Challice: Η ανακάλυψη που αξίζει
Τα δάχτυλα τοποθετώ κάθετα πάνω από το πληκτρολόγιο και προσπαθώ να χαθώ, βρεθώ, στην πρώτη μου γραφομηχανή. Άγνωστη λέξη για πολλούς και άγνωστη εποχή. Μα, υπήρχε ζωή πριν το ψηφιακό σύμπαν, τα social, το ατελείωτο, εθιστικό, σκρολάρισμα, τα «κλικ», τα «views», τα «stories», τα «share» και τα φωνακλάδικα, απαίσια, hate comment; Και γιατί χρησιμοποιών αγγλικούς όρους; Και γιατί προσπαθώ να γίνω ο θείος που κάθεται με τη νεολαία και θέλει να την καταλάβει; Και γιατί ο δημόσιος λόγος δεν είναι διάλογος (εντάξει, και παλιά δεν ήταν); Και γιατί η πολιτική (αυτό το κάτι που είναι σαν πολιτική) είναι σαν το χαλασμένο ηχείο που βρίσκει γλώσσα στο θολό γυαλί της τηλεόρασης; Και γιατί τα δάχτυλα μου αντιστέκονται και γράφουν σαν μανιασμένα;
Τα προηγούμενα ερωτήματα δεν έχουν απαντήσεις. Ή έχουν απαντήσεις τις νέες ερωτήσεις. Στην τεχνολογική κυριαρχία και στην επερχόμενη τυραννία του A.I, είναι οι φωνές που σώζουν κάτι απ’ αυτό που ξέραμε και απ’ αυτό που θα γνωρίσουμε. Οι τραγουδιστές και οι χτίστες θα επιβιώσουν σε αυτή τη ζωή. Αυτοί που σμιλεύουν τη μελωδία και αυτοί που λιώνουν τα ξαπλωμένα πεντάγραμμα. Αυτοί που ενώνουν το σφυρί και δρεπάνι με τη βελούδινη, άθραυστη, φωνή τους. Αυτή, η Challice.
Δίνει ισορροπία
Η εν λόγω καλλιτέχνιδα έχει τη φωνή και την καρδιά για να ξεπερνάει τα είδη και τις κατηγοριοποιήσεις. Αν θέλετε να της βάλουμε ένα πεδίο που την ορίζει και της αφήνει ανοιχτό τον ορίζοντα την ίδια στιγμή, αυτό θα ήταν στη φράση αυτή που δίνει ισορροπία. Ακούς τον αγγλόφωνο στίχο να βγαίνει μέσα από ένα κέλτικο δάσος, τον «βλέπεις» να πιάνει το χέρι της Dolores O’ Riordan και αυτό του τροβαδούρου του ενώνει δύο αιώνες. Η κυρία που τραγουδά διαθέτει τη στόφα του παλιού καλλιτέχνη που σε κέρδιζε χωρίς τεχνάσματα. Πώς ακούς τη Shirley Bassey να ερμηνεύει το Goldfinger. Ε, αυτό είναι η Challice!
Εδώ η μορφή αλλάζει διαρκώς και το περιεχόμενο ακολουθεί. Και ξέρετε ποιο είναι το αξιοθαύμαστο; Τα δύο συμπορεύονται σε τόλμη, πειραματισμό και ποιότητα. Ακούς κάτι που το εντοπίζεις σε μια soul, dance περιοχή και μετά πας στο mumble που γίνεται ροκ έκφραση πάνω σε τεντωμένες κιθαριστικές χορδές. Κι αν νομίζει ότι κάπου εδώ όλα τελειώνουν, κάνεις λάθος. Η dream pop σε βρίσκει σε ατμοσφαιρικά, ονειρικά τοπία διανθισμένη με epic απόηχους. Η φωνή της Challice διαθέτει ένα «τσάκισμα» που χωρά πολλές, πάρα πολλές, μουσικές πτυχές του κόσμου τούτου. Κι αν θέλετε άλλη μία εικόνα γι’ αυτήν, ορίστε: φανταστείτε μια μπαλάντα για τους Peaky Blinders λίγο πριν μπει η φωνή του Nick Cave.
Η ανύψωση του φωνητικού κύματος
Και αφού αναφέραμε τον αυστραλό τραγουδοποιό, μάθετε ότι ακούγοντας τον αφηγηματικό τρόπο της Challice, διακρίναμε συνηχήσεις και ορισμένες συμφωνίες στον τρόπο που παραδίδουν τα τραγουδιστά λόγια τους. Η καλλιτέχνιδα, βέβαια, φροντίζει να στήνει και τα κατάλληλα ηχοτοπία. Απαλές μουσικές γραμμές, σύνθεση ήχων που ακολουθούν τον ρυθμό της φωνής και, κυρίως, τις συναισθηματικές, ψυχικές, απαιτήσεις της. Το μουσικό παρασκήνιο φτιάχνεται με προσοχή και ακρίβεια και προχωρά σε μια κυματιστή, μα ελεγχόμενη, πορεία. Χαρακτηριστικό είναι το κομμάτι «Soul in my mouth». Αφήνεσαι αμέσως στη γλυκιά φωνή που απαλά «ακουμπά» πάνω σου και μετά νιώθεις την ορμή, την ανύψωση του ηχητικού, φωνητικού, κύματος. H Challice έχει πραγματικά μοναδική φωνή και για τον γράφοντα θυμίζει, κάπως την Καλλιόπη Μητροπούλου. Υπάρχει, ωστόσο, και κάτι άλλο στη Challice. Άνετα θα μπορούσαν οι Stratovarious να τη συνοδεύσουν στη σκηνή, άνετα... Κυρίες και κύριοι, ανακαλύψτε και ακούστε τη Challice!
