Επιδοτήστε την εργασία όχι την αεργία!

Σούπερ προσφορά* στα Virtual Sports | *Ισχύουν όροι & προϋποθέσεις

Το ακούω όλο και συχνότερα γύρω μου, «προτιμώ να με αφήσουν σε αναστολή όλο τον Μάιο για να εισπράξω το επίδομα παρά να επιστρέψω για δουλειά». Προτιμούν δηλαδή όλο και περισσότεροι να εισπράξουν 533€ τον Μάιο παρά να εργαστούν μετά τις 11/5 ή τις 18/5 εισπράττοντας αναλογικά το επίδομα για τις ημέρες που παρέμειναν σε αναστολή.

Προσοχή δεν αναφέρομαι σε επιχειρήσεις ή επαγγελματίες που και να ανοίξουν τις δουλειές τους με την υπάρχουσα κατάσταση θα έχουν μόνο έξοδα και υποχρεώσεις κι ελάχιστα έσοδα. Αναφέρομαι σε υπαλλήλους γραφείων, διοικητικούς ή άλλους που δεν «καίγονται» να επιστρέψουν. Οι λόγοι είναι και οικονομικοί, είναι όμως και γενικότεροι λόγοι απαξίωσης της εργασίας τους, του περιβάλλοντος που απασχολούνται, των συναδέλφων τους και των υπηρεσιών που προσφέρουν.

Η μαγική ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει την ανεργία από την αεργία, ξεχωρίζει δηλαδή τον άνθρωπο που δεν μπορεί να βρει δουλειά από εκείνον που δεν θέλει να δουλέψει. Κάπως έτσι πρέπει πιστεύω και το ελληνικό κράτος να ξεχωρίσει αυτόν που θέλει και δεν μπορεί, αυτόν δηλαδή που πραγματικά χρειάζεται στήριξη από αυτόν που θέλει να «ξαπλώσει» πάνω στο επίδομα κι ανακατεύοντας τον freddo σε κάποιον δημόσιο χώρο να εξυφαίνει τα σενάρια των συνομωσιών πίσω από τον κορονοϊό.

Το μεγαλύτερο έγκλημα της Μεταπολίτευσης μέσα σε πολλά εγκλήματα που έχουν διαπράξει τα κόμματα εξουσίας κι ας έχουν μείνει διαχρονικά ατιμώρητα είναι η εκπαίδευση του Έλληνα στην επιδοματική πολιτική του «άραξε και περίμενε την ενίσχυση». Έτσι υποτιμήθηκε κι ευτελίστηκε η πρωτογενής παραγωγή, η αγροτική εργασία, τα βοηθητικά επαγγέλματα ακόμα και οι επιστήμες που βαφτίστηκαν πολλές φορές δήθεν ερευνητικό έργο που στην πραγματικότητα δεν ερεύνησαν τίποτα. Συγγνώμη αν ακούγομαι αφοριστικός και ισοπεδωτικός αλλά είναι υπερβολικά πολλά τα παραδείγματα για να είναι μια πενιχρή μειοψηφία.

Τώρα βρισκόμαστε στη δίνη μιας παγκόσμιας κρίσης για την οποία δεν ευθύνεται η ΝΔ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν ευθύνεται ούτε ο Μπιλ Γκέιτς ή το 5G κι αν πραγματικά πιστεύετε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο, παρακαλώ μη διαβάσετε παρακάτω το κείμενο, συνεχίστε σε κάποιο άλλο άρθρο και γενικότερα ξεχάστε ότι υπάρχω.

Ειδικά στην Ελλάδα έχουμε μια πολύ δύσκολη εξίσωση να λύσουμε με πρώτο ζητούμενο τον τουριστικό κλάδο, την απρόσκοπτη λειτουργία του λιανεμπορίου και του επισιτιστικού τομέα και μέσα σ’ όλα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τα φαινόμενα τύπου, «προτιμώ να μείνω σπίτι και να εισπράττω το επίδομα» Βρε δε … λέω εγώ.

Αν κάποιοι πρέπει να επιδοτηθούν είναι οι επιχειρήσεις για να επαναφέρουν τον κόσμο σε εργασία και τηλε – εργασία για να μη βουλιάξουμε στην απραγία και την υπο-παραγωγικότητα. Και βέβαια υπάρχουν λαμόγια επιχειρηματίες που ακούω ότι έχουν φτάσει στο σημείο θράσους να ζητάνε από τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους να δώσουν στις επιχειρήσεις το επίδομα στα μουλωχτά, για να μην απολυθούν με την πρώτη ευκαιρία. Είτε έτσι ή αλλιώς με τέτοια φαινόμενα πρέπει να ασχοληθούν οι κρατικές υπηρεσίες και να κόψουν κώλους.

Οι επιχειρήσεις ειδικά οι μικρομεσαίες που πρέπει να ανοίξουν με περιορισμένη χωρητικότητα, μικρότερους τζίρους, εμπορεύματα αποθηκευμένα που κινδυνεύουν να πάνε άκλαυτα κι επιταγές που «χτυπάνε» μαζί με ενοίκια, δάνεια και λοιπές υποχρεώσεις χρειάζονται Σχέδιο Διάσωσης και Ενίσχυσης που θα συνοδεύεται όμως από την υποχρέωση απέναντι στους εργαζόμενούς τους να τους απασχολούν και να τους αμείβουν, πριν από νέα οριζόντια μέτρα τύπου 800€. Οτιδήποτε άλλο φοβάμαι ότι είναι ακραία επικίνδυνο.

Περί Τέχνης

Το να θεωρήσουμε τις Τέχνες και τον Πολιτισμό είδος πολυτελείας που δε χρειάζεται στήριξη ή ενασχόλησης με προτεραιότητα δεν είναι απλά άδικο, είναι και μικρονοϊκό. Αν δεν γίνεται αντιληπτό ότι ο συνδυασμός τουρισμού και καλλιτεχνικών δρώμενων μπορεί να αποτελέσει ένα κάποιο μαξιλάρι της οικονομίας αλλά και του ηθικού μας, τότε να μου ζήσεις δήθεν κοιτίδα του Πολιτισμού.

Για να μη βιαστούν οι κακοπροαίρετοι ούτε καλλιτέχνης είμαι, ούτε το support art worker θα δείτε στο προφίλ μου στο facebook αλλά συναναστρέφομαι πολλούς μη προνομιούχους του καλλιτεχνικού χώρου, που ανυπομονούν να επιστρέψουν στην Τέχνη τους και στην εργασία τους και για βιοποριστικούς αλλά και για λόγους που έχουν να κάνουν με το ήθος τους, την ανάγκη τους για έκφραση και για τον πολύ όμορφο λόγο ότι αυτό που επέλεξαν να κάνουν, το αγαπούν και δε θέλουν να το βάλουν σε παύση. Δεν ευθύνονται για όλους όσοι μισούν τη δουλειά τους και προτιμούν τα επιδόματα από το σπίτι.