Οι Jolly Roger στο Gazzetta: «Ποτέ δεν μασήσαμε τα λόγια μας»

Οι Jolly Roger στο Gazzetta: «Ποτέ δεν μασήσαμε τα λόγια μας»

bet365

Οι Jolly Roger πριν το live στο «Ίλιον Plus» (14/3) μιλάνε στο Gazzetta. Λόγια ουσιαστικά, αληθινά, μοναδικά. Μεγάλη συνέντευξη από ένα μεγάλο ραπ γκρουπ.

Την εισαγωγή γράφω-σβήνω και τον εαυτό μου στους Jolly Roger αφήνω! Τα ρέστα κρατάω, τα ρίχνω στο Κενό και με τον κοσμοναύτη Sergei ταξιδεύω για το άπειρο. Επιστρέφω πίσω στη Γη και με μόνο λόγο και αιτία την αγάπη γι’ αυτούς, βρίσκομαι στον χώρο τους και κάνουμε συνέντευξη. Ευχαριστώ τους Pinokio, Anima, Simphonik, δηλαδή τον Αντρέα, τον Γιώργο και τον Μιχάλη, το ραπ γκρουπ που τιμά το όνομά του, το είδος μουσικής που γουστάρει και υπηρετεί, την κουλτούρα του χιπ-χοπ….
Ωραία, ουσιαστική, μεγάλη και αληθινή η κουβέντα που κάναμε. Πιστεύω ότι διαβάζοντάς τη θα καταλάβετε ποιοι είναι οι Jolly Roger και γιατί είναι μοναδικοί, γιατί γουστάρουμε αυτό που κάνουν. Το 2024 έβγαλαν το άλμπουμ «Sergei», ατόφιο χιπ-χοπ. Αξίζει να το ακούσετε ξανά και ξανά και σίγουρα να το απολαύσετε στο live που θα δώσουν στις 14 Μαρτίου στο «Ίλιον Plus». Δεν θα πουν, βέβαια, μόνο αυτό. Η διαδρομή τους θα είναι εκεί. Τη σκηνή μαζί τους θα μοιραστούν οι Voyd, DJ Burn One και η Indra. Η πώληση εισιτήριων πάει χέρι με χέρι, αφού η φάση είναι, όπως γράφουν, από εμάς για εμάς. Υπάρχουν και hard copies σε συγκεκριμένα μαγαζιά. Τίποτα online, κανένας ενδιάμεσος. Οι Jolly Roger δεν μασάνε τα λόγια τους, αγαπάνε τη μουσική τους, είναι αληθινοί καλλιτέχνες και αξίζει να διαβάσετε όσα είπαν και φυσικά να βρεθείτε, στις 14/3, στο «Ίλιον Plus».

Πώς ξεκίνησαν για εσάς τα πράγματα; Γιατί φτιάχτηκαν οι Jolly Roger; Ποιος ήταν ο λόγος; Έγινε για τη φάση, για την παρέα σας, επειδή σας άρεσε το χιπ-χοπ και είπατε «δεν το κάνουμε και εμείς;»
Pinokio: Είμαστε μαζί από το Γυμνάσιο και γουστάραμε το χιπ-χοπ. Ε, η παρέα και η προτίμησή μας σε αυτό το μουσικό είδος, οδήγησε στον σχηματισμό του γκρουπ. Έτσι απλά. Τότε, βέβαια, δεν λεγόμασταν «Jolly Roger». Έχουμε αλλάξει διάφορα ονόματα… Το «Jolly Roger» το καθιερώσαμε το 2008, όταν βγάλαμε…
Simphonik: Και πιο πριν όμως ήταν «Jolly Roger»…
Pinokio: Ναι… Το όνομα πρέπει να το είχαμε απ’ όταν βγήκε ο δίσκος Πειρατική Σημαία. Είναι ένα project που δεν υπάρχει σήμερα στο Διαδίκτυο. Κάπως έτσι, επιγραμματικά, προχωρήσαμε και φτιάξαμε το γκρουπ. Τώρα, το «γιατί» έχει να κάνει με την προτίμησή μας σε αυτή τη μουσική και φυσικά στην ανάγκη μας να εκφραστούμε.

Δεν είχε να κάνει με κάποια επιρροή ή επειδή μπορεί να ήταν της μόδας τότε και να θέλατε να ακολουθήσετε και εσείς.
Pinokio: Ακούγαμε διάφορους καλλιτέχνες. Σίγουρα είχαμε επιρροές…
Simphonik: Καλά, της μόδας σίγουρα δεν ήταν τότε…
Pinokio: Ναι, δεν ήταν στη μόδα με τον τρόπο που είναι σήμερα, σε καμία περίπτωση.

Τον ήχο σας τι τον διαμόρφωσε τότε και αν έχει αλλάξει σήμερα; Εσύ Μιχάλη (Anima) τι λες;
Anima: Ο Simphonik πρέπει να μιλήσει για τον ήχο μας.
Simphonik: Καλά και ο Αντρέας (Pinokio) έχει κάνει πάρα πολλά.

 

Έχει αλλάξει, λοιπόν, ο ήχος σας;
Simphonik: Δεν έχει αλλάξει, έχει εξελιχθεί.

Οι αναφορές σας τότε ποιες ήτανε; Ποιες μουσικές περάσανε στον ήχο σας;
Simphonik: Ο Αντρέας (Pinokio) θα σου πει γι’ αυτό. Τότε, το 2008, εγώ δεν ήμουν στην μπάντα.
Pinokio: Συνεργαζόμασταν όμως.
Simphonik: Συνεργαζόμασταν με τα παιδιά. Και στην Πειρατική Σημαία και στο Τα ρέστα κράτα τα. Ουσιαστικά γίναμε γκρουπ μετά το 2016.

Όπως είστε τώρα είναι μετά το «Κενό»;
Simphonik: Ναι, μετά το Κενό.
Pinokio: Ο ήχος μας ρε φίλε πάντα χιπ-χοπ ήτανε και πάντα πειραματικός.

Ο ήχος σας είναι διαφορετικός σε σχέση με αυτά που έχω ακούσει.
Pinokio: Προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο, με επιρροή από χιπ-χοπ και ηλεκτρονική μουσική.

Όντως, έχει πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία η μουσική σας.
Pinokio: Κοίτα, ο πρώτος ήχος μας είχε πολλά samples, που είναι η κλασική μορφή χιπ-χοπ. Από κει και πέρα, έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια παρουσίας και δημιουργίας μας και σίγουρα έχουν αλλάξει πράγματα, έχει προχωρήσει ο ήχος μας, έχουμε ακούσει περισσότερα, έχουμε εξελιχθεί και εμείς ως άνθρωποι, έχουμε μεγαλώσει…

Οι Jolly Roger

«Ό,τι βιώματα, σκέψεις, συναισθήματα έχουμε, τα περνάμε στον στίχο μας»

Την κοινωνική σας εξέλιξη, τη μόρφωσή σας, ό,τι έχετε αποκομίσει, πώς τα αξιοποιήσατε στη μουσική σας; Βρήκαν θέση στον στίχο, στον ρυθμό…
Simphonik: Αυτά είναι η μουσική μας!

Αυτά εκφράζει η μουσική σας και διαρκώς προσαρμόζεται στο σήμερα, έτσι δεν είναι;
Anima: Γενικά, ναι. Ό,τι βιώματα, σκέψεις, συναισθήματα έχουμε, τα περνάμε στον στίχο μας. Εννοείται πως θα επηρεαστούμε και από τα διαβάσματά που έχουμε κάνει και κάνουμε, από τις παρέες, από τις δουλειές μας που τρέχουμε…

Στιχουργικά, λοιπόν, πρέπει να υπάρχει κάτι να σας απασχολεί. Δεν είναι ανάγκη να έχει σχέση με την επικαιρότητα, ξέρω γω. Δεν είναι πάντα πολιτικό/κοινωνικό το θέμα. Μπορεί να είναι και υπαρξιακό, ψυχαγωγικό…
Pinokio: Ό,τι μπορεί να προβληματίζει έναν σύγχρονο άνθρωπο. Δεν εξειδικευόμαστε σε κάποιο είδος στίχου, είτε πολιτικό είτε κοινωνικό. Απλώς λόγω του τρόπου ζωή μας, νομίζω ότι ο στίχος μας είναι πιο πολύ προς το κοινωνικό και το πολιτικό. Εννοείται πως έχει και υπαρξιακές στιγμές.

Η ραπ είναι μουσική για πάρτι ή κάτι παραπάνω;
Anima: Και για πάρτι μπορεί να είναι και για παραπάνω… Δεν θέλω τώρα να το αξιολογήσω-προσδιορίσω…

Εγώ, ας πούμε, πίστευα ότι ήταν, κυρίως, μέσο αντίστασης. Κάνεις χιπ-χοπ και τα «χώνεις».
Anima: Ναι, μπορείς να κάνεις χιπ-χοπ και να τα χώνεις. Μπορείς να κάνεις χιπ-χοπ για να προβληματιστείς και να επικοινωνήσεις τους δικούς σου προβληματισμούς για να έρθεις κοντά με διάφορους ανθρώπους, να ξεκαβλώσεις, να κάνεις πλάκα… ό,τι θες μπορείς να κάνεις.

Το χιπ-χοπ έχει τρομερή αμεσότητα και σου δίνει τεράστιο χώρο έκφρασης, δεν σε περιορίζει. Μόνοι σας θα βάλετε περιορισμό.
Pinokio: Αυτό, η αμεσότητα του στίχου, είναι που μας τράβηξε στο χιπ-χοπ, εμένα τουλάχιστον.

Εσύ Γιώργο (Simphonik);
Simphonik: Εγώ μπορώ να πω ότι με τράβηξε το όλον της μουσικής αυτής, η ολότητά της. Σίγουρα, πάντως, είναι μουσικό είδος στιχοκεντρικό και το λέω εγώ που είμαι παραγωγός.

Γιατί είναι ο στίχος πρώτα; Χωρίς εσένα μπορούν ο Anima και ο Pinokio να κάνουν αυτό που κάνουν;
Simphonik: Εννοείται! Ο mc και με ένα free style μπορεί να «χώσει».

Ο DJ, ο beatmaker, φτιάχνει την παραγωγή, έτσι δεν είναι;
Simphonik: Ναι, αλλά στο χιπ-χοπ η παραγωγή μπορεί να είναι και τέσσερα μέτρα, να παίζεις ένα μονότονο πράγμα.

Μπορεί δηλαδή να το κάνει και μόνος του ο mc;
Simphonik: Να κάνει παραγωγή;

Ναι.
Simphonik: Σίγουρα, ακόμα και με λίγες γνώσεις.

Συνεπώς, όλο αυτό είναι ισότιμο, έτσι; Mc, beatmaker, παραγωγός, είστε ισότιμοι.
Simphonik: Από ποια άποψη το λες αυτό;

Ο ένας χρειάζεται τον άλλο.
Simphonik: Σίγουρα η χιπ-χοπ μουσική αυτό είναι, όμως ο mc είναι πάνω απ’ όλα.

Ο mc θα τραβήξει τον παραγωγή ή ο παραγωγής τον mc;
Simphonik: Και τα δύο.
Anima: Να τον τραβήξει πού;

Να έχει επιτυχία. Δηλαδή είναι το κομμάτι που φτιάχνει ο παραγωγός ή είναι οι στίχοι, το ύφος, το delivery του mc που θα απογειώσει την παραγωγή;
Simphonik: Αν ένας beatmaker φτιάξει φοβερό beat και ο mc «πατήσει» χάλια, το κομμάτι δεν θα πάει. Αν γίνει το αντίθετο, το κομμάτι θα πάει! Αυτό σε αντίθεση με άλλα είδη μουσικής. Παράδειγμα η ποπ. Εκεί δεν έχει σημασία τι θα λέει ο στίχος, έχει σημασία να γκρουβάρεις (sic) με τη μουσική.
Anima: Το ιδανικό είναι να «κουμπώνουν» όλα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Pinokio: Και μένα αυτή είναι η άποψη μου σε αυτό το ζήτημα. Εγώ το ραπ το βλέπω σαν ολότητα, δεν μπορώ να βάλω ποιος είναι πάνω από τον άλλο. Ένα κομμάτι ανήκει ισότιμα και στους δυο, τρεις, τέσσερις… καθένας είναι μέρος αυτού του πράγματος, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Από κει και πέρα δεν είναι ποσοτικά τα κριτήρια στη μουσική. Δηλαδή, αν δεν ήταν ο Simphonik εγώ δεν θα έγραφα το ίδιο. Ή άμα δεν είχε ο Simphonik εμένα, μπορεί να μην έφτιαχνε τέτοιες παραγωγές.

Είναι αλληλένδετο.
Pinokio: Ναι, δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω. Ή αν ο Μιχάλης (Anima) δεν είχε να με συνοδεύσει σ’ ένα ραπ, θα έγραφα κάτι άλλο. Ή αν δεν είχα εγώ να συνοδεύσω τον Μιχάλη…
Anima: Με άλλα beat, άλλο παραγωγό, μπορεί να βγάλεις έναν άλλο εαυτό, να επικεντρωθείς κάπου αλλού. Σε αυτό συμβάλλουν, ενδεχομένως, και οι συζητήσεις που έχουν γίνει μεταξύ των συντελεστών. Σε όλη αυτή την κατάσταση, οι σχέσεις είναι δυναμικές. Στο ραπ μετράει κιόλας πώς το «τρέχουνε» οι άνθρωποι που το διαμορφώνουν, πώς είναι. Αν είναι ωραίοι τύποι ή αν είναι μαλάκες θα παίξει ρόλο στο πώς θα τους ακούσεις εσύ. Γύρω από τους ανθρώπους που κάνουν αυτή τη μουσική υπάρχει μια σφαίρα, ένα σύνολο που ανήκουν και αυτό πρέπει να το συνυπολογίσεις. Ή και να μην το συνυπολογίσεις αν θες.

Οι Jolly Roger

«Δεν έχουμε πει κάτι για το οποίο να μετανιώσουμε»

Στη δημιουργία των κομματιών πώς λειτουργείτε; Γράφετε εσύ Μιχάλη (Anima), με τον Αντρέα (Pinokio) και μετά έρχεται ο Γιώργος (Simphonik) και βάζει τη μουσική;
Anima: Το πιο σύνηθες θα είναι να έχει μια παλέτα (ήχων) από πίσω του ο Simphonik και εμείς να επιλέξουμε. Επίσης, μπορεί να γράψει κάποιος κάτι και να το στείλει και μετά ο άλλος να συμπληρώσει.

Προφανώς υπάρχουν και διαφωνίες.
Anima: Να σου πω την αλήθεια, σπάνια υπάρχουν.

Αμέσως θα συμφωνήσετε ότι «ο στίχος είναι αυτός, πάμε!»;
Anima: Εντάξει, μετά από τόσα χρόνια υπάρχει άλλη εμπιστοσύνη μεταξύ μας.
Pinokio: Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια για να διαφωνήσουμε. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι μια φιλική παραίνεση τύπου «φίλε, μήπως να αλλάξεις αυτό;»
Simphonik: Η διαφωνία μπορεί να υπάρξει κυρίως σε τεχνικά ζητήματα, πάνω στον ήχο που πρέπει να έχουμε. Εκεί αν χρειάζεται αλλαγή.

Στιχουργικά αυτολογοκρίνεστε; Θα σκεφτείτε «μην το πω αυτό, είναι πολύ προκλητικό»; Θα σας κρατήσει κάτι ή με το που σας έρχεται κάτι, «μπαμ», το περνάτε;
Anima: Δεν είναι θέμα αυτολογοκρισίας. Αν γράφεις κάτι, το ξανασκέφτεσαι. Λες «ναι, αυτό αξίζει να το πω; Δεν αξίζει;» Σκέφτεσαι αν σου αρέσει, αν μπορείς να το δεις κάπως καλύτερα… Δεν κάνουμε και free style ξέρω γω, που σου έρχεται μια ατάκα και τη λες. Εννοείται πως σκεφτόμαστε εντέλει αυτά που ηχογραφούμε.

Έχετε μετανιώσει για κάτι που είπατε;
Pinokio: Εγώ ναι. Για τον τρόπο που το είπα.

Τι εννοείς;
Pinokio: Ε, διάφορες ατάκες, παλαιότερα, που μπορεί να ήταν ας πούμε σεξιστικές. Να είχα στόχο άλλο πράγμα και εντέλει, εν τη ρύμη του λόγου, να αναπαρήγαγα μερικά στερεότυπα.

Παρασύρθηκες από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα; «Να πω κάτι σεξιστικό για να…»
Pinokio: Όχι! Απλά έτσι ήταν ο λόγος…
Simphonik: Εντάξει, είναι και 15 χρόνια πίσω, δεν υπάρχει αυτό που υπάρχει τώρα.

Είναι και το πλαίσιο της εποχής, πότε γίνεται κάτι. Προφανώς δεν θα το έλεγες τώρα.
Pinokio: Αυτό! Απ’ αυτή την άποψη το θέτω. Γενικά, πάντως, δεν έχουμε πει πράγματα άσχημα. Ποτέ δεν υπερβάλλαμε. Και εντάξει, μπορεί να άλλαξαν κάπως οι απόψεις μας σε κάποια θέματα, όμως σε γενικές γραμμές δεν έχουμε πει κάτι για το οποίο να μετανιώσουμε.

Από το κοινό έχετε εισπράξει αρνητικές αντιδράσεις, ακραίες; Να σας πουν δηλαδή στα ίσα «ρε μ@#κες, τι γράψατε! Δεν το καταλαβαίνουμε!»
Pinokio: Μπα, δεν νομίζω. Πολύ σπάνια να συμβεί κάτι τέτοιο…

Εντάξει, το ισοπέδωσα και γω.
Anima: Δεν έχουμε κανένα θέμα. Είμαστε ανοιχτοί τύποι και αν έρθει ο άλλος με καλή διάθεση θα το συζητήσουμε.

Αν στο πει καλοπροαίρετα το δέχεσαι, έτσι;
Anima: Ναι, ή και δεν το δέχεσαι. Τουλάχιστον το συζητάς.

«Έτσι κι αλλιώς δεν ζούμε από τη μουσική»

Το ακούς. Οι δυσκολίες όταν ξεκινούσατε ποιες ήταν και ποιες είναι τώρα; Σε όλα τα επίπεδα. Πρακτικά, δημιουργικά, σε συνεννόηση με χώρους, με διανομείς…
Pinokio: Οι δυσκολίες είναι αυτές που αντιμετωπίζει κάθε ανεξάρτητος μουσικός στην Ελλάδα. Παράδειγμα, Στις αρχές δεν είχαμε, προφανώς, τα μέσα και τα χρήματα που απαιτούνταν για να πάμε σε επαγγελματικό στούντιο. Δεν είχαμε, και ακόμα δεν τα έχουμε, τα δίκτυα προβολής της δουλειάς μας.

Ακόμα και τώρα, ε;
Pinokio: Ναι, δεν έχουμε κάποιο σταθερό μηχανισμό ο οποίος να μας προωθεί. Είναι καθαρά ότι…

….Αυτό γίνεται, και συγγνώμη που σε διακόπτω, επειδή υπάρχει ο φόβος της εκμετάλλευσης; Ότι θα σας ρίξουν;
Pinokio: Δεν ξέρω αν είναι θέμα εκμετάλλευσης. Κυρίως έχει να κάνει με αυτούς που πουλάνε συγκεκριμένα μουσικά προϊόντα.

Δεν ξέρω ρε φίλε. Για μένα είστε τέρμα καταξιωμένοι. Δηλαδή, λέω «οι Jolly Roger γ@#$νε!».
Pinokio: Κοίτα, άλλο να σε εκτιμάει κάποιος και να σε σέβεται και άλλο να αναφέρει, ας πούμε, απλά πως υπάρχεις. Πολλοί άνθρωποι από τον κύκλο μου είναι σε φάση «πού έχετε χαθεί τόσο καιρό;» Ενώ εμείς όλα αυτά τα χρόνια, εκτός από το συλλογικό, ως Jolly Roger που έχουμε βγάλει τέσσερα cd, έχουμε βγάλει ο καθένας δικά του project. Δίσκους, single… Δεν είμαστε χαμένοι. Απλώς, η πληροφορία, δυστυχώς, δεν φτάνει εκεί που πρέπει λόγω του πώς είναι διαμορφωμένο το Διαδίκτυο και γενικά η διοχέτευση της πληροφορίας μέσω…

…ΜΜΕ
Pinokio: αλγορίθμου…

Τα mainstream ΜΜΕ κάνουν ζημιά
Pinokio: Και πριν απ’ αυτά δεν είναι ότι μας έπαιζε η τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Αυτό εννοώ. Κανείς δεν μας παίζει!

Τα μέσα θεωρούν ότι θα βγάλουν άμεσο κέρδος αν προβάλλουν τον τάδε πασίγνωστο ράπερ. Μπορεί να το αξίζει. Αλλά γιατί δεν θα κερδίσει από τους Jolly Roger; Είναι το μέγεθος του κέρδους ας πούμε;
Simphonik: Μα, ο άλλος είναι έτοιμος!

Μήπως είναι καθαρά θέμα του οικονομικού συστήματος; Να σκέφτονται τα μέσα «Εντάξει, καλοί οι Jolly Roger, αλλά θέλουμε τον γνωστό που θα μας φέρει χιλιάδες κλικ επειδή θα ανεβάσουμε μια χαζομάρα του»;
Pinokio: Μπορεί να είναι και αυτό, ξέρω γω… Η αλήθεια είναι ότι δεν το κυνηγάμε και εμείς ιδιαίτερα. Δεν είναι ότι το ψάχνουμε και δεν έχουμε βρει κάποιον. Και σαν άνθρωποι δεν είμαστε αυτό ακριβώς που ψάχνει μια εταιρεία. Οι άνθρωποι που είναι πίσω από την εταιρεία, στο μυαλό τους έχουν διαφορετικά το χιπ-χοπ απ’ ό,τι εμείς. Κατάλαβες; Αυτοί θα βρούνε έναν άνθρωπο που να ικανοποιεί συγκεκριμένα πρότυπα χιπ-χοπ που έχουν στο μυαλό τους και αυτό θα προωθήσουν. Δεν είναι προσωπικό το ζήτημα… Από και πέρα, όπως είπα, δεν είναι ότι το κυνηγάμε και μεις. Έτσι κι αλλιώς δεν ζούμε από τη μουσική, δεν είμαστε επαγγελματίες μουσικοί. Έχουμε άλλες πηγές εισοδήματος. Δουλεύουμε κανονικά. Η μουσική είναι κάτι…

…που γουστάρετε, αγαπάτε
Pinokio: Ναι και το κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας.

«Ζητούμενο είναι να βγάλεις ψυχή σε ό,τι κάνεις μέσα σε αυτές τις συνθήκες, μέσα στο μηχανικό, μέσα σε αυτήν την ένταση»

Μέχρι τώρα τι πιστεύετε ότι έχετε καταφέρει ως Jolly Roger; Μουσικά, στιχουργικά… Υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε στίχους σας και τους έχουν στο μυαλό του και παίρνουν δύναμη; Είναι κάποια live που κάνατε και μπορεί κάποιος να έφυγε λίγο πιο ωραία; Διαμορφώσατε έναν ήχο στο είδος, στο ελληνικό χιπ-χοπ;
Simphonik: Σίγουρα είναι όλα αυτά που είπες. Έχουν γίνει πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Βασικά ο Μιχάλης (Anima) το έχει πει με ένα στίχο: Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα μας βρουν μπροστά τους (γέλια). Όλα αυτά που είπες, είναι αυτό!

Δεν ξέρω από μουσική, αλλά όποτε ακούω Jolly Roger λέω «δεν παίζει να το κάνει άλλος αυτό!». Είναι ξεχωριστό αυτό που κάνετε. Ο ήχος, οι φωνές… Καταλαβαίνεις αμέσως ότι αυτό είναι Jolly Roger. Προφανώς το δουλέψατε για να γίνει, να μη θυμίζει κάποιον. Πολλοί δεν τα καταφέρουν. Τι λες Μιχάλη (Anima)
Anima: Εντάξει, εγώ θα σου πω ότι «ναι, κάνουμε κάτι μοναδικό». Δεν θα σου πω κάτι διαφορετικό.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα σας; Μπορείς να μου πεις «όχι ρε φίλε, στιχουργικά έχουμε δώσει περισσότερα και μας αγαπάνε γι’ αυτό».
Anima: Δεν ξέρω, πολλά πράγματα μπορούμε να πούμε… Μπορούμε να μιλήσουμε για άλλες εποχές στα μουσικά και προς τα πού πήγαιναν τα πράγματα και εμείς να βάλαμε, ίσως, κάποια αναχώματα. Ενδεχομένως να προσεγγίζουμε κάποια πράγματα που δεν μπορούν άλλοι και ζητήματα που κάποιοι ντρέπονται να μιλήσουν γι’ αυτά. Πολλά μπορούμε να πούμε πάνω σε αυτό…

Αν το πάμε από την ανάποδη, ποια είναι τα μεγαλύτερα λάθη στην πορεία σας;
Simphonik: Τι εννοούμε «λάθος στην πορεία»;

Ξέρω γω στην παραγωγή, να πεις «πω πω, ρε συ, τι βλακείες έκανα τότε!»
Simphonik: Αυτό μπορεί να το λέω και για κομμάτι που έβγαλα πριν δυο μήνες!
Anima: Έμπλεξες τώρα! (γέλια)

Μπορεί ο στίχος, παράδειγμα, να ήταν πολύ «παιδικός» τότε. Λέω εγώ τώρα
Simphοnik: Εξέλιξη, όμως, δεν είναι αυτό;

Είναι λάθη ή απλά πράγματα που έγιναν για να προχωρήσετε; Πώς είναι στο ποδήλατο που αν δεν πέσεις δεν θα μάθεις…
Pinokio: Εγώ δεν θεωρώ ότι είναι λάθη γιατί δεν υπήρχε ποτέ συγκεκριμένος στόχος. Δεν είπαμε ρε παιδί «θέλουμε να κάνουμε αυτό, όποτε με βάση αυτόν τον στόχο είναι λάθος ή σωστό κάτι που κάναμε». Ο στόχος πάντοτε ήταν να εκφραστούμε και σε αυτό δεν έχουμε κάνει λάθος. Και για να επιστρέψω στην προηγούμενη ερώτηση, τι κάναμε, τι καταφέραμε…. Εντάξει, δεν θα το πούμε εμείς και συμφωνώ πως όλα αυτά είναι και προϊόν μιας εποχής. Αυτό που μπορώ να πω για μας, είναι ότι ποτέ δεν μασήσαμε τα λόγια μας. Μπορεί να μασάμε τα λόγια μας στη δουλειά μας, στον δρόμο, σε δύσκολες καταστάσεις, αλλά τουλάχιστον στη μουσική αυτό που θέλαμε να πούμε, το είπαμε. Και δεν το κάναμε για να προκαλέσουμε, αλλά γιατί αυτό μας εξέφραζε και ελάχιστοι ράπερ το λέγαμε. Ακόμη και σήμερα, που βλέπουμε τι γίνεται στον κόσμο, ψάξε πόσοι ράπερ, ακόμα και κοινωνικόπολιτικοί, μιλάνε για πόλεμο. Πέρα από τσιτάτα και το να λες ένα «ελευθερία» κτλ., έτσι;. Αν ακούσεις Jolly Roger, παίζει από το 2012 να μιλάμε για πόλεμο!

Η συνέπεια ορίζει το έργο σας
Pinokio: Η συνέπεια προς εμάς ρε παιδί μου… Γι’ αυτό δεν μετανιώνουμε κιόλας για κάτι. Ακόμα και να διαφωνώ με κάτι που είπα τότε, τουλάχιστον βγήκα και το είπα. Και αυτό βήμα προς την εξέλιξη είναι, το να πεις κάτι και να διαφωνήσεις με τον άλλο. Αυτό είναι το ζητούμενο στη μουσική. Δεν ήρθα εδώ να γίνω ο Μεσσίας και να σας πω τι θα γίνει. Ήρθα να συζητήσω.

Αν, υποθετικά, η κατάσταση ήταν καλή, ήταν όλα λυμένα, κοινωνικά, πολιτικά, τι ραπ θα κάνατε; Πες ότι ο Μητσοτάκης τα έχει κάνει όλα τέλεια. Πώς θα ραπάρατε; Αδιανόητο, αλλά έτσι για τη φάση.
Anima: Φαντάζομαι μπορεί να κάναμε περισσότερο μουσική για πάρτι (γέλια). Εντάξει, και μες τις σχέσεις όλοι και κάτι προκύπτει. Ξέρεις, προβλήματα υπαρξιακά… Θα βρίσκαμε προβλήματα (γέλια).
Simphonik: Αν δεν υπήρχαν θα τα εφευρίσκαμε!

Διάβαζα ένα βιβλίο και σε κάποιο σημείο ο ήρωας γράφει «με τη μουσική μεταφέρεσαι σε άλλη υπαρξιακή κατάσταση και νιώθεις ότι κάνεις πράγματα που δεν θα μπορούσες να τα κάνεις αλλιώς». Συμφωνείτε με αυτό; Τι λες εσύ Μιχάλη (Anima);
Anima: Ακούγοντάς το το λέει ή φτιάχνοντας μουσική;

Το λέει με αφορμή την εκμηχάνιση της τέχνης που κατ’ αυτόν διαλύει τον καλλιτέχνη. Η οπτική του ήταν πως «αν δεν είσαι μες το έργο εσύ, δεν βγαίνει το έργο». Πρέπει να είσαι εκεί! Μην τα αφήνουμε όλα στην τεχνολογία.
Anima: Και ακούγοντας και φτιάχνοντας μουσική υπερβαίνεις μια πραγματικότητα, βρίσκεις εργαλεία να την περιγράψεις υπερβατικά. Επομένως, σωστό είναι αυτό. Βέβαια, παίζει ρόλο και τι κάνεις. Αν είσαι σεσιονάς (sic), παίζεις ας πούμε μπουζούκι σε μπουάτ ξέρω γω, είσαι για το μεροκάματο. Βέβαια και εκεί μπορείς να βάλεις ψυχή…

Αυτός αναφερόταν κυρίως στο μηχανικό πιάνο, όταν εμφανίστηκε στις ΗΠΑ. Ο προβληματισμός του ήταν, όπως το εξηγώ εγώ, ότι «ακούγαμε τον Γκλεν Γκουλντ να παίζει Μπαχ και τώρα έχουμε το μηχανικό πιάνο; Γιατί πάνε όλα προς τα κει;. Γιατί το υλικό να επικρατεί του πνευματικού, καλλιτεχνικού;»
Anima: Αυτό αναδεικνύει δύο πράγματα. Από τη μία εντατικοποιείται η παραγωγή της μουσικής και της κατανάλωσής της, επεκτείνεται, και από την άλλη χάνεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Ζητούμενο είναι να βγάλεις ψυχή σε ό,τι κάνεις μέσα σε αυτές τις συνθήκες, μέσα στο μηχανικό, μέσα σε αυτήν την ένταση. Δεν είναι υλικό versus πνευματικό.

«Ελάχιστος κόσμος ζει από το ραπ στην Ελλάδα»

Όταν είναι όμως κάτι χειροποίητο, όπως το δικό σας, που βάζατε τη σκέψη, τα πάθη, την οργή, τη μελαγχολία σας, εξελίσσεται αλλιώς το πράγμα. Και μια και μιλάμε για τεχνολογία, με την Τεχνητή Νοημοσύνη Γιώργο, που είσαι και παραγωγός, τι πιστεύεις ότι θα γίνει; Θα βοηθήσει; Είναι για καλό;
Simphonik: Στους ράπερ θα κλέψει τη δουλειά, όχι στους παραγωγούς (γέλια).

Θα φύγει ο Μιχάλης (Anima) και ο Αντρέας (Pinokio) και θα είναι δύο τύποι Τεχνητής Νοημοσύνης.
Simphonik: Θα βάζεις στην Τεχνητή Νοημοσύνη «αυτός είναι ο Anima, γράψε μου δέκα κομμάτια σαν του Anima».
Anima: Να ξεμπερδεύω και γω (γέλια)

Να γίνει, αλλά εσύ να πληρώνεσαι. Πώς το βλέπετε όλο αυτό; Το φοβάστε; Αδιαφορείτε; Θα σας βοηθήσει;
Simphonik: Ειδικά στη μουσική, να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω πώς θα βοηθήσει. Σίγουρα δεν μπορεί η Τεχνητή Νοημοσύνη να κάνει αυτό που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Σε ένα μουσικό κομμάτι υπάρχουν ανθρώπινα λάθη τα οποία η Τ.Ν δεν μπορεί δημιουργήσει.

Συμφωνώ σε αυτό που λες. Βέβαια, ο αντίλογος είναι ότι η Τ.Ν θα το κάνει τέλειο. Της λες «κάνε μου μια ενορχήστρωση» και αμέσως στη δίνει.
Simphonik: Καμιά μουσική δεν είναι τέλεια όμως. Όμως εδώ μιλάμε για το τεχνικά τέλειο, κατάλαβες; Ναι, όλα τα τεχνικά μέρη θα γίνουν τέλεια, χωρίς λάθος. Αυτό στο ανθρώπινο αυτί δεν θα ακούγεται φυσιολογικό.

Το καταλαβαίνεις;
Simphonik: Σίγουρα! Δεν θα ακούγεται φυσιολογικό, θα ακούγεται ρομποτικό. Ο ανθρώπινος παράγοντας, το ανθρώπινο λάθος που μπαίνει στη μουσική, λίγο κουνημένα τύμπανα, να φύγει μια νότα, ένα σαρδάμ…
Anima:…ακούγεται η ανάσα…

Αν ο Μιχάλης (Anima) κάνει σαρδάμ δεν θα του πει κάποιος «ρε συ, έκανες σαρδάμ. Να το διορθώσουμε;»
Simphonik: Αν παρατηρήσεις τη δική μας μουσική, πάντα υπάρχει κάτι το οποίο έχει φύγει. Μα, στην καθημερινότητά μας όταν μιλάμε κάνουμε σαρδάμ. Γιατί να διαφέρει η μουσική; Εγώ ως παραγωγός τα αφήνω επίτηδες τα λάθη γιατί έχει να κάνει με τη φυσική ροή.

Δεν είναι σκοπός να πλησιάσεις το τέλειο;
Simphοnik: Τι είναι τέλειο;

Το αλάνθαστο, αυτό που σε ικανοποιεί απόλυτα.
Simphοnik: Δεν υπάρχει ορισμός του τέλειου στη μουσική.

Θα αφήσεις το σαρδάμ, αν φύγει κάτι στο flow.
Simphonik: Δεν είναι μόνο τα σαρδάμ, είναι…
Pinokio:… Είναι και θέμα έμπνευσης. Ένα μηχάνημα δεν μπορεί να εμπνευστεί όπως ένας άνθρωπος. Από την Τεχνητή Νοημοσύνη κινδυνεύουν αυτοί που γράφουν σαν Τεχνητή Νοημοσύνη.

Διεκπεραιώνουν αυτοί που λες.
Pinokio: Ναι, ρε παιδί μου… Δεν είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα κατακλύσει την ανθρώπινη έκφραση. Αυτό που κινδυνεύει, νομίζω, στην εποχή μας είναι η ανθρώπινη έκφραση να έχει μια τάση προς την Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτό που λες σχηματικά, το αλάνθαστο, το τέλειο… Ακούς τα κομμάτια Τεχνητής Νοημοσύνης και γι’ αυτό τον λόγο δεν σου αρέσουν. Δηλαδή, θα πεις «Οκ, τεχνικά είναι άρτιο», αλλά δεν θα αγγίξει κάποιον όπως θα άγγιζε ένα κομμάτι που έγραψε ένας τύπος που έχει τα δικά του ζόρια, που μπορεί να μην έχει βγάλει καν το σχολείο. Αυτός, όμως, έχει ψυχή, εμπειρίες, έχει να σου πει μια ιστορία. Και στην τελική, όταν ακούς χιπ-χοπ και μουσική γενικά, δεν ψάχνεις να βρεις το τέλειο, το αλάνθαστο. Ψάχνεις να βρεις έναν άνθρωπο να συνδιαλλαγείς με τη ζωή του, με τα ερωτήματά του…

Να συνομιλήσεις με την αλήθειά του.
Pinokio: Ναι, αυτό.

Γι’ αυτό κυριαρχεί το χιπ-χοπ στην Ελλάδα; Είναι η αλήθεια των δημιουργών; Ανακοινώνει, ξέρω γω ο Bloody Hawk ότι θα κάνει συναυλία και αμέσως sold out. Έχει μια αλήθεια αυτός ο τύπος κι τον ακολουθούμε;
Pinokio: Εγώ πιστεύω όχι, και δεν το λέω για τον συγκεκριμένο. Όλη αυτή η ιστορία που λες δεν είναι τόσο απλή. Δεν είναι ότι απλά κάποιος ανεβάζει κάτι στο facebook και ξαφνικά γεμίζει ένα γήπεδο. Υπάρχουν μηχανισμοί από πίσω. Αυτοί οι καλλιτέχνες συμμετέχουν σε διαφημίσεις μεγάλων εταιρειών. Υπάρχει ολόκληρο σύστημα από πίσω. Επειδή έχω δουλέψει σε τέτοια live ως εργαζόμενος, ξέρω πόσοι άνθρωποι χρειάζονται για να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν είναι απλά ξύπνησα, πήρα έναν άνθρωπο από το γκέτο και ξαφνικά όλοι τον λατρέψαμε. Δεν είναι τόσο απλό. Δεν μπορεί όποιος θέλει, όποτε θέλει να γράψει έναν δίσκο και να γεμίσει ένα γήπεδο Είναι λίγο πιο σύνθετο.

Άρα, αυτή η δημοφιλία είναι και λίγοι επιβεβλημένη κατά κάποιο τρόπο;
Pinokio: Εγώ πιστεύω πως ναι.
Simphonik: Είναι μουσική βιομηχανία.

Είδαν, δηλαδή, πώς πάει το πράγμα παγκόσμια και είπαν το πάνε και στην Ελλάδα προς τα εκεί;
Pinokio: Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι όλο αυτό προέκυψε μετά από δύο χρόνια καραντίνας.

Πώς το συνδέεις αυτό;
Pinokio: Ήταν μάλλον η ανάγκη του κόσμου να βγει να εκφραστεί. Εν τω μεταξύ, αν το δούμε τώρα, η απήχηση έχει αρχίσει να παίρνει την κατιούσα. Ναι μεν υπάρχουν πέντε-δέκα μεγάλοι που γεμίζουν γήπεδα, αλλά γενικά δεν ισχύει αυτό για την πλειοψηφία του ραπ. Ακόμα και μεγάλα ονόματα ψιλοπασχίζουν ή το ραπ είναι το δεύτερο επάγγελμα τους, δεν είναι η κύρια εργασία τους.

Οι περισσότεροι που ξέρω γω, έτσι είναι.
Pinokio: Είναι ο κανόνας νομίζω. Ελάχιστος κόσμος ζει από το ραπ στην Ελλάδα.
Simphonik: Και μιλάμε να ζεις, έτσι; Όχι να βγάζεις ένα πόσο τον χρόνο.

Να ζεις αξιοπρεπώς. Αν, δηλαδή, εταιρείες, διανομείς, αλλάξουν γνώμη, η προβολή θα πάει σε άλλο είδος.
Simphonik: Μα, έτσι δεν έγινε με τα μπουζούκια; Δεν την άκουσαν (sic) λόγω του χιπ-χοπ, με ολο αυτό;

Αφίσα live Jolly Roger

«Ακόμα και αυτοί που μεσουρανούν είναι περισσότερο content creators»

Στις 14 Μαρτίου έχετε live στο Ιλιον Plus. Τα εισιτήρια θα είναι μόνο hard copy;
Simphonik: Ναι, μόνο. Θα πάνε χέρι με χέρι και σε ορισμένα μαγαζιά.

Αυτό ήταν για να μην εμπλακούν οι γνωστές εταιρείες, more και ticketmaster;
Pinokio: Ήταν επιλογή μας, αλλά όχι ντε και καλά αντιπαραθετική με αυτές τις εταιρείες. Είναι ένα live το οποίο θεωρούμε ότι μπορεί να καλυφθεί μόνο από τον κύκλο μας. Επιπλέον, επειδή με τους ανθρώπους που μας υποστηρίζουν θέλουμε να έχουμε και μια προσωπική επαφή καi επικοινωνία, όσο γίνεται, θεωρήσαμε ανούσιο για 300-400 άτομα να βάλουμε ηλεκτρονική προπώληση. Αν παίζαμε σε μεγαλύτερο μαγαζί ίσως και να το επιλέγαμε.

Εγώ στην αρχή είπα «οι άνθρωποι σκέφτονται το κοινό τους».
Pinokio: Αυτό είναι.

Εννοώ ότι αυτοί που έρχονται δεν είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν το νταβατζιλίκι (sic) των εταιρειών.
Pinokio: Εννοείται είναι και αυτό.

Αυτό δεν το κάνει κανείς. Και παγκόσμια!
Pinokio: Θέλαμε να το δοκιμάσουμε. Να δούμε μέχρι που φτάνουν οι δυνατότητές μας, εμάς και του κύκλου μας. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε -και επιστρέφω σε αυτό που λέγαμε για την επικοινωνία- να φτάσει η πληροφορία μας εκεί που θέλουμε χωρίς να επηρεαστηεί-διαμοσελαβηθεί από χίλιους δυο παράγοντες; Εξάλλου, επειδή έχουμε δοκιμάσει και την άλλη οδό, δεν είναι ότι μας απέφερε κάποια ιδιαίτερα αποτελέσματα. Οπότε…
Anima: Και μπορεί, σε δεύτερο χρόνο, να λειτουργήσει σαν ένα αντιδίκτυο απέναντι σε αυτό το δίκτυο που λέγαμε ότι δεν έχουμε πρόσβαση.

Και το ελέγχεις 100%, έτσι; Μου έχουν πει για να αμερικάνικο συγκρότημα, τους «Swans», που επιβάλλουν χαμηλή τιμή πώλησης εισιτήρια τους. Έχουν οι καλλιτέχνες δύναμη να επεμβαίνουν πέρα από τη δουλειά τους και στα υπόλοιπα κομμάτια της διαδικασίας;
Simphonik: Εξαρτάται πόσο βαθιά είναι στη μουσική βιομηχανία.

Σκέφτομαι το εξής παράδειγμα. Έρχεται επιχειρηματίας και σας λέει «σας δίνουμε τον χώρο, αλλά θα βάλουμε τα εισιτήρια 30 ευρώ». Το δέχεσαι;
Simphonik: Αν πας σε έναν επιχειρηματία και του πεις «θέλω να νοικιάσω τον χώρο να κάνω live» και του δώσεις το αντίτιμο που θέλει, δεν μπορεί να σου επιβάλλει το πόσο θα βάλεις το εισιτήριο. Άμα θες το κάνεις και τσάμπα!
Anima: Εντάξει, υπάρχουν και αντικειμενικές δυσκολίες. Μπορεί σε κάποιους χώρους να θέλεις να έχεις σκηνικά και να χρειάζεσαι πολλά εργατικά χέρια. Οι συνθήκες δηλαδή μπορεί να σε αναγκάσουν να μην έχεις φθηνό εισιτήριο. Είναι δύσκολη επιλογή. Εκτός κι αν επιλέξεις συνειδητά ότι δεν θα βγάλεις λεφτά.

Δεν λέω ότι είναι και εύκολο..
Pinokio: Εμείς, βέβαια, ποτέ δεν είχαμε ακριβό εισιτήριο. Τώρα αν μας έβαζαν σε ένα φεστιβάλ και το εισιτήριο ήταν στα 40 ευρώ, δεν ξέρω αν θα παίζαμε.

Και να σας έλεγαν «θα σας διαφημίσουμε. Ελάτε στο φεστιβάλ και θα έχετε πολλή διαφήμιση».
Pinokio: Εντάξει, εξαρτάται και από το φεστιβάλ, ποιοι άλλοι παίζουν. Αν μου έλεγαν «θα παίξεις εσύ, μόνο, για 40 ευρώ το εισιτήριο», δεν θα το δεχόμουν. Ξέρω ότι ο κόσμος που μας ακούει δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτό το πράγμα.
Anima: Εκτός αν μας δώσουν 400 προσκλήσεις (γέλια).
Pinokio: Στην τελική προτιμώ να θυσιάσω από σκηνικά, προτζέκτορες κτλ και να μπορεί να έρθει ένας άνθρωπος να ακούσει μουσική. Γιατί, στην τελική, αυτό κάνω. Δεν είμαι perfomer, δεν είμαι showman,κατάλαβες; Ξέρεις, έχει αλλάξει κάπως η κατάσταση. Επειδή το χιπ-χοπ προσπάθησε να αφομοιωθεί σε τέτοια φάση, έγινε κάπως πιο entertainment. Δεν είναι ακριβώς μουσική πια. Ακόμα και αυτοί που μεσουρανούν είναι περισσότερο content creators, παρά καλλιτέχνες που κάθονται και γράφουν. Θα γράψουν πέντε χιτάκια, που μπορεί και να τα έχουν γράψει με Τ.Ν και κατά τ’ άλλα είναι όλη την ώρα στη λεζάντα. Δεν θέλω να το κράξω, αλλά αυτό δεν είναι τέχνη, είναι κάτι άλλο.

Εμπόριο, να βγάλουν λεφτά. Θα μου πεις, κακό είναι; Μπορεί να συνδυαστεί αυτό; Να βγουν λεφτά να κάνουμε και τέχνη; Δεν παίζει αυτό; Ή θα βγάλεις λεφτά και θα είσαι τσαρλατάνος…
Pinokio:… δεν θεωρώ ότι τα χρήματα είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πώς διαχειρίζεσαι την εικόνα σου. Άμα είσαι όλη μέρα για να βγάλεις λεφτά και παίζεις φρουτάκια ξέρω γω, άστο… Δεν συμφωνώ με αυτό, μου φαίνεται γελοίο. Εντάξει, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, εκτός από αστυνομικός φυσικά, αλλά εγώ δεν θα το έκανα ρε παιδί μου. Προτιμώ να ξυπνάω στις έξι το πρωί, να πάω στη δουλειά μου, παρά να παίζω φρουτάκια και να με πληρώνει το δεκάχρονο!

Ναι, αλλά δεν σέβεσαι ότι έρχεται ο κόσμος και γεμίζει το στάδιο;
Pinokio: Όχι, δεν με νοιάζει. Δεν νιώθω ότι ανήκω σε αυτό πράγμα και άρα ενισχύεται η κουλτούρα μου. Αυτό που ενισχύεται είναι κάποια σόου που εμπεριέχουν και λίγο χιπ-χοπ. Και σε αυτά τα σόου το χιπ-χοπ είναι τελευταίο. Πώς πας σούπερ μάρκετ και ακούγεται μουσική για να ψωνίσεις; Ε, αυτό είναι το χιπ-χοπ σε τέτοιες εκδηλώσεις. Οπότε, το ότι γέμισε ένα γήπεδο δεν μου λέει κάτι. Και συγκεκριμένα, δεν μου λέει κάτι θετικό ως προς την εξέλιξη της κουλτούρας του χιπ-χοπ.

Άρα, η κουλτούρα του χιπ-χοπ έχει αλλοιωθεί; Παγκοσμίως;
Simphonik: Από τη στιγμή που εμπλέκονται άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν σχέση όχι με το χιπ-χοπ, αλλά με τη μουσική και θεωρούνται content creators και απλά κάνουν μουσική για τα λεφτά, τότε ναι, έχει αλλοιωθεί.
Anima: Εμείς την αλλοιώσαμε!

Βάζεις και εσάς μέσα;
Anima: Όχι απ’ αυτή την πλευρά όμως.
Pinokio: Γενικά έχει αλλοιωθεί ο τρόπος ζωής των ανθρώπων ρε παιδί μου…

Μπορεί ασυναίσθητα να έχεις κάνει πράγματα που δεν συνάδουν με την κουλτούρα του κινήματος του χιπ-χοπ;
Pinokio: Νομίζω ότι η εποχή τα έχει αλλοιώσει όλα, έτσι κι αλλιώς. Δεν είναι ότι αλλοιώθηκε μόνο το χιπ-χοπ. Γενικά ο κόσμος δεν ακούει δίσκους όπως άκουγε, άσχετα με το χιπ-χοπ. Ο κόσμος ενημερώνεται κατά βάση από το tik-tok και το Instagram. Ο κόσμος έχει κάποιες συνήθειες που 20-30 χρόνια πριν δεν τις είχε. Συνεπώς, όπως εξελίσσονται τα πράγματα αλλοιώνονται και οι κουλτούρες που υπάρχουν μέσα σε αυτές τις εποχές. Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ένα καθαρό χιπ-χοπ το οποίο ντε και καλά λερώθηκε ή αφομοιώθηκε. Απλά, όσον αφορά το κομμάτι που έλεγα πριν, δεν νιώθω μέρος αυτής της διασκέδασης. Εγώ αλλιώς το ζούσα και το ζω το χιπ-χοπ ρε παιδί μου. Μπορεί οι ήχοι να είναι ίδιοι, αλλά…

Κάνουν οι Jolly Roger χιπ-χοπ κάνει και ο κάθε «φίτσουλας» (sic)
Pinokio: Μπορεί ο τρόπος να είναι ίδιος, ο τρόπος εκφοράς, αλλά το θέμα είναι πώς αντιλαμβάνεσαι το χιπ-χοπ και πόσο θεωρείς ότι αξίζεις.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ παιδιά.
Jolly Roger: Και εμείς.

INFO
14 Μαρτίου 2026

Jolly Roger x Voyd & Dj Burn One.

Guest: Indra

Στο «Ίλιον Plus».

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00

Προπώληση 10 ευρώ.

Είσοδος: 12 ευρώ.

-Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται χέρι με χέρι, από εμάς για εμάς. Όσοι κι όσες ενδιαφέρονται, να επικοινωνήσουν με τα άτομα που παίζουν στο line-up και να κανονιστούν. Τα σταθερά σημεία για hard copies είναι τα εξής:

@nicotattoo.athens , Ξενοφώντος 8, Σύνταγμα
@ta.ttoovla , Υακύνθου 15, Κυψέλη
@kioumprik , Ανδρέα Μεταξά 12, Εξάρχεια
@ilion_plus , Κορδιγκτώνος 17, Αθήνα

*Οι Jolly Roger σε Spotify, YouTube, Instagram, Facebook

ΤΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ

@Photo credits: Κ. Παυλίδης
Φόρτωση BOLM...