Οι «Θεές» προστατεύουν την μπάλα πόρνη!
Η μπάλα είναι πόρνη. Ξέρετε, αυτό που είπε ο Ίβιτσα Όσιμ και αυτό που σκεφτόμασταν, ίσως, μπορεί, σίγουρα, αλλά δεν το λέγαμε. Δεν είχε άδικο ο βόσνιος προπονητής. Ναι, αλλά όπως η ζωή κυλά και το δερμάτινο τόπι ακολουθεί, ο πρώτος χαρακτηρισμός που το συνοδεύει βρίσκει και τους υπόλοιπους: η μπάλα είναι μάνα, αδερφή, φίλη, σύντροφος, μαχήτρια, νικήτρια, ηττημένη. Το θηλυκό στοιχείο δίνει την ενέργεια και οι παίκτες, οι παίκτριες, την καταναλώνουν, την αφομοιώνουν, την κάνουν δική τους και την επιστρέφουν, δίνουν, στους επόμενους. Και επειδή το στρογγυλό αντικείμενο γεμίζει, δονεί, σώζει, μικρές και μεγάλες σκηνές αυτού του κόσμου, από τα γήπεδα, τις αλάνες, τα δρομάκια, τα στενά δωμάτια, μεταφέρεται στο χαρτί και στο σανίδι του θεάτρου, στο βιβλίο του Μάνου Κουνουγάκη «Θεές» (Κάπα Εκδοτική).
Και κάπου εδώ τελειώνει η εισαγωγή και αρχίζουν τα συνθήματα για να πάμε στο γήπεδο, για να φτιάξουμε την αναμονή, την προσμονή και του οπαδού τη φωνή. Δώστε μου λίγο για να πιωωωω… Θρύψαλα τα τζάμια στον ηλεκτρικό… τον ΠΑΟ μου/ τον ΠΑΟ μου τον αγαπώ/και ποτέ δεν τον αφήνω… και τρέχατε και τρέχατε σαν παλαβοί πηγαίνατε… Οι ομάδες βγαίνουν, το ματς αρχίζει, ο κόσμος γυρίζει, κάποιος τη λεπίδα ακονίζει και οι Θεές προστατεύουν την πόρνη, τη μάνα, τη φίλη, την αδερφή.
«Θεές», είδωλα όσων δεν άντεξαν
Ο Μάνος Κουνουγάκης μας έκανε εντύπωση με το «Φίλεμα», το θεατρικό του έργο που μας έβαλε μπροστά στα αθέατα πάθη, λάθη, σωστά, ανθρώπινα, απάνθρωπα, την περίοδο της Κατοχής, τότε που οι λύκοι αλυχτούσαν και οι άνθρωποι δαγκώνανε. Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο θηρίο και στον άνθρωπο που μένει άνθρωπος ένωσε τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος και μας ψυχαγώγησε με όλη τη σημασία τη λέξης. Τώρα, διαβάζουμε το νέο του θεατρικό και η γραμμή αφήνει το «χθες» και φτάνει στο «σήμερα». Στις «Θεές» δεν έχουμε χαρακώματα σκαμμένα μες τη γη, δεν έχουμε στρατιώτες με στολές και πολυβόλα, δεν έχουμε προδότες, συντρόφους, ιδεολογίες, κόμμα, Χριστό, Παναγία. Μα, τι γράφω; Η δεύτερη σκέψη γίνεται τρίτη, τέταρτη και ο διανοητικός στροβιλισμός καθαρίζει την απλοϊκή ματιά και δίνει την απλή και εύστοχη.
Στις «Θεές», λοιπόν, έχουμε και χαρακώματα και στρατιώτες και στολές και όπλα και προδότες και συντρόφους, συντρόφισσες και ιδεολογίες και κόμματα και Χριστό και Παναγία. Οι τέσσερις κοπέλες του έργου δοκιμάζονται, χτυπιούνται, σώζονται, καταστρέφονται πάνω στην τροχιά της μπάλας, στον κόσμο που την περιβάλλει και την κάνει άλλοτε μέσο ειρήνης και άλλοτε μέσο επιβολής, κυριαρχίας, πολέμου. Οι «Θεές» είναι είδωλα όσων δεν άντεξαν, όσων μάτωσαν, όσων πλήγωσαν, όσων συνέχισαν χωρίς λάμες, φωτιές και σαρκοβόρες απειλές.
Ο ΟΦΗ και οι «Θεές» του
Το θεατρικό διαδραματίζεται στην Κρήτη και η ομάδα που πρωταγωνιστεί είναι ο ΟΦΗ. Οι τέσσερις πρωταγωνίστριες είναι φίλες, με τον τρόπο τους αδερφές, συντρόφισσες. Φτιάχνουν τον δικό τους σύνδεσμο για να στηρίξουν ακόμα καλύτερα την ομάδα τους, την αγάπη τους γι’ αυτήν, η μία την άλλη. Ενεργούν σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, σε έναν χώρο που δεν τις θέλει και τις αντιμετωπίζει με κακία και βία. Η αλληλεγγύη, το πείσμα και η αγάπη για την μπάλα, το ποδόσφαιρο, τον ΟΦΗ, θα τις κρατήσει ενωμένες και όρθιες. Οι πληγές, τα μοιραία χτυπήματα, όμως δεν θα αποφευχθούν…
Ο Κουνουγάκης με αμεσότητα, απλό και συνάμα υπόγειο ποιητικό, αστικό, λόγο, αναδεικνύει την προσπάθεια των γυναικών να υπάρξουν στη σημερινή κοινωνία, να παλέψουν με την αδικία, την υποτίμηση, την εξουσία του συστήματος που εκφράζεται τοξικά και στρεβλά μέσα από δήθεν ισχυρούς και δήθεν άντρες. Και η διαφύλαξη της σύμπνοιας, της ομάδας, εμπλουτίζεται, και βαθαίνει το έργο, με τη διαχείριση του πένθους, του παρελθόντος και ζητήματα που αφορούν το φύλο. Οι «Θεές» τιμούν το οπαδικό κίνημα, το κίνημα γενικά, τις γυναίκες και τη χαρά που πάντα θα μας δίνει η στρογγυλή θεά.
