«Η πρώτη μετάδοση»: Η πρώτη γυάλινη λάμψη
Η τηλεόραση, το χαζοκούτι, το μαγικό κουτί, το γυαλί που εκπέμπει γαλάζιο φως και ατελείωτη ντόπα. Ναι, και δεν δέχομαι το κάπου ώπα! Το κυρίαρχο μέσο ενημέρωσης, ψυχαγωγίας, διασκέδασης, μάθησης, εκνευρισμού. Αν θέλετε βάλτε εισαγωγικά στις τέσσερις λέξεις και αφήστε την πέμπτη ως έχει. Και αν φαίνεται ότι μισούμε τον πομπό είναι γιατί μας απογοήτευσαν οι άνθρωποι και το περιεχόμενο που του έδωσαν. Εδώ, θα πρέπει να κάνουμε το απαραίτητο αστραπιαίο τίναγμα και να πούμε κάποια λόγια για το οικονομικό/πολιτικό σύστημα της χώρας. Η χειραγώγηση και η δημαγωγία ήταν, και είναι, σταθερός τρόπος επηρεασμού της κοινής γνώμης και μέθοδος υφαρπαγής της ψήφου του πολίτη. Την ίδια στιγμή η επιχειρηματική ελίτ ήθελε απερίσκεπτους και φρόνιμους καταναλωτές να επιβεβαιώνουν τα ψέματά της. Ε, ενώστε τώρα τα δύο με την τηλεόραση και έχετε τη σημερινή και χθεσινή εικόνα του μέσου.
Επειδή, όμως, το τεχνολογικό αυτό προϊόν κάποτε είχε άξιους εκπροσώπους, αληθινούς δηλαδή δημοσιογράφους, άτομα με αρχές και μεράκι, εμείς θα παραμερίσουμε τον μηδενισμό μας και θα αναγνωρίσουμε την αγνή και αυθεντική προσπάθεια των πρωτοπόρων, αυτών που έδειξαν τον δρόμο, κι ας είχαν από το σημείο μηδέν ισχυρές πολιτικές, επιχειρηματικές, πιέσεις να αντιμετωπίσουν. Κάποτε, λοιπόν, ο Έλληνας είδε αυτό που διαβάσαμε εμείς στο κόμικ «Η πρώτη μετάδοση» (Εκδόσεις Μικρός Ήρως).
Πίσω στα ταραγμένα χρόνια της μεταπολεμικής Ελλάδας
Το κόμικ «Η πρώτη μετάδοση» μας πάει στα ταραγμένα, πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, χρόνια της μεταπολεμικής Ελλάδα, εκείς στα 50’s και κυρίως στα 60’s. Το μετεμφυλιακό κράτος της Δεξιάς κυβερνούσε με αυταρχισμό και πρώιμες νεοφιλελεύθερες κυνικές πολιτικές. Οι πολιτικοί αντίπαλοι ήταν αποδυναμωμένοι ή εξοβελισμένοι (βλ. ΚΚΕ). Τα πάντα δείχνουν να αλλάζουν με τον Γεώργιο Παπανδρέου και την Ένωση Κέντρου. Η συντηρητική παράταξη χάνει την κυριαρχία μετά από πολλά χρόνια και το σύστημα, φανερό και κρυφό, εξουσίας πρέπει να αντιδράσει. Το Παλάτι καταλαβαίνει ότι δεν θα έχει κάποιον να συνεννοείται και ενεργεί υπονομευτικά. Η απάντησση, λοιπόν, στην αλλαγή είναι βία, νοθεία, ραδιουργίες, αποστασίες, επιχειρηματικές πιέσεις, κομματικοί φανατισμοί και κατευθυνόμενα πρωτοσέλιδα.
Σε αυτό το χάος, που δείχνει ευγενικό και ασφαλές, αφού τα όπλα είναι παρά πόδα ή κρυμμένα, η απειλή για τη Δημοκρατία μένει ισχυρή και καλά καλυμμένη. Η εφεύρεση της τηλεόρασης δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη από τη χώρα μας. Οι διορατικοί, οι έξυπνοι, βλέπουν τις προοπτικές για εξυπηρέτηση του λαού. Οι πονηροί, οι ιδιοτελείς και οι εξαρτημένοι βλέπουν ένα πανίσχυρο μέσο πίεσης και εξασφάλισης-διεύρυνσης των προνομίων τους. Οι άλλες τέχνες, κυρίως ο κινηματογράφος του Φίνου, βλέπουν ένα εχθρό που θα τους πάρει τις… εικόνες. Εν μέρει είχαν δίκιο. Όλα αυτά προηγήθηκαν της πρώτης μετάδοσης και ήταν αυτά που σε μεγάλο βαθμό διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα της σημερινής τηλεόρασης.
Να θυμηθούν οι παλιοί, να μάθουν οι νέοι
Το σενάριο/σχέδιο του Σπύρου Δερβενιώτη και τα χρώματα της Αγγελικής Σαλαμαλίκη ανασύρουν το ανάγλυφο μιας εποχής που δείχνει μακρινή ενώ δεν είναι. Η ζωντάνια των προσώπων, τα φωτεινά-καθαρά καρέ, οι λεπτομέρειες σε κινήσεις και τα λόγια που πλησιάζουν την κινηματογραφική αίσθηση ενός πολιτικού/κοινωνικού θρίλερ με την τηλεόραση στο επίκεντρο.
Αντιγράφουμε από το δελτίο Τύπου: Η ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης όπως δεν την έχετε ξαναδεί… «Πρέπει, θα πει Θέλω. Θέλω, θα πει Θέλουμε. Θέλουμε, θα πει το Πετυχαίνουμε.» Mε αυτά τα λόγια του τότε διευθυντή του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, Αναστάσιου Πεπονή, ξεκίνησε στη χώρα μας η μάχη - γιατί μάχη ήτανε - για τη δημιουργία ενός εθνικού δικτύου τηλεόρασης και στην Ελλάδα. […] Η Πρώτη Μετάδοση είναι το δραματοποιημένο χρονικό της δημιουργίας της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης, και ταυτόχρονα η εξιστόρηση μιας εμβληματικής πολιτικής περιόδου που επηρέασε το ρου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μιας περιόδου έχει που φωτιστεί δυσανάλογα και σίγουρα απουσίαζε μέχρι σήμερα από μέσα μαζικής ψυχαγωγίας, όπως τα κόμικς. Ένα πραγματικό ιστορικοπολιτικό θρίλερ, σε σενάριο και σχέδιο του Σπύρου Δερβενιώτη (ΘΒ – Η γαλέρα της ζωής μου, Shark Nation) και χρώμα της Αγγελικής Σαλαμαλίκη (Η Μητρόπολη του Χρυσού, Monsieur Charlatan). Σας προτείνουμε, λοιπόν, να διαβάσατε αυτό το κόμικ. Οι μεγαλύτεροι θα θυμηθούν και οι νεότεροι θα μάθουν και ο σημερινός άνθρωπος θα γίνει λίγο πιο υποψιασμένος.
*Το κόμικ το βρίσκετε σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
