+slo-gun

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Οι αθλητές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία που δεν είναι δωρεάν…

Οι αθλητές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία που δεν είναι δωρεάν…

Οι αθλητές, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία που δεν είναι δωρεάν…

Ένας ακόμα αφροαμερικανός νεκρός από λευκό αστυνομικό, ο ΛεΜπρόν, ο Καντέρ, ο Κάπερνικ, η Κίνα, τα δισεκατομμύρια και οι Έλληνες αθλητές. Πόσο κοστίζει τελικά η ελευθερία;

Στο ίδιο έργο θεατές στις ΗΠΑ. Άλλος ένας νεκρός αφροαμερικανός από λευκό αστυνομικό, άλλη μία φορά τα τελευταία χρόνια που ο ρατσισμός και η αστυνομική βία συγχρωτίζονται. Το εξαιρετικό πρωτοσέλιδο του περιοδικού TIME τα λέει όλα, για το φαινόμενο που δεν λέει να σταματήσει να ταλαιπωρεί την αμερικάνικη κοινωνία.

Κι αυτή τη φορά, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς έσπευσε να πάρει θέση. Καθαρά πολιτική θέση. Όπως το έχει κάνει κατ’ εξακολούθηση και στο παρελθόν. Και πολύ καλά έκανε. Το «shut up and dribble» έχει πεθάνει προ πολλού. Οι αθλητές  δεν ζουν σε φούσκες, είναι προβεβλημένο κομμάτι της κοινωνίας κι οφείλουν να αρθρώνουν λόγο, όταν βλέπουν να καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα.

Παντού, όμως. Και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Όπως πολύ εύστοχα είχε γράψει ο Ένες Καντέρ στο διάσημο πλέον tweet του κατά του Ερντογάν, «η ελευθερία δεν είναι δωρεάν». Και στον Καντέρ έχει κοστίσει πάρα πολλά. Ίσως όχι οικονομικά, αφού βγάζει το ψωμί του στο ΝΒΑ, όμως έχει να μιλήσει στην οικογένειά του πέντε χρόνια, ο πατέρας του φυλακίστηκε, τα αδέρφια του δεν μπορούν να βρουν δουλειά, υπάρχει διεθνές ένταλμα σύλληψης στο όνομά του, η οικογένειά του δεν μπορεί να φύγει από την Τουρκία, δέχεται καθημερινά απειλές για τη ζωή του, ενώ έγινε και απόπειρα απαγωγής του στην Ινδονησία.

Αυτά είναι θυσίες. Προσωπικές. Δυσβάσταχτες για τους περισσότερους. Όμως ο Καντέρ συνεχίζει να μιλάει κατά του Ερντογάν μέχρι και σήμερα. Δεν σταματάει. Χρησιμοποιεί τη φήμη του για να βοηθήσει τους συμπολίτες του. Αυτούς, που δεν μπορεί να δει στην Τουρκία.

Προσωπικές θυσίες έκανε και ο Κόλιν Κάπερνικ, το πρόσωπο που χρησιμοποίησε ο ΛεΜπρόν στο tweet του, μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ. Στο αγαπημένο πράσινο χορτάρι των λευκών, συντηρητικών Αμερικανών, ο Κάπερνικ γονάτισε το καλοκαίρι του 2016, κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου, διαμαρτυρόμενος -και τότε- για τις δολοφονίες αφροαμερικανών από λευκούς αστυνομικούς. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να χάσει τη θέση τους στους 49ers του Σαν Φρανσίσκο και να μην επιστρέψει ποτέ στην NFL, η οποία αποτελείται από 32 ομάδες, οι ιδιοκτήτες των οποίων είναι όλοι λευκοί και τουλάχιστον επτά εξ αυτών προσέφεραν από 1 εκατομμύριο δολάρια στην εναρκτήρια τελετή του Ντόναλντ Τραμπ, όταν ο τελευταίος εξελέγη Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, ο Κάπερνικ μπορούσε πολύ εύκολα να κρατήσει το στόμα του κλειστό και να συνεχίσει να παίρνει τα εκατομμύρια. Αντ’ αυτού, αποφάσισε να προβεί σε μια κίνηση, την οποία ακολούθησαν πολλοί αθλητές σε διάφορα σπορ, μεταφέροντας την κουβέντα για την αστυνομική βία και τον ρατσισμό, εντός των τεσσάρων γραμμών ενός γηπέδου.

Τον Οκτώβριο του 2019, ο ΛεΜπρόν Τζέιμς βρισκόταν στην Κίνα για φιλικά προετοιμασίας, όταν ο GM των Χιούστον Ρόκετς, Ντάριλ Μόρεϊ, τουΐταρε την αλληλεγγύη του στους πολίτες του Χονγκ Κονγκ, οι οποίοι βρίσκονταν εκείνη την περίοδο σε ανοικτό πόλεμο με τις κινεζικές αρχές. Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής για να γνωρίζεις το πολιτικό καθεστώς που επικρατεί στην Κίνα και τι σημαίνει για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για μια λίγκα, όπως το ΝΒΑ, η οποία είναι η πιο φιλελεύθερη στις ΗΠΑ, η κίνηση του Μόρεϊ θα έπρεπει να είναι σχεδόν αυτονόητη. Κι όμως…

«Όταν δεν είσαι καλά πληροφορημένος ή δεν έχεις εκπαιδευτεί σε κάτι, ποτέ δεν ξέρεις τι μπορείς να προκαλέσεις. Ναι, όλοι έχουμε ελευθερία του λόγου. Μερικές φορές όμως, υπάρχουν αρνητικές συνέπειες, αν δεν σκέφτεσαι τους άλλους και σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Δεν θέλω να μαλώσω με τον Ντάριλ Μόρεϊ, όμως πιστεύω ότι δεν γνωρίζει καλά την κατάσταση για την οποία μίλησε. Ναι, έχουμε ελευθερία του λόγου, όμως μπορούν να προκύψουν και πολλά αρνητικά μαζί της».

Αυτή ήταν η δήλωση του ΛεΜπρόν, όταν ρωτήθηκε για το συγκεκριμένο tweet. Ναι στην ελευθερία του λόγου, αλλά… Κι αυτό το αλλά κοστίζει πάρα πολύ στη συγκεκριμένη υπόθεση. Κάτι δισεκατομμύρια δολάρια, που έχασε το ΝΒΑ από την έντονη αρνητική αντίδραση της Κινεζικής κυβέρνησης στο tweet του Μόρεϊ. Και κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια που ενδεχομένως θα έχανε ο ΛεΜπρόν από τη συνεργασία του με την NIKE και τις πωλήσεις των παπουτσιών του στην Κίνα.

Αυτή η απάντηση του ΛεΜπρόν θύμησε πολύ την ατάκα του Μάικλ Τζόρνταν, που έγινε ξανά viral λόγω του «The Last Dance»: «Και οι Ρεπουμπλικανοί αγοράζουν παπούτσια». Ο GOAT δεν μπήκε ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία. Φάνηκε από νωρίς, πως μοναδικός του στόχος ήταν να κερδίζει πρωταθλήματα εντός των παρκέ κι όχι εκτός. Ακόμα και όταν κρέμασε οριστικά τα παπούτσια του, ποτέ δεν άρθρωσε σοβαρό κοινωνικό λόγο.

Ο ΛεΜπρόν από την άλλη, από νωρίς έδειξε πως δεν θα ήταν ακόμα ένας σούπερ σταρ, μόνο εντός γραμμών. Κι επαναλαμβάνουμε, καλά κάνει! Έτσι πρέπει να είναι, χωρίς όμως «αλλά»… Δεν γίνεται να τα έχεις όλα δικά σου. Και δεν γίνεται να είσαι προασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μόνο εντός συνόρων. Ειδικά, όταν θεωρείς τον εαυτό σου (και σωστά) παγκόσμιο είδωλο.

Η υπεράσπιση των αρχών σου (πρέπει να) έρχεται με διάθεση προσωπικού κόστους. Όποιος κι αν είσαι, όσα κι αν έχεις να χάσεις. «Η ελευθερία δεν είναι δωρεάν» έγραψε ο Καντέρ. Κι έτσι (πρέπει να) είναι!

Παντού! Και στις ΗΠΑ και στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Εδώ, όμως, τηρούμε σιγή ιχθύος. Οι αθλητές μας, ειδικά οι προβεβλημένοι, οι σούπερ σταρ μας, είναι ξαφνικά μουγγοί, πρακτικά ανύπαρκτοι, όταν μιλάμε για το οτιδήποτε δεν αφορά τα εντός των τεσσάρων γραμμών του αθλήματός τους. Αλλά ακόμα και για εκεί, ακόμα και για τους καρκίνους στα κόκαλα και τις παναγίες και τις ευχές για θανάτους και τους βιασμούς των μανάδων και των συζύγων τους, ακόμα κι εκεί τίποτα. Μα, τι διάολο; Δεν τους ενοχλεί;

Βέβαια, όταν είσαι μαθημένος να έχεις κάτω το κεφάλι απέναντι στους κάφρους του «υπέροχου λαού μας», λογικό είναι να μην θέλεις να ασχοληθείς με τα όσα γίνονται γύρω σου. Είναι κρίμα, όμως. Είναι μια χαμένη ευκαιρία. Κανείς δεν είπε πως πρέπει να γίνουν ήρωες, αλλά πόσο όμορφο θα ήταν να είχαμε και τέτοιους στον αθλητισμό μας; Τα μετάλλια και οι κούπες είναι ωραία κι άγια, ο καθαρός πνεύμονας και το όρθιο κεφάλι όμως είναι η πραγματική παρακαταθήκη.