Eurobasket 2025: Με τι θράσος ζητάμε μετάλλιο;

Ξεκινώ με μία εξομολόγηση: δεν αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε ξένη χώρα. Παρ’ όλο που τα πατριωτικά αντανακλαστικά μου παραμένουν σε φάση ύπνωσης και ανθυπολανθάνουν, εδώ στην Κύπρο νιώθω σαν να βρίσκομαι στην Ελλάδα.

Κάτι η γλώσσα και τα χρώματα και τα αρώματα, κάτι η ανυπόφορη ζέστη, κάτι τα βιώματα και οι ιστορικές μνήμες, κάτι η διάχυτη παρακμή, κυκλοφορώ στη Λεμεσό και αισθάνομαι ότι το Eurobasket 2025 διεξάγεται στο δεύτερο σπίτι μας, αυτό που κάποτε έγινε συνώνυμο του ξεριζωμού και της προσφυγιάς.

Το Σάββατο, που η οικοδέσποινα (του Δ’ Ομίλου) θα φιλοξενήσει την Εθνική μας, θα παιχτεί δύο φορές ο ίδιος εθνικός ύμνος ή μια και καλή για όλους. Εμείς εναντίον ημών, και ας μοιάζει η Κύπρος του 2025 συμβιβασμένη με την απώλεια και προσανατολισμένη σε ένα αύριο που συνυπάρχει μόνο συμβολικά με το χθες.

Εδώ, στη Λεμεσό, οι ντόπιοι επιχείρησαν να δημιουργήσουν ένα Ντουμπάι της ανατολικής Μεσογείου, με ουρανοξύστες, γυαλί, τσιμέντο και άφθονο ρούβλι. Οι ίδιες επιγραφές που πρόπερσι (στο πρώτο μου ταξίδι στην Κύπρο) ήταν γραμμένες στα ρωσικά, αντικαταστάθηκαν με καλωσορίσματα σε εβραϊκή γραφή. Εδώ στα πέριξ ζουν περισσότεροι από 70.000 Ισραηλινοί.

Πώς συμβιβάζεται ο πόνος της δικής μας πράσινης γραμμής στη Λευκωσία με την αναλγησία για την πράσινη γραμμή της Γάζα; Αλλά ας το αφήσουμε αυτό, για κάποιο άλλο σημείωμα. Το κατόρθωμα του Λιόλιου, που έκανε αυτή την αγαπησιάρικη Εθνική αντιπαθή σε σημαντική μερίδα της κοινής γνώμης όταν την έστειλε να εναγκαλιστεί με τους Ισραηλινούς εδώ στην ίδια Λεμεσό, θα συνοδεύει σαν μαύρο σύννεφο την τωρινή διοίκηση της ΕΟΚ εφ’ όρου ζωής και θητείας.

Η «επίσημη αγαπημένη» του 45oυ Eurobasket δεν έχει γεννήσει ακόμη έρωτες. Mέχρι φλερτ και πολύ λέω. Στο αυτοσχέδιο μίνι γκάλοπ που επιχείρησα μιλώντας με έμπειρους συναδέλφους σήμερα το πρωί στο αεροδρόμιο, λάμβανα στερεότυπα την ίδια απάντηση: «Δεν μου αρέσει η ομάδα».

Θέλετε και τη δική μου άποψη; Αγωνιστικά, ούτε εμένα μου πολυαρέσει. Έχει κραυγαλέες αδυναμίες στην περιφερειακή γραμμή αλλά και στη θέση «5» (εάν θεωρήσουμε ότι ο Γιάννης είναι «τεσσάρι», που …δεν είναι), της λείπει το βάθος, της λείπει το ατόφιο ταλέντο, της λείπει η φρεσκάδα της νιότης και η σιγουριά της καλής προετοιμασίας.

Περισσότερο ίσως απ’ όλα, της λείπουν τα χιλιόμετρα σε επίπεδο παικτών. Όποτε τα πράγματα στραβώνουν και η σκασίλα της ήττας θεριεύει, καλό είναι να θυμόμαστε ποιοι παίκτες απαρτίζουν αυτή την ομάδα και από ποιους περιμένουμε σώνει και καλά διάκριση. Τον υπερπαίκτη Γιάννη Αντετοκούνμπο πλαισιώνουν οι εξής:

• Ένας γκαρντ μεγάλης κλάσης (Σλούκας), που όμως πλησιάζει τα 36, είναι αβοήθητος, υστερεί σε αθλητικότητα και καλείται να παίξει 30λεπτα ανά διήμερο, όταν στην ομάδα του περιορίζεται στα 21’ και συχνά παίζει το τρίτο ή τέταρτο βιολί.

• Ένας φόργουορντ (Παπανικολάου) πολυσύνθετος μεν, 35άρης δε, μαθημένος σε δεύτερους ρόλους, με καταπονημένο κορμί που έχει να ζήσει καλοκαίρι ξεκούρασης από το 2021.

• Ένας ψηλός (Μήτογλου) που θα πρέπει να συνηθίσει στο «πρέπει» του αναντικατάστατου και να πλησιάσει το άριστα σε επίθεση και άμυνα, προερχόμενος από σεζόν 16 λεπτών μέσης συμμετοχής.

• Δύο σούτινγκ γκαρντ (Ντόρσεϊ, Λαρεντζάκης) που βγήκαν από κόκκινη ναφθαλίνη, αφού σχεδόν όλα τα κρίσιμα ματς της ομάδας τους τον περυσινό χειμώνα τα παρακολούθησαν άπραγοι, ντυμένοι με πολιτικά ή από την άκρη του πάγκου.

• Ένας σπεσιαλίστας της άμυνας (Καλαϊτζάκης) που δεν απειλεί το καλάθι αν και περιφερειακός και που το χειμώνα κάνει καριέρα καμικάζι με σκόρπια πεντάλεπτα εδώ κι εκεί.

• Ένας σουτέρ ατρόμητος αλλά μικροκαμωμένος (Τολιόπουλος), που πρωτοπέρασε το κατώφλι της Εθνικής Ανδρών στα 27 του και που ουσιαστικά δεν έχει αγωνιστεί ποτέ στην Euroleague.

• Ένας πλέι μέικερ παλαιάς τεχνολογίας (Κατσίβελης), που παίρνει το βάπτισμα του πυρός στα 34 του, διότι ουδέποτε κρίθηκε ικανός να προσπεράσει ακόμα και μεγέθη τύπου Λούντζη, Μωραΐτη, Μάντζαρη κ.α.

• Ένας φόργουορντ ψυχωμένος και πασπαρτού (Θ. Αντετοκούνμπο) που ουδέποτε έμαθε μεγάλο μπάσκετ και που προέρχεται από απουσία 15 μηνών λόγω σοβαρότατου τραυματισμού.

• Ένας σέντερ (Κ. Αντετοκούνμπο) που ουσιαστικά δεν έπαιξε καθόλου την περυσινή σεζόν και που δεν έχει κατορθώσει να στεριώσει πουθενά, παρ’ όλο που πλησιάζει πια τα 30.

• Και ένα παλικαράκι (Σαμοντούροφ) που μπορεί να ξεχειλίζει από ταλέντο, αλλά ακόμα τώρα βγαίνει από το αυγό και δεν έχει αναλάβει ποτέ του ρόλο, παρά μόνο στις μικρές Εθνικές.

Με τι θράσος ζητάμε μετάλλιο από αυτή την ομάδα και με τι μούτρα θα ζητήσουμε εξηγήσεις μεθαύριο που θα ηττηθεί σε κάποιον προημιτελικό; Πώς απαιτούμε νίκη επί της Γαλλίας, που έχει ίσαμε 15 παίκτες στο ΝΒΑ ή επί της Σερβίας, που ο 12ος παίκτης της θα έπαιζε 30 λεπτά στη δική μας ομάδα;

Τι δουλειά έχουμε στην ίδια παράγραφο με τους Γερμανούς, που κατεβάζουν την ίδια ομαδάρα τέσσερα χρόνια σερί; Πού το βρήκαμε εμείς το ανάστημα, αποδεκατισμένοι μάλιστα και με χίλια δυό προβλήματα, για να εποφθαλμιούμε ντε και καλά το βάθρο;

Πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε …αποτυχία την περυσινή πορεία, αντί να αποθεώνουμε την ομαδάρα που με διαδοχικές υπερβάσεις έφτασε μισό βήμα πριν από τα ημιτελικά των Ολυμπιακών Αγώνων;

Από πού κι ως πού ήταν νίλα η ήττα από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια Κόσμου (και γηπεδούχο στο συγκεκριμένο παιχνίδι) Γερμανία, στον προημιτελικό του Eurobasket 2022 στο Βερολίνο;

Πώς είναι δυνατόν να στήσαμε ικριώματα μετά το Μουντομπάσκετ της Μανίλα για την Εθνική των Μποχωρίδη, Λούντζη, Γουόκαπ, Μωραΐτη, Λαρεντζάκη, Ρογκαβόπουλου, Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Παπαγιάννη, Θ. Αντετοκούνμπο, Χατζηδάκη; Ναι, αυτή ήταν η 11άδα που αγωνίστηκε στη Μανίλα, μετά και τον τραυματισμό του Μήτογλου.

Σταθείτε, έχω και καλύτερο. Στο Προολυμπιακό του 2021 στον Καναδά έπαιξαν οι Κατσίβελης, Καλάθης, Σλούκας, Γιαννόπουλος, Λαρεντζάκης, Κασελάκης, Ρογκαβόπουλος, Χρυσικόπουλος, Καββαδάς, Μήτογλου, Παπαγιάννης, Κ. Αντετοκούνμπο. Και, αν θυμάστε, παραλίγο να προκριθούν.

Προσωπικά λατρεύω διαχρονικά όλα τα παιδιά που αφιερώνουν τα καλοκαίρια τους αμισθί στην Εθνική ομάδα, γνωρίζοντας ότι από αυτή την ιστορία έχουν περισσότερα να χάσουν παρά να κερδίσουν. Δεν ανέχομαι να τους κακολογούν και επαναστατώ όποτε αμφισβητείται η αξία και η αφοσίωσή τους.

Το παίρνω πίσω αυτό που έγραψα στο ξεκίνημα. Ναι, τελικά μου αρέσει η φετινή ομάδα. Μου αρέσει επειδή αποτελείται από παίκτες που θα δώσουν την ψυχή τους, που γουστάρουν εθνόσημο, που ως συνήθως θα ξεπεράσουν τον εαυτό τους, που θα φτιάξουν ένα σύνολο ανώτερο από το άθροισμα των μερών.

Εάν νικήσουν την Ιταλία, στη μεθαυριανή πρεμιέρα στη Λεμεσό, θα αποκτήσουν σοβαρές πιθανότητες για τετράδα, αφού η πρωτιά του Ομίλου μας θα κρατήσει τον κάτοχό της (εκτός απροόπτου) μακριά από Σερβία, Γερμανία, Γαλλία.

Όχι ότι είμαστε απαραίτητα καλύτεροι από τους Τούρκους ή από τους Λιθουανούς ή από τους Λετονούς ή από τους Φινλανδούς, αλλά σε τέτοια τουρνουά η δυναμική είναι σημαντικότερο μέγεθος από τη δυναμικότητα. Ποιος θυμάται ότι στα ημιτελικά της προηγούμενης διοργάνωσης έφτασε η …Πολωνία;

Και δεν θυμάμαι δα να ήταν καλύτεροι οι παίκτες που πλαισίωναν τον Ντιρκ Νοβίτσκι στις πορείες της Εθνικής Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας των 00’s από αυτούς που στέκονται δίπλα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο στην αφετηρία του φετινού Eurobasket.

Σας αφήνω τώρα, για να ψάξω τρόπους να φέρω στην Ελλάδα με μπιτόνια βενζίνη των 1,358 ευρώ το λίτρο. Βενζίνη που, αν δεν απατώμαι, είναι στην Κύπρο εισαγόμενη. Μαντέψτε από ποια χώρα.

Το Pamestoixima.gr στην καρδιά του Eurobasket 2025

Η μεγάλη γιορτή του ευρωπαϊκού μπάσκετ είναι εδώ! Ζεις κι εσύ τον παλμό του Eurobasket 2025 μαζί με το Pamestoixima.gr, εκεί που θα βρεις εκατοντάδες επιλογές για στοίχημα στο Eurobasket τόσο πριν, όσο και κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Στο Pamestoixima.gr είναι εξασφαλισμένη μια μοναδική στοιχηματική εμπειρία με μακροχρόνια & ειδικά στοιχήματα Eurobasket και μοναδικές προσφορές* για όλους!