Πέθανε η ηθοποιός Μέλπω Ζαρόκωστα
Σε ηλικία 93 ετών έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Μέλπω Ζαρόκωστα, μια από τις χαρακτηριστικές μορφές του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου, με μακρά και πολυσχιδή πορεία στην τέχνη.
Την είδηση του θανάτου της γνωστοποίησαν μέλη της οικογένειάς της μέσω αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η Μέλπω Ζαρόκωστα έγινε ευρύτερα γνωστή στο κοινό από τη συμμετοχή της σε εμβληματικές ταινίες της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά, όπως «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», «Υπάρχει και φιλότιμο» και «Η βίλα των οργίων», αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα σε μια εποχή που καθόρισε την εγχώρια κινηματογραφική ιστορία.
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1933 και ήταν κόρη του Ηλία Ζαρόκωστα, ενός από τους πρώτους Έλληνες αναλογιστές και της Δέσποινας Σπυροπούλου. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έζησε για ένα διάστημα στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στη συνέχεια μετανάστευσε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου και παρέμεινε για έντεκα χρόνια. Εκεί σπούδασε θέατρο στο Metropolitan Theatre, καθώς και σκηνοθεσία, σενάριο και υποκριτική στη σχολή ραδιοφωνικών σπουδών Canandale.
Στην Αυστραλία ξεκίνησε ουσιαστικά την καλλιτεχνική της διαδρομή, συμμετέχοντας σε θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές. Ανάμεσα στις σημαντικές της ερμηνείες συγκαταλέγονται η «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ και η «Εκάβη», την οποία παρουσίασε στα ελληνικά για την ελληνική ομογένεια.
Το 1957 παντρεύτηκε τον πιανίστα Ανδρέα Διαμαντίδη και για έναν χρόνο έζησαν στο Λονδίνο, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα το 1958 λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Με την επιστροφή της στην Αθήνα ξεκίνησε συνεργασία με τον θίασο του Λάμπρου Κωνσταντάρα, ενώ αργότερα παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Βίκτορα Παγουλάτο, με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο, τον Αλέξανδρο.
Παράλληλα με την υποκριτική, ασχολήθηκε με τη συγγραφή, τη μετάφραση και τη διασκευή θεατρικών έργων για το θέατρο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Υπήρξε το πρώτο γυναικείο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων το 1960 και διετέλεσε πρόεδρός της από το 1999 έως το 2001.
Ο θάνατός της σηματοδοτεί το τέλος μιας διαδρομής που συνδέθηκε στενά με την ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
