ΑΕΛ Novibet: Πέταξε στα σκουπίδια όσα έχτιζε ως τώρα

Από την αρχή της χρονιάς τονίζαμε συνεχώς πως το έργο της ΑΕΛ Novibet μόνο εύκολο δεν θα ήταν, καθώς μιλάμε για μια ομάδα που επιστρέφει μετά από 4 χρόνια στην Super League και που επίσης έχει 18 μεταγραφές με την βασική ενδεκάδα να μην έχει κανέναν (με εξαίρεση τον Μούργο στο ξεκίνημα πριν τραυματιστεί) ποδοσφαιριστή που έπαιζε πέρσι. Μια περσινή χρονιά που ήταν ιδανική καθώς δεν κατακτήθηκε μόνο το πρωτάθλημα του βορείου ομίλου, αλλά έγινε και χωρίς ήττα, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν, γράφοντας ιστορία.

Αυτά όμως είναι τα περσινά. Φέτος σε ένα σαφώς πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα η αλήθεια είναι πως η ομάδα χωρίς να παίξει και το φοβερό ποδόσφαιρο δεν είχε κάνει και τόσο άσχημο ξεκίνημα. Το σημαντικό μέχρι το παιχνίδι με το Βόλο είναι πως είχε δείξει χαρακτήρα. Είχε δείξει πως αρνείται να χάσει και πως παλεύει κάθε παιχνίδι μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και δεν το είχε κάνει μία φορά, Το έκανε με τον Αστέρα στην Τρίπολη όταν το 2-0 των Αρκάδων το μετέτρεψε σε 2-2, στην Λάρισα με την ΑΕΚ όταν το 0-1 το έκανε 1-1 και κυρίως στο Περιστέρι με τον Ατρόμητο όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ και με παίκτη λιγότερο από το 23', αλλά κατάφερε να μην χάσει, έχοντας ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο κυριαρχήσει στο γήπεδο.

Αυτή η αντίδραση, αυτό το πείσμα, αυτή η άρνηση της ήττας άρεσε και όλοι περιμέναμε το πιο σημαντικό παιχνίδι της ομάδας ως τώρα. Και ο αγώνας με τον Βόλο ήταν ο πιο σημαντικός γιατί για πρώτη φορά έμπαινε τόσο δυνατά στην εξίσωση το πρέπει. Καλές οι ισοπαλίες και αντιδράσεις όταν η ΑΕΛ Novibet βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο, αλλά το Σάββατο οι «βυσσινί» έπρεπε να πάρουν το πρώτο τους τρίποντο, όχι μόνο για την βαθμολογική συγκομιδή, αλλά για να δείξουν πως μπορούν και να κερδίσουν εκτός από το να αποφεύγουν την ήττα,

• ΑΕΛ Νovibet – Βόλος 2-5: Βολιώτικο party!

Σε αυτό το πρέπει η ομάδα του Γιώργου Πετράκη εμφανίστηκε κατώτερη των περιστάσεων. Χωρίς νεύρο, χωρίς αρχή μέση και τέλος και με τραγική αντίδραση όταν αντιδρούσε και ισοφάριζε. Γιατί πραγματικά δεν γίνεται να παίζεις στο γήπεδο σου, να βρίσκεσαι δύο φορές πίσω στο σκορ, να καταφέρνεις να ισοφαρίσεις και να δέχεσαι στο επόμενο τρίλεπτο και άλλο. Δεν γίνεται την στιγμή που βγάζεις αντίδραση και φέρνεις το ματς στα ίσια να χάνεσαι από προσώπου γης και ο εξαιρετικός Βόλος να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να μπορείς να μπεις ουσιαστικά και πάλι στο ματς.

Προσωπικά είμαι άνθρωπος που προσπαθεί να κρατήσει όσο γίνεται πιο χαμηλούς τόνους, αλλά χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, το βράδυ του Σαββάτου ήταν σαν η ΑΕΛ Novibet να πέταξε στα σκουπίδια όλη την καλή εικόνα που είχε δείξει στο πρωτάθλημα. Και λέω στο πρωτάθλημα γιατί για το Κύπελλο και το ότι δεν χρειαζόταν να πέσει βάρος, το γράψαμε και στο προηγούμενο blog.

Και πέταξε στα σκουπίδια όλη την προσπάθεια όχι μόνο για την συντριβή, γιατί δεν μιλάμε για ήττα με 1-2 ή 2-3, αλλά για ένα 2-5 μέσα στο σπίτι σου και με τον κόσμο στις εξέδρες. Αν αυτό δεν είναι πισωγύρισμα και πέταγμα στα σκουπίδια της έως τώρα προσπάθειας, τι είναι;

Φυσικά και τίποτα δεν έχει κριθεί, καθώς μιλάμε για την 6η αγωνιστική, ενώ η διακοπή που έρχεται είναι σαν βάλσαμο για όλους. Εμείς μιλάμε όμως για όσα βλέπουμε ως τώρα και αυτό που είδαμε το Σάββατο είναι μια ΑΕΛ Novibet όχι απλά να πετάει στα σκουπίδια όσα έδειξε ως τώρα, αλλά να δείχνει ένα αποκαρδιωτικό πρόσωπο. Και αυτό ήταν το χειρότερο. Η εμφάνιση, τα πολλά λάθη στην άμυνα, το πόσο εύκολα δεχόταν γκολ και στο πόσο τραγική ήταν η αντίδραση όταν ισοφάριζε. Τώρα χρειάζεται ηρεμία, γενναίες αποφάσεις και ένα δύο καλά αποτελέσματα για να μπορέσει να επιστρέψει η ψυχολογία. Το σίγουρο είναι πως ο κόσμος θα είναι και πάλι εκεί, όπως ήταν και το Σάββατο και σε κάθε γκολ του Βόλου φώναζε ακόμα πιο δυνατά για την ομάδα του...

ΥΓ: Το εύκολο μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα είναι να ρίξεις το ανάθεμα στον κόουτς. Από την άλλη φυσικά και ο Γιώργος Πετράκης έχει σημαντικό μερίδιο ευθύνης και προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω πως ενώ η ομάδα του έχανε με 2-4 περίμενε μέχρι το 87' για να κάνει τις δύο τελευταίες αλλαγές του...

ΥΓ1: Σπουδαίος Βόλος και το Σάββατο. Η ομάδα του Χουάν Φεράντο είναι απολαυστική να φεύγει στην κόντρα και το κάνει το ίδιο καλά με τον περσινό Λεβαδειακό, ενώ και όταν χρειάστηκε κυριάρχησε αναλαμβάνοντας τα ηνία χωρίς να περιμένει πίσω για αντεπιθέσεις.