Οι «influencers» και ο real influencer Τζολάκης

Στα 22 μου τέτοιες μέρες, είχα τελειώσει τη σχολή για καλοκαίρι και έψαχνα με τους φίλους μου πού θα πάω διακοπές. Διάβαζα αθλητικές εφημερίδες κάθε μέρα και όσα βιβλία είχα αφήσει μισά τον χειμώνα και έκανα μεροκάματα σε catering με γάμους και βαφτίσια. Στα 22 του, έχει κατακτήσει ένα Conference League (όντας όχι απλά βασικός αλλά και καθοριστικός), ένα Πρωτάθλημα Ελλάδας και ένα Κύπελλο Ελλάδας με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδας. Ο ένας είναι φαινόμενο, ο άλλος είμαι εγώ ή τέλος πάντων ένας συνηθισμένος άνθρωπος.

Το «φαινόμενο» Τζολάκης λοιπόν εκτός από τα όσα εντυπωσιακά έχει πετύχει εντός των γραμμών, έχει καταφέρει κάτι ακόμα σπουδαιότερο και εκτός των γραμμών. Ξεχωρίζει με το ήθος του, την ταπεινότητά του, τη δουλειά του και την -πρωτοφανή για την ηλικία- του ωριμότητά του. Μιλάμε για ένα παιδί που πριν από λίγες ημέρες, πήρε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο Πειραιά και κράτησε την υπόσχεσή του προς την οικογένειά του, πως θα σπουδάσει και θα αποφοιτήσει. Το κατάφερε με το δικό του κόπο, θυσιάζοντας προσωπικό χρόνο και όλα αυτά παράλληλα με τη δουλειά του «βασικού τερματοφύλακα του Ολυμπιακού».

«Θα σου πω λίγο πώς ξεκινάει η ιστορία από λίγο πιο παλιά, που είχα τους γονείς μου οι οποίοι μου λέγανε συνεχώς ότι καλή η μπάλα, αλλά οι σπουδές είναι το πιο σημαντικό και συμφωνώ, διότι ξεκινάμε από μικρή ηλικία πάρα πολλά παιδιά. Αλλά αυτοί που καταφέρνουν να παίξουν σε υψηλό επίπεδο και να μπορούν να βιοποριστούν από αυτό είναι λίγοι. Επομένως, ως πρώτος στόχος όταν είχα ανέβει στην Αθήνα για να ενταχθώ στην ομάδα του Ολυμπιακού, ήταν ότι θα πρέπει παράλληλα το σχολείο να μην το αφήσω.

Στα 16 μου ήμουν στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού, έκανα κάποιες προπονήσεις αλλά σίγουρα δεν περίμενα αυτή την εξέλιξη στα επόμενα έξι χρόνια. Οπότε την προσπάθεια των Πανελληνίων θα έπρεπε να την κάνω και με το παραπάνω, για να μπω μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο το οποίο θα μ’ αρέσει. Είχα δώσει αυτή την υπόσχεση στους γονείς μου, ότι θα πρέπει να ακολουθήσω και τις σπουδές μου. Τα οικονομικά ήταν κάτι που μου άρεσαν ανέκαθεν. Θα μπορούσα να μπω και στο ΤΕΦΑΑ βέβαια, αλλά λόγω των υποχρεώσεων στο ΤΕΦΑΑ -επειδή έχει υποχρεωτικές παρουσίες- και λόγω του απαιτητικού προγράμματος της ομάδας, θα ήταν αρκετά δύσκολο να μπορέσω να τα συνδυάσω και τα δύο.

Επέλεξα το Πανεπιστήμιο του Πειραιά. Οπότε από τη στιγμή που μπαίνω και γράφω καλά στις Πανελλήνιες, έχω κάνει ένα μεγάλο άθλο εκείνη τη χρονιά λόγω και της πανδημίας και τα έχω φέρει εις πέρας, οπότε θα ήταν λίγο άδικο για τον εαυτό μου να πω ‘οκ, μπήκα στο πανεπιστήμιο αλλά επειδή παράλληλα είμαι και στην ομάδα και παίζω στον Ολυμπιακό να τα παρατήσω. Έτσι, σιγά σιγά, προσπαθούσα να περνάω τα μαθήματα, να διαβάζω όποτε έχω τον ελεύθερο χρόνο λίγο και να μην το αφήσω, ώσπου φτάσαμε μετά από πέντε χρόνια να καταφέρω να πάρω το πτυχίο, που πιστεύω θα με βοηθήσει και στη μελλοντική καριέρα, αλλά και στο σήμερα».

Λένε πως τα σπουδαία παιδιά γίνονται συνήθως από σπουδαίους, μεγαλόκαρδους και άξιους γονείς κι αν διαβάσεις πίσω από τις δηλώσεις του Κωνσταντή, θα μπορέσεις να δεις κρυμμένες τις συμβουλές, το μεγάλωμα και τις θυσίες των γονιών του. Ο Τζολάκης λοιπόν φαίνεται πως είναι το παιδί που τους άξιζε να έχουν, γιατί κι εκείνος είχε αντίστοιχα άξιους γονείς.

• Τζολάκης για τις σπουδές του: «Είχα δώσει μία υπόσχεση στους γονείς μου, θα πρέπει όλοι να αναρωτηθούμε τι θα κάνουμε μετά»
  

Κι αν όλα αυτά σκεφτούμε πως συμβαίνουν σ' ένα περιβάλλον όπως το ελληνικό και δη στο ποδόσφαιρο, που ένα σημαντικό ποσοστό ταλαντούχων αθλητών έμειναν ταλέντα και αρκέστηκαν στα χρήματα, τα ακριβά αυτοκίνητα, τα μπουζούκια και τα social media, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε πως η επιτυχία του Κωνσταντή και της οικογένειας Τζολάκη είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και δεν είναι μόνο οι αθλητές, αν κάνεις 10 scroll στα Social Media θα δεις παιδιά που φοράνε μπλούζες με μάρκες και ονειρεύονται να γίνουν influencers με ακριβά αυτοκίνητα, πάρτι, πισίνες και πολυτέλεια με κάθε κόστος και χωρίς κόπο.

Παιδιά σαν τον Κωνσταντή είναι η εξαίρεση, αν και θα έπρεπε όλοι μας να δίνουμε αγώνα καθημερινά για να είναι ο κανόνας. Είναι το καλύτερο παράδειγμα για τις επόμενες γενιές, για τα δικά μας παιδιά, για όλα τα παιδιά που ακολουθούν τα όνειρά τους και πρέπει να γνωρίζουν πως οι ευκολίες φέρνουν εφήμερες απολαύσεις, αλλά οι δυσκολίες μια μακροχρόνια ισορροπία. Κι αν έπρεπε να πάρω μια φανέλα στον 6χρονο γιο μου, αυτή θα ήταν του Κωνσταντή με την Εθνική ομάδα, αφού πρώτα του διηγηθώ την ιστορία του, που ακόμη κι αν βρίσκεται στις πρώτες της σελίδες, έχει πολλά και ωραία διδάγματα.

Ανυπομονούμε και για τις επόμενες σελίδες.