Ποστέκογλου: Ήταν, είναι και θα είναι ο GOAT των Ελλήνων προπονητών!

Πέντε χρόνια πριν, στη σκληρή πρώτη καραντίνα του 2020, μέρα παρά μέρα στο Gazzetta στήναμε όμορφες ποδοσφαιρικές συζητήσεις σε έκτακτες εκπομπές σπιτικές, με ανθρώπους που αγαπώ, σέβομαι και εκτιμώ διαχρονικά.

Πότε θα μιλούσαμε για τους κορυφαίους όλων των εποχών, πότε για τις καλύτερες ομάδες ελληνικές και ξένες που είδαν τα μάτια μας, πότε για τους παιχταράδες που μας έκαναν να λατρέψουμε την στρογγυλή θεά, κουβέντες που γεννούν περιεχόμενο και πάντα διαφωνίες, όμορφες, ποδοσφαιρικές.

Σε κάποια από αυτές τις συζητήσεις μιλούσαμε για τον καλύτερο Έλληνα προπονητή όλων των εποχών.

Ήταν όμορφη η έκπληξη όλων, όταν ο κύριος τούτης της γωνιάς έβαλε στη κουβέντα κάποιον άγνωστο, κάποιον καθόλου προβεβλημένο στα ελληνικά media, κάποιον που μακριά από την άμπαλη πατρίδα που τον έδιωξε κακήν κακώς από την Παναχαϊκή το 2008 έπειτα από λίγους μήνες δουλειάς, έχτιζε μία καριέρα γεμάτη από επιτυχίες, από λαμπρές στιγμές, από πράγματα που κανείς άλλος Έλληνας προπονητής δεν είχε πετύχει!

Κι όλα αυτά τα έκανε παίζοντας αυτό που απλά και λαϊκά λένε μεταξύ τους, όσοι αγαπούν το άθλημα, ''μπαλάρα''.

Το περίφημο ''Αngeball''. Αυτό που είχε αναγκάσει έναν ολόκληρο Πεπ να στάξει μέλι όταν τον αντιμετώπισε.

Ο Άγγελος Ποστέκογλου, περί ου ο λόγος, ήταν εδώ και χρόνια ο GOAT των Ελλήνων προπονητών, δεν έγινε το βράδυ της Τετάρτης στο Μπιλμπάο. Οδήγησε την Αυστραλία στο Μουντιάλ του 2014 και του 2018, στην κατάκτηση του Asian Cup του 2015, πήρε τέσσερα εθνικά πρωταθλήματα(δύο με την South Melbourne και δύο με την Brisbane Roar) και το 2019 έγινε πρωταθλητής Ιαπωνίας με την Γιοκοχάμα Μαρίνος.

Κι όταν επέστρεψε ξανά στην Ευρώπη, όχι προφανώς στην Ελλάδα που δεν έχει μάθει να σέβεται, να αξιολογεί και να περιβάλλει με εμπιστοσύνη τους προπονητές, συνέχισε να σηκώνει κούπες. Στη Σέλτικ. Πρωταθλητής το 2022, νταμπλούχος το 2023. Είναι να απορείς πως αυτός ο προπονητής, αυτός ο σπουδαίος Έλληνας προπονητής, ήταν απλά ένα... μονόστηλο και αν στα ελληνικά media και όχι κάποιος που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς για το ποδόσφαιρο μας, κάποιος φάρος φωτεινός για την εξέλιξη, την πρόοδο, την επιτυχία του.

Ως ο πρώτος Έλληνας προπονητής που έκατσε σε πάγκο ομάδας Premier League, έχασε την έξοδο στο Champions League πέρσι στην ισοβαθμία με την Βίλα. Στους 68. Φέτος στο πρωτάθλημα ταλαιπωρήθηκε πολύ, οι Spurs πήραν την κατηφόρα αλλά κόντρα στον Τύπο, κόντρα στα αδηφάγα και σιχαμένα social media, η διοίκηση του συλλόγου τον κράτησε εκεί. Στη θέση του. Δείχνοντας πίστη και εμπιστοσύνη.

Εξάλλου, ''πάντα στη δεύτερη σεζόν μου κερδίζω τίτλους''. Το είπε και το ξαναέκανε. Η Τότεναμ πίστεψε, ο Αnge την δικαίωσε και δικαιώθηκε. Πρώτος τίτλος μετά το 2008, πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος μετά από 41 ολόκληρα χρόνια. Well done mate που θα έλεγε και ο ίδιος.

Για την ακρίβεια δύο και τρεις φορές well done mate, γιατί στον τελικό σκότωσε ένα κομμάτι του ποδοσφαιρικού του εαυτού για να φτάσει στην πηγή και να πιει νερό. Σε αρκετές από τις κριτικές των αγγλικών media, ο Ποστέκογλου ήταν κάποιος που ''δεν τον απασχολεί η άμυνα, θέλει να παίζει μόνο επίθεση''.

Αφήνοντας στην άκρη την τεράστια αυτή γενίκευση, ναι φυσικά ο Ange είναι κάποιος που πιστεύει στο διασκεδαστικό και όμορφο ποδόσφαιρο, στην κυριαρχία μέσα από την επιθετικότητα, στα ρίσκα. Είναι και κάποιος, όμως, που έχει την ευφυία και την ικανότητα να ελιχθεί. Να τροποποιήσει το σχέδιο.

Στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού, γύρισε την Τότεναμ πολλά μέτρα πίσω. Έπαιξε άμυνα. Πόνεσε, υπέφερε, είδε τον Φαν ντε Βεν πάνω στη γραμμή να ζωγραφίζει έναν πίνακα αδιανόητης ποδοσφαιρικής ομορφιάς και τους παίκτες του να ορμούν σε κάθε μονομαχία σαν να ήταν η τελευταία της ζωής τους.

Ο Άγγελος τους είχε προετοιμάσει για αυτό και εκείνοι έδωσαν και την ψυχή τους, κερδίζοντας δεκάδες προσωπικές μονομαχίες σε κάθε σπιθαμή του γηπέδου.

Το τελικό σφύριγμα του Τσβάιερ βρήκε την Τότεναμ να έχει πετάξει από πάνω της την στάμπα του loser, σταμάτησε να είναι ανέκδοτο στα χείλη των ποδοσφαιρόφιλων του πλανήτη.

Ο Ange άφησε κι εκεί το στίγμα του, άφησε κι εκεί την κληρονομιά του, όπως έκανε σε κάθε σύλλογο που τον πίστεψε και τον εμπιστεύθηκε.

Ένας Έλληνας προπονητής σε μία ευρωπαϊκή κορυφή, είναι κάτι μοναδικό και πρωτόγνωρο. Όχι δεν είναι λόγος για το ελληνικό ποδόσφαιρο να καμαρώνει. Ο Ange δεν είναι δικό του ''παιδί'', για αυτό και κατάφερε να φτάσει τόσο ψηλά...