Αρης: Τελικά όταν νικά, το κάνει με την ψυχή του

Μην υποτιμήσει κανείς την αξία του πενθημέρου ηρεμίας γιατί αυτή είναι δυσεύρετη στον πλανήτη Άρη από το ξεκίνημα της αγωνιστικής περιόδου πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σαν δηλαδή το διάστημα στις δύο εμφατικές νίκες που είχε κάνει επί Λαμίας και ΠΑΣ Γιάννινα και οι οποίες – όπως αποδείχθηκε από τα γεγονότα – έριξαν μπόλικη στάχτη στα μάτια. Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι, όταν ο Άρης κερδίζει μακριά από το «Κλ. Βικελίδης» το κάνει με την ψυχή του. Αυτό διαπιστώνεται τουλάχιστον από το 0-9 που έχει στις τρεις εκτός έδρας νίκες του (Αστέρας, ΠΑΣ, ΟΦΗ). Κακά τα ψέματα, αυτή η χαμηλή αποτελεσματικότητα ακούμπησε δίπλα στην αντίστοιχη στα μεγάλα παιχνίδια και οδήγησαν τον Άρη σε μια πορεία ανάξια των αρχικών προσδοκιών η οποία στο κάτω-κάτω της γραφής κρίνεται δυσανάλογη των ποιοτικών χαρακτηριστικών αυτής της ομάδας. Δίχως την παραμικρή διάθεση υποτίμησης κανενός εκ των συνοδοιπόρων του στη βαθμολογία, ο Άρης έχει συντριπτικά ανώτερο υλικό και δεν θα έπρεπε καν να μπαίνει στη θεματολογία το υποθετικό «εφόσον εξασφαλίσει θέση στα Playoffs του Πρωταθλήματος».

Αυτό εξάλλου αποδείχθηκε και στην Κρήτη όπου με εξαίρεση το πρώτο 20λεπτο του δεύτερου μέρους στη διάρκεια του οποίου δόθηκε δικαίωμα στον ΟΦΗ να αναθαρρήσει, ο Άρης ήταν απόλυτος κυρίαρχος. Σε εκτός έδρας παιχνίδι, το πρώτο ημίχρονο ήταν (μακράν του δεύτερου) το καλύτερο του γιατί δεν επέτρεψε στον αντίπαλο να αναπνεύσει και κάθε δική του κατεβασιά μύριζε γκολ. Για παράδειγμα, στα Γιάννινα ο Κουέστα έκανε τρομερό παιχνίδι για να αποφευχθεί η ισοφάριση, ασχέτως του ότι ακολούθησαν τρία γκολ στο 0-4.

Στην Κρήτη, οι εκτελέσεις των στατιστικών φάσεων ήταν υποδειγματικές και η δε συνεργασία των Ρουπ-Νταρίντα και Ματέο Γκαρσία εξίσου εξαιρετική. Θεωρητικά ο τελευταίος ξεκινούσε από τη δεξιά πλευρά αλλά έχει αγαπήσει τόσο τον άξονα, νιώθει σαν το παιδί στον πρώτο του έρωτα. Ο Ματέο δεν σκόραρε αλλά πρόσφερε ένα εξαιρετικό παιχνίδι καθώς ό,τι καλό δημιουργήθηκε ξεκίνησε από τα δικά του πόδια κι ας άρχισε το παιχνίδι με λάθος. Για το Νταρίντα τα συμπεράσματα βγήκαν στα πρώτα 1-2 παιχνίδια του και δεν εμπεριείχαν επιπολαιότητα. Ο Τσέχος αποδεικνύει τις ποδοσφαιρικές καταβολές του, την πολυετή παρουσία του στην Bundesliga δικαιολογώντας παράλληλα την έκπληξη του φίλου και συναδέλφου Γιώργου Βαβρίτσα όταν συζητήσαμε για πρώτη φορά μαζί του περί αυτής της μεταγραφής.

Λένε «αμαρτία εξομολογουμένη ουκ έστι αμαρτία» και προσωπικά οφείλω να παραδεχθώ ότι δεν περίμενα τέτοια εμφάνιση από τον Λούκας Ρουπ γιατί στον ελάχιστο χρόνο συμμετοχής που είχε πάρει δεν είχε εμφανίσει δείγματα ή μάλλον αγωνιστική ετοιμότητα ποδοσφαιριστή ο οποίος θα μπορούσε να ξεκινήσει παιχνίδι. Ο Τόλης Τερζής συνηθίζει τις εκπλήξεις (σαν αυτή του Οντουμπάτζο στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό), το επιχείρησε και δικαιώθηκε γιατί ο Γερμανός λειτούργησε με τέτοιο τρόπο λες και ήταν ο κρίκος που έλειπε από την αλυσίδα. Αυτή η τριάδα μαζί με τη δραστηριότητα του Αμπουμπακάρ Καμαρά… χόρεψαν στο ταψί την αμυντική τριάδα του ΟΦΗ και τη μεσοαμυντική γραμμή του γιατί δεν μπορούσε να την ελέγξουν. Ο Άρης ήταν τόσο καλός στο πρώτο ημίχρονο σε σημείο μάλιστα το 0-2 να μην ήταν αντιπροσωπευτικό της εικόνας του αγώνα. Θα μπορούσε να το είχε τελειώσει το παιχνίδι πριν την ανάπαυλα. Στον δε ΟΦΗ φάνηκε η αλλαγή προσώπων στην αμυντική τριάδα, χάθηκε η ισορροπία στον άξονα που αποτελεί το δυνατό σημείο του κι έτσι «χόρτασε» με τις προϋποθέσεις.

Ο Άρης θα μπορούσε ή μάλλον θα έπρεπε να μην είχε δώσει δικαιώματα στο πρώτο 20λεπτο του δεύτερου μέρους, έχω την αίσθηση όμως ότι, εκεί μπορεί να μέτρησε η ψυχολογία μιας ομάδας που προέρχεται από αρνητικό σερί αποτελεσμάτων και παράλληλα κουβαλά το απροσδιόριστο βάρος των «χαμένων προσδοκιών». Έμμεσα το είπε ο Βλάντιμιρ Νταρίντα.

Ίσως έπαιξε ρόλο ο φόβος πιθανής απώλειας του ισχυρού πλεονεκτήματος γιατί παίκτες αυτής της εμπειρίας απαγορεύεται να κάνουν τόσο σοβαρά λάθη σαν αυτό που επανέλαβε ο Πίτερ Ετέμπο στη φάση του Μοσκέρα. Από το παιχνίδι του Νιγηριανού ήταν φανερή και η εντολή που είχε πάρει καθώς έβγαινε πρώτος στην μπάλα (προ του Μπάκιτς ή του Τοράλ) ούτως ώστε να μην του επιτρέψει να τη βάλει στα πόδια του. Το έκανε υπέροχα 4-5 φορές στο πρώτο ημίχρονο και από αυτόν ξεκίνησαν οι φάσεις. Κι όμως, είναι ο ίδιος παίκτης που δώρισε την μπάλα στον Μπάκιτς στο 6’ (εντός περιοχής). Εν τέλει, ο Άρης δεν πλήρωσε τίμημα αυτών των 2-3 λαθών που έκανε. Αντιθέτως, τιμώρησε αυτά του ΟΦΗ.

Κλείνοντας, στην Κρήτη δεν τελείωσε τίποτε, ίσα-ίσα που ο Άρης θα πρέπει να λειτουργήσει σα να βρίσκεται στην αφετηρία μιας πορείας. Οφείλει να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο στα παιχνίδια που ολοκληρώνουν την κανονική διάρκεια και να πάει στα Playoffs με μεγαλύτερη άνεση και κυρίως για να αποδείξει πράγματα στον εαυτό του. Δεν του αξίζει αυτό το 1-1-6 που έχει στα μεγάλα παιχνίδια. Αυτό στέκεται σαν αγκάθι στο λαιμό. Ξέρει ότι δεν είναι αντιπροσωπευτικό της βαθμολογικής διαφοράς που τον χωρίζει από την τετράδα. Ας το αποδείξει…