Καρντένας στο Gazzetta: «Κατέβηκα από το πούλμαν της Εθνικής Ισπανίας και όλοι σώπασαν!»

Ο Άλβαρο Καρντένας έχει φιλοδοξίες, του αρέσει να μιλά γι’ αυτές και παράλληλα αναγνωρίζει ότι το μυστικό της επιτυχίας είναι η συνέπεια. Το Περιστέρι μετρά επτά συνεχόμενες νίκες στη Stoiximan GBL, και ο Ισπανός γκαρντ, που αγωνίζεται στην ομάδα των Δυτικών Προαστίων ως δανεικός από τη Βαλένθια, απολαμβάνει ξανά το παιχνίδι, χωρίς να ξεχνά την εποχή που λίγοι γνώριζαν το όνομά του και οι ευκαιρίες ήταν περιορισμένες.

Ο 23χρονος πλέι μέικερ μίλησε στο Gazzetta για τα χρόνια που μεγάλωνε κουβαλώντας την ταμπέλα ότι παίζει με... μέσο, θυμήθηκε τη στιγμή που κατέβηκε από το πούλμαν της Εθνικής Ισπανίας και επικράτησε σιωπή, αναφέρθηκε στο μέλλον του και ξεκαθάρισε ότι θα είναι πάντα ευγνώμων στο Περιστέρι και στον Βασίλη Ξανθόπουλο.

Διάβασα την πρόσφατη συνέντευξή σου στην El Mundo, με τίτλο «Álvaro Cárdenas, ο πλέι μέικερ που δεν γνώριζε κανείς». Θα ήθελα λοιπόν να σε ρωτήσω: ποιος είναι πραγματικά ο Άλβαρο Καρντένας;

«Λοιπόν, ο Άλβαρο Καρντένας είναι ένα απλό παιδί από τη Γρανάδα. Είναι αλήθεια ότι η πορεία μου ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη των περισσότερων παικτών, γιατί ουσιαστικά δεν πέρασα από ακαδημίες, ούτε καν από τη Γρανάδα. Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ όταν ήμουν 12 ετών και στη συνέχεια πήγα στην ομάδα της La Zubia. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως είμαι ένα παιδί που είχε ένα όνειρο από μικρός, που έχει κάνει πολλές θυσίες και έχει δουλέψει σκληρά για να φτάσει εδώ που βρίσκεται σήμερα».

Στην Ισπανία, ουσιαστικά, κανείς δεν σου έδωσε ευκαιρίες και δεν υπήρξες ποτέ μέλος των μικρών εθνικών ομάδων. Πώς είναι να εξελίσσεσαι ως παίκτης με αυτή τη διαρκή αίσθηση ότι πρέπει να αποδεικνύεις περισσότερα από τους άλλους;

«Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα συναίσθημα κάπως απογοητευτικό. Στις μικρές εθνικές ομάδες, συνήθως δίνεται προτεραιότητα στα σωματικά προσόντα, γιατί αυτά είναι που μπορούν να φέρουν άμεσα αποτελέσματα και τίτλους. Έτσι, πολλές φορές ταλέντα περνούν απαρατήρητα. Πιστεύω ότι πάντα είχα ένα ιδιαίτερο ταλέντο για το μπάσκετ, αλλά από πολύ μικρός έπρεπε να βρω τον δικό μου δρόμο. Όπως σου είπα, έπαιξα στην ομάδα της La Zubia, όπου ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος, και εκεί μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες να εξελιχθώ. Παράλληλα, συνδύαζα την ομάδα Νέων U18 με τη συμμετοχή μου στη Liga EBA, την τέταρτη κατηγορία της Ισπανίας. Αυτή η εμπειρία ήταν πολύ σημαντική για μένα, γιατί από τη μία βγήκα μπροστά με την ομάδα μου, με τη δυνατότητα να κάνω λάθη και να μαθαίνω μέσα από αυτά, και από την άλλη προπονούμουν και αγωνιζόμουν με πιο έμπειρους και σωματικά δυνατούς παίκτες, που με βοήθησαν να βελτιωθώ. Τελικά, όλη αυτή η κατάσταση με ώθησε να δουλέψω ακόμα πιο σκληρά, να προσπαθώ να μη δουλεύει κανείς περισσότερο από εμένα και να κάνω όλες τις απαραίτητες θυσίες για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα».

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα ήθελες να καταλάβει ο κόσμος για σένα; Ως παίκτη… Ως άνθρωπο;

«Ως άνθρωπος, θα έλεγα πως είμαι ένα χαρούμενο παιδί, που αγαπά να βρίσκεται κοντά στην οικογένεια και στους φίλους του. Το γεγονός ότι βρίσκομαι τόσα χρόνια μακριά από το σπίτι, είμαι ήδη στον έκτο χρόνο, δεν ήταν εύκολο. Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι να βρίσκομαι στη Γρανάδα, στο σπίτι μου, με τους δικούς μου ανθρώπους. Ως παίκτης, θεωρώ ότι είμαι το παράδειγμα κάποιου που ίσως δεν είχε το μεγαλύτερο ταλέντο ή τα πιο εντυπωσιακά σωματικά προσόντα, αλλά έκανε τα πάντα για να φτάσει στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, και συνεχίζει να το κάνει μέχρι σήμερα. Όπως είπα, η προσπάθεια, η σκληρή δουλειά και οι θυσίες είναι οι λέξεις που με χαρακτηρίζουν περισσότερο».

Όταν ξεκινούσες, ελάχιστοι γνώριζαν το όνομά σου και οι ευκαιρίες ήταν περιορισμένες. Πώς έχει επηρεάσει αυτό τον τρόπο που βλέπεις το παιχνίδι αλλά και τον εαυτό σου;

«Ναι, πιστεύω ότι όλο αυτό διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά μου. Στην ουσία, σε αναγκάζει να δίνεις πάντα κάτι παραπάνω από τον εαυτό σου, να ξεπερνάς τα όριά σου και να δουλεύεις σκληρά, ακόμη κι όταν τα αποτελέσματα δεν φαίνονται άμεσα. Αυτό δεν επηρέασε μόνο τον τρόπο που βλέπω το μπάσκετ, αλλά και συνολικά τη στάση μου στη ζωή. Έχω πάντα τη νοοτροπία να βελτιώνομαι συνεχώς, να προσπαθώ να γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, ως μέλος της οικογένειας, σε μια σχέση, ως φίλος. Πιστεύω ότι αυτή η προσέγγιση με έχει βοηθήσει πολύ να εξελιχθώ ως άνθρωπος».

Πώς ένιωσες την πρώτη φορά που σε αναγνώρισαν σε ένα μεγάλο παιχνίδι; Ίσως απέναντι στη Γερμανία…

«Ναι, πιθανότατα. Θυμάμαι ότι όταν έπαιξα απέναντι στη Γερμανία, είχα μόλις φτάσει στο Περιστέρι. Τότε τραυματίστηκαν κάποιοι παίκτες της εθνικής και με κάλεσαν την ίδια κιόλας νύχτα, γύρω στη μία τα ξημερώματα. Έφυγα για την Ισπανία την επόμενη μέρα…»

Θυμάσαι εκείνες τις στιγμές;

«Ναι, τις θυμάμαι τέλεια»

Θέλω λεπτομέρειες!

«Ήμουν στο Περιστέρι και θυμάμαι καθαρά ότι έβλεπα το παιχνίδι με τη Γαλλία, όταν ο Σεν-Σιπερί γύρισε τον αστράγαλό του και ο Αμπάλδε είχε επίσης κάποια προβλήματα τραυματισμού. Ένας φίλος μου, που έβλεπε κι εκείνος το ματς, μου έστειλε μήνυμα και μου είπε: "Φαντάζεσαι να σε καλέσουν να βοηθήσεις και να πας στο EuroBasket;". Του απάντησα "δεν νομίζω, αποκλείεται, η ομάδα είναι ήδη καιρό μαζί". Παρόλα αυτά, έμεινα ξύπνιος για λίγο ακόμη, για κάθε ενδεχόμενο. Τελικά, δέχθηκα μια κλήση από τον Κάρλος Χιμένεθ, που δουλεύει με την εθνική Ισπανίας, και μου είπε ότι ο Σέρτζιο Σκαριόλο θέλει να πάω για να βοηθήσω! Του είπα φυσικά πως είμαι διαθέσιμος όποτε με χρειαστούν. Ζήτησαν άδεια από το Περιστέρι και, προφανώς, μου την έδωσαν, οπότε ταξίδεψα αμέσως. Θυμάμαι επίσης μια άλλη στιγμή: στην αρχή δεν ήξερα αν θα παίξω στο παιχνίδι με τη Γερμανία, αλλά την προηγούμενη μέρα μου είπαν ότι είμαι στην αποστολή, μαζί με τον Λούκας Λανγκαρίτα, έναν ακόμη νεαρό παίκτη. Θυμάμαι πως ήμουν ο πρώτος που μπήκε στο πούλμαν. Ο κόσμος περίμενε έξω από το γήπεδο στη Μαδρίτη, φωνάζοντας για τους μεγάλους παίκτες. Κατέβηκα πρώτος από τα σκαλιά του πούλμαν… και ξαφνικά επικράτησε απόλυτη σιωπή».

Απορούσαν ποιος είναι;

«Κανείς δεν φώναζε το όνομά μου! Μπήκα μέσα, βγήκε ο επόμενος παίκτης και όλος ο κόσμος άρχισε να φωνάζει! Ήταν κάπως αστείο. Παρ’ όλα αυτά, έπαιξα στο παιχνίδι και, όταν τελείωσε, ο κόσμος άρχισε σιγά-σιγά να με φωνάζει: "Καρντένας, μια υπογραφή, μια φωτογραφία…". Νομίζω πως από εκείνο το ματς άρχισαν να με γνωρίζουν και για μένα ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή. Επιπλέον, η οικογένειά μου βρισκόταν στη Μαδρίτη και παρακολούθησε τον αγώνα στο WiZink Center. Ειλικρινά, ήταν μία από τις καλύτερες μέρες της ζωής μου».

Ποιο ήταν το πιο απρόσμενο ή και πιο αστείο σχόλιο που άκουσες για την καριέρα σου, όταν ακόμη δεν σε γνώριζε ο κόσμος;

«Υπάρχει ένα σχόλιο που άκουγα ξανά και ξανά και, ειλικρινά, με ενοχλούσε πολύ. Ο πατέρας μου ήταν πρόεδρος σε έναν σύλλογο μπάσκετ και έχει υπάρξει και προπονητής στη Γρανάδα. Αυτό, βέβαια, με βοήθησε πολύ ως παίκτη, γιατί μου έμαθε πολλά και έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα. Ωστόσο, υπήρχε κόσμος που έλεγε ότι έπαιζα στη Liga EBA επειδή ήμουν ευνοημένος, ότι δεν ήμουν σε καλό επίπεδο και πως αγωνιζόμουν μόνο επειδή ο πατέρας μου ήταν προπονητής. Έχω ακούσει ακόμη και ότι πήρα υποτροφία για να πάω στις ΗΠΑ λόγω του πατέρα μου, ενώ δεν είχε καμία σχέση με αυτό. Αυτή η αίσθηση ότι κάποιοι δεν πίστευαν πως ήμουν αρκετά καλός και ότι τα απέδιναν όλα σε "γνωριμίες" με ενοχλούσε πολύ. Νομίζω, όμως, ότι πλέον αυτά έχουν σταματήσει, ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω».

Η εθνική Ισπανίας ήταν και είναι γεμάτη από ταλαντούχους πλέι μέικερ. Μεγαλώνοντας, ποιους θαύμαζες; Ποια ήταν τα πρότυπά σου;

«Είχα πολλούς. Οι γενιές της Ισπανίας που έζησα ως παιδί ήταν από τις καλύτερες, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο. Ανταγωνιζόμασταν τις ΗΠΑ σε Ολυμπιακούς Αγώνες, θυμάμαι χαρακτηριστικά τα παιχνίδια του 2008 και του 2012. Ο παίκτης που με επηρέασε περισσότερο ήταν ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ, γιατί λάτρευα τον τρόπο που έπαιζε, είχε ένα έμφυτο ταλέντο για το μπάσκετ. Φυσικά, δεν ήταν ο μόνος. Παρακολουθούσα πολύ τον Ρίκι Ρούμπιο και τον Χοσέ Καλδερόν, πλέι μέικερ που πάντα θαύμαζα. Επίσης, ο Σέρχιο Γιουλ με εντυπωσίαζε για το πάθος του για το παιχνίδι. Νομίζω ότι μοιάζω λίγο σε αυτό, παίζω με πολλή ενέργεια. Αυτοί είναι οι παίκτες που με επηρέασαν περισσότερο».

Ποιο πρόσωπο, συμπαίκτης, αντίπαλος ή προπονητής, άλλαξε πραγματικά τον τρόπο που αντιμετωπίζεις το μπάσκετ;

«Χωρίς αμφιβολία, αυτός ο άνθρωπος ήταν ο Γκίλμπερτ Άμπραχαμ. Τον είχα προπονητή στην Τσεχία και σήμερα είναι υπεύθυνος για το Player Development στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Μετά τον πατέρα μου, ήταν ίσως η πιο σημαντική μορφή στην πορεία μου στο μπάσκετ. Για μένα υπήρξε κάτι σαν δεύτερος πατέρας, ένας πραγματικός μέντορας. Έχουμε εξαιρετική σχέση. Εκείνος ήταν που με ώθησε να αλλάξω νοοτροπία. Μου έλεγε πάντα "Dream big", να ονειρεύομαι μεγάλα πράγματα. Να μη συμβιβάζομαι με κάτι μικρό, αλλά να πιστεύω ότι μπορώ να γίνω βασικός πλέι μέικερ της εθνικής Ισπανίας ή να παίξω μια μέρα στο NBA. "Γιατί όχι; Ποιος σου λέει ότι δεν μπορείς;" μου έλεγε. Μεγαλώνοντας, όταν ακούς γύρω σου φωνές που σου λένε ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις, είναι εύκολο να το πιστέψεις. Οπότε το να έχω έναν άνθρωπο που με ενθάρρυνε να ονειρεύομαι χωρίς όρια ήταν καθοριστικό για μένα».

Πες μας μια ιστορία για τον Άλβαρο Καρντένας που δεν γνωρίζουμε ακόμα.

«Δεν ξέρω αν την έχω ξαναπεί, αλλά ο αδελφός μου έχει παίξει κι αυτός πολύ μεγάλο ρόλο στο ποιος είμαι σήμερα. Στην οικογένειά μας είμαστε όλοι πολύ ανταγωνιστικοί. Θυμάμαι ότι είχαμε ένα γηπεδάκι στο σπίτι, μια μπασκέτα, και παίζαμε σχεδόν κάθε μέρα ένας εναντίον ενός. Τις περισσότερες φορές κατέληγε σε καβγά και έπρεπε να κατέβει ο πατέρας μου να μας σταματήσει! Υπάρχει όμως μια πολύ αστεία ιστορία. Ο αδελφός μου συνήθως με κέρδιζε, ήταν πιο δυνατός σωματικά και πολύ καλός παίκτης. Όταν όμως γύρισα από την Τσεχία, ενώ εκείνος είχε ήδη αρχίσει να σταματάει το μπάσκετ, παίξαμε πέντε παιχνίδια στους 21 πόντους. Παίζαμε για σχεδόν τρεις ώρες και τον κέρδισα 5-0. Για να καταλάβεις πόσο ανταγωνιστικοί είμαστε: ήταν Χριστούγεννα, είχε γύρω στους τρεις βαθμούς, νύχτα, και από τα νεύρα του που έχασε, πήγε και βούτηξε στην πισίνα με τα ρούχα! Ήταν περίπου εννιά το βράδυ και έκανε παγωνιά. Αντί να ξεσπάσει αλλιώς, προτίμησε να πέσει στο νερό. Νομίζω ότι αυτή η ιστορία δείχνει πολύ καλά το πνεύμα ανταγωνισμού που έχουμε στην οικογένειά μου. Η μητέρα μου είναι έτσι, το ίδιο και ο πατέρας μου. Είναι αστείο, αλλά και πολύ χαρακτηριστικό».

Σε ποιον τομέα δουλεύεις περισσότερο αυτή τη στιγμή για να φτάσεις στο υψηλότερο επίπεδο; EuroCup, EuroLeague…

«Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο λάθος είναι να νιώσεις ότι έχεις φτάσει στο ταβάνι σου ή ότι δεν μπορείς να βελτιωθείς άλλο. Προσπαθώ συνεχώς να εξελίσσομαι. Αμυντικά, θεωρώ ότι έχω κάνει μεγάλο βήμα φέτος και πλησιάζω το επίπεδο που απαιτεί η EuroLeague. Στην επίθεση, πιστεύω ότι μπορώ να βελτιώσω την απόφασή μου στο παιχνίδι. Είχα κάποιες λάθος επιλογές και περιττά λάθη που μπορούν να αποφευχθούν, άλλο να ρισκάρεις δημιουργικά και άλλο να κάνεις εύκολα λάθη. Το σουτ μου το βελτιώνω αρκετά και έχω καλά ποσοστά, αλλά το ζητούμενο είναι η σταθερότητα, αυτό μπορεί να καθορίσει την καριέρα μου. Και φυσικά, απέναντι σε ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, που έχουν τεράστια σωματική δύναμη, θέλω να μπορώ να ανταποκρίνομαι, να δημιουργώ στο ένας εναντίον ενός και να βοηθάω τους συμπαίκτες μου. Αυτά είναι τα επόμενα βήματα για μένα.»

Έχει μέλλον η Ισπανία των Καρντένας, Σεν-Σιπερί και Ντε Λαρέα;

«Φυσικά και έχει. Στην Ισπανία υπάρχουν ακόμη πάρα πολλοί σπουδαίοι παίκτες, όπως ο Χουάντσο Ερνανγκόμεθ, ο Γουίλι και ο Σάντι Αλντάμα…».

Ξέρεις ότι πολλοί λένε πως μετά τη γενιά του ’80, του Πάου, του Φελίπε Ρέγιες, του Χουάν Κάρλος Ναβάρο, είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει κάτι ανάλογο. Φαντάζομαι όμως ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

«Ναι, είναι αλήθεια ότι το να συγκριθείς με εκείνη τη γενιά είναι σχεδόν αδύνατο. Ήταν μια "οικογένεια" παικτών, μια σπουδαία φουρνιά με απίστευτη ποιότητα. Παρ’ όλα αυτά, στην Ισπανία συνεχίζουν να αναδεικνύονται πολλοί ταλαντούχοι παίκτες. Το βλέπουμε ήδη, όπως είπες, με τον Ντε Λαρέα, τον Σεν-Σιπερί, τον Αλντάμα που είναι ακόμη πολύ νέος, τον Ούγκο Γκονζάλεθ που παίζει στο NBA. Νομίζω ότι έρχεται μια γενιά που μπορεί να δώσει ξανά ενθουσιασμό στον κόσμο. Πολλά παιδιά πηγαίνουν πλέον στις ΗΠΑ και, παρότι δεν αγωνίζονται στην Ισπανία, αυτό τους δίνει την ευκαιρία να εξελιχθούν, να πάρουν λεπτά συμμετοχής, κάτι που ίσως δεν θα είχαν στην ACB. Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να αποδειχθεί πολύ θετικό. Προσωπικά, ανυπομονώ να δω τι θα φέρουν τα επόμενα χρόνια».

Προσωπικά, Άλβαρο, τι σημαίνει για σένα το Περιστέρι; Μια μεγάλη ευκαιρία για χρόνο συμμετοχής και εμπιστοσύνη ή ο χώρος για να δείξεις στη Βαλένθια και στο ισπανικό μπάσκετ τι πραγματικά μπορείς να κάνεις;

«Νομίζω πως είναι ένας συνδυασμός και των δύο. Πάνω απ’ όλα, όμως, θα είμαι πάντα ευγνώμων στο Περιστέρι, στον προπονητή, στη διοίκηση, σε όλους, που μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία. Ήταν μια ριψοκίνδυνη απόφαση: ένας rookie προπονητής να εμπιστευτεί έναν rookie πλέι μέικερ που ερχόταν από τις ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι μας βγήκε και ότι η σεζόν εξελίσσεται πολύ θετικά. Όταν υπέγραψα στη Βαλένθια και αποφασίσαμε να πάω δανεικός, ψάχναμε ένα περιβάλλον όπου θα μπορούσα να πάρω εμπειρίες, να έχω χρόνο συμμετοχής, να προσαρμοστώ στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και να έχω έναν προπονητή που με εμπιστεύεται. Νομίζω ότι το πετύχαμε απόλυτα. Αγωνίζομαι σε ένα από τα τρία κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης, έπαιξα και στο FIBA Europe Cup και γενικά είναι μια απίστευτη εμπειρία. Νιώθω πολύ την υποστήριξη του κόσμου στο Περιστέρι, έχω προσαρμοστεί στην πόλη και αισθάνομαι πραγματικά ευπρόσδεκτος. Είμαι πολύ χαρούμενος εδώ».

Όταν ήρθες στην Ελλάδα ως δανεικός, πίστευες ότι αυτή η σεζόν μπορούσε να αλλάξει την καριέρα σου;

«Πιστεύω ότι κάθε σεζόν μπορεί να αλλάξει την καριέρα σου, όχι μόνο αυτή. Ωστόσο, αυτή ήταν ιδιαίτερα σημαντική, γιατί είναι η πρώτη μου χρονιά στην Ευρώπη και μπορεί να καθορίσει την πορεία μου στο μέλλον. Μέχρι στιγμής, τα πράγματα εξελίσσονται όπως τα περιμέναμε. Φυσικά, μπορώ να παίξω ακόμη καλύτερα και είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσω να βελτιώνομαι όσο προχωρά η χρονιά. Η απόφαση να έρθω στο Περιστέρι με έχει βοηθήσει πολύ, και ελπίζω να βοηθάω κι εγώ την ομάδα».

Εδώ ξαναβρίσκεις τη χαρά για το μπάσκετ;

«Απολύτως. Δεν ξέρω αν το έχεις δει σε άλλες συνεντεύξεις, αλλά στα τέσσερα χρόνια που πέρασα στις ΗΠΑ, ειδικά στα τρία πρώτα, κάπως έχασα… όχι την αγάπη για το μπάσκετ, γιατί πάντα το αγαπούσα και δούλευα σκληρά, αλλά εκείνη τη χαρά, το χαμόγελο μέσα στο παιχνίδι».

Τώρα έχεις ξανά αυτοπεποίθηση…

«Ακριβώς. Σε έναν βαθμό, λόγω των συνθηκών που πέρασα τότε. Τώρα, όμως, νιώθω πραγματικά χαρούμενος. Απολαμβάνω το μπάσκετ, χαμογελάω στο γήπεδο και αυτό, στο τέλος της ημέρας, είναι το πιο σημαντικό».

Στην αρχή της σεζόν, ένιωθες ότι έπρεπε να αποδείξεις πράγματα σε όλους; Έχει φύγει αυτό το βάρος τώρα;

«Κοίτα… θα ήταν ψέμα αν έλεγα ότι δεν σκέφτεσαι ποτέ ότι πρέπει να αποδείξεις κάτι στον κόσμο. Αλλά εγώ προσπαθώ να αποδεικνύω κυρίως στον εαυτό μου ότι είμαι ο παίκτης που πιστεύω ότι μπορώ να γίνω. Στο τέλος, όπως σου έλεγα, υπάρχει τόσος κόπος πίσω από όλα αυτά, η προετοιμασία του καλοκαιριού και όλα τα χρόνια δουλειάς. Ναι, μερικές φορές νιώθω λίγη πίεση, αλλά όταν σκέφτομαι κάτι σαν "πρέπει να τα πάω καλά για να επιστρέψω στη Βαλένθια του χρόνου", τα πράγματα συνήθως δεν πηγαίνουν καλά. Οπότε προσπαθώ να μένω στο παρόν, να κάνω ό,τι μπορώ για να βοηθήσω την ομάδα. Αν μια μέρα δεν βάλω πόντους, δεν πειράζει, όσο η ομάδα βγαίνει νικήτρια, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Νομίζω ότι αυτή η νοοτροπία, να μην σκέφτομαι τόσο τις στατιστικές ή ότι "πρέπει να κάνω αυτό και εκείνο", με βοηθάει πολύ να παίζω καλύτερα».

Και μια ερώτηση για τον προπονητή: Πόσο σε έχει επηρεάσει η φιλοσοφία του Βασίλη Ξανθόπουλου και ποιο είναι το πιο σημαντικό που έχεις μάθει από αυτόν;

«Όπως ξέρετε, ο κόουτς υπήρξε ένας από τους καλύτερους πλέι μέικερ στην ιστορία της ελληνικής λίγκας, νομίζω ότι βρίσκεται στο top 3 σε ασίστ όλων των εποχών. Νομίζω ότι βλέπουμε το μπάσκετ με πολύ παρόμοιο τρόπο: είμαστε παίκτες που μας αρέσει να μοιράζουμε τη μπάλα, να εμπλέκουμε τους συμπαίκτες μας. Επιπλέον, ήταν ηγέτης στο παρκέ, όπως μου έχουν πει οι συμπαίκτες μου, π.χ. Σι Τζέι Χάρις που έπαιζε μαζί του πέρσι. Ένας παίκτης που δουλεύει ασταμάτητα, τόσο στο γυμναστήριο όσο και στο παρκέ. Και εγώ θέλω να γίνω αυτός ο τύπος παίκτη. Κάτι που θαυμάζω ιδιαίτερα είναι ότι, στα 41 του, εξακολουθεί να δουλεύει πιο σκληρά από όλους, στο γυμναστήριο και στο παρκέ. Αυτό για μένα είναι απίστευτο και νομίζω ότι είναι ο λόγος που υπήρξε τόσο καλός παίκτης. Όλα αυτά τα στοιχεία προσπαθώ να τα αντιγράψω. Όπως σου είπα, βλέπουμε το μπάσκετ με παρόμοιο τρόπο, και γι’ αυτό η σχέση μας είναι πολύ πιο εύκολη».

Και μήπως θέλεις να παίζεις μέχρι τα 40 σου;

«Δεν ξέρω αν αυτό θα είναι δυνατό, αλλά αγαπώ το μπάσκετ. Αν με σεβαστούν οι τραυματισμοί, ελπίζω ναι»!

Τέλος, Άλβαρο, αν έπρεπε να περιγράψεις την εμπειρία σου στο Περιστέρι με μία μόνο φράση, ποια θα ήταν;

«Δεν ξέρω αν μπορώ να τη συνοψίσω σε μία φράση, αλλά ίσως αυτό που με χαρακτηρίζει λίγο είναι αυτό που σου είπα προηγουμένως: να ονειρεύεσαι μεγάλα πράγματα και μετά να βάζεις όλη τη δουλειά και τις θυσίες για να τα καταφέρεις».