Άρης: Κάποιος πρέπει να εξηγήσει το πλάνο

Κάθε ομάδα που αλλάζει δέκα προπονητές σε βάθος 9ετίας, δεν δικαιούται να μιλά για συνέπεια. Ίσα-ίσα που επιβεβαιώνει όλους όσοι της καταλογίζουν έλλειψη αγωνιστικού πλάνου ή αδυναμία υποστήριξης αυτών που είχαν εκπονηθεί. Υποδεικνύει επίσης ότι καθοριστικές αποφάσεις, αυτές δηλαδή που ανοίγουν ή κλείνουν τους διαδρόμους ουσιαστικής εξέλιξης ενός club, είναι προϊόν ψυχολογίας της στιγμής. Ως επιχείρημα ενίσχυσης αυτής της άποψης έρχονται τα πολλά παραδείγματα συνέχισης συνεργασιών – οι οποίες δεν περιβάλλονταν από σχέσεις εμπιστοσύνης – με συνέπεια τη λήξη αυτών στην… πρώτη στραβή. Αυτό έγινε με τους Μίκαελ Ένινγκ, Χερμάν Μπούργος και Μαρίνο Ουζουνίδη. Κατ’ επέκταση, κύριο πρόβλημα δεν είναι το ονοματεπώνυμο ή οι γνώσεις του εκάστοτε προπονητή αλλά η μεθοδολογία στη λήψη της απόφασης καθορισμού αυτής της σχέσης. Μαζί και η αστοχία στην επιλογή του καταλληλότερου προσώπου. Κι αυτό το βεβαρημένο παρελθόν σε «μαυρίζει» στην αγορά.

Υποψιάζομαι ότι και ο Μιχάλης Γρηγορίου γνωρίζει τον απόλυτο αρνητισμό που κυριαρχεί στο περιβάλλον του Άρη και αυτός αφορά τον ίδιο, κυρίως όμως την ιδιοκτησία. Στην πραγματικότητα, το έδειξε μέσα από τη τοποθέτησή του περί ανάγκης δημιουργίας των προϋποθέσεων επιστροφής των φιλάθλων στο γήπεδο μπας και ομορφύνει η εικόνα του απελπιστικά άδειου «Κλ. Βικελίδης». Φέτος ο Άρης παρουσίασε εκκωφαντική πτώση διάθεσης εισιτηρίων, της τάξεως του 35.6%. Φαντάζομαι πως ξέρει ότι το πρόβλημα είναι τα δεκάδες περιστατικά που δείχνουν την προχειρότητα του club μαζί τις απότομες αλλαγές αγωνιστικής κατεύθυνσης αλλά κι έναν τρόπο διοίκησης ο οποίος πηγάζει μέσα από το θυμικό.

Ανεξάρτητα της ανάγκης συντριπτικών αλλαγών και του ερχομού μιας άλλης εποχής, μένοντας στο σήμερα, καιρό τώρα επιμένω ότι έχει μεγαλύτερη αξία η παρουσίαση του αγωνιστικού πλάνου και η ενημέρωση του κόσμου περί των αποφάσεων της τωρινής ιδιοκτησίας. Αν αυτές περιλαμβάνουν τη δραστική μείωση του αγωνιστικού προϋπολογισμού, το κοινό στο οποίο απευθύνεται το club θα πρέπει να γνωρίζει. Αν η ιδιοκτησία αποφάσισε να προχωρήσει στην εφαρμογή απόλυτα οικονομικής πολιτικής με ξεκάθαρη πρόθεση την πώληση της εταιρίας, κι αυτό θα πρέπει να κοινοποιηθεί. Αν πιστεύει ότι με τον Μιχάλη Γρηγορίου στην τεχνική ηγεσία κι ένα «σφιχτό» μπάτζετ μπορεί να διατηρήσει ψηλά τον πήχη των αγωνιστικών φιλοδοξιών θα πρέπει να μιλήσει και γι’ αυτή τη σκέψη. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να μιλήσει…

Γιατί φτάσαμε στο τέλος μιας αποτυχημένης αγωνιστικής περιόδου και σε επίπεδο δημόσιων τοποθετήσεων έχουμε μείνει σ’ εκείνη τη γραπτή δήλωση του Ρούμπεν Ρέγες στις αρχές του περασμένου Αυγούστου στην οποία εμφανιζόταν απόλυτα βέβαιος για την επιτυχία του τριετούς πλάνου που έχει εκπονήσει. Εκ τότε, ο Ισπανός τεχνικός διευθυντής έκανε χρήση του δικαιώματος της σιωπής επιτρέποντας τη «γιγάντωση» κάθε φήμης που αφορά τον περιορισμό των δικών του επιλογών και τον συμβιβασμό του με τις αντίστοιχες του Θόδωρου Καρυπίδη.

Στο τέλος αυτής της χρονιάς, δε νιώθει την ανάγκη παρουσίασης των αποτελεσμάτων της πρώτης χρονιάς του στην ομάδα με την ταυτόχρονη παροχή ερμηνειών; Κυρίως όμως, υφίσταται αυτό το τριετές πλάνο ή σχεδιάστηκε ένα καινούργιο; Πολλές φορές βέβαια οι πράξεις μιλούν από μόνες τους.

Εστιάζοντας στη (μέχρι στιγμής) παρουσία του Μιχάλη Γρηγορίου στην τεχνική ηγεσία του Άρη, είναι βέβαιο ότι έκανε καλύτερη δουλειά από τον Μανόλο Χιμένεθ. Βασικά, δεν συγκρίνεται το έργο των δύο καθώς το πέρασμα του Ισπανού τεχνικού αποδείχθηκε καταστροφικό και ο αρνητικός αντίκτυπος της δουλειάς του φάνηκε μέσα από την έκθεσή του από ποδοσφαιριστές που είχε απορρίψει. Βέβαια, ο Μιχάλης Γρηγορίου έδρασε σε μια περίοδο η οποία περιλάμβανε παιχνίδια δίχως βαθμολογικό κίνητρο. Δεν έχει την παραμικρή ευθύνη για την απώλεια των στόχων, του πιστώνεται ότι διοχέτευσε το δικό του κίνητρο στην πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών, δεν παύει όμως να λειτούργησε σε παιχνίδια δίχως ενδιαφέρον.

Ποδοσφαιρικά, οι αποφάσεις του εμπεριείχαν δικαιοσύνη με τρανταχτό παράδειγμα την κορυφή της επίθεσης. Το μεγαλύτερο συμβόλαιο (σ. σ. Λορέν Μορόν) κάθισε στον πάγκο, το ίδιο συνέβη και με ακραίους επιθετικούς των οποίων η επιθυμία προσφοράς ήταν σε χαμηλότατο επίπεδο σε σύγκριση με αυτή του Γιάννη Γιαννιώτα. Τακτικά, παρείχε ελευθερία κινήσεων στον Ούρος Ράτσιτς «σβήνοντας» τα όρια ως προς τα πεδία κίνησής του και αντιλήφθηκε ότι ο Σέρβος μέσος μπορεί να προσφέρει πολλά όταν νιώθει την ασφάλεια ενός αυθεντικού αμυντικού χαφ. Στα δε αμυντικά άκρα, διάβασε σωστά την ψυχολογία του Μάρτιν Φρίντεκ ο οποίος είχε δίψα να αγωνιστεί και δεν εξαρτήθηκε από τις διαθέσεις του Χαμζά Μεντίλ ο οποίος – πέραν του τραυματισμού – ένιωσε ότι αποτελούσε τη μοναδική επιλογή στο αριστερό άκρο της άμυνας.

Το παρελθόν έχει την αξία του, πολύ σπουδαιότερο όμως είναι το μέλλον. Καθώς ο Μιχάλης Γρηγορίου ήθελε να παραμείνει στον Άρη και να αξιοποιήσει την ευκαιρία της δουλειάς σ’ ένα club του βεληνεκούς των «κίτρινων», είναι εξαιρετικά αναγκαίο για τον ίδιο να επιμείνει στα «πιστεύω» του φτιάχνοντας μια ομάδα με τα χαρακτηριστικά που θέλει. Στο παρελθόν πέρασαν πολλοί προπονητές οι οποίοι απλά συμβιβάστηκαν και στο τέλος μετάνιωσαν γι’ αυτή την επιλογή τους. Στο επίσημο δελτίο της ΠΑΕ Άρης, ο 52χρονος τεχνικός κατέθεσε μερικές από τις σκέψεις του. Σίγουρα όμως δεν είναι ο μοναδικός που πρέπει να απευθυνθεί στον κόσμο για να εξηγήσει τί δεν πήγε καλά πέρυσι και πώς θα πορευτεί το club την επόμενη χρονιά.