Βελτιώνει την άμυνα, παίρνει βαθμούς (pics)

Το κλίμα που επικρατούσε πριν ξεκινήσει η φετινή πορεία των Κρητικών στην επιστροφή τους στη Super League μετά από τρία χρόνια «θόλωσε» το τοπίο, αφού κι εκείνο ήταν ασαφές.

Το «αγγελάκι» υπαγόρευε μονότονα πως ο ΟΦΗ ήταν ξανά στα «σαλόνια» και κανείς δεν θα μπορούσε να δεχθεί αναντίλεκτα πως στόχος είναι η παραμονή και μόνο. Μια τέτοια ομάδα, με ιστορία, γεμάτο γήπεδο και ενθουσιασμό για τα «δύσκολα» που έμειναν πίσω δεν (θα έπρεπε να) κοιτάζει τόσο χαμηλά, σαν ένας… ακόμα νεοφώτιστος.

Από την άλλη η πραγματικότητα είναι αμείλικτη κι ανεξάρτητη από εντυπώσεις και «χρώματα». Ο ΟΦΗ επέστρεφε «εκεί που ανήκει», όμως το ρόστερ δεν ήταν πλούσιο, η εμπειρία δεν ήταν σύμμαχος και δεδομένου του ανταγωνισμού και των πολλών θέσεων που οδηγούν σε χαμηλότερη πίστα έπρεπε να κρατά τους Ομιλίτες προσγειωμένους.

ΑΔΥΝΑΜΗ ΑΜΥΝΑ, ΠΟΛΛΕΣ ΗΤΤΕΣ

Το ξεκίνημα ήταν κάθε άλλο παρά ιδανικό, με 4 ήττες και δυο ισοπαλίες στα πρώτα έξι παιχνίδια. Λάθη στην άμυνα, αδυναμία στις στημένες φάσεις, ευάλωτα νώτα απέναντι όχι μόνο στα «μεγαθήρια» (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ), αλλά και στους «κοινούς θνητούς» (Πανιώνιος, Παναιτωλικός, Ξάνθη, Λαμία).

Ενωτικό στοιχείο όλων των εμφανίσεων στο πρώτο διάστημα ήταν το υψηλό παθητικό. 14 γκολ σε 6 αγώνες σήμαναν «συναγερμό» και οι 2 βαθμοί ως συγκομιδή κατέδειχναν το πρόβλημα.

ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΑΣΗ

Το παιχνίδι που ανέτρεψε τα προγνωστικά και σήμανε τη βαθμολογική άνοδο ήταν αυτό με τον Ολυμπιακό. Η νίκη ήταν «βάλσαμο» για πολλούς λόγους και σημαντική γιατί μια άμυνα που δεχόταν συνέχεια γκολ ανταποκρίθηκε σε πολύ υψηλά στάνταρ. Το πρώτο «τρίποντο» μπήκε στο σακούλι και ο Νίκος Παπαδόπουλος μπορούσε πια να «αναπνέει» πιο εύκολα.

Αμέσως μετά η επίσκεψη στη Λάρισα ήταν απαιτητική από μόνη της. Εκεί ο ΟΦΗ έδωσε συνέχεια στα θετικά αποτελέσματα. Ξανά προστατεύοντας την άμυνά του. Δεν έφυγε παραπονεμένος από τον κάμπο (0-0), φτάνοντας πλέον τους 6 βαθμούς, ώστε να μπορεί να αισιοδοξεί.

​

Τα 14 γκολ παθητικό στα πρώτα 6 παιχνίδια έγιναν αντίστοιχα 0 στα επόμενα δυο. Αυτό δεν οφείλεται στη μείωση των τελικών προσπαθειών του αντιπάλου, αφού λίγο-πολύ αυτές που δέχεται η «μελανόλευκη» άμυνα είναι ίδιες. Το μόνο που μπορεί να εξηγεί τις «καθαρές εστίες» είναι ποιοτικοί παράγοντες, πως δηλαδή πλέον δεν επιτρέπεται στον αντίπαλο να απειλήσει υπό ευνοϊκές συνθήκες, πως οι ευκαιρίες των αντιπάλων είναι λιγότερο «κλασικές». Φυσικά «παραστάσεις» όπως αυτές του Γιώργου Στρέζου κόντρα στον Ολυμπιακό επίσης συντελούν στο απαραβίαστο της εστίας.

Μέχρι την 6η αγωνιστική ο μέσος όρος παθητικού ήταν 2,3 γκολ ανά αγώνα. Μετά και την 8η αυτός έπεσε στο 1,8, με τη διαφορά να καταγράφεται ως σημαντική.

Εκεί ήρθαν και οι βαθμοί κι αυτό το στοιχείο φαίνεται πως δείχνει και τη συνέχεια. Αν οι Κρητικοί βελτιώσουν τη χημεία στην άμυνα, αποφύγουν τα λάθη που έκαναν κατ’ επανάληψη στην αρχή, όπως αυτά στα στημένα, τότε οι πιθανότητες να προσμετρούν πόντους αυξάνονται. Στη δεδομένη χρονική στιγμή άλλωστε περισσότερο απ’ όλα αυτό που χρειάζονται στο Ηράκλειο είναι αποτελέσματα κι αυτά έρχονται, όταν καταφέρνουν να κάνουν το τέρμα τους να φαίνεται… τρύπα!