bwin
 
 
ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Κερδισμένοι & χαμένοι της “κανονικής περιόδου”

Κερδισμένοι & χαμένοι της “κανονικής περιόδου”

Πέδρο Μαρτίνς, Ακης Μάντζιος, Χρήστος Τζόλης, Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος

Ο Βασίλης Σαμπράκος αξιολογεί τα όσα έκαναν μέχρι εδώ στην Superleague 2021 ο Ολυμπιακός, ο Αρης, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός και ο Αστέρας Τρίπολης. 

Κοιτάζοντας την φωτογραφία της στιγμής, δηλαδή τον βαθμολογικό πίνακα, είναι εύκολο να φτάσεις, με την πρώτη ανάγνωση, στο συμπέρασμα σχετικά με τα κέρδη και τις απώλειες των ομάδων που τερμάτισαν στην πρώτη 6αδα. “Στα λεφτά του” ο Ολυμπιακός, που έχει ουσιαστικά εξασφαλίσει τον τίτλο του πρωταθλητή και έχει κερδίσει τον άτυπο τίτλο της καλύτερης ελληνικής ομάδας. Πολύ κερδισμένος ο Άρης, που τερμάτισε στην κανονική περίοδο στην 2η θέση και έχει επίσης κερδίσει έναν άτυπο τίτλο, αυτόν της δεύτερης καλύτερης ελληνικής ομάδας στη σεζόν. Κερδισμένος και ο Αστέρας, που βρέθηκε στην εξάδα, δημιούργησε νέα ρεκόρ αποτελεσματικότητας και “επέστρεψε” μετά από καιρό στο επάνω ταμπλό της βαθμολογίας. Κι ύστερα ακολουθούν οι χαμένοι, δηλαδή ομάδες οι οποίες στην κανονική διάρκεια πέτυχαν πολύ λιγότερα από αυτά που είχαν προσδιορίσει ως στόχους πριν από την έναρξη της Superleague 2020-’21. Διότι και οι τρεις, δηλαδή η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ και ο Παναθηναϊκός στα λόγια είχαν απαιτήσει από τον εαυτό τους να διεκδικήσουν τον τίτλο. 

 

Επειδή το ευρωπαϊκό εισιτήριο αποτελεί έναν δείκτη μέτρησης της απόδοσης, κανείς οφείλει να περιμένει την ολοκλήρωση των playoffs προτού διαχωρίσει τα επιτυχημένα από τα αποτυχημένα projects της σεζόν. Η κατάληψη της υψηλότερης, κατά το δυνατόν, θέσης στην βαθμολογία όμως δεν είναι ο μοναδικός στόχος που - θεωρητικά - θέτει μια ομάδα. Θεωρητικά, εκτός από τους μεσοπρόθεσμους στόχους οι ποδοσφαιρικές εταιρείες βάζουν και μακροπρόθεσμους στόχους σχετικούς με το αγωνιστικό τμήμα. Στόχους που αφορούν το “αύριο’, δηλαδή τη συνέχεια του έργου που εξελίσσεται στην ομάδα, και το “μεθαύριο”, δηλαδή την ανάδειξη ποδοσφαιριστών που δημιουργούν ή μεγαλώνουν την μεταπωλητική αξία τους. 

Ολυμπιακός

Αν βασίσουμε την εκτίμηση πάνω στην παραδοχή ότι ο Πέδρο Μαρτίνς θα παραμείνει στον Πειραιά (έχει συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2022), ο Ολυμπιακός έχει πετύχει σε μεγάλο μέρος και αυτό τον στόχο, της εξασφάλισης της συνέχειας. Θα συνεχίσει να δουλεύει με έναν προπονητή που θα έχει συμπληρώσει 3ετία στη θέση του, κι αυτός είναι ως λόγος αρκετός για να στηρίξει πάνω του ο Ολυμπιακός την προσδοκία να δει στην επόμενη σεζόν ακόμη πιο βελτιωμένη ομαδική απόδοση. Ο Ολυμπιακός έβαλε στο παιχνίδι του τον Μάριο Βρουσάι, αλλά και τον Θανάση Ανδρούτσο και τον Ουγκο Κάιπερς, και συνεπώς είδε ποδοσφαιριστές να μεγαλώνουν την υπεραξία τους. 

 

Αρης

Ο Άρης είναι και σε αυτό το κομμάτι, της συνέχειας, η πιο ωφελημένη ομάδα της πρώτης 6αδας από την κανονική περίοδο. Σε αυτή βρήκε προπονητή, με τον οποίο λογικά θα συνεχίσει την επόμενη σεζόν (τον Σεπτέμβριο είχε υπογράψει συμβόλαιο για 1+1 χρόνια). Κι αν ο Ακης Μάντζιος παραμείνει και το ρόστερ ενισχυθεί, ο Άρης θα έχει αγοράσει μια λογική απαίτηση να δει βελτίωση στην επόμενη σεζόν, και μαζί το δικαίωμα να πιστέψει ότι μπορεί να διεκδικήσει τίτλους. Ο Άρης δεν ανέδειξε ποδοσφαιριστές από την ακαδημία του, και λογικά αυτός θα είναι ο νέος στόχος που θα μπει σε έναν προπονητή από τον οποίο δεν θα μπορούσε να περιμένει πολλά σε αυτό το κομμάτι, δεδομένου ότι εκείνος ανέλαβε μετά την έναρξη της σεζόν και δεν συμμετείχε στον σχεδιασμό. 

 

ΑΕΚ

Η ΑΕΚ έχει κερδίσει μόνο τις εμπειρίες και την επίγνωση που “αγόρασαν” μέσα από αυτές ο Θεοδόσης Μαχαίρας, ο Ζίγκα Λάτσι, ο Μάριο Μιτάι, και τα αγωνιστικά λεπτά που πήραν ο Χριστόπουλος και ο Ραντόνια. Αν η ΑΕΚ δεν κατακτήσει το κύπελλο και δεν εξασφαλίσει ευρωπαϊκό εισιτήριο, αυτή θα είναι μια χαμένη χρονιά, δεδομένου ότι δεν έχει σιγουρευτεί ούτε για το αν θέλει ή όχι να συνεχίσει με τον Μανόλο Χιμένεθ. 

 

ΠΑΟΚ

Ο ΠΑΟΚ έχει ήδη κερδίσει περισσότερα από την ΑΕΚ, δεδομένου ότι στη διάρκεια της σεζόν μεγάλωσε πολύ την υπεραξία του Χρήστου Τζόλη, ενός ποδοσφαιριστή που παρακολουθείται από αρκετούς ευρωπαϊκούς συλλόγους και λογικά θα φέρει ένα σημαντικό ποσό στο ταμείο της ΠΑΕ το καλοκαίρι. Άρχισε να δημιουργεί τον Θεοχάρη Τσιγγάρα, έδωσε συμμετοχές - κι ας έχει χάσει την πίστη του πάνω σε αυτόν - στον Γιάννη Μιχαηλίδη. Οι υπόλοιποι νεαροί όμως πήραν μόνο λίγα λεπτά συμμετοχής, και συνεπώς ο ΠΑΟΚ δεν έκανε σε αυτό το κομμάτι όσα βήματα φανταζόμασταν ότι θα κάνει τον καιρό που επέλεγε να “ανεβάσει” στην πρώτη ομάδα τον προπονητή της “δεύτερης”. Κοιτάζοντάς το από μακριά, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι ο Πάμπλο Γκαρσία πιέστηκε από το περιβάλλον να αλλάξει την προτεραιότητα των στόχων που είχε εκείνος στο κεφάλι του. Αν δεν κατακτήσει το κύπελλο και δεν πάρει ευρωπαϊκό εισιτήριο, ο ΠΑΟΚ θα έχει μείνει περίπου με άδεια χέρια. Διότι αν κρίνει κανείς από το κλίμα που επικρατεί, ο Γκαρσία δεν θα συνεχίσει στην περίπτωση που δεν πάρει το κύπελλο, κι έτσι ο ΠΑΟΚ, που αλλάζει και τεχνικό διευθυντή, δεν θα έχει συνέχεια - δηλαδή θα κάνει επανεκκίνηση. Συνεπώς το μόνο βέβαιο όφελος στη δεδομένη στιγμή είναι η ανάδειξη του Τζόλη. 

 

Παναθηναϊκός

Η νίκη του Παναθηναϊκού επί του ΠΑΟΚ είναι η απεικόνιση της φύσης του ποδοσφαίρου: αν είχε χάσει ο Παναθηναϊκός, το πιθανότερο είναι ότι θα πήγαινε στα playoffs με άλλο προπονητή. Με τη νίκη, ο Παναθηναϊκός αγόρασε το δικαίωμα να διεκδικήσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο. Κι αν το πάρει, τότε θα μπορεί να ισχυριστεί ότι η σεζόν δεν ήταν αποτυχημένη, διότι στο τέλος της θα του έχει φέρει το δικαίωμα να επιστρέψει επιτέλους στην Ευρώπη. Χαμένη πάντως σίγουρα δεν ήταν μια σεζόν κατά της οποίας τη διάρκεια ο Παναθηναϊκός ανέδειξε τον Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο, από τον οποίο θα βάλει πολλά λεφτά στο ταμείο του εφόσον συνεχίσει να τον βελτιώνει. Σε μια “άλλα ντ’ άλλων” σεζόν, στην οποία ξεκίνησε για πρωταθλητισμό παραμερίζοντας όλους τους νέους Έλληνες ποδοσφαιριστές κι ύστερα άρχισε να παλεύει για να σώσει τη σεζόν με προπονητή που στηρίχθηκε σε νέους Έλληνες ποδοσφαιριστές, ο Παναθηναϊκός κέρδισε πολλά στο κομμάτι της ανάδειξης ποδοσφαιριστών. “Εμφάνισε” τον Βασίλη Ζαγαρίτη και τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη, που ήδη κάνουν (;) τα πρώτα βήματα στο εξωτερικό, και έδωσε πολύ χρόνο στον Φώτη Ιωαννίδη, τον Αργυρή Καμπετσή, τον Τάσο Χατζηγιοβάνη. Αγωνιστικά λεπτά έδωσε και στον Γιάννη Μπουζούκη, τον Δημήτρη Σερπέζη και τον Ανδρέα Αθανασακόπουλο. Κανείς όμως δεν μπορεί να στοιχηματίσει ότι αυτή η δουλειά θα έχει εξέλιξη στη διάρκεια της επόμενης σεζόν. Αφενός επειδή ουδείς γνωρίζει αν θα συνεχίσει ο Παναθηναϊκός με τον ίδιο προπονητή και αφετέρου επειδή ουδείς ξέρει ποιες θα είναι οι προτεραιότητες στους στόχους μιας ομάδας ικανής να αλλάξει πάλι όλο το ρόστερ το ερχόμενο καλοκαίρι και να σπρώξει προς τα κάτω και όχι προς τα επάνω τους Έλληνες ποδοσφαιριστές. 

 

Αστέρας Τρίπολης

Για τον Αστέρα το μεγάλο επιμέρους όφελος είναι η προσδοκία της εξέλιξης που μπορεί να παρουσιάσει η δουλειά του Μίλαν Ράσταβατς. Ο Αστέρας ξεκίνησε να επενδύει σε έναν νεαρό Έλληνα τερματοφύλακα, τον Αντώνη Τσιφτσή, έβαλε περισσότερο στο παιχνίδι τον Αλί Μπαμπά που είναι δικό του project και έδωσε λίγα αγωνιστικά λεπτά σε μερικά από τα παιδιά της ακαδημίας του, αλλά είναι βέβαιο ότι σε αυτό το κομμάτι έχει πολύ μεγάλα περιθώρια προόδου μέσα από την εκμετάλλευση μιας επένδυσης που κάνει εδώ και αρκετά χρόνια στην ακαδημία του. 

 

Σε μια άλλη χώρα, οι διοικήσεις των ποδοσφαιρικών εταιρειών θα έπρεπε να εμφανιστούν στο τέλος της σεζόν για να παρουσιάσουν τον πολυεπίπεδο απολογισμό, δηλαδή να μιλήσουν εκτός από τα αποτελέσματα των αγώνων και τον οικονομικό απολογισμό και για τα άλλα πεδία κρίσης της απόδοσης. Για την ακαδημία, για την βελτίωση ή και την δημιουργία νέων υποδομών, για όσα κάνει η εταιρεία προκειμένου να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες για την ανάπτυξη της. Εδώ όμως είναι Ελλάδα. Και η κουβέντα σταματά στους τίτλους, τα ευρωπαϊκά εισιτήρια και την βαθμολογική θέση σε σύγκριση με αυτή που κατέλαβε ο “εχθρός”. Όλα τα άλλα είναι πολύ ψιλά γράμματα.