Το «κλουβί» της Ράγιο: Οι τοίχοι στο Βαγέκας λένε την ιστορία και η ΑΕΚ θέλει να γράψει τη δική της

Η Μαδρίτη είναι μια μεγαλούπολη με πολύ ποδοσφαιροτουρισμό. Ρεάλ και Ατλέτικο συγκεντρώνουν οπαδούς από κάθε σημείο της Ευρώπης και του κόσμου στα εντός έδρας παιχνίδια τους. Από τη μία το πάντα επιβλητικό «Σαντιάγο Μπερναμπέου» και από την άλλη το φανταστικό «Μετροπολιτάνο». Δύο γήπεδα πέντε αστέρων της σύγχρονης εποχής, δύο τεράστια brand names που αποτελούν την αφρόκρεμα της La Liga και είναι μέρος των αστεριών του Champions League.

Υπάρχει όμως και η άλλη ποδοσφαιρική Μαδρίτη. Αυτή που είναι λίγο αφημένη στη ρομαντική εποχή του ποδοσφαίρου. Εκεί όπου νιώθεις ότι κάποιοι αντιστέκονται στους σύγχρονους ρυθμούς και θέλουν να συνεχίσουν να εκπροσωπούν αυτό που πρέσβευαν πάντα. Το δίκαιο του αδύναμου. Στην εργατική γειτονιά του Βαγέκας καθώς ανεβαίνεις από τα σκαλάκια του σταθμού Portazgo πέφτεις πάνω στις εξέδρες ενός παλιού γηπέδου που αρνείται να συμβαδίσει με τους τωρινούς καιρούς.

Το γήπεδο της Ράγιο Βαγεκάνο, εδώ που η ΑΕΚ απόψε (19:45) θέλει να γράψει μια νέα όμορφη ευρωπαϊκή ιστορία στα προημιτελικά του Conference League, λέει τη δική του ιστορία μέσα από τους τοίχους του. Το «κλουβί» της Ράγιο των 14.700 θέσεων είναι μικρό και παλιό και εκπροσωπεί το against modern football στο απόλυτο. Οι εσωτερικοί του διάδρομοι είναι στενοί, όπως και η αίθουσα Τύπου, η οποία γέμισε ασφυκτικά από τη μαζική παρουσία των media που ακολούθησαν την ΑΕΚ στη Μαδρίτη.

Ας επανέλθουμε όμως στους τοίχους του Βαγέκας. Όλη η ιστορία της Ράγιο ζωγραφισμένη πάνω σε αυτούς. Ο μύθος της ομάδας, ο Φελίνες που για 13 χρόνια φόρεσε τη φανέλα της. Ο αδερφός του Ντιέγο Μαραντόνα, ο Ούγκο, ο οποίος αγωνίστηκε για δύο σεζόν στα τέλη της δεκαετίας του 80' στη Ράγιο. Ο Μίτσελ, ο τωρινός προπονητής της Τζιρόνα, γέννημα θρέμμα της Ράγιο, την οποία υπηρέτησε ως παίκτης για μια δεκαετία, ξεκινώντας από τον πάγκο της την προπονητική του καριέρα.

Ο Γουίλφρεντ, ή Γουίλι, ο οποίος δεν είναι πια εν ζωή. Ο Νιγηριανός τερματοφύλακας της Ράγιο που είχε δώσει μάχη εναντίον του ρατσισμού. Και φυσικά μεταξύ άλλων και η ομάδα της Ράγιο που πήρε το παρατσούκλι «Matagigantes», δηλαδή «ο φονέας των γιγάντων», όταν τη σεζόν 1977-1978 στην πρώτη της χρονιά στην πρώτη κατηγορία του ισπανικού ποδοσφαίρου είχε νικήσει στο Βαγέκας όλους τους μεγάλους εκείνης της εποχής. Τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Μπαρτσελόνα, την Ατλέτικο Μαδρίτης και τη Βαλένθια.

Όλα τα παραπάνω σε γκράφιτι πάνω στους... γέρικους τοίχους του Βαγέκας. Σε ένα άλλο σημείο, σε μια γωνία, ο τοίχος έγραφε: «Αγάπα τη Ράγιο και μίσησε τον ρατσισμό». Μια ομάδα που πρεσβεύει τον αντιφασισμό βαθιά, με τους οπαδούς της να φροντίζουν να το δείχνουν εντός κι εκτός γηπέδων. Μπροστά από τον κεντρικό δρόμο που περνάει από το γήπεδο και ένα μνημείο για αυτούς που συνεχίζουν να υψώνουν το κασκόλ στο 24ο λεπτό (καθώς η Ράγιο όπως και η ΑΕΚ έχει ιδρυθεί το 1924).

Στο απέναντι κτήριο ένα άλλο μεγάλο και συγκινητικό γκράφιτι. Ο μπαμπάς οπαδός της Ράγιο με την κορούλα του στους ώμους πηγαίνοντας να δουν την ομάδα. Και οι δύο στα χρώματα της, με το κοριτσάκι να υψώνει την αριστερή γροθιά της έχοντας περασμένο το κασκόλ στο χέρι. Αυτό είναι λοιπόν το Βαγέκας. Ένα «κλουβάκι» που έχει μείνει πίσω από τις εξελίξεις, αλλά διατηρεί ακόμα αυτήν την παλιά ρομαντική μυρωδιά του ποδοσφαίρου...