Η ζωή πάνω από το ποδόσφαιρο

Ζηλεύω. Ναι, αυτό ακριβώς. Ζηλεύω - με την καλή έννοια - τον Κώστα Μανωλά. Και θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς, γιατί συγκεκριμένα τον Μανωλά; Είναι ο μόνος που έχει κάνει σπουδαία καριέρα σε Ελλάδα και εξωτερικό; Όχι. Είναι ο μόνος ποδοσφαιριστής που έχει βγάλει τόσα χρήματα; Και πάλι, όχι. Άλλωστε, πολλά εκατομμύρια έχουν βγάλει όλοι οι ποδοσφαιριστές αυτού του επιπέδου. Εκεί ακριβώς είναι η διαφορά του 34χρονου αμυντικού, με τους όλους τους υπόλοιπους. Ότι τα έκανε όλα αυτά, τα χόρτασε και κάποια στιγμή είπε «ως εδώ, τώρα θα ζήσω φυσιολογικά». Αυτή τη στάση ζωής είναι, για μένα προσωπικά, αξιοζήλευτη.

Πριν από ενάμιση χρόνο, όταν ο Πανναξιακός έριξε τη μεγάλη «βόμβα» με την ανακοίνωση της απόκτησης του Κώστα Μανωλά, άπαντες έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Στα 33 του χρόνια, ο ίδιος θα μπορούσε είτε να αγωνιστεί ακόμα σε πολύ υψηλό επίπεδο, είτε να επιλέξει για μία δεύτερη φορά τα αραβικά πετροδόλαρα. Κι όμως, ο ίδιος, αν και είχε προτάσεις, προτίμησε να επιστρέψει στην αγαπημένη του Νάξο και να φορέσει τη φανέλα της ομάδας, που έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα. Ο λόγος; Έβαλε πάνω απ’ όλα, σημαντικότερα πράγματα στη ζωή από το ποδόσφαιρο. Την οικογένειά του.

Ωστόσο, βλέποντας τον, πως γιόρτασε με την ψυχή του την άνοδο του Πανναξιακού στη Γ’ Εθνική, καταλαβαίνω πως την επιλογή να τα αφήσει όλα πίσω και πάει στο νησί του, την έκανε και για τον ίδιο του τον εαυτό. Χωρίς να τον έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά, είδα έναν άνθρωπο να χαίρεται τη ζωή. Να τραγουδάει, να χορεύει, να διασκεδάζει. Όχι σε κάποια μεγάλη πίστα της Αθήνας, αλλά σε μία ταβέρνα της Σαντορίνης (μέσα στο χειμώνα μάλιστα), φορώντας τη φόρμα της ομάδας του. Όχι ακούγοντας κάποιο μεγάλο όνομα, αλλά δίπλα σε δύο απλούς μουσικούς της περιοχής. Και το έκανε μέσα από την ψυχή του, όχι για να δείξει στους υπόλοιπους ότι «είναι ένας από αυτούς».

Ναι, ο παίκτης της Ρόμα που πριν από μερικά χρόνια είχε αποκλείσει με δικό του γκολ την Μπαρτσελόνα σε προημιτελικό Champions League. Ο παίκτης της ΑΕΚ, του Ολυμπιακού και της Νάπολι που έχει πανηγυρίσει τίτλους σε Ελλάδα και Ιταλία. Ο παίκτης που έχει αγωνιστεί με το εθνόσημο σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτός ο παίκτης είναι ο ίδιος που έγινε ένα κουβάρι με τους συντοπίτες του, έπειτα από τη νίκη-άνοδο του Πανναξιακού. Και μάλιστα, με γκολ ενός άλλου «τρελού» φίλου του, του Δημήτρη Σιόβα, που άφησε τα δικά του ευρωπαϊκά σαλόνια, για να αγωνιστεί στα... αλώνια των Κυκλάδων.

Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι θα μπορούσαν να κάνουν αυτό που έκανε ο Κώστας Μανωλάς. Να πει «μου φτάνουν όσα έκανα», να μην προσπαθήσει να αυξήσει λίγο ακόμα το ποσό στον τραπεζικό του λογαριασμό, εφόσον τα χρόνια δεν τον έχουν πάρει. Ο ίδιος επέλεξε την απλότητα του νησιού του και μία καλύτερη ποιότητα ζωής, χωρίς να τον κυνηγάνε οι υποχρεώσεις του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και οι ρυθμοί μιας μεγαλούπολης. Είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό. Μπράβο, βρε Κώστα. Σου εύχομαι να συνεχίσεις να χαίρεσαι τη ζωή, μακριά από όποια ματαιοδοξία. Και άσε εμάς τους τρελούς να τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ...