Άρης-ΠΑΟΚ: Ο πόλεμος των «τεσσάρων ημερών»

• Μια πόλη στις φλόγες…
• Από το γήπεδο στο κρατητήριο

Το Ποδόσφαιρο, ανέκαθεν, χαρακτηρίζεται από στιγμές. Ο κυπελλούχος από το 1970, Άρης, η πρώτη ομάδα που έσπασε την κυριαρχία του ΠΟΚ, νιώθει ισχυρός στην πόλη του. Έχει να ηττηθεί μια δεκαετία ολόκληρη από τον ΠΑΟΚ, που τότε αρχίζει να «πλάθεται» στα θαυματουργά χέρια του Λες Σάνον.

Μέχρι που έρχεται ένα κυριολεκτικά και μεταφορικά «καυτό τετραήμερο» στη Θεσσαλονίκη, αρχές Ιούνη το 1972, με δύο κολλητά –«back to back» που κάποιοι λεν και στα χωριά τους…- να αλλάξει και να ξαναγράψει από την αρχή κάθε σελίδα της ιστορίας. Μία καίρια στιγμή.

Στην κιτρινόμαυρη πλευρά της πόλης είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν ότι «αλλιώς θα είχε γραφτεί η ιστορία» τα επόμενα χρόνια, αν ο προημιτελικός του Κυπέλλου Ελλάδας, που παίχτηκε τρεις ημέρες μετά το 3-3 του πρωταθλήματος, δεν είχε βαφτεί «ασπρόμαυρος», χάρη σε δύο γκολ του Κούλη Αποστολίδη, τον οποίο συνάντησα πριν λίγες ημέρες στην παρουσίαση του ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ3, «Τα χρόνια της αθωότητας» και τον άκουσα όλο καμάρι να λέει ότι έχει φυλαγμένη σαν ιερό κειμήλιο την μπάλα εκείνου του αγώνα.

Τον χαρακτήρισε, «κομβικό για την ιστορία του ΠΑΟΚ», με δύο δικά του γκολ ο «Δικέφαλος» πήρε το εισιτήριο για τα ημιτελικά, εκεί ξεπέρασε το εμπόδιο της Λαμίας και στον τελικό απέναντι στον πρωταθλητή Παναθηναϊκό του Πούσκας κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο της ιστορίας του. Είχαν προηγηθεί δύο χαμένοι τελικοί, το 1970 και το 1971, γι’ αυτό και στην «ασπρόμαυρη» πλευρά της Θεσσαλονίκης, οι παλιότεροι ξέρουν ότι εκείνος ο προημιτελικός ήταν η στιγμή που έψαχναν προκειμένου να πατήσουν γερά στα πόδια τους. Είπαμε, το Ποδόσφαιρο, είναι στιγμές.

Στα αποκόμματα του Τύπου υπάρχουν φωτογραφίες με ΠΑΟΚτσήδες να πανηγυρίζουν βουτώντας στο συντριβάνι που υπήρχε μπροστά στο Λευκό Πύργο, ενώ κάποιοι άλλοι δίπλα στην ελληνική σημαία επιχείρησαν να σηκώσουν την «ασπρόμαυρη» σημαία. Στιγμές. Η παράδοση του Άρη έγινε «σκόνη και θρύψαλα» και ο κορυφαίος σκιτσογράφος της εποχής, Γιώργος Ακκοκαλίδης, μετέφερε το κλίμα μέσα από τις σελίδες του αθλητικού ενθέτου της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη».

Μια πόλη στις φλόγες…

Όλη η πόλη «κόχλαζε» εκείνες τις μέρες από το ματς του πρωταθλήματος ως και το παιχνίδι κυπέλλου. Ο… πόλεμος των «τεσσάρων ημερών».

ΟΙ προημιτελικός του κυπέλλου μεταδόθηκε ζωντανά από την Ε.Ι.Ρ.Τ. και κατά τη διάρκεια του η πόλη είχε «νεκρώσει». Μπορεί, τότε, να μην υπήρχαν πολλές τηλεοράσεις στα ελληνικά νοικοκυριά, όμως οι περισσότεροι βρήκαν τον τρόπο και παρακολούθησαν την αναμέτρηση. Κάποιοι φίλοι του ΠΑΟΚ, μετά το θρίαμβο της ομάδας τους, πλήρωναν από την τσέπη τους όλα τα έξοδα προκειμένου «να επαναληφθή το φιλμ του αγώνος μεταξύ Άρεως-ΠΑΟΚ για να το δουν όλοι οι Έλληνες»! Δυστυχώς το οπτικό υλικό του προημιτελικού δεν σώθηκε.

Αν και από το δωδέκατο λεπτό ο Γιώργος Κούδας είχε πρόβλημα με τον τραυματισμό του στην ωμοπλάτη, ο ΠΑΟΚ είχε μπει με τα δύο γκολ (5’, 23’) του Κούλη Αποστολίδη σε θέση οδηγού, ο Άρης έπαιζε με δέκα παίκτες από το 40’, λόγω αποβολής του Γιάννη Μπαλάφα, για να φτάσουμε δύο λεπτά πριν από το φινάλε με τους «κίτρινους» να μετατρέπουν τον αγωνιστικό χώρο σε ρινκ!

Εκείνα τα χρόνια η ΕΠΟ αποφάσιζε στα μεγάλα παιχνίδια ο διαιτητής να προκύπτει από κλήρωση που γινόταν στα αποδυτήρια μισή ώρα πριν από την έναρξη τους. Ένας Θεσσαλονικιός (Πυλωρίδης), ένας Πειραιώτης (Μασίγος) και ένας Αθηναίος (Μίχας) ήταν οι «εκλεκτοί» της ΕΠΟ για το ντέρμπι στου Χαριλάου, με το χαρτάκι να βγάζει «Μίχας», ο οποίος δύο χρόνια νωρίτερα είχε σφυρίξει στον τελικό του Καυτανζογλείου.

Από το γήπεδο στο κρατητήριο

Ένα επιθετικό φάουλ που καταλόγισε εις βάρος του Αλέκου Αλεξιάδη προκάλεσε την έκρηξη των «κιτρινόμαυρων». Ο κορυφαίος στράικερ στην ιστορία των «κιτρινόμαυρων» δεν συγκράτησε τα νεύρα του. Αρχικά, άνοιξε διάλογο με τον διαιτητή, αλλά η κατάσταση ξέφυγε.

Οι παίκτες του Άρη επιτέθηκαν και χτύπησαν τον Μίχα, τα χουντικά όργανα της τάξης μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο, το ματς διακόπηκε και αμέσως μετά το παιχνίδι Σπυρίδων και Συρόπουλος συνελήφθησαν από την αστυνομία, με την κατηγορία της εξύβρισης και της επίθεσης σε αστυνομικά όργανα, διανυκτέρευσαν στο τμήμα και την επόμενη μέρα οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα.

Με την Ελλάδα να ζει στο γύψο της Χούντας, οι ποδοσφαιριστές «τυλίχθηκαν σε μια κόλλα χαρτί», ο δε πέλεκυς ήταν βαρύς για τους πρωταίτιους (Αλεξιάδης, Σπυρίδων και Συρόπουλος) των επεισοδίων. Για κακή τους τύχη ο αγώνας μεταδόθηκε τηλεοπτικά και ένας από τους θεατές ήταν ο τότε Γ.Γ.Α αθλητισμού της χουντικής κυβέρνησης Κωνσταντίνος Ασλανίδης. Βλέποντας τα επεισόδια ζήτησε τις εκθέσεις των παρατηρητών και του διαιτητή, μάλιστα επικοινώνησε και με παράγοντες του Άρη προετοιμάζοντας τους για τις καμπάνες, που ερχόταν...

Οι Αλεξιάδης και Σπυρίδων τιμωρήθηκαν με αποκλεισμό δεκατριών μηνών, ο Συρόπουλος οκτώ μήνες, ενώ οι Μπαλάφας και Σεμερτζής με μικρότερες ποινές.

Πάλι καλά που δεν τιμωρήθηκαν με την κατηγορία του περίφημου Ν. 4000/59 περί τεντιμποϊσμού!

Πάντως, το τίμημα της ήττας από τους συμπολίτες αποδείχθηκε πολύ βαρύ…