοφιλία του αθλήματος. Γιατί πολύ απλά προπονητές υψηλού επιπέδου θέλουν να φέρνουν διακρίσεις. Και ο Βλάχος είναι ο καλύτερος Έλληνας προπονητής ομαδικού αθλήματος βάσει όποιων παραμέτρων θέλετε να βαλουμε στο τραπέζι και (άποψη μου) ο καλύτερος προπονητής όσον αφορά την διάρκεια μαζί με τον (Έλληνα στο μυαλό μου πλεον) Γιώργο Πομάσκι.

Δεν θα μπω στη κουβέντα για το "πιο αδικημένη" έθνικη ομάδα. Αυτό είναι σχετικό. Όλοι στο πόλο γνωρίζουν ότι υπάρχουν πιο δημοφιλή ομαδικά αθλήματα και είναι και λογικό. Πολλοί φίλαθλοι άλλωστε δεν κατανοούν καν πως παίζεται το άθλημα. Αυτό δεν οδήγησε κανέναν πολίστα να πετάξει το σκουφάκι από αγανάκτηση. Κάνουν αυτό που γουστάρουν και μας... πιάνουν όλους εμάς τους εραστές της νίκης από τον λαιμό για να ασχοληθούμε μαζί τους.

Κάνοντας έναν παραλληλισμό με την επερχόμενη προσπάθεια της εθνικής ομάδας μπάσκετ στο Ευρωμπάσκετ του Σεπτεμβρίου θα καλέσω όλο τον οργανισμό του (επίσης αγαπημένου) μπάσκετ να πάρει τα παραδείγματα που πρέπει από την "επίσημη επιτυχημένη" όπως είναι η εθνική ομάδα του πόλο.

Ας απασχολουμαστε με τη δουλειά, με την προετοιμασία, με τους παρόντες και (εντέλει) με αυτό που λέμε σύνολο χωρίς ντίβες (αυτό δεν αφορά μόνο τους παίκτες δυστυχώς στο μπάσκετ) που είναι και ο μοναδικός δρόμος για την επιτυχία.

Για παράδειγμα αν στην εθνική ομάδα πόλο πανηγύριζαν σαν τρελοί επειδή συνέτριψαν την Ιαπωνία μάλλον δεν θα είχαν φτάσει εκεί που έφτασαν. Για να γίνουν και οι συγκρίσεις σε σχέση με τη μπασκετική νίκη επί της Βρετανίας (οι οποίες και πάλι λιγότερο αφορούν τους παίκτες και περισσότερο αυτούς που εκστασιάστηκαν επειδή σκοτώσαμε το θηρίο).

Άρα για να το κλείσουμε. Αν το μπάσκετ μάθει και πάλι να δουλεύει σε όλα τα επίπεδα τότε και οι εθνικές του ομαδες θα μπορέσουν να ακολουθήσουν το δρόμο αυτών της υδατοσφαίρισης, που το κάνουν με αρκετά λιγότερα εφόδια.

Από την πλευρά μου θα δηλώνω πολύ πιο υπερήφανος και αθλητικά "γεμάτος" αν η φίρμα σε κάθε περίπτωση είναι η ομάδα!