Κώστας Τριανταφυλλίδης: «Ένα όνειρο, μια ιστορία» στις 8 Ιουλίου στο Κηποθέατρο Παπάγου
1.Η παράσταση «Ένα όνειρο, μια ιστορία» επιστρέφει μετά τη θερμή υποδοχή που γνώρισε τον χειμώνα. Τι διαφορετικό θα συναντήσει στο Κηποθέατρο Παπάγου;
Η αλήθεια είναι ότι κάθε παράσταση είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Ο χειμώνας μάς χάρισε πολύ όμορφες στιγμές και μια συγκινητική ανταπόκριση από το κοινό, όμως το καλοκαίρι έχει τη δική του μαγεία. Το Κηποθέατρο Παπάγου είναι ένας χώρος που σε καλεί να αφεθείς, να μοιραστείς μουσικές και συναισθήματα κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.
Κάθε συναυλία είναι μια ευκαιρία να ξαναβρεθούμε σε έναν κοινό χώρο, λίγο έξω από τον ρυθμό της καθημερινότητας. Δεν την αντιμετωπίζω απλώς ως μια εμφάνιση, αλλά ως μια μικρή συνάντηση ανθρώπων που αναζητούν μια στιγμή αλήθειας μέσα από τη μουσική. Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη είναι κοινωνική πράξη είναι σχέση, μοίρασμα, συλλογικότητα.
Το διαφορετικό θα είναι σίγουρα το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθούμε για πρώτη φορά και θα είναι ιδιαίτερα ξεχωριστό.
2.Όταν βρίσκεστε στη σκηνή με μόνο συνοδοιπόρο το πιάνο του Νεοκλή Νεοφυτίδη, νιώθετε μεγαλύτερη ελευθερία ή μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στα τραγούδια και το κοινό;
Συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια με τον Νεοκλη ,είναι ένας σπουδαίος μουσικός με υψηλή αισθητική και βαθιά γνώση ,έχουμε κοινό τόπο και αντιμετωπίζουμε την μουσική το τραγούδι και την τέχνη με τα ίδια κριτήρια τις ίδιες κατά κανόνα απόψεις και τον ίδιο σεβασμό. Θα έλεγα και τα δύο. Από τη μία υπάρχει μια μεγάλη ελευθερία, γιατί μένεις γυμνός απέναντι στο τραγούδι. Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να σε προστατεύσουν ή να σε κρύψουν. Υπάρχει μόνο η φωνή, το πιάνο και η αλήθεια της στιγμής.
Από την άλλη, η ευθύνη είναι τεράστια, ειδικά όταν ερμηνεύεις τραγούδια τόσο σπουδαίων δημιουργών. Όμως ο Νεοκλής είναι ένας εξαιρετικός μουσικός και ένας πολύτιμος συνοδοιπόρος. Έχουμε αναπτύξει μια επικοινωνία που πολλές φορές ξεπερνά τις λέξεις. Νιώθω ασφάλεια δίπλα του και αυτό μου επιτρέπει να αφεθώ περισσότερο στη μουσική.
3.Υπάρχει κάποιο τραγούδι στην παράσταση που κάθε φορά σας συγκινεί διαφορετικά και σας αποκαλύπτει κάτι νέο για τον εαυτό σας;
Πιστεύω ότι τα μεγάλα τραγούδια είναι σαν καθρέφτες. Σε διαφορετικές φάσεις της ζωής σου, σου αποκαλύπτουν διαφορετικά πράγματα. Άλλοτε σου θυμίζουν κάτι που έχασες, άλλοτε κάτι που ελπίζεις ακόμη να βρεις. Και αυτή η συνεχής ανακάλυψη είναι που τα κρατά ζωντανά.
Κάθε τραγούδι αποκαλύπτει κάτι καινούργιο ,αρκεί μόνο να εμπεριέχει αλήθεια.
Ο στόχος είναι όταν βρίσκομαι στην σκηνή να δημιουργηθεί η στιγμή αυτής της αλήθειας. Μπορεί από ένα βλέμμα,ένα ρεφρέν να γεννηθεί ένα απρόσμενο συναίσθημα.
Προσωπικά σε εμένα κυριαρχεί η σύνδεση κι όχι η εντύπωση ,κι αν κάτι με συγκινεί στο τέλος είναι να έχει πάρει το κοινό όχι κάτι από μένα αλλά από το βίωμα .
4.Αν σας ζητούσαμε να αφηγηθείτε τη δική σας καλλιτεχνική πορεία σαν μία ιστορία, ποιο θα ήταν το πιο καθοριστικό κεφάλαιο της;
Με ενδιαφέρουν οι αφηγήσεις που δεν ακούγονται συχνά, οι καθημερινοί άνθρωποι και οι μικροί αγώνες τους. Έτσι μεγάλωσα, με μουσικές που δεν έλεγαν «ξέχνα», αλλά «θυμήσου, σκέψου, νιώσε».
Η δική μου ιστορία ξεκινάει από την Τασκένδη πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν και έχει πολλούς σημαντικούς και καθοριστικούς σταθμούς .
Θα έλεγα ότι το πιο καθοριστικό κεφάλαιο είναι οι συναντήσεις μου με τους ανθρώπους της μουσικής. Οι συνεργασίες, οι συμβουλές, οι στιγμές πάνω και κάτω από τη σκηνή. Δεν πιστεύω ότι μια πορεία χτίζεται μόνο από επιτυχίες ή σημαντικές εμφανίσεις. Χτίζεται κυρίως από τις στιγμές που αμφιβάλλεις, που ψάχνεσαι, που μαθαίνεις. Και φυσικά από τους ανθρώπους που πιστεύουν σε σένα και σου δίνουν χώρο να εξελιχθείς.
Αν κοιτάξω πίσω, αισθάνομαι ότι κάθε βήμα, εύκολο ή δύσκολο, είχε τον λόγο του και συνέβαλε στο να γίνω ο καλλιτέχνης και ο άνθρωπος που είμαι σήμερα.
Η «Ευτυχία» σίγουρα είναι μια τέτοια στιγμή …αλλά και η επιμονή κάποιων ανθρώπων να ακολουθήσω τον δρόμο του τραγουδιού και της μουσικής.
5.Αν μπορούσατε να αφιερώσετε αυτήν την παράσταση σε έναν άνθρωπο που επηρέασε την πορεία σας, ποιος θα ήταν και γιατί;
Δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω έναν μόνο άνθρωπο, γιατί είχα την τύχη να συναντήσω ανθρώπους που με επηρέασαν βαθιά. Αν όμως έπρεπε να απαντήσω γενικά, θα έλεγα ότι την αφιερώνω σε όλους εκείνους που μου έμαθαν να αγαπώ το ελληνικό τραγούδι. Στους δασκάλους μου, στους συνεργάτες μου, στην οικογένειά μου, αλλά και στους μεγάλους δημιουργούς που άφησαν πίσω τους αυτόν τον ανεκτίμητο μουσικό πλούτο. Χωρίς αυτούς, δεν θα υπήρχε ούτε αυτή η παράσταση ούτε η δική μου πορεία. Σε όλους αυτούς που με πίστεψαν και εξακολουθούν να το κάνουν…
6.Οι συνεργασίες σας με σπουδαίες προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού υπήρξαν καθοριστικές. Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα από αυτούς τους μεγάλους καλλιτέχνες;
Οι καλλιτέχνες που γνώρισα και θαύμασα .παρά το τεράστιο έργο τους, είχαν μια βαθιά αφοσίωση σε αυτό που έκαναν και μια απλότητα που με εντυπωσίαζε πάντα. Δεν επαναπαύονταν ποτέ, δεν θεωρούσαν τίποτα δεδομένο.Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα,να συνεχίζεις να μαθαίνεις, να σέβεσαι το κοινό και να ανεβαίνεις στη σκηνή κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη.
7.Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το Κηποθέατρο Παπάγου το βράδυ της 8ης Ιουλίου;
Θα ήθελα να φύγει λίγο πιο γεμάτος απ’ ό,τι ήρθε. Να πάρει μαζί του μια συγκίνηση, μια ανάμνηση, ίσως ένα τραγούδι που θα συνεχίσει να τον συντροφεύει για καιρό. Ζούμε σε μια εποχή με μεγάλη ταχύτητα και πολλές φορές ξεχνάμε να σταματήσουμε και να νιώσουμε. Αν αυτή η βραδιά δώσει στους ανθρώπους την ευκαιρία να θυμηθούν, να ονειρευτούν ή απλώς να συγκινηθούν, τότε θα έχουμε πετύχει τον σκοπό μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι η μουσική ένα όνειρο που γίνεται ιστορία και μια ιστορία που συνεχίζει να μας ενώνει.
