Paratrike: Το σπορ που θα σε κάνει να πιστέψεις ξανά στα ιπτάμενα αυτοκίνητα
«Το 2025 θα έχουμε ιπτάμενα αυτοκίνητα». Μια έκφραση που ακούσαμε και διαβάσαμε πολλές φορές μικροί. Από τα βιβλία του σχολείου, από την τηλεόραση. Πλέον, τη συναντάμε ως ένα ανέκδοτο της εποχής και συνώνυμο της ποπ κουλτούρας, ενδεικτικό του πόσο… καλά πήγε αυτή η πρόβλεψη τελικά.
Ομολογώ πως ποτέ δεν το περίμενα με ιδιαίτερη αισιοδοξία. Και να που μετά από τόσα χρόνια ματαιότητας, εμφανίζεται μια στιγμή στον χώρο και στον χρόνο, όπου η προφητεία μοιάζει να εκπληρώνεται. Ένα μοτέρ, ένα κάθισμα, μια εμπειρία στον αέρα που σε κάνει να σκέφτεσαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν η παραπάνω κλισέ ατάκα είχε όντως υπόσταση.
Κάπως έτσι έζησα την πρώτη μου βόλτα με Paratrike. Ένα δεκάλεπτο break από τη ζωή στο έδαφος, στο οποίο πρακτικά εφαρμόστηκε ακόμα ένα ουτοπικό catchphrase που κατακλύζει χρόνια τώρα τις προσλαμβάνουσες μου. Ξέρετε, αυτό που λέει ότι «το Red Bull δίνει φτερά».
Paratrike: Μια πτήση με τον Red Bull αθλητή και Παγκόσμιο πρωταθλητή paramotor, Δημήτρη Κολλιάκο
Περάσαμε ένα υπέροχο συννεφιασμένο πρωινό γεμάτο δράση, μαζί με το Red Bull και τον αθλητή του, Δημήτρη Κολλιάκο. Το ραντεβού δόθηκε στην Κόρινθο, στο μέρος που ορίζει ως βάση του (με όση επιείκεια μπορεί να αποδοθεί αυτός ο όρος στην περίπτωσή του). Σε έναν ανοιχτό χώρο που πιθανότατα δεν θα επέλεγες για να περπατήσεις ή να περάσεις εκεί το πρωινό σου με κάποιον άλλον τρόπο. Έναν χώρο, όμως, ιδανικό για να απογειωθείς και να δεις μπροστά σου (και κάτωθεν σου) μαζεμένη όλη την ομορφιά του Κορινθιακού κόλπου.
Ο Δημήτρης Κολλιάκος, έχοντας πετάξει πάνω από δεκάδες πιθανά κι απίθανα τοπία σε όλο τον κόσμο, ήταν ο καταλληλότερος πιλότος/οδηγός που θα μπορούσαμε να έχουμε.
Στο paratrike μπορείς να φτάσεις όσο πιο ψηλά μπορείς να φανταστείς. Όπως και σε κάθε άλλη πτήση, όμως, το σημαντικότερο είναι η απογείωση και η προσγείωση. Όταν ο κινητήρας πάρει μπροστά και το αλεξίπτωτο ανοίξει, όλα παίρνουν τον δρόμο τους.
Παρ’ ό,τι δεν πρόκειται για ένα κατ’ εξοχήν extreme σπορ, το paratrike είναι ένα αεράθλημα που μπορείς να ορίσεις εσύ το πόσο… extreme θα το κάνεις. Μπορείς να ελιχθείς, να κάνεις σλάλομ, να «χορέψεις» στον αέρα.
Βλέποντας ορισμένες πτήσεις πριν έρθει η σειρά μου, η αλήθεια είναι πως ένιωθα αυτό το μίγμα άγχους και αγωνίας να «καίει» το στομάχι μου. Η ανταμοιβή για αυτό έρχεται όταν πλησιάζεις προς το έδαφος στο τέλος της πτήσης και νιώθεις αυτή τη γλυκιά αίσθηση που η κοιλιά σου… ανεβοκατεβαίνει.
Μόλις η πτήση ξεκινάει, αφήνεις αυτόματα στο έδαφος ό,τι άλλο απασχολεί το μυαλό σου. Η θέα του ορίζοντα, της θάλασσας, της πόλης από ψηλά, σου προκαλεί δέος. Την ίδια ώρα, μπορεί να νομίζεις πως… πέφτεις, μα στην πραγματικότητα με την ασφάλεια που παρέχει το paratrike σύντομα καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται καν να κρατιέσαι από τον σκελετό του οχήματος. Απλώνεις τα χέρια και ζεις τη στιγμή στο μεγαλείο της.
Αν έχεις εμπιστοσύνη στα χέρια σου κι αφού ξεπεράσεις την πρώτη «κρυάδα», βγάζεις και το κινητό σου για να απαθανατίσεις τη στιγμή με βίντεο και φωτογραφίες.
Για τον Δημήτρη, οι πτήσεις είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Η καλύτερη, για την ακρίβεια. Όπως μας περιέγραψε, η άνεση τού να παίρνεις το δικό σου paramotor και να πετάς παραμερίζοντας κάθε έγνοια ή ανησυχία σου, είναι κινητήριος δύναμη για να ξεκινήσει κανείς μαθήματα και να ασχοληθεί ενεργά με το σπορ.
Το πιο περίεργο που αποκόμισα από όλη την εμπειρία, είναι ίσως το πόσο… σουρεάλ μοιάζει αυτό που έκανες μετά την πτήση. Σαν μια ρωγμή στον χωροχρόνο, σαν ένα όνειρο. Περνάει τόσο γρήγορα όταν το ζεις, που την ίδια ημέρα κιόλας αναρωτιέσαι «πότε ανέβηκα εκεί πάνω;».
Ευτυχώς το υλικό στο κινητό θα λειτουργεί πάντα ως υπενθύμιση πως συνέβη στα αλήθεια.
Follow: @kolliakosdimitris
