Να τιμάς τον δάσκαλό σου…
Κάποτε ήταν μια παρέα παιδιών και ο δάσκαλος τους και ανακάλυψαν, έφτιαξαν, αγάπησαν τον κόσμο όλο! Ηθοποιοί επαγγέλλονταν, αλλά πάνω απ’ όλα άνθρωποι ήταν με ήθος και αγνό, ανόθευτο πνεύμα που όλα τα αντέχει και καταλαβαίνει, υπομένει, φωτίζει, ομορφαίνει. Και αυτή η οικογένεια, γιατί η αληθινή σχέση δασκάλου-μαθητή/ων δημιουργεί οικογένεια, μάθαινε να ερμηνεύει, να κατανοεί και να αναπαριστά τις εικόνες και τα μηνύματα των μεγάλων δραματουργών, των διαχρονικών σοφών του πολιτισμού μας. Υψηλή τέχνη η υποκριτική που ήθελε δυσθεώρητα κείμενα για να απλωθεί, δοκιμαστεί, επιβεβαιωθεί, απορριφθεί. Διάβασμα, ανάσες, μέθοδοι, καθοδήγηση, ελευθερία, αγάπη και οι αρχαίοι πρόγονοι, Έλληνες και ξένοι, να είναι δίπλα στο σανίδι που τρίζει και φέγγει…
Κι αν ο χρόνος έχει σημασία, είναι γιατί ενώνει παρελθόν, παρόν και μέλλον και αφήνει τα κτίρια σχεδόν απείραχτα και τις μνήμες ζωντανές. Και η άμορφη, άυλη, θύμηση παίρνει σάρκα και οστά και στο κέντρο του κόσμου, στη σκηνή, πατά, φωνάζει, ψιθυρίζει, απλώνει τα χέρια και βρίσκει χέρια που στάζουν ιδρώτα, κόπο, αγάπη, αλληλεγγύη. Και κάπως έτσι όλοι στροβιλίζονται και όλοι χωράνε στη ρωγμή του χωροχρόνου, στη μεγάλη ιστορία που έγινε τραγωδία και αυτή έργο παντοτινό, μάθημα, σύνθημα και διδασκαλία που μοιράστηκε σε όλους εμάς. Κάποια παιδιά, αυτά από το Β’ έτος του 2017 της Δραματικής Σχολής Αρχή, τίμησαν τον δάσκαλο τους και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, στο «Μπάγκειον»… Αύριο (16/6) η τελευταία παράσταση.
Ο χώρος και η σκόνη του χρόνου
Το κείμενο αυτό είναι πιο πολύ η συναισθηματική, αισθητική, αντανάκλαση των όσων είδε ο γράφοντας στις 9 Ιουνίου. Η τραγωδία του Ευριπίδη για την τύχη των γυναικών της Τροίας, η δράση και διάδραση των αγοριών-κοριτσιών στον γεμάτο από τη σκόνη του χρόνου χώρο του «Μπάγκειον». Ο βαθιάς ανθρώπινος λόγος του μεγάλου τραγικού ποιητή, τα νοήματα και τα μηνύματα για τον αποχωρισμό, τον θάνατο, τη σκλαβιά, τη δικαιοσύνη, τη βλασφημία, τη μοναξιά, τη θυσία, την τραγική μοίρα… Και τα θεατρικά παιδιά του Δημήτρη Ήμελλου, αυτός ήταν και είναι ο δάσκαλος που έφυγε νωρίς από τη ζωή, να μας δίνουν τη ζωντάνια, την ευαισθησία, το ταλέντο, την καρδιά και την ψυχή τους.
Η πόλη, η Τροία, έχει λεηλατηθεί, οι άντρες έχουν σκοτωθεί και οι οικογένειες, γυναίκες και παιδιά περιμένουν την τύχη τους, τη σκλαβιά τους. Οι θεοί, Αθηνά και Ποσειδώνας, δείχνουν το εξουσιαστικό, ανάλγητο και ιερό πρόσωπο τους και στο ανελέητο παιχνίδι της μοίρας όλοι εξομολογούνται, απολογούνται, δοκιμάζονται, μας συγκινούν, μας καθηλώνουν. Η ομάδα των παιδιών του Β’ έτους 2017 της Δραματικής Σχολής Αρχή, με τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια της «έπιασε» το κύμα του ποιητικού λόγου και το έστρεψε στην ανάγκη σύνδεσης της λαϊκής επιθυμίας με το όμορφο και το υψηλό.
Ήθος και συγκίνηση
Το ομαδικό, συναδελφικό, οικογενειακό, πνεύμα συνέχισε το όραμα, τη διδασκαλία του Ήμελλου και έκανε τους θεατές να βλέπουν τα όσα εξελίσσονταν στις σχεδόν δύο ώρες της παράστασης με τα μάτια και τις αισθήσεις τους. Έβλεπες το δέος και την ανθρωπιά. Άκουγες τους ψιθύρους και τις ανάσες. Μύριζες τη σάρκα και το πάθος. Άγγιζες το χειροποίητο αποτέλεσμα και γευόσουν το ήθος, τη συγκίνηση και τη χαρά αυτών των παιδιών. Η ομάδα αυτή ανέδειξε την ελευθερία τη στιγμή της απώλειες και της προσμονής του τίποτα.
Το πιο σημαντικό, όμως, σε αυτή την προσπάθεια, είναι η προσπάθεια! Δεν ξέρω αν υπάρχει τίποτα πιο έντιμο, επαναστατικό, αληθινό, ουσιαστικό, πραγματικά θεατρικό, απ’ αυτό: να τιμάς τον δάσκαλό σου. Και να το κάνεις με σεβασμό, αγάπη και δέος γι’ αυτά που σου έμαθε ο δάσκαλος, ο αξιοσέβαστος Δημήτρης Ήμελλος. Το κλείσιμο ανήκει στα λόγια των μαθητών:
Η παράσταση Τρωάδες γεννήθηκε μέσα από μια κοινή διαδρομή μνήμης, μαθητείας και βαθιάς συλλογικής δημιουργίας. Η αναβίωσή της είναι αφιερωμένη στη μνήμη του αγαπημένου μας δασκάλου Δημήτρη Ήμελλου που μας ενέπνευσε και μας δίδαξε το φαινόμενο ζωή εντός και εκτός σκηνής .Η ευγνωμοσύνη μας είναι απεριόριστη και η επιρροή του σπουδαία και αναντικατάστατη. Θα σε ευχαριστούμε πάντα , αγαπημένε μας δάσκαλε , με απέραντη αγάπη!
INFO
«Τρωάδες»
Στο «Μπάγκειον» [Ομόνοια, οδός Αθηνάς, έξω από το σταμό του μετρό]. Αύριο (16/6) η τελευταία παράσταση.
Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά
Σκηνοθεσία – Διδασκαλία:
Δημήτρης Ήμελλος
Μετάφραση: Έλσα Ανδριανού
Σκηνοθετική επιμέλεια:
Γεωργία Κατσίλα
Καλλιτεχνικός συντονισμός για την αναβίωση και υποστήριξη συνέχισης της παράστασης : Όλη η ομάδα
Δημιουργία αφίσας :
Στεφανία Βλαστάρη
Πρωτότυπο σχέδιο αφίσας :
Ελένη Μανωλάκου
Ηθοποιοί: Γιώργος Λιάκος, Ειρήνη Κωσταντίνου, Στέλα Καπετάνιου, Ραλλού Γκίκα, Ανδρονίκη Βασιλειάδη,
Ειρήνη Αμανατίδου, Μιχάλης Βρετός, Γεωργία Κατσίλα, Ελένη Μανωλάκου,Μπέτυ Σαράντη,Μυρτώ Αδοσίδη, Θάνος Ξενάκης
Σκηνοθετικό σημείωμα:
«Η δουλειά μας πάνω στις «Τρωάδες»του Ευριπίδη εδράζεται στην ανάδειξη του θέματος της ελευθερίας, όταν πλέον ο άνθρωπος δεν μετράει παρά μόνο απώλειες. Θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το υλικό ως ένα πλαίσιο προσδιορισμού των ορίων της ανθρώπινης ύπαρξης και της δύναμής της, τη στιγμή που απαλλάσσεται από οτιδήποτε περιττό. Κατά βάση η παράσταση συγκροτείται ως ένα λαϊκό θέαμα, διερευνώντας σημερινούς ποιητικούς κώδικες και αλληγορικούς σκηνικούς τρόπους, που θα αξιοποιούν τόσο τις αφηγηματικές, όσο και τις δραματικές τεχνικές».
Δημήτρης Ήμελλος , 2017
