Restart (ξανά) παντού: για αρχή στα αποτελέσματα!

• Έξω από το χορτάρι... απογειώνεται, μέσα σε αυτό χαμηλώνει!
• Για να αλλάξει η κατάσταση χρειάζεται νίκες!

Δύσκολη η κατάσταση και καθόλου (σωστά) διαχειρίσιμη ταυτόχρονα στην ΑΕΚ από όπου κι αν το πιάσεις, ή το ψάξεις, αν πρόκειται να εστιάσουμε σε τομείς της στελέχωσης με αντίκτυπο ΠΑΝΤΑ και κύρια στο αγωνιστικό. Σε τέτοιες καταστάσεις βέβαια σε ένα τόσο μεγάλο club πρέπει να προκαλείται ουσιαστική αντίδραση και αυτό είναι το πλέον ανησυχητικό θαρρώ για την Ένωση. Ότι δεν της συμβαίνει κάτι τέτοιο όπως θα έπρεπε (σ.σ.: ουσιαστική αντίδραση) και μοιάζει να έχουν όλοι αποδεχτεί τη μοίρα τους...

Φαίνεται σα να παρέδωσε το club. Λες και κάποιος αυτά τα χρόνια τράβηξε την... μπρίζα και τέλος! Είναι τόσο μεγάλο (και σε διάρκεια) το μέγεθος της αποτυχίας (στο αγωνιστικό) που σαν... τσουνάμι παρέσυρε τους πάντες και τους ισοπέδωσε. Κι όσοι έμειναν – ξέφυγαν από αυτή τη καταστροφή, έχουν «παγώσει» και απλά παρατηρούν το μέγεθος της καταστροφής και τις συνέπειες αυτού. Μια φάση... αφασίας ρε παιδάκι μου. Όπως προέκυπτε από το γεγονός ότι το ένα χαστούκι διαδέχονταν το άλλο και όμως στην ΑΕΚ όλοι και όλα μια... ευθεία, τίποτα!

Όπως και να 'χει ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, η κατάσταση είναι αυτή που βιώνουμε, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει το χθες, όμως όσοι είναι στο club (είτε μπορούν είτε όχι) ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να το κάνουν για το σήμερα και για το αύριο. Να τα αλλάξουν και να πάμε παρακάτω. Βασικά ο ένας, ο Δημήτρης Μελισσανίδης, κακώς χρησιμοποίησα πληθυντικό, να εμπεδώσει τι διάολο πηγαίνει τόσο χάλια, να ακούσει ότι και όσους πρέπει (όχι μόνο τους ίδιους που μας έφεραν εδώ) και αφού τα ζυγίσει όλα να προχωρήσει την ΑΕΚ παρακάτω.

Κάποιος θα πει «κι αν αυτός είναι το πρόβλημα μόνο; Κι αν αποφασίσει να συνεχίσει αλλάζοντας κάποιους και έχοντας πάλι μη ικανούς να τρέξουν το αγωνιστικό;» και με το δίκιο του. Η απάντηση είναι απλή αν ισχύει αυτό: τα ίδια θα λέμε – γράφουμε και την επόμενη σεζόν σε μια τέτοια περίπτωση, το ίδιο αποτυχημένη θα είναι η σεζόν, την ίδια και χειρότερη γκρίνια και μιζέρια θα βιώνουμε. Ξεκάθαρα... Έχει φτάσει εδώ και καιρό (χρόνια) η κατάλληλη στιγμή για restart σε όλα τα επίπεδα στην Ένωση και αυτό το 'χουν αντιληφθεί ΟΛΟΙ... Όσο το καθυστερούν, τόσο βήματα προς τα πίσω θα κάνει το club!

Έξω από το χορτάρι... απογειώνεται, μέσα σε αυτό χαμηλώνει!

Τώρα στην απορία, αν θα γίνουν αυτά που πρέπει από εκείνον που απαιτείται να τα κάνει για να προκύψει και ουσιαστικό -αγωνιστικό- come back της ΑΕΚ, δεν υπάρχει απάντηση εκτός αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να διαβάζει το μέλλον με ένα τρόπο. Η ελπίδα -λέμε- πεθαίνει τελευταία... Οπότε ας το ελπίσουμε ότι θα ζήσουμε σύντομα ξανά, όπως το 2018, μια ανταγωνιστική σεζόν της Ένωσης που τούτη την περίοδο, από την επιστροφή της εκεί που επιβάλλει η Ιστορία της έως σήμερα, θα έπρεπε να έχει μόνο τέτοιες χρονιές: φουλ ανταγωνιστικές...

Δεν της συμβαίνει και αυτό είναι το κομμάτι στο οποίο αποτυγχάνει ο Δημήτρης Μελισσανίδης ελέω επιλογών και δεν έχει να κάνει με το οικονομικό, μια χαρά μπάτζετ έχει η ομάδα για να διεκδικεί πρωτάθλημα στα ίσα (σέβομαι και δέχομαι τις αντίθετες απόψεις, επιτρέψτε μου να 'χω τη δική μου). Ένα club που έξω από το χορτάρι απογειώνεται πραγματικά (γήπεδο – Σπάτα) και μέσα σε αυτό δυστυχώς -όσο και αν πονάει αυτή η λέξη- χαμηλώνει το ταβάνι του. Κι όταν σημειώνουμε: να είχε αυτά τα χρόνια μόνο ανταγωνιστικές πορείες, προφανώς και δεν εννοεί κανείς να πάρει τρία σερί πρωταθλήματα και όλα τα Κύπελλα. Δεν είμαστε από άλλον... πλανήτη τη στιγμή που ο Ενωσίτης γνωρίζει γιατί επέλεξε να αγαπήσει και να πορευτεί με την ΑΕΚ στη ζωή του.

Αλλά σε καμία περίπτωση δεν γίνεται να επιτρέπεται κάθε χρόνο σχεδόν η Ένωση να είναι κομπάρσος, να τερματίζει -20 και -30 βαθμούς από την πρώτη θέση, να έχει αποκλεισμούς σοκ στην Ευρώπη. Εκτός του ότι δεν επιτρέπεται, το πιο σημαντικό είναι πως δεν αντέχεται, σε αρρωσταίνει και σε γονατίζει. Νομίζω ότι ακόμη και το μεγάλο αφεντικό και οι άνθρωποί του, στους οποίους ασκείται σκληρή -ανοιχτά πλέον- κριτική, είναι σε θέση να καταλάβουν πως κανείς στο χώρο μου (δεν λέω για βαλτούς, στημένους από media ιδιοκτησίας αφεντάδων άλλης ομάδας, ασπρόμαυρης ή ερυθρόλευκης απόχρωσης) δεν θέλει, δεν αντέχει και δεν επιδιώκει να γράφει συνέχεια... κηδείες!

Δεν χρειάζεται να κοιτάξουμε για να το καταλάβουμε πολύ πίσω... Πηγαίντε απλά στο 2018... Δεν είναι τόσο μακριά! Όπως και ο κόσμος δεν γουστάρει να βγάζει όλο το ανάθεμά του για την ΑΕΚ στα social media και σε site μέσω σχολίων. Είναι πολύ απλό για να μη φαντάζεται κανείς... εχθρούς και πολιτική πίσω απ' αυτό: αν η ομάδα ήταν αυτή που έπρεπε, ανταγωνιστική έστω εννοώ, δεν θα προέκυπταν τέτοιες -επί σειρά ετών- επιθέσεις εναντίον όλων, είτε δικαίως είτε όχι σε κάποιες περιπτώσεις...

Για να αλλάξει η κατάσταση χρειάζεται νίκες!

Όμως εδώ βρισκόμαστε, σε αυτή την άσχημη κατάσταση, πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και να ασχοληθούμε με το τώρα και το αύριο. Αρχικά αγωνιστικά διότι θυμίζω η χρονιά δεν έχει τελειώσει και υπάρχει το ενδεχόμενο και για χειρότερο φινάλε, διότι πάντα υπάρχει και πιο κάτω αν τα παρατήσεις, όπως φαίνεται να 'χει κάνει η ομάδα. Διότι παρακάτω θεωρείται και μάλιστα πολύ, αν δεν καταφέρεις να εξασφαλίσεις και ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο! Κάτι που θα συνιστά πρόβλημα και θα πάει πίσω και την επόμενη σεζόν...

Βέβαια εδώ θα πει κανείς -και με το δίκιο του- ότι ακόμη και να κατακτηθεί το ευρωπαϊκό εισιτήριο αν δεν αλλάξουν προς το καλύτερο όλα γύρω από την ομάδα (και όχι αποκλειστικά στο ποδοσφαιρικό τμήμα) τότε δεν θα είναι εφικτό να καταφέρει να κάνει διαδοχικές προκρίσεις (τρεις αν θυμάμαι σωστά) για να μπει στους ομίλους! Πρέπει να αλλάξει η κατάσταση και αυτό σε μια ομάδα γίνεται μόνο μέσα από το αγωνιστικό. Γι' αυτό απαιτείται με τον Αστέρα Τρίπολης και ένα σημαντικό... restart που θα αφορά τα νικηφόρα αποτελέσματα.

Μπορεί η κριτική και όλο το... κακό να πέφτει ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ πάνω στα στελέχη και στη διοίκηση, ωστόσο, πρέπει και οι ποδοσφαιριστές να αλλάξουν την κατάσταση με όποιον τρόπο μπορούν: κι αυτός δεν είναι άλλος με την απόδοσή τους μέσα στο χορτάρι. Έχουν πολλές δικαιολογίες και χίλια δίκια αφού είναι πασιφανές ότι δεν λειτουργούσε σωστά το τεχνικό τιμ το προηγούμενο διάστημα και η ομάδα είναι αδούλευτη, ή ακόμη και αν έχουμε λανθασμένο συμπέρασμα εμείς, αυτό βγάζει στο χορτάρι...

Πρέπει, λοιπόν, από το ματς με τον Αστέρα Τρίπολης να αρχίζει να αλλάζει η κατάσταση και μέσα στη διαδικασία των πλέι οφ. Το πιστεύω ότι μπορεί και γι' αυτό το γράφω και δέχομαι πάλι -πάντα- την όποια αντίθετη άποψη... Ο κόσμος πρέπει να συνεχίσει με αυτήν την ώριμη στάση και να στηρίζει την ομάδα στο γήπεδο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, όπως το έκανε με τον ΠΑΟΚ για παράδειγμα, όπου μετά το 85' εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του γι' αυτό που (δεν) έβλεπε στο χορτάρι!

Καλό τριήμερο να έχετε και με τη νίκη στην ΑΕΚ.

Υγ: Όταν έρχεται το τέλος μιας συνεργασίας ζωής όπως ήταν αυτή της Ένωσης με τον Βασίλη Δημητριάδη (από το πόστο του διευθυντή του ποδοσφαιρικού τμήματος του club) είναι λάθος να... πανηγυρίζει κανείς. Αυτή είναι η άποψή μου... Μπορεί κάποιος να μην τον γουστάρει, άλλος αντίθετα να τον λατρεύει και ένας τρίτος να 'χει ρόλο άσχετου και να μη νιώθει κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο μαζί του. Εγώ πάντα θα τον έχω στο μυαλό μου με το ''9'' στην πλάτη του γιατί ως νεαρός Ενωσίτης τη δεκαετία του '90 ήταν ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής, ο λόγος που έκανα αγαπημένο μου το νούμερο εννέα και ας είναι μύθος το ''11'' στην ΑΕΚ. Δεν γίνεται κανείς που είναι έξω από τα Σπάτα και την ομάδα να κάνει τον οποιοδήποτε απολογισμό της προσφοράς του εκάστοτε συνεργάτη του ποδοσφαιρικού τμήματος διότι δεν έχει ιδέα από την καθημερινότητα και τα όσα μπορεί να έκανε που να συνιστούν λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά. Εκείνοι που αποφασίζουν και (θα έπρεπε να) αξιολογούν οφείλουν να γνωρίζουν, όχι εμείς, να το κάνουν σωστά και με κριτήριο το καλό της ομάδας. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για παραίτηση που επί της ουσίας την ήθελε και το club για να μην προσπαθήσει να του αλλάξει την απόφαση. Το τέλος ήρθε και η ευχή πάντα θα είναι: να αποδειχθεί για το καλό της ΑΕΚ και του τμήματος! Να είναι καλά, να 'χει τύχη σε ότι κάνει εκείνος και όλη η οικογένειά του.