Μπράιτον: Πλέον, όχι απλά ένας Έλληνας στην πόλη

Το κακό με το να υποστηρίζεις μια ομάδα που απέχει 3176 χιλιόμετρα από την πόλη σου είναι ότι… Βασικά αυτό. Είσαι 3176 χιλιόμετρα μακριά της. Αθήνα - Μπράιτον, Μπράιτον - Αθήνα, δεν το λες και Παγκράτι - Κολιάτσου. Οπότε; Τη βλέπεις σε τηλεοράσεις, λάπτοπ και κινητά, λιώνεις στα βίντεο, ρουφάς ό,τι τζούρα από εκείνη βρεις, μιλάς, ρωτάς, ψάχνεις, γνωρίζεις. Ό,τι κι αν κάνεις όμως, πάντα υπάρχει η απόσταση. Αυτό το long distance relationship πονά και γίνεται χειρότερο όταν δεν έχεις με ποιον να το μοιραστείς. Πέφτει πολλή καζούρα στο newsroom του Gazzetta, «ο μόνος οπαδός της Μπράιτον εκτός του Μπράιτον», λένε. Γελάω, όμως όντως δεν νομίζω ότι ισχύει. Πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει, αλλά δεν χρειάζεται κιόλας. Είναι μοναχική αυτή η σχέση, όμως αυτό είναι που κάνει κάθε αντάμωμα τόσο ξεχωριστό.

Δεν τα πάω καλά με το «Amex». Mετά και την ισοπαλία απέναντι στη Φούλαμ - με την απόλυτη ξενέρα του γκολ στο 90+7’ - μετράω τρεις γκέλες εκεί, τρεις οδυνηρές ισοπαλίες, οι δύο λευκές. Δώστε μου εκτός έδρας καλύτερα, 2/2, δύο «διπλά». Ποτέ δεν ένιωσα ξένος, είχα την τύχη να συναντήσω ανθρώπους που με αγκάλιασαν ως «one of their own», όπως λένε, ως έναν από εκείνους. Αυτή η πόλη άλλωστε δεν κάνει διακρίσεις.

Πέντε παιχνίδια όλα κι όλα, πέντε γκολ, αμέτρητα νοητά screenshots στιγμών. Μα τώρα όλα ήταν διαφορετικά. Και όχι επειδή ήταν η πρώτη φορά που καλούμουν να καλύψω δημοσιογραφικά για το Gazzetta την αγαπημένη μου ομάδα, ούτε καν.

Δείτε Επίσης

Κωστούλας - Τζίμας: Τι λένε οι οπαδοί της Μπράιτον για τους δικούς τους... Greek guys

🔵🙌 Τρομερή ατμόσφαιρα στην είσοδο των Μπράιτον και Φούλαμ!

📍 Αποστολή στο Μπράιτον: Ιάσονας Θεριός pic.twitter.com/OOXkAVLiBo

— gazzetta.gr (@gazzetta_gr) August 16, 2025

Σαν τώρα θυμάμαι τον Γιάννη Σερέτη να μου το φωνάζει από την άλλη άκρη της αίθουσας: «Καλορίζικος, τον πήρατε». Τέλη Γενάρη, για τον Στέφανο Τζίμα έλεγε. Σουρεάλ λίγο, δεν το είχα φανταστεί, παρά τις φήμες. Και να τα κείμενα και να τα αφιερώματα και να τα «τι είδε η Μπράιτον» και οι δηλώσεις. Και λίγους μήνες μετά, το δεύτερο χτύπημα. Και ο Μπάμπης Κωστούλας στους Γλάρους. Και να ξανά τα κείμενα και τα αφιερώματα, τα «πώς τον εντόπισε η Μπράιτον» και όλα.

Αυτή η φορά στην πόλη, λοιπόν, ήταν διαφορετική, γιατί πολύ απλά δεν ήμουν πια ο μόνος Έλληνας στο Μπράιτον. Ή μάλλον, πλέον, δεν ήμουν απλά ένας Έλληνας στο Μπράιτον. Αλλά ένα μικροσκοπικό, τοσοδούλικο κομμάτι αυτού που πάνε να χτίσουν στην πόλη ο Κωστούλας κι ο Τζίμας, ο Τζίμας κι ο Κωστούλας.

«We need the Greek guys», τους άκουσα να λένε για τα δικά μας παιδιά μετά την ξενέρα από τη Φούλαμ. Άπαντες ενθουσιασμένοι ήδη, να ρωτούν, να θέλουν να μάθουν, να ανυπομονούν και να μιλούν για αυτούς και όσα σκέφτονται πως θα καταφέρουν, κατεβάζοντας μπίρες σαν ρουφήχτρες. Θα χρειαστούν τον χρόνο τους οι δύο Έλληνες στην Premier League, είναι πολύ λογικό, και βρίσκονται σε έναν σύλλογο που ξέρει πολύ καλά πώς θα τους δώσει και χώρο και χρόνο. Χρόνο για να κερδίσουν τους οπαδούς βέβαια δεν χρειάστηκαν. Το έχουν κάνει ήδη με την αύρα, τη θετικότητα και τις υποσχέσεις τους.

Ο κόσμος της Μπράιτον ξέρει πώς να λατρεύει τους παίκτες του. Ακόμα κι όταν πληνώνεται από τους «Κουκουρέγια» και τους «Ζοάο Πέδρο» που βλέπουν την ομάδα απλά ως stepping stone της καριέρας τους. Και, από όσα είδα και άκουσα, μπορώ να σας πω με σιγουριά πως θα λατρέψει και τον Στέφανο και τον Μπάμπη. Και μετά, καλά να’ναι τα παιδιά, θα τους δει να ανταποδίδουν στο χορτάρι. Αν όλα πάνε καλά για εμάς, για καιρό. Μου το είπε ένας από τους Άγγλους: «Δεν θέλω να τους δω να φεύγουν σύντομα, ίσως χτίσουν μια κληρονομιά εδώ».

Η μόνη σίγουρη κληρονομιά που ήδη έχουν χτίσει είναι πως πλέον στο Μπράιτον κανένας Έλληνας δεν θα είναι «απλά Έλληνας». Θα είναι αυτός που θα ακούει τα «Μα πώς στο καλό προφέρεται το “Χαράλαμπος”;», τα «Αααα, ήρθες εδώ για τον Τζίμα και τον Μπάμπη;», τα «αυτοί οι Έλληνες φαίνονται τόσο καλοί». Πλέον στην πόλη θα υπάρχουν πάντα τουλάχιστον δύο μικροί-μεγάλοι Έλληνες και όλοι οι υπόλοιποι απλά θα δέχονται λίγη από την αγάπη και τη λαχτάρα που ο Κωστούλας κι ο Τζίμας έχουν από τώρα κιόλας γεννήσει για πάρτη τους. Για πάρτη μας. Και τα καλύτερα είναι μπροστά τους.