All Star Game 2022: Τα παιχνίδια που μας σημάδεψαν (vid)

• Νίκος Παπαδογιάννης: «Τι κάνεις, λεβέντη μου; Τι κάνεις;»
• Αντώνης Καλκαβούρας: «H Bourbon street, οι αστακοί και η 30άρα του rookie All Star Γιάννη!»
• Γιώργος Κούβαρης: «Τζόρνταν-Ντομινίκ και τα μυαλά στο... μπλέντερ»
• Μιχάλης Γκιουλένογλου: «Υπάρχει ένα ματς με όλους τους αστέρες;»
• Γιάννης Σταυρουλάκης: «Το showtime του Άλεν Άιβερσον!»
• Νίκος Καρφής: «Το… πάρτι του Κόμπι και το αυτοκίνητο του Γκρίφιν»
• Βαγγέλης Στελλάκης: «Ο Superman Ντουάιτ Χάουαρντ»
• Σταυρούλα Μουστακάτου: «Η λογική της τακτικής με...σπασμένα πινακάκια»

Κάθε main game του Σαββατοκύριακου... των αστεριών προσφέρεται για θέαμα και συγκινήσεις. Κάθε χρόνο μπορείς να κρατήσεις τις αγαπημένες σου στιγμές και να τις φέρνεις στο μυαλό σου, όσο το επόμενο All Star Game πλησιάζει. Οι συντάκτες του Gazzetta μοιράζονται μαζί σου τις δικές τους εμπειρίες. Το προσωπικό τους «αποτύπωμα» από όσα έχουν απολαύσει και μπορείς να συμφωνήσεις ή και να διαφωνήσεις. Σε κάθε περίπτωση, η μεγαλύτερη γιορτή του μπάσκετ έχει ιδιαίτερη μαγεία.

Νίκος Παπαδογιάννης: «Τι κάνεις, λεβέντη μου; Τι κάνεις;»

Στην πρώτη κιόλας φάση του παρθενικού All-Star Game της ζωής του, o Γιάννης Αντετοκούνμπο προσπάθησε να στήσει ένα pick’n’roll, μέχρι που παρατήρησε το απορημένο βλέμμα του ΛεΜπρόν Τζέιμς και το εγκατέλειψε. Δευτερόλεπτα αργότερα σταμάτησε με τάπα του Άντονι Ντέιβις, ενώ λίγο πιο μετά έκλεψε τη μπάλα από τον ανυποψίαστο Τζέιμς Χάρντεν και την κάρφωσε με «ανεμόμυλο».

Τι κάνεις, βρε αγόρι μου; Τι κάνεις, λεβέντη μου; Ποιος σου είπε ότι το All-Star Game είναι αγώνας μπάσκετ;

«Εάν συνεχίσει έτσι, θα αρχίσουν να τον στραβοκοιτάζουν οι άλλοι», λέγαμε μεταξύ σοβαρού, αστείου και σοβαρού στα ορεινά. O Γιάννης ήταν ο ένας και μοναδικός που έπαιζε μπάσκετ μέσα στη χαρούμενη παρέα -των έμπειρων σε All-Star Game- που έκαναν καφενείο...

Ο πρωτάρης Γιάννης ευχαριστήθηκε το All-Star Weekend του 2017 στη Nέα Ορλεάνη όσο ελάχιστοι άλλοι, πλαισιωμένος από σύσσωμη την οικογένειά του (ο πατέρας Τσαρλς ζούσε ακόμη), αλλά το ίδιο το ματς δεν ήταν το καλύτερό του. Μπάσκετ θέλει να παίζει το παιδί, όχι κουκλοθέατρο.

Μόλις ο Γιάννης έφυγε ανενόχλητος στην αιφνιδιασμό για ένα από τα 14 καρφώματά του, ο Στεφ Κάρι ξάπλωσε για πλάκα στο παρκέ και έκλεισε τα μάτια. Όταν όμως ο κοντοπίθαρος Κάρι προσπάθησε να καρφώσει (μέσα σε εκκωφαντικά επιφωνήματα προσμονής από το κοινό), ο Γιάννης απογειώθηκε για να κόψει!

Αργότερα εθεάθη να τρέχει στην άμυνα για να μαρκάρει τον ευρισκόμενο σε θέση οφσάιντ Ντουράντ, έκανε σκριν για να περάσει συμπαίκτης, κυνήγησε επιθετικά ριμπάουντ πάνω από βαριεστημένα δυτικά κεφάλια, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να χαλάσει την πιάτσα!

Στο ημίχρονο, μάλιστα, όταν όλοι ανεξαιρέτως οι συμπαίκτες του περίμεναν αραχτοί στον πάγκο το σινιάλο για το ξεκίνημα, ο Γιάννης έκανε προπόνηση στα τρίποντα με τη βοήθεια ενός ball boy που τον έπαιζε σκιώδη άμυνα…

«Όποιος θέλει να καλαμπουρίσει, μίστερ Ντουράντ, ας πάει σε παιδική χαρά και όχι σε γήπεδο μπάσκετ», έμοιαζε να λέει με τη στάση του ο Γιάννης.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, όλοι θυμούνται τη NOLA. «Επιλέγω τον τύπο που παίρνει το Al-Star Game πιο σοβαρά από οποιονδήποτε άλλον», είπε γελώντας ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, όταν ήρθε η ώρα να στελεχώσει την Team LeBron. «Τον Γιάννη Αντετοκούνμπο».

«Σας αγαπώ όλους», ευχαρίστησε σε εγκάρδια ελληνικά εμάς τους λίγους συμπατριώτες του, που κάναμε το μακρύ και πολυδάπανο ταξίδι για να τον καμαρώσουμε.

Αντώνης Καλκαβούρας: «H Bourbon street, οι αστακοί και η 30άρα του rookie All Star Γιάννη!»

To πρώτο All Star Game του Αντετοκούνμπο (2017) και μάλιστα ως βασικού, ήταν και το παρθενικό από τα τρία που αξιώθηκα να καλύψω δια ζώσης. Οπότε, δεν θα μπορούσα να μην το επιλέξω για μία ξεχωριστή αναφορά. Τι να πρωτοπεριγράψω, όμως, μέσα σε τόσες λίγες λέξεις... Από το αδιανόητα περιπετειώδες ταξίδι και την τύχη-βουνό που είχα εγώ και κατ' επέκταση ο Τσίγκας μέχρι να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό...

Από τον συνδυασμό της γαλλικής (κατά κύριο λόγο λόγω της Bourbon street) κουλτούρας και του αμερικανικού Νότου (τα ποταμόπλοια που διέσχιζαν τον Μισισιπή σε μετέφεραν νοερά σε παρελθοντικούς χρόνους) που χαρακτηρίζουν τη Νέα Ορλεάνη και τις αξέχαστες γαστρονομικές εμπειρίες (τα θαλασσινα της περιοχής δεν «παίζονται»)... Εως φυσικά, τον απόλυτα κυριαρχικό τρόπο (30π., 6ρ. & 3κλ. με 14/17 σουτ σε 23'), με τον οποίο ο Γιάννης πρωτοσυστήθηκε στην ετήσια γιορτή του αμερικανικού μπάσκετ, υποχρεώνοντας ένα σεβαστό ποσοστό των Ελλήνων μπασκετόφιλων να χάσει τον ύπνο του.

Και εμάς που είμαστε «αυτόπτες μάρτυρες» να τρίβουμε τα μάτια μας για να πιστέψουμε αυτά που βλέπαμε. Σε σύγκριση με τις επόμενες δύο διοργανώσεις που παρακολούθησα από κοντά, το All Star Game στην “Big Easy”, ήταν ίσως το τελευταίο που διοργάνωσε το ΝΒΑ, με τόσο άμεση επαφή και επικοινωνία των διαπιστευμένων δημοσιογράφων με τους αστέρες του «μαγικού κόσμου». Έκτοτε, οι αποστάσεις άρχισαν σιγά-σιγά να αυξάνονται και στην post covid εποχή, τα τιμώμενα πρόσωπα κλείνονται μέσα σε ένα ξενοδοχείο και απλά εμφανίζονται σε τυπικές συνεντεύξεις Τύπου.

Γιώργος Κούβαρης: «Τζόρνταν-Ντομινίκ και τα μυαλά στο... μπλέντερ»

Θα πρέπει να γυρίσω πολλά χρόνια πίσω. Και πιο συγκεκριμένα στην εποχή που το μπάσκετ είχε μπει για τα καλά στα σπίτια των Ελλήνων μετά τον άθλο του '87 με την κατάκτηση του Eurobasket. Ε, δεν είχαν περάσει καλά-καλά 8-9 μήνες από το μαγικό βράδυ της 14ης Ιουνίου όταν στο Σικάγο είχε διεξαχθεί ένα από τα καλύτερα All Star Game. Να πω την αλήθεια δεν είχαμε τότε τα μέσα ώστε να παρακολουθήσουμε «ζωντανά» τα όσα είχαν συμβεί στο Ιλινόις εκείνο το τριήμερο του Φεβρουαρίου του '88 ή έστω να τα πληροφορηθούμε 1-2 μέρες αργότερα.

Τότε, πιτσιρικάς 11 χρονών, μπασκετμπολίστας (ήθελα να λέω) του Φ.Ο.Τ., ευτύχησα να παραλάβω μερικές εβδομάδες αργότερα σε... βιντεοκασέτες τους διαγωνισμούς τριπόντων και καρφωμάτων όσο και το κυρίως «πιάτο» του All Star Game. Κι αυτό διότι είχα συγγενείς στην Αμερική και είχαν φροντίσει για την μπασκετική τρέλα που μου είχε δημιουργηθεί από την «χρυσή» Εθνική ομάδα.

Το μόνο για το οποίο στεναχωριέμαι είναι ότι αυτές οι βιντεοκασέτες αγνοούνται με το πέρασμα του χρόνου. Από εκεί και πέρα δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω τον καλύτερο -κατ' εμέ- διαγωνισμό καρφωμάτων με το κάρφωμα του Μάικλ Τζόρνταν από τη γραμμή των κερδίζοντας τον Ντομινίκ Ουίλκινς, τον Λαρι Μπερντ να κυριαρχεί στα τρίποντα φορώντας το warm up μπλουζάκι και το κυρίως παιχνίδι με την 40άρα του Μάικλ Τζόρνταν και τους άλλους 29 πόντους του Ντομινίκ. Πραγματικά... Τι είχαμε ζήσει εκείνες τις εποχές...

Μιχάλης Γκιουλένογλου: «Υπάρχει ένα ματς με όλους τους αστέρες;»

Ποιο All Star Game απόλαυσα περισσότερο; Περίεργη ερώτηση. Πρέπει να γυρίσω πίσω. Αρκετά χρόνια. Σε μία δεκαετία που ήταν επική. Και στο άκουσμα ενός All Star Game δημιουργούσε ανυπομονησία για την τέλεσή του. Δεν ήταν ακριβώς ένα ματς. Μια ανάμνηση. Αλλά η ανάγκη να ικανοποιήσω κάτι που στα αυτιά μου ήταν απίστευτο. Ένα ματς που έχεις όλους τους αστέρες; Αλήθεια, υπάρχει;

Ακόμη θυμάμαι εκείνες τις μπλε και λευκές φανέλας, με το πελώριο αστέρι στο κέντρο, τις οποίες φορούσαν οι παίκτες στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '90. Πιτσιρικάς ακόμη, προσπαθούσα να βρω τρόπο να δω έστω μία φάση από ένα παιχνίδι που είχε τον Μάικλ Τζόρνταν, τον Σκότι Πίπεν, τον Λάρι Μπερντ, τον Μάτζικ Τζόνσον, τον Ντέιβιντ Ρόμπινσον, τον Τιμ Χάρνταγουεϊ...

Και έναν «σεσημασμένο» σουτέρ με το όνομα Μαρκ Πράις που δεν έχανε τρίποντο και καθάριζε τους διαγωνισμούς με περίσσια ευκολία. Όλοι οι παίκτες μαζί, στο ίδιο παρκέ. Χωρισμένοι σε ομάδες που δεν θα μπορούσαμε να δούμε ξανά. Τα All Star του 1992, του 1993 και του 1994 ήταν αυτά που μου είχαν κεντρίσει την προσοχή και δεν μπορώ να τα ξεχάσω. Δεν πρέπει να τα ξεχάσω. Και αυτή η μανιώδης αναζήτηση για το... άγνωστο All Star Game.

Γιάννης Σταυρουλάκης: «Το showtime του Άλεν Άιβερσον!»

Πολύ πιο ενδιαφέρον, και από το 71ο All Star Game που διεξάγεται αυτό το Σαββατοκύριακο και θα τελειώσει τα ξημερώματα της Δευτέρας στο Κλίβελαντ, είναι το... μετά. «Μυρίζει» playoffs. Υπάρχουν ομάδες που θα κάνουν στροφή 180 μοιρών μετά από το πασίγνωστο παιχνίδι επίδειξης. Και άλλες που θα αποδειχθούν νωθρές από αυτό το σημείο και μετά. Το μάζεμα των αστέρων για ένα τριήμερο σε μια πόλη βάζει σε συναγερμό το Οχάιο.

Είναι ο γάμος του ενός εκατομμυρίου δολαρίων αλλά, ενδεχομένως, όχι και το αισθητικό ισοδύναμό του. Πάντως, το σίγουρο είναι πως δεν πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για να παρακολουθήσεις μπάσκετ. Όχι πως δεν μπορεί να γίνει αυτό. Να, το 2001 ο Άλεν Άιβερσον και ο Στεφόν Μάρμπερι πέτυχαν μια ιστορική αντεπίθεση και η Ανατολή κέρδισε τους Πύργους της Δύσης. Με τον Ντικέμπε Μουτόμπο να πανηγυρίζει εν εξάλλω καταστάσει. Οι Σίξερς του Άιβερσον πήραν φόρα μετά την εμφάνιση του στρατηλάτη τους και έφθασαν στους τελικούς του ΝΒΑ.

Νίκος Καρφής: «Το… πάρτι του Κόμπι και το αυτοκίνητο του Γκρίφιν»

Το All Star Game που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι εκείνο του 2011. Τόσο για την… παράσταση του Κόμπι Μπράιαντ στη μάχη της Δύσης με την Ανατολή όσο και για τον διαγωνισμό καρφωμάτων. Δεν γίνεται να ξεχάσω την ματσάρα του Black Mamba στο Staples Center. Στο γήπεδο που μεγαλούργησε ως παίκτης των Λέικερς, είπε να τρελάνει κόσμο σε εκείνη την γιορτή των κορυφαίων του ΝΒΑ.

Ο Κόμπι οδήγησε τη Δύση στη νίκη και το κοντέρ έγραψε 37 πόντους με 14 ριμπάουντ και τα 10 εξ αυτών ήταν επιθετικά. Απίθανος ο παικταράς που έφυγε τόσο άδικα από τη ζωή μαζί με την κορούλα του, αλλά τα όσα πρόσφερε στο αγαπημένο του άθλημα, δεν θα ξεχαστούν ποτέ. Εκείνο το βράδυ ο Κόμπι είχε πάρει φυσικά και το βραβείο του MVP. Ήταν η τελευταία φορά που πήρε το συγκεκριμένο βραβείο στην καριέρα του και η 4η συνολικά.

Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον διαγωνισμό καρφωμάτων. Ο ιπτάμενος Μπλέικ Γκρίφιν έφερε μέχρι και αμάξι στο γήπεδο και πήδηξε από πάνω του για να καρφώσει και να πάρει τη νίκη, με τον Μπαρόν Ντέιβις να του δίνει την ασίστ από το παράθυρο. Είδαμε καρφωματάρες και από τους Ιμπάκα, ΝτεΡόζαν και ΜακΓκί, ο οποίος καρφωσε σε δύο διαφορετικές μπασκέτες, αλλά και στην ίδια μπασκέτα με δύο διαφορετικές μπάλες.

Το All Star Game του 2011 ήταν ξεχωριστό.

Βαγγέλης Στελλάκης: «Ο Superman Ντουάιτ Χάουαρντ»

Η στιγμή που θυμάμαι εντονότερα από All-Star δεν αφορά το καθιερωμένο παιχνίδι, αλλά τον διαγωνισμό καρφωμάτων, ο οποίος σχεδόν πάντα προσφέρει μπόλικο θέαμα, φαντασία κι εφευρετικότητα. Στη μνήμη μου, λοιπόν, υπάρχει ακόμη η διαδικασία του 2008 στη Νέα Ορλεάνη, όταν ο Ντουάιτ Χάουαρντ έκανε ένα τρομερό άλμα για να καρφώσει, φορώντας την περιβολή του Superman!

Ο 22χρονος - τότε - σέντερ, με μπλε μπλούζα και σορτσάκι και φυσικά την χαρακτηριστική κόκκινη μπέρτα του ήρωα της DC, κυριολεκτικά... πέταξε στο καλάθι! Φυσικά, θα ήταν αδύνατον να μην κερδίσει το βραβείο του συγκεκριμένου έτους. Ο Χάουαρντ διένυε τις πιο παραγωγικές μέρες της καριέρας του εκείνο το διάστημα και τα αθλητικά του προσόντα ήταν στο... peak τους.

Σταυρούλα Μουστακάτου: «Η λογική της τακτικής με...σπασμένα πινακάκια»

Το 2016, στο τελευταίο All Star του Κόμπι Μπράιαντ κανείς θα πίστευε πως το... κοντέρ δεν μπορεί να πάει πιο ψηλά. Η επόμενη σεζόν ήρθε για να καταρρίψει όλα τα περασμένα! Το σκορ στο 192-182 με την άμυνα να μοιάζει... παλαιακή τεχνική που «ενοχλούσε» την αισθητική του παιχνιδιού. Είναι, άλλωστε και η παράδοση της διοργάνωσης.

Η τηλεόραση είχε ανοίξει για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο που φόρεσε τη φανέλα με τα αστέρια, αλλά κατέληξε σε απόλυτο ενθουσιασμό. Τόσο από το show του Greek Freak, όσο και από την «χαβαλετζίδικη» διάθεση που έβγαζαν όλοι στο παρκέ, ακόμη και ο ρέκορντμαν Άντονι Ντέιβις με τους 52β πόντους. Και ήταν το πρώτο All Star που ασχολήθηκα πιο... σοβαρά, χωρίς να βλέπω σκόρπια highlights και τα πιο εντυπωσιακά καρφώματα και τρίποντα.

Φυσικά όλα είχαν ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα... Από την πρώτη ερώτηση που δειλά γίνεται στους γονείς για το αν «μπορώ να μένω και εγώ ξύπνια για να βλέπω NBA» και ενώ την επόμενη ημέρα το ξυπνητήρι έδειχνε 7 και ήταν ώρα για σχολείο! Από Slam Dunk Contest και τον Ντουάιτ Χάουαρντ ως Superman στη Νέα Ορλεάνη, μέχρι το... κεράκι στο κέικ του Γκριν.