Αυτοακρωτηριάστηκε για σεξουαλική ικανοποίηση: Η ανατριχιαστική υπόθεση του Βρετανού χειρουργού
- «Σεξουαλική διαστροφή» ή ψυχική διαταραχή;
- Από το χειρουργείο στο εδώλιο
- Ο ψηφιακός υπόγειος κόσμος και ο «EunuchMaker»
- Ηθικά διλήμματα
- Η τελική πράξη
Ο Νιλ Χόπερ, 49 ετών, μέχρι πρότινος αξιοσέβαστος αγγειακός χειρουργός στο NHS, καταδικάστηκε σε 32 μήνες φυλάκισης για απάτη σε βάρος ασφαλιστικών εταιρειών και κατοχή ακραίου πορνογραφικού υλικού.
Η υπόθεσή του προκαλεί σοκ. Ο ίδιος προκάλεσε βλάβη στα κάτω άκρα του το 2019 ώστε να οδηγηθεί σε ακρωτηριασμό, ικανοποιώντας μια σεξουαλική εμμονή και στη συνέχεια απέσπασε αποζημιώσεις περίπου 466.654 λιρών, υποστηρίζοντας ψευδώς ότι η αιτία ήταν σήψη. Το δικαστήριο του Τρούρο έχει κινήσει ήδη διαδικασία για ανάκτηση μέρους των χρημάτων.
«Σεξουαλική διαστροφή» ή ψυχική διαταραχή;
Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται μια ακραία και σπάνια έλξη προς την αναπηρία και τον ακρωτηριασμό. Ιστορικά περιγράφηκε ως «αποτεμνοφιλία» (apotemnophilia) -μια παραφιλία όπου το άτομο διεγείρεται από την ιδέα να είναι ακρωτηριασμένο. Τα τελευταία χρόνια, η επιστημονική βιβλιογραφία μετατοπίζεται προς τον όρο «διαταραχή ακεραιότητας του σώματος» (Body Integrity Dysphoria/Identity Disorder, BID/BIID): μια επίμονη σύγκρουση ανάμεσα στην εικόνα του σώματος και την πραγματικότητα, που σε συγκεκριμένες περιπτώσεις συνδέεται και με σεξουαλική διέγερση. Δεν υπάρχει καθιερωμένη θεραπεία γι' αυτό. Εχουν δοκιμαστεί ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις και φαρμακευτική αγωγή, με περιορισμένα αποτελέσματα, ενώ η ηθική νομιμοποίηση ακρωτηριασμών παραμένει εξαιρετικά αμφιλεγόμενη.
Στην περίπτωση του Χόπερ, οι εισαγγελικές αρχές μίλησαν ρητά για «μακροχρόνια σεξουαλική εμμονή με τον ακρωτηριασμό», στοιχείο που τεκμηριώθηκε και από το ακραίο πορνογραφικό υλικό που βρέθηκε στην κατοχή του.
Από το χειρουργείο στο εδώλιο
Ο Χόπερ εργαζόταν στο Royal Cornwall Hospitals από το 2013, μέχρι που τέθηκε σε διαθεσιμότητα μετά τη σύλληψή του το 2023 και διαγράφηκε από το ιατρικό μητρώο αργότερα την ίδια χρονιά. Το NHS ξεκαθάρισε ότι οι ποινικές κατηγορίες δεν σχετίζονται με την κλινική του πρακτική και δεν υπάρχουν ενδείξεις κινδύνου για ασθενείς. Παρ' όλα αυτά, πρώην ασθενείς αναζητούν νομικές συμβουλές για θεραπείες που έλαβαν.
Μετά τον ακρωτηριασμό, ο Χόπερ δήλωσε ψευδώς στις ασφαλιστικές ότι η αιτία ήταν ασθένεια, λαμβάνοντας σχεδόν μισό εκατομμύριο λίρες, ποσό που -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- διοχετεύτηκε σε προσωπικές αγορές και έργα στο σπίτι του. Το δικαστήριο περιέγραψε την απάτη ως σοβαρή παραβίαση εμπιστοσύνης από έναν γιατρό που γνώριζε ακριβώς πώς λειτουργεί το σύστημα.
Ο ψηφιακός υπόγειος κόσμος και ο «EunuchMaker»
Η ταυτοποίηση του Χόπερ συνδέθηκε με τις έρευνες για τον Μάριους Γκούσταβσον, τον επονομαζόμενο «Eunuch Maker», ο οποίος καταδικάστηκε σε ισόβια το 2024 για επικίνδυνες «τροποποιήσεις σώματος» και διαδικτυακή εμπορευματοποίηση ακραίων πράξεων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιούσε ευνουχισμό ανδρών, αφαίρεση πέους και άλλες διαδικασίες σε άτομα ηλικίας μόλις 16 ετών. Οι αρχές εντόπισαν υλικό που συνέδεε τον Χόπερ με τον ιστότοπο και την κοινότητα γύρω από αυτόν. Η υπόθεση φωτίζει ένα δίκτυο που εκμεταλλεύεται ευάλωτα άτομα με BID/BIID (Body Integrity Dysphoria - Body Integrity Identity Disorder), προσφέροντας «λύσεις» με ανυπολόγιστο ψυχικό και σωματικό κόστος.
Ηθικά διλήμματα
Οι ειδικοί τονίζουν ότι το BIID βρίσκεται στο «σταυροδρόμι» νευρολογίας, ψυχιατρικής και δεοντολογίας. Μικρές μελέτες έχουν συσχετίσει την επιθυμία «αφαίρεσης» ενός άκρου με ιδιαιτερότητες στη νευρωνική χαρτογράφηση του σωματικού σχήματος, χωρίς ωστόσο να υπάρχει συναίνεση για θεραπεία. Η ερώτηση «πρέπει ποτέ η ιατρική να ικανοποιεί μια τέτοια επιθυμία;» διχάζει. Αλλοι μιλούν για επικίνδυνο προηγούμενο, άλλοι επικαλούνται μείωση του διαχρονικού ψυχικού πόνου. Σε κάθε περίπτωση, η αυτοπρόκληση αναπηρίας, η διαδικτυακή κουλτούρα που τη «ρομαντικοποιεί» και η εμπορική εκμετάλλευση ευάλωτων ανθρώπων, συνθέτουν ένα τοπίο όπου η προστασία της δημόσιας υγείας και η ατομική αυτονομία συγκρούονται.
Η τελική πράξη
Ο Χόπερ δήλωσε μετανιωμένος για την «απάτη», όχι όμως για τον ίδιο τον ακρωτηριασμό, σύμφωνα με τα πρακτικά της ακροαματικής διαδικασίας. Η ποινή, η δεκαετής εντολή περιοριστικών όρων και η προβλεπόμενη δήμευση κερδών κλείνουν -προς το παρόν- τον κύκλο μιας υπόθεσης που κινήθηκε ανάμεσα στη ντροπή, την εμμονή και την απληστία. Για τους πρώην ασθενείς του, για τους συναδέλφους που τον εμπιστεύτηκαν και για ένα σύστημα που δοκιμάστηκε, το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Ίσως κάτι απίθανο...
