Ρεάλ Μαδρίτης: Όταν κουμάντο κάνουν τα αποδυτήρια...

• Ο Τσάμπι Αλόνσο και το κρίσιμο τεστ
• Ο ατομικισμός λάμπει εις βάρος του συνόλου
• Το δις εξαμαρτείν...

Λένε πως το ποδόσφαιρο δεν είναι δίκαιο άθλημα. Πως η χειρότερη ομάδα πολλές φορές μπορεί να αναδειχθεί νικήτρια, ακόμα κι αν υστερεί στους περισσότερους τομείς. Και σε μεμονωμένες περιπτώσεις, αληθεύει. Μακροπρόθεσμα ωστόσο, τέτοιου είδους «ανορθογραφίες» δείχνουν να εξαλείφονται με το πέρασμα του χρόνου. Και η φετινή Ρεάλ Μαδρίτης αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα, πως πολλές φορές τα λάθη πληρώνονται αναδρομικά. Ο αποκλεισμός στο Champions League από τη Μπάγερν Μονάχου σήμανε πως κατά πάσα πιθανότητα οι Μερένγκες θα ολοκληρώσουν τη σεζόν χωρίς τίτλο, καλούμενοι να αξιολογήσουν το καλοκαίρι τί πήγε στραβά για φέτος.

Κι αν όντως θέλουν να διορθώσουν πράγματα και καταστάσεις, τότε θα πρέπει να κάνουν μια πολύ βαριά αυτοκριτική. Πριν από περίπου ένα χρόνο, η Ρεάλ βρέθηκε σε μια παρόμοια κατάσταση. Κουρασμένοι από την απειθαρχία πολλών παικτών του ρόστερ και από ένα σύστημα που έμοιαζε να ξεθωριάζει στο χρόνο, οι Μαδριλένοι αποφάσισαν να δώσουν τα κλειδιά των αποδυτηρίων σε ένα πολύ διαφορετικό προφίλ προπονητή.

Ο Τσάμπι Αλόνσο μπορεί να μην είχε τα man management skills του Αντσελότι, όμως η Ρεάλ ήθελε να περάσει σε μια εποχή με ταυτότητα στο παιχνίδι και γκέμια που οριοθετούσαν κάθε ποδοσφαιριστή εντός του συνόλου. Ή τουλάχιστον με τέτοια σενάρια τροφοδοτούσαν τα ισπανικά Μέσα... Διότι όταν ήρθε η ώρα η δοκιμαστεί η θέλησή τους, αποδείχθηκε καθόλα ελαστική και... καθόλου ατσάλινη.

Ο Τσάμπι Αλόνσο και το κρίσιμο τεστ

Σε μια περίοδο που ο Ισπανός τεχνικός είχε ξεκινήσει περίφημα στη Μαδρίτη με 15 νίκες σε 16 αγώνες, με νίκη σε Clasico και με αέρα αλλαγής στον τρόπο παιχνιδιού των Μερένγκες, τα παράπονα που εμφανίζονταν συχνά στον ισπανικό Τύπου πήγαιναν τελείως κόντρα στο ρεύμα. Ο Αλόνσο ήθελε μια ομάδα με συγκεκριμένη δομή: με υψηλή γραμμή άμυνας, με κάθετο ποδόσφαιρο, με γρήγορη ανάκτηση της μπάλας, με παιχνίδι από τον άξονα. Και με βασική προϋπόθεση πως το τρέξιμο είναι αδιαπραγμάτευτο. Για όλους!

Ακόμα και σε εκείνη την περίοδο επιτυχίας ωστόσο, τα αποδυτήρια κόχλαζαν για λόγους ανεξήγητους αγωνιστικά. Τη μια ήταν τα κουραστικά και μακροσκελή βίντεο στις προπονήσεις, την άλλη οι υπερβολικές ασκήσεις με τη μπάλα και η έλλειψη ελευθερίας εντός του αγωνιστικού χώρου. Κάθε άρθρο στον ισπανικό Τύπο φαλκιδευμένο από ποδοσφαιριστές που δεν ήθελαν να ακούσουν τις οδηγίες του προπονητή τους, σε μια περίοδο που τα αποτελέσματα δεν δικαίωναν την κριτική τους.

Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη και η διοίκηση της Ρεάλ πήρε πολύ εύκολα την απόφασή της. Ο Αλόνσο «σταυρώθηκε» μετά την απώλεια του Super Cup Ισπανίας, σε μια απόλυτη επίδειξη κυριαρχίας των αποδυτηρίων. Και η δικαιολογία τότε ήταν πως τα αποτελέσματα είχαν προοδευτικά χειροτερέψει. Μόνο που πολλοί δεν στέκονται στον λόγο πίσω από αυτή την αλλαγή... Ίσως το μοναδικό πραγματικό λάθος που μπορεί να χρεώσει κάποιος στον Ισπανό είναι πως - στην προσπάθεια να σώσει τη δουλειά του - αποφάσισε στο τέλος να πάει με τα νερά των παικτών του και τον τελευταίο μήνα επέστρεψε σε γνώριμες τακτικές μεθόδους.

Ο ατομικισμός λάμπει εις βάρος του συνόλου

Σε μεθόδους που επέτρεπαν σε ποδοσφαιριστές όπως ο Βίνισιους ή ο Μπέλιγχαμ ή ο Βαλβέρδε να... λάμπουν. Κι όποτε το έκαναν, ήταν πράγματι εντυπωσιακοί. Σε βαθμό που δημιουργούνταν εμφανείς οφθαλμαπάτες, όπως ένα αποτέλεσμα - πυροτέχνημα με 3-0 επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο. Όταν όμως ο Βινίσιους, ο Μπέλιγχαμ ή ο Βαλβέρδε δεν ήταν στα καλά τους, η Ρεάλ υπέφερε. Και υπέφερε εξαιτίας αυτής της εμμονής που είχε αποκτήσει με τον ατομικισμό. Το δομημένο σύστημα που προσπάθησε να χτίσει τους πρώτους μήνες δεν ήταν εκεί για να αποτελέσει ένα δίχτυ ασφαλείας. Μια ασπίδα πως ακόμα και στην κακή ημέρα των αστέρων της, η ομάδα θα έβρισκε τον τρόπο να επικρατήσει.

Μερικούς μήνες αργότερα και η Ρεάλ έχει μείνει με άδεια χέρια. Με τον Αρμπελόα προπονητή, ένα πρόσωπο που από την πρώτη στιγμή έδειξε πως δεν θα ρίξει ποτέ το βάρος της ευθύνης στους ποδοσφαιριστές του και θα πάρει πάνω του όλα τα πυρά. Το έκανε σε κάθε συνέντευξη Τύπου μετά από αρνητικό αποτέλεσμα και θα το κάνει μέχρι να έρθει η δική του στιγμή που θα πληρώσει το μάρμαρο. Στην Ισπανία ήδη γράφεται πως στη Μαδρίτη εξετάζουν ολική αναδιάρθρωση το καλοκαίρι με διαφορετικό πρόσωπο στον πάγκο, όμως αλήθεια ποιος τοπ προπονητής θα επιλέξει αυτή τη διαδρομή;

Ποιος κορυφαίο όνομα θα επιλέξει τη Ρεάλ, ενώ γνωρίζει πως οι ποδοσφαιριστές του θα κάνουν το πραγματικό κουμάντο με τις ευλογίες τις διοίκησης; Υποψήφιοι όπως ο Γιούργκεν Κλοπ - που ακούγεται έντονα τους τελευταίους μήνες - δεδομένα δεν θα αποδεχτούν τέτοιες καταστάσεις. Μόνο ονόματα που δεν έχουν να χάσουν και πολλά... Προπονητές που θα δουν τον πάγκο της Ρεάλ ως μια ευκαιρία που αξίζει το ρίσκο, όπως αισίως ο Αλβάρο Αρμπελόα. Ο τελευταίος βέβαια στο Μόναχο έβλεπε τους παίκτες του να πελαγοδρομούν σε κάθε ευέλικτη ανάπτυξη της Μπάγερν. Εκεί ο ατομικισμός και το σταριλίκι δεν ήταν αρκετός για να τους προστατέψει.

Το δις εξαμαρτείν...

Στην πρώτη του θητεία στον προεδρικό θώκο, ο Φλορεντίνο Πέρεθ είχε αποχωρήσει από τον σύλλογο με μια παραδοχή: πως είχε δώσει υπερβολική εξουσία στα αποδυτήρια. Το δις εξαμαρτείν ωστόσο ουκ ανδρός σοφού. Ο πολύπειρος πρόεδρος υπέπεσε στα ίδια λάθη, παραδίδοντας τα κλειδιά της ομάδας σε νεαρούς παίκτες που έχουν πλέον τον πρώτο λόγο για τον τρόπο που θα αγωνίζονται στο γήπεδο.

Ορισμένες φορές, πράγματι η ποιότητά τους θα είναι αρκετή. Αρκετή για πετάξει εκτός τη Μάντσεστερ Σίτι από το Champions League, για να στήσει ένα μικρό σερί στο πρωτάθλημα, για να πείσει πως βραχυπρόθεσμα μπορεί να ανταπεξέλθει. Τα λάθη ωστόσο πληρώνονται, έστω και αναδρομικά. Και το παράδειγμα που ακολουθεί η Ρεάλ εν έτει 2026 φαίνεται όλο και πιο απαρχαιωμένο μπροστά στους ρυθμούς που ακολουθεί το ποδόσφαιρο στη σύγχρονη εποχή.