Τα πονηρά ματιά, το αστραφτερό βλέμμα και η μπάλα
Ένα βιβλίο στα χρώματα της Αλμπισελέστε. Ένα βιβλίο με όλα τα «δεκάρια» της ποδοσφαιρικής Αργεντινής. Ένα βιβλίο για τον Θεό Ντιέγκο και τους Αποστόλους του! Ένα βιβλίο που πίσω από τη γραμμή άμυνας, πίσω από τη θέση του τερματοφύλακα και φτάνει ως τις αρχές της πρώτης μπαλιάς, της πρώτης σέντρας, του πρώτου ματς των Αργεντινών. Ένα βιβλίο γεμάτο ταξίδια και τανγκό, γεμάτο σκαμμένα σοκάκια και φαντάσματα γκάουτσος, γεμάτο διαδρομές που εξερευνούν την ταυτότητα ενός έθνους και μιας ομάδας, γεμάτο με παθιασμένους φιλάθλους και καθαρούς-αμαρτωλούς παίκτες. Ένα βιβλίο με τα λάθη, τα πάθη, τις ντρίμπλες και το σκληρό, πονηρό, βλέμμα αυτών που δεν κάνουν ποτέ πίσω και κερδίζουν και την ήττα τους!
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο άμεσος και αντικειμενικός τρόπος να δεις την εικόνα και την ταυτότητα μιας χώρας. Ο άκρατος επαγγελματισμός είναι η κινητήριος δύναμη και σε αυτόν «πατά» το βέβηλο πόδι του καπιταλισμού και στο λαοφιλέστερο άθλημα του κόσμου. Λεφτά, εξουσία, στοίχημα, συμφωνίες στο παρασκήνιο και ατέλειωτοι, αμέτρητοι, αγώνες. Το παρελθόν μένει ως νοσταλγικό φολκλόρ υπόμνημα που όμως έχει ζωή και αυτή δεν μένει ποτέ σε μια κορνίζα κλεισμένη, στις ψυχές και στα πόδια των Αργεντινών είναι δεμένη. Και μέσα σε αυτό το άχρονο σύμπαν ζουν, δρουν, κατοικούν «Οι άγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα» (ΜVPublications).
Αργεντινή και ποδόσφαιρο είναι ένα!
Ο Τζόναθαν Γουίλσον γράφει ένα βιβλίο, σε καλή μετάφραση του Βασίλη Γεωργιώτη, μόνο για την Αργεντινή και το ποδόσφαιρό της. Το άθλημα και η χώρα είναι δεμένα, αλλά όχι με τον τελετουργικό, θρησκευτικό, τρόπο των Βραζιλιάνων. Η σχέση των Αργεντινών με το ποδόσφαιρο εδράζεται στην αμεσότητα του λαϊκού αισθήματος. Δεν μεσολαβεί τίποτα και είναι μόνο ο αγώνας για επιβίωση, επικράτηση, ενθάρρυνση, ανακάλυψη ύφους και προσδιορισμού. Το ταξικό στοιχείο υπερτερεί του θρησκευτικού και μπλέκεται πολύ έντονα με το εθνικό. Αριστοκράτες, μεγαλοαστοί, εργάτες, μετανάστες, ημεδαποί, αναμειγνύονται για να δώσουν έναν ποδοσφαιρικό χαρακτήρα που θέλει τον Αργεντινό παίκτη να κερδίζει τη σκληράδα του, την υψηλή τεχνική του, τον εθνικισμό του, τον πατριωτισμό του, την πονηριά, το θάρρος του.
Σε αυτό το βιβλίο ο Γουίλσον δείχνει, μέσα από εξαντλητική έρευνα και ισχυρά τεκμήρια, την πίεση του διαχρονικού machismo, την ανάγκη της ελευθερίας του πνεύματος των γκάουτσο και την ανυποχώρητη υποταγή της εξέλιξης που σμίλεψαν -και σμιλεύουν- το «σώμα» του αργεντίνικου ποδοσφαίρου.
Από τα χωμάτινα γήπεδα στην κορυφή του κόσμου!
Ο Γουίλσον μας πάει από τα χωμάτινα γήπεδα του Μπουένος Άιρες μέχρι την κορυφή του κόσμου στο Κατάρ. Αυτή είναι η διαδρομή της Εθνικής Αργεντινής και του λάου της που την ακολουθεί. Μια πορεία γεμάτη αντιφάσεις: η αριστοκρατική κομψότητα του Ντι Στέφανο συναντά την «πονηριά» του Μαραντόνα, και η μελαγχολία του Ρικέλμε την εκρηκτική ιδιοφυΐα του Μέσι.
Ο συγγραφέας ξετυλίγει το κουβάρι μιας χώρας εμμονικής με την μπάλα. Μέσα από πέντε ιστορικές περιόδους αποδεικνύει πώς το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή έγινε το απόλυτο καθρέφτισμα της πολιτικής και της υπαρξιακής της ταυτότητας: από την οικειοποίηση του βρετανικού παιχνιδιού, τον λαϊκισμό του Περόν και το σκοτάδι της δικτατορίας, μέχρι την αιώνια σύγκρουση ανάμεσα στον ρομαντισμό του Μενότι και τον κυνισμό του Μπιλάρδο. Μια συναρπαστική ιστορική, κοινωνική, πολιτική και φυσικά ποδοσφαιρική αφήγηση που δίνει την έννοια και το πρόσωπο του Αργεντίνου ποδοσφαιριστή, φιλάθλου, ανθρώπου. Στη σελίδα 67 διαβάζουμε: Το 1928, ο Μποροκοτό πρότεινε να ανεγερθεί ένα άγαλμα για τον εφευρέτη της ντρίμπλας, λέγοντας ότι οφείλει να απεικονίζει…
….ένα pibe με βρόμικο πρόσωπο και μια τούφα μαλλιά στα οποία είναι αδύνατον να μπει χτένα. Θα έχει έξυπνα, πονηρά μάτια και αστραφτερό βλέμμα. Και ένα τυχοδιωκτικό γέλιο που μετά βίας θα σχηματίζει ένα στόμα γεμάτο μικρά δόντια με ίχνη από το χθεσινό ψωμί. […] Η στάση του πρέπει να είναι χαρακτηριστική, να φαίνεται σαν να ντριμπλάρει με μια κουρελόμπαλα. Αυτό το είναι το πιο σημαντικό: η μπάλα δεν μπορεί να είναι διαφορετική. Μια μπάλα από κουρέλια, κατά προτίμηση δεμένη με μια παλιά κάλτσα. Αν ποτέ τοποθετηθεί ένα μνημείο σαν αυτό, κάθε φορά που θα περνάμε από εκεί οι περισσότεροι θα βγάζουμε το καπέλο μας, όπως στην εκκλησία. Σας θυμίζει κάτι;
*Το βιβλίο το βρίσκετε σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και ΕΔΩ
