Ένας εκ των κορυφαίων προπονητών στο κολεγιακό ποδόσφαιρο εξηγεί στο Gazzetta: «Έτσι συνδυάζονται μπάλα και σπουδές»
Πριν ήταν ο Γιάννης Νικοπολίδης, τώρα είναι ο Λουκάς Μαρούτσης. Ο πρώτος έφυγε παιδί από την Κ19 του Ολυμπιακού το 2018 και το δεύτερος μετακόμισε το περασμένο καλοκαίρι από τη Β' ομάδα της ΑΕΚ στη Georgetown Hoyas, την ποδοσφαιρική ομάδα του ομώνυμου πανεπιστημίου.
Το πανεπιστημιακό ποδόσφαιρο δεν μας... γεμίζει τα αυτά στην Ελλάδα. Ειδικά όταν πρόκειται για τις ΗΠΑ, ωστόσο έχουν ξεπεταχτεί ουκ ολίγοι ποδοσφαιριστές ενώ το επίπεδο βρίσκεται σε ένα αρκετά καλό επίπεδο, βάση της εξέλιξης που έχουν οι νεαροί παίκτες που περνούν από εκεί. Ένας εκ των κορυφαίων προπονητών σε αυτό το πρωτάθλημα, είναι ο Μπράιαν Γουίζε.
Ο προπονητής της Georgetown Hoyas, αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες του αμερικανικού κολεγιακού ποδοσφαίρου. Με σημαντική εμπειρία ως πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, έχει καταφέρει να μεταφέρει τη γνώση και τη φιλοσοφία του σε ένα περιβάλλον που δίνει έμφαση τόσο στην απόδοση όσο και στη διαμόρφωση χαρακτήρα καθώς βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας από το 2006.
Αποκορύφωμα είναι η κατάκτηση του NCAA Division το 2019 που είναι η κορυφή στο συγκεκριμένο επίπεδο, ενώ έχει κατακτήσει τέσσερις τίτλους στην περιφέρεια και έχει αναδειχθεί δεκάδες φορές προπονητής της χρονιάς. Ουκ ολίγοι ποδοσφαιριστές που πέρασαν από τα χέρια του έπαιξαν στο MLS με τον Μαρτσικόφσκι να έχει αγωνιστεί μέχρι και στην εθνική ομάδα των ΗΠΑ.
Στην καθημερινή του δουλειά, εστιάζει στη δημιουργία ομάδων με ξεκάθαρη ταυτότητα και κοινό στόχο, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην ομαδικότητα και την προσωπική εξέλιξη των παικτών του. Για τον ίδιο, η επιτυχία δεν περιορίζεται μόνο στα αποτελέσματα εντός γηπέδου, αλλά επεκτείνεται και στην ισορροπία και τη νοοτροπία που καλλιεργούν οι αθλητές στη ζωή τους.
Η φιλοσοφία του βασίζεται στην απλότητα, τη συνέπεια και την αφοσίωση στο σύνολο, στοιχεία που, όπως πιστεύει, μπορούν να μετατρέψουν μια καλή ομάδα σε μια πραγματικά ξεχωριστή.
Ο ίδιος βρέθηκε στην Ελλάδα πριν από λίγες εβδομάδες και μοιράστηκε στο Gazzetta τις σκέψεις του αλλά και τις εμπειρίες από το πανεπιστημιακό ποδόσφαιρο, εξηγώντας τα υπέρ και τα κατά για έναν ποδοσφαιριστή να ενσωματωθεί εκεί.
Είστε ένα προπονητής με πολλές επιτυχίες στις ΗΠΑ και στο κολεγιακό ποδόσφαιρο. Ποιο είναι το μυστικό της συνταγής;
«Πιστεύω ότι οι καλύτερες ομάδες δημιουργούνται όταν συγκεντρώνεις ένα σύνολο ταλαντούχων παικτών που έχουν εσωτερικό κίνητρο να εξελιχθούν ατομικά και ταυτόχρονα να μοιράζονται έναν απλό, κοινό σκοπό ως σύνολο. Όσο πιο ξεκάθαρη είναι η ταυτότητα της ομάδας μας, εντός και εκτός γηπέδου, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχουμε να την εφαρμόσουμε στην πράξη. Συνήθως, όσο πιο απλά είναι τα πράγματα, τόσο καλύτερα λειτουργούν. Όταν κάθε παίκτης είναι διατεθειμένος να αφήσει λίγο στην άκρη το «εγώ» του για το καλό της ομάδας, τότε είναι που δημιουργούνται πραγματικά ξεχωριστά σύνολα».
Πώς βοηθάτε τους μαθητές να διαχειρίζονται την πίεση όταν εκτός από τον αθλητισμό, έχουν και την καλή πορεία στην εκπαίδευση τους;
«Είμαστε αρκετά τυχεροί, στο Georgetown, που έχουμε έναν ακαδημαϊκό σύμβουλο που βοηθά τους παίκτες μας να παρακολουθούν τα μαθήματα, να διαχειρίζονται εργασίες, αναθέσεις και εξετάσεις όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Η ίδια η ομάδα κατανοεί την αξία του να ισορροπούν τόσο το ποδόσφαιρο όσο και τις σπουδές τους για το πτυχίο τους, και είμαστε τυχεροί που έχουμε παίκτες που θέλουν να γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές αφού ολοκληρώσουν τη φοίτησή τους στο Georgetown, αλλά ταυτόχρονα κατανοούν ότι το πτυχίο που παίρνουν θα τους φανεί χρήσιμο και μετά το τέλος της αθλητικής τους καριέρας. Η σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν και τα δύο αυτά καθήκοντα είναι πραγματικά που τους κρατά σε καλές θέσεις, γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν είναι θέμα να είσαι “πολύ έξυπνος”. Πρόκειται για το να είσαι έξυπνος στη διαχείριση του χρόνου σου».
Τι διαφορές υπάρχουν μεταξύ του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και του κολεγιακού;
«Λοιπόν, δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να προπονήσω μια επαγγελματική ομάδα, αλλά έχω υπάρξει επαγγελματίας παίκτης και έχω βρεθεί σε εκείνα τα αποδυτήρια. Νομίζω ότι ένα από τα ωραία πράγματα στο να προπονείς στο Georgetown University είναι ότι έχουμε ένα ηλικιακό εύρος παικτών που συνήθως κυμαίνεται μεταξύ 18 και 22 ετών, και έτσι βρίσκονται σε μια πολύ διαμορφωτική περίοδο της ζωής τους, όπου μπορώ να τους διδάξω τόσο ποδόσφαιρο όσο και μια οπτική για τη ζωή και την ισορροπία.
Η πρόκληση στο επαγγελματικό επίπεδο είναι ότι τα αποδυτήρια τείνουν να έχουν μια διαφορετική δυναμική, όπου η προτεραιότητα είναι η ατομική τους καριέρα αντί για την έννοια της ομάδας και πολλές φορές δεν θέλουν να ακούσουν για το πώς να βελτιωθούν ως ποδοσφαιριστές ή για το τι συμβαίνει όταν φεύγουν από το προπονητικό κέντρο για την υπόλοιπη ημέρα τους.
Απολαμβάνω πραγματικά τον σφαιρικό τρόπο με τον οποίο μπορούμε να επηρεάσουμε τις ζωές των μελών της ομάδας μας. Θα ήταν μια ενδιαφέρουσα πρόκληση να διαχειριστώ ένα επαγγελματικό αποδυτήριο και να δω πόσες από αυτές τις δεξιότητες μπορούν να μεταφερθούν στη ζωή ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή».
Τι προσφέρει στην ομάδα να έρθει ένα παιδί από το εξωτερικό όπως ο Γιάννης Νικοπολίδης που είχε περάσει από εκεί;
«Το ωραίο με το να έχουμε παίκτες από άλλες χώρες στο ρόστερ μας, και δεν έχουμε πολλούς, είναι ότι φέρνουν μια διαφορετική κουλτούρα στα αποδυτήρια. Προέρχονται από διαφορετικό υπόβαθρο όσον αφορά το στυλ παιχνιδιού, το στυλ προπόνησης και το τι αναμένεται από την επικοινωνία μεταξύ παίκτη και προπονητή, αλλά και μεταξύ των παικτών. Έχουμε τόσο επιρροή πάνω τους όσο έχουν κι εκείνοι σε εμάς, και αυτή η αμφίδρομη σχέση είναι κάτι πολύ ξεχωριστό»
Τι χρειάζεται ένα παιδί από το εξωτερικό για να προσαρμοστεί εκεί;
«Μπορεί να είναι δύσκολο για έναν διεθνή φοιτητή να έρθει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά όταν τα αγγλικά είναι η δεύτερη γλώσσα του. Η μεγαλύτερη προσαρμογή συνήθως έχει να κάνει με στοιχεία νοσταλγίας και την έλλειψη της οικογένειας και των φίλων. Ο ρυθμός του παιχνιδιού στο κολεγιακό επίπεδο είναι, παραδόξως, πιο γρήγορος από αυτόν του επαγγελματικού περιβάλλοντος, επειδή οι κανόνες αλλαγών επιτρέπουν μεγαλύτερη ένταση και μερικές φορές πιο σκληρό στυλ παιχνιδιού. Έτσι, οι παίκτες πρέπει να προσαρμοστούν και να κατανοήσουν πώς να είναι επιτυχημένοι σε αυτό το πλαίσιο».
Πόσο σημαντική είναι η ψυχική υγεία κατά τη γνώμη σας και πώς το υποστηρίζετε;
«Η ψυχική υγεία είναι πραγματικά κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε όλο και πιο ευαισθητοποιημένοι. Υπάρχει ένα βίντεο όπου ο Τζακ Μπιρ, ένας από τους παίκτες μας, αφηγείται την ιστορία του σχετικά με τους αγώνες του με την ψυχική υγεία ως αθλητής στο Georgetown. Είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι και αξίζει να το αναφέρω. Είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα για σοβαρούς αθλητές να παραδεχτούν ότι υποφέρουν από άγχος ή κατάθλιψη ή οποιαδήποτε ψυχική δυσκολία που είναι πολύ δύσκολο να φανεί από έξω. Ωστόσο, πιστεύω ότι επικοινωνούμε σωστά αυτό το ζήτημα και ενθαρρύνουμε όποιον δυσκολεύεται να το εκφράσει, ώστε να το γνωρίζουμε και να μπορούμε να βοηθήσουμε όπου χρειάζεται. Οι αιτίες αυτών των ζητημάτων μπορεί να προέρχονται από πολλούς παράγοντες και σίγουρα το να βρίσκεται κανείς μακριά από το σπίτι και σε διαφορετική κουλτούρα μπορεί να συμβάλει σημαντικά. Αυτό είναι κάτι που, κατά τη γνώμη μου, δεν συζητιέται αρκετά».
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία στην προσαρμογή;
«Για τον διεθνή αθλητή που προσπαθεί να προσαρμοστεί στην Αμερική μπορεί να είναι πολύ δύσκολο. Και γνωρίζω ότι για τον Γιάννη Νικοπολίδη και τον Λουκά (Μαρούτσης), που βρίσκεται εδώ τώρα, η πρώτη χρονιά και σίγουρα το πρώτο εξάμηνο ήταν πραγματικά δύσκολα. Υπάρχει μεγάλη προσαρμογή. Υπάρχει, μερικές φορές, γλωσσικό πρόβλημα στην κατανόηση. Σίγουρα υπάρχει και πολιτισμική διαφορά, τους λείπει η οικογένεια τους, έρχονται σε μια νέα ομάδα στην οποία πρέπει να προσαρμοστούν και είναι δύσκολο. Νομίζω ότι ήταν δύσκολο και για τους δύο αυτούς παίκτες, αλλά νομίζω ότι δύο πράγματα ήταν πραγματικά σημαντικά για αυτούς.
Το πρώτο είναι ότι ήρθαν σε μια ομάδα που ήταν πολύ υποστηρικτική, οπότε είχαν από την πρώτη μέρα συμπαίκτες με τους οποίους μπορούσαν να αισθανθούν άνετα και που τους προστάτευαν. Και το δεύτερο είναι ότι και οι δύο είχαν γονείς που καταλάβαιναν πραγματικά γιατί βρίσκονται στο Georgetown και γιατί ήρθαν στις Η.Π.Α. για ένα πτυχίο, και είχαν πολύ υποστήριξη από το σπίτι που τους έδινε τη δύναμη να ξεπεράσουν αυτήν την πρώτη χρονιά. Μόλις περάσεις το πρώτο έτος, προσαρμόζεσαι καλά και νιώθεις άνετα, αλλά η προσαρμογή είναι δύσκολη, και το να υπάρχει ισχυρή οικογενειακή στήριξη και κατάλληλη υποδομή ήταν κρίσιμο για και τους δύο αυτούς παίκτες».
Στο αγωνιστικό κομμάτι;
«Το πιο δύσκολο για έναν διεθνή παίκτη που ψάχνει κολλέγιο είναι να καταλάβει ακριβώς τι πρόκειται να αντιμετωπίσει και τις διαφορές από το ένα κολλέγιο στο άλλο, τις διαφορές στις πόλεις που μπορεί να εξετάζει, τις διαφορές στα επίπεδα των διάφορων κολλεγίων. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο εύρος επιλογών εκεί έξω και το να καταλάβει κανείς ποιες είναι αυτές οι διαφορές από το εξωτερικό μπορεί να είναι απίστευτα δύσκολο. Αν τυχεροί έχουν κάποιον που μπορεί να τους στηρίξει και καταλαβαίνει καλά το σύστημα, αυτό τείνει να βοηθάει πολύ.
Ένα άλλο κρίσιμο κομμάτι είναι να ευθυγραμμιστούν όλα τα ακαδημαϊκά στοιχεία που χρειάζονται για να είναι επιλέξιμος κάποιος να κάνει αίτηση σε αυτά τα κολλέγια και να γίνει αυτό όσο το δυνατόν νωρίτερα. Διάφορα κολλέγια, όπως το Georgetown, θα χρειαστούν να γίνει αυτό πολύ νωρίτερα σε πολύ υψηλό επίπεδο, ενώ κάποια άλλα κολλέγια μπορούν να περιμένουν πολύ περισσότερο πριν δεχτούν κάποιον. Αλλά το να καταλάβει κανείς ποιες είναι αυτές οι απαιτήσεις και να παρακολουθεί την πορεία τους από νωρίς θα είναι ένα σημαντικό κομμάτι της διαδικασίας».
Οι διαφορές στην κουλτούρα των παικτών, πώς επηρεάζουν την ομάδα;
«Οι πολιτισμικές διαφορές δεν εμφανίζονται μόνο με τους διεθνείς παίκτες στο δικό μας περιβάλλον. Έχουμε ένα πολύ ευρύ φάσμα διαφορετικών εθνοτήτων στα αποδυτήρια και, πιο σημαντικό, διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά υπόβαθρα. Κάποιοι από αυτούς τους παίκτες προέρχονται από πολύ ταπεινές οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα, ενώ άλλοι από πολύ άνετα οικονομικά περιβάλλοντα. Το να φέρνεις όλους αυτούς τους ανθρώπους κοντά, είτε πρόκειται για διεθνείς εμπειρίες είτε για κάποιον από τη Δυτική Ακτή των ΗΠΑ με κάποιον από τα βορειοανατολικά, είναι αυτό που κάνει τη δουλειά μας ενδιαφέρουσα και δημιουργεί μια πλούσια ομάδα παικτών για να δουλεύεις».
Τι feedback έχετε από ποδοσφαιριστές που περνούν από την ομάδα σας;
«Νομίζω ότι είναι χρήσιμο να παίρνουμε οπτική από διεθνείς παίκτες που έχουμε φιλοξενήσει, οι οποίοι προέρχονται από επαγγελματικούς συλλόγους και βλέπουν τις εγκαταστάσεις μας και άλλων πανεπιστημίων στις ΗΠΑ και μπορούν να συγκρίνουν πόσο καλό είναι το επίπεδο εδώ. Πολλοί Αμερικανοί θεωρούν ότι τα πάντα είναι κορυφαίου επιπέδου στην Ευρώπη και σε αυτούς τους συλλόγους και ίσως δεν κατανοούν ότι, συγκριτικά, οι εγκαταστάσεις μας είναι εξαιρετικές. Οι διεθνείς παίκτες είναι επίσης κοντά με παίκτες που έχουν καταφέρει να ανέβουν στην επαγγελματική σκηνή και μπορούν να δώσουν μια εικόνα για το πώς είναι αυτοί οι παίκτες και πώς συγκρίνονται οι συμπαίκτες τους με αυτούς. Προσφέρουν επίσης μια ρεαλιστική οπτική για το πόσο δύσκολο είναι να γίνει κάποιος επαγγελματίας στο εξωτερικό και ενισχύουν το γιατί βρίσκονται εδώ στις ΗΠΑ, αποκτώντας ένα πανεπιστημιακό πτυχίο που είναι σημαντικό για την κουλτούρα μας, ειδικά για τους Αμερικανούς παίκτες της ομάδας μας που ονειρεύονται να γίνουν επαγγελματίες».
Όσο περνούν τα χρόνια, βλέπετε όλο και μεγαλύτερη άφιξη παικτών από το εξωτερικό;
«Οι διεθνείς παίκτες ήταν πάντα μέρος του αμερικανικού κολεγιακού αθλητισμού, αλλά πιστεύω ότι η παρουσία τους είναι πιο έντονη τώρα σε σχέση με πριν από 10 χρόνια. Υπάρχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε βίντεο για τους προπονητές ώστε να αξιολογούν διεθνείς παίκτες και μεγαλύτερη ενημέρωση των ίδιων των παικτών για το πώς είναι το κολεγιακό σύστημα στις ΗΠΑ. Θα δεις επίσης ότι πολλοί Αμερικανοί προπονητές αρχίζουν να κοιτούν μεγαλύτερους σε ηλικία διεθνείς παίκτες ως τρόπο να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί. Βλέπουμε πλέον διεθνείς παίκτες ηλικίας 23, 24, ακόμη και 25 ετών να εμφανίζονται όλο και περισσότερο στα ρόστερ κολεγίων, κάτι που γίνεται ολοένα και πιο συνηθισμένο. Ανάλογα με την οπτική, αυτό μπορεί να θεωρηθεί είτε θετικό είτε αρνητικό. Δεν είναι απαραίτητα καλό για έναν 18χρονο Αμερικανό παίκτη που προσπαθεί να μπει σε ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο».
Όσον αφορά το Μουντιάλ που έρχεται, πιστεύετε θα κάνει καλό στο ποδόσφαιρο των ΗΠΑ;
«Δεν μπορεί να υποτιμηθεί η σημασία του Παγκοσμίου Κυπέλλου που θα διεξαχθεί στις ΗΠΑ. Το 1994 δεν υπήρχε επαγγελματική λίγκα στις ΗΠΑ και εκείνο το Παγκόσμιο Κύπελλο έθεσε τα θεμέλια για τη σημερινή επαγγελματική λίγκα, το MLS. Σήμερα το MLS τα πάει πολύ καλά και έχει υψηλό επίπεδο παιχνιδιού, με όλο και περισσότερους καταξιωμένους επαγγελματίες παίκτες να συμμετέχουν και όλο και περισσότερους ταλαντούχους νέους να μεταγράφονται στο εξωτερικό. Το Παγκόσμιο Κύπελλο φέρνει μόνο θετική προβολή για το άθλημα στη χώρα και μπορεί να αποτελέσει μια νέα ώθηση για την ανάπτυξή του, τόσο σε επίπεδο φιλάθλων όσο και στην ενθάρρυνση περισσότερων νέων ταλέντων να παραμείνουν στο ποδόσφαιρο, αντί να στραφούν σε άλλες επιλογές που έχουν οι νεαροί αθλητές στις ΗΠΑ».
Διάβασε όλα τα τελευταία νέα της αθλητικής επικαιρότητας. Μάθε για όλους τους live αγώνες σήμερα και δες τις αθλητικές μεταδόσεις της ημέρας και της εβδομάδας μέσα από το υπερπλήρες Πρόγραμμα TV του Gazzetta. Ακολούθησέ μας και στο Google News.
