ΠΑΟΚ – Σουαλιό Μεϊτέ: Η επιστροφή στον Βορρά που δεν τον κράτησε

• Η πρώτη σύγκρουση με την πραγματικότητα
• «Sou, πίεση υπάρχει μόνο στα λάστιχα»
• Δεν επέστρεψε για αναγνώριση

Ο Γάλλος μέσος του ΠΑΟΚ γυρίζει στο «Πιέρ Μορουά» όχι για να αναζητήσει αναγνώριση, αλλά για να κλείσει, σιωπηλά, έναν κύκλο που κάποτε έμεινε ανοιχτός. Τι έχει κρατήσει; «Μου έχουν μείνει οι καλές στιγμές προκρίσεις στο Champions League. Ανδρώθηκα εδώ έχω παίξει με μεγάλους παίκτες έμαθα πολλά εδώ στη Λιλ και επιστρέφω με χαρά», ακούστηκε να λέει από το βήμα της συνέντευξης Τύπου πριν από τα ΄παιχνίδια, όπου εκπροσώπησε τους ποδοσφαιριστές του «Δικεφάλου» και σηματοδότησε την επιστροφή του σε γνωστά μέρη.

Δεν είναι όλα τα γήπεδα τα ίδια. Νομοτελειακά. Κάποια είναι τόποι γιορτής, κάποια είναι τόποι μνήμης — κι άλλα παραμένουν απλώς χώροι αναμονής, εκεί όπου μπαίνεις μέσα αλλά δεν μένεις ποτέ.

Για τον Σουαλιό Μεϊτέ, το εντυπωσιακό «Πιέρ Μορουά» δεν ήταν ποτέ πραγματικό σπίτι. Ήταν περισσότερο ένας σταθμός τρένου: πέρασε, στάθηκε λίγο στην αποβάθρα, αλλά το τρένο δεν του άνοιξε ποτέ την πόρτα όπως το είχε φανταστεί. «Δεν στεναχωριέμαι που δεν έμεινα ήταν ένα μάθημα για εμένα οτι δεν καθιερώθηκα εδώ, αλλά πήρα το μάθημα μου και πλέον έχω καθιερωθεί στο υψηλό επίπεδο», παραδέχθηκε.

Δείτε Επίσης

Μεϊτέ: «Αν κάνουμε όλα όσα πρέπει δεν θα έχουμε θέμα»

Η πρώτη σύγκρουση με την πραγματικότητα

Ο «Σου» υπέγραψε με τη Λιλ στα 18 του (28/1/2013), ερχόμενος από την Οσέρ, και ολοκλήρωσε τη σεζόν 2012-13 ως δανεικός στην ομάδα όπου αναδείχθηκε και ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά.

«Όταν πρωτοήρθα στη Λιλ, ήμουν παιδί. Δεκαοκτώ στα δεκαεννιά. Έλεγα μέσα μου: δεν θέλω πολλά. Δώστε μου μόνο μια ευκαιρία να μπω — δέκα, είκοσι λεπτά — και εγώ θα βρω τρόπο να μείνω. Δεν ζητούσα να μου χαρίσουν τίποτα. Ζητούσα απλά να με αφήσουν να παλέψω.» Τα λόγια του εμπεριέχουν αρκετή δόση αλήθειας.

Τότε, ο αέρας του γαλλικού Βορρά ήταν βαρύς. Εκεί οι προπονήσεις δεν ήταν μόνο ένταση — ήταν μια πραγματική δοκιμασία χαρακτήρα. Έπαιξε σε 41 ματς με τα χρώματα της Λιλ, φορώντας πότε τη φανέλα με το «12» στην πλάτη και άλλοτε αυτή με το «17». Τα οποία παρεμπιπτόντως, ο ΠΑΟΚ τα έχει αποσύρει. Ακούγεται αρκετό — μέχρι να μάθεις ότι μόνο 14 φορές άκουσε το όνομά του στη βασική ενδεκάδα. Κι από αυτές τις 14 οι περισσότερες σε διοργανώσεις, όπως το Λιγκ Καπ, το κύπελλο, όχι το λαμπερό πρωτάθλημα της Ligue 1. Από 3.750 διαθέσιμα λεπτά, έζησε μέσα στο χορτάρι μόλις 1.498. Οι υπόλοιπες στιγμές; Προσμονή. Ζέσταμα στο πλάι. Ματιές προς τον πάγκο.

Ουσιαστικά ήταν η πρώτη σύγκρουση με την πραγματικότητα. «Υπήρξαν βράδια που γυρνούσα σπίτι και έλεγα: ‘Τι κάνεις; Περιμένεις απλώς να έρθει η στιγμή; Ή θα τη φτιάξεις μόνος σου;’ Θύμωνα με τον εαυτό μου. Δεν ήθελα να είμαι παίκτης των τελευταίων λεπτών. Ήθελα να νιώσω ότι είμαι μέσα στο γήπεδο, όχι γύρω του.»

Δεν σκόραρε ποτέ εκεί. Δεν πανηγύρισε. Δεν έφτιαξε ανάμνηση που να του ανήκει ολοκληρωτικά. «Τότε, στα 19 μου, ήμουν σίγουρος πως το ταλέντο μου είναι αρκετό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι το ταλέντο χωρίς πειθαρχία είναι απλώς φαντασία. Έτρωγα ό,τι να ’ναι, ζούσα χωρίς πρόγραμμα. Κι έλεγα από μέσα μου: ‘Δεν πειράζει, εγώ θα τα καταφέρω’. Με χτύπησε η πραγματικότητα δυνατά. Και χρειαζόμουν αυτό το χτύπημα», είχε παραδεχθεί σε μια από τις λιγοστές συνεντεύξεις του αμέσως μετά την αποχώρηση του από το «Πιέρ Μορουά».

«Sou, πίεση υπάρχει μόνο στα λάστιχα»

Και, τότε, ήταν που ήρθε η έξοδος. Ζούλτε Βάρεγκεμ Βέλγιο. Ένα άλλο χρώμα γκαζόν. Λιγότερα φώτα, περισσότερη αλήθεια. Εκεί ξαναβρήκε ρυθμό. Εκεί κατάλαβε κάτι που δεν σου το μαθαίνει η Ligue 1:

«Να σου πω την αλήθεια, όταν έφυγα από τη Λιλ, μέσα μου ήξερα ότι είχα αποτύχει. Δεν το είπα φωναχτά τότε. Το είπα αργότερα, όταν με ρώτησαν στη Μονακό. Είπα: Ναι, απέτυχα. Δεν έδειξα όσα έχω. Δεν ήμουν έτοιμος. Αλλά εκείνη η αποτυχία ήταν ο λόγος που ξανασηκώθηκα. Αν δεν είχα πέσει, δεν θα είχα μάθει ποτέ να σηκώνομαι έτσι.»

Όταν το καλοκαίρι του 2017 η Μονακό ήρθε να βγάλει από το ταμείο της 8 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει τα δικαιώματά του, η Λιλ είχε ρήτρα μεταπώλησης ~60% από τη συμφωνία δανεισμού του στη Ζούλτε Βάρεγκεμ. Σχεδόν 5,1 εκατομμύρια κατέληξαν στο ταμείο των «Dogues», τα «Μπουλντόκ» από τον γαλλικό βορρά. «Στο Βέλγιο είπα στον εαυτό μου: Sou, πίεση υπάρχει μόνο στα λάστιχα. Εσύ θα παίξεις γιατί αγαπάς το παιχνίδι, όχι για να αποδείξεις κάτι στον οποιονδήποτε. Πρώτη φορά έπαιξα μπάλα χωρίς να κοιτάω ποιος με κρίνει. Κι εκεί κατάλαβα ότι ξανάζησα».

Από την έξοδο πίσω στην κεντρική πόρτα. Η Γαλλία τον ξανακοίταξε. Όχι γιατί είχε γίνει σταρ — αλλά γιατί επέστρεφε από άλλο δρόμο, με καύσιμο την ταπείνωση που δεν τον έθαψε, αλλά τον έτρεξε πιο γρήγορα.

«Όταν με ρώτησαν γιατί χαμογελάω τόσο πολύ παρότι ήμουν αναπληρωματικός στη Μονακό, τους είπα: Ξέρετε γιατί; Γιατί αυτή τη φορά δεν μπήκα από την πίσω πόρτα. Μπήκα από εκεί όπου δεν μου επέτρεψαν να μπω τότε.»

Δεν επέστρεψε για αναγνώριση

Το ταξίδι συνεχίστηκε σε Μπορντό, Τορίνο, Μίλαν, Μπενφίκα, Κρεμονέζε μέχρι που το καλοκαίρι του 2023 εμφανίστηκε στο χάρτη, η Θεσσαλονίκη. Ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Όπου οι παίκτες δεν κρίνονται από τις υποσχέσεις τους, αλλά από τον ιδρώτα τους.

Στον ΠΑΟΚ, ο Μεϊτέ δεν ζήτησε χρόνο — τον πήρε. Δεν περίμενε πια να τον κοιτάξει κανείς για να δει αν είναι έτοιμος. Πήγε και στάθηκε μόνος του στον άξονα.

Και τώρα — επιστροφή στον Βορρά. Στο ίδιο χορτάρι. Στην ίδια πόλη, με τον ίδιο πάνω-κάτω καιρό. Αλλά όχι στο ίδιο σημείο της ζωής.

«Θυμάμαι τον εαυτό μου τότε, να κοιτάω από τον πάγκο και να λέω: αν μπω έστω και λίγο, θα δείξω ότι αξίζω. Τώρα, δεν το λέω αυτό. Τώρα λέω: μπαίνω. Τελεία.»

Δεν έχει σημασία αν η κερκίδα θα τον αναγνωρίσει. Δεν έχει έρθει με τον ΠΑΟΚ για αναγνώριση. Ενδεχομένως να έχει έρθει για κλείσιμο κύκλου. Τότε ζητούσε λεπτά, σήμερα κουβαλά 90 λεπτά μαζί του, σαν να τα έχει ήδη κερδίσει πριν ακουστεί το πρώτο σφύριγμα.

«Όταν έφυγα από τη Λιλ, δεν είπα σε κανέναν ότι απέτυχα. Δεν χρειαζόταν. Το ήξερα εγώ. Αλλά είπα και κάτι άλλο: Δεν τελείωσε. Θα ξαναγυρίσω…».