Ντανίλο Άντζουσιτς: Ο άνθρωπος που λάτρεψε να διαψεύδει τις επικριτές του

• «Ένιωθα σαν το τρενάκι του λούνα παρκ»
• Τα καλύτερά του χρόνια…
• Τα «καψόνια» του Ντούντα και ο θρύλος Ομπράντοβιτς

Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι το εισαγωγικό σημείωμα είναι αντιφατικό υπό την έννοια πως ο Ντανίλο Άντζουσιτς ήταν μέλος μιας ομάδας «μισθοφόρων», καθ’ ότι έτσι χαρακτηρίζεται η Dubai BC στην μπασκετική πιάτσα, δεν παύει όμως να είναι και ο μοναδικός που πήρε το καπελάκι του κι έφυγε όταν διαπίστωσε ότι ο φετινός αγωνιστικός ρόλος του (θα) απείχε παρασάγκας από αυτόν που ο ίδιος είχε προσδιορίσει. Στην πραγματικότητα, δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Είναι επίσης αλήθεια ότι αντιστοίχως έπραξε σε μια εποχή κατά την οποία είχε (και την) ευθύνη συντήρησης της οικογένειας κι ενώ ο τραπεζικός λογαριασμός του ήταν απελπιστικά αδειανός. Σε μια εποχή επίσης όπου το όνειρο είχε αποκτήσει σάρκα και οστά αλλά η αγωνιστική φιλοδοξία δεν συμβάδιζε με αυτό. Ναι, ήταν η περίοδος της μεταγραφής του από τη Χέμοφαρμ στην Παρτίζαν την οποία παρακολουθεί από ηλικία 11 ετών. Τετραετές κλειστό συμβόλαιο είχε στην ομάδα του Βελιγραδίου, αλλά το πέταξε στα νερά του (ποταμού) Σάβου γιατί πολύ απλά δεν περνούσε καλά.

Στη δική του εξομολόγηση είχε πει ότι… «πλην εξαιρέσεων δεν ένιωσα την ώθηση από τους προπονητές, παρά μόνο από την οικογένειά μου. Κι έτσι, εγώ έφτιαχνα τον δρόμο μου. Ακόμη κι όταν λέγανε ότι είμαι παίκτης χαμηλού επιπέδου ή θα μείνω αιώνιο ταλέντο». Αυτός ο προσδιορισμός «τοιχοκολλήθηκε» όταν κατέκτησε το ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U16 με την εθνική Σερβίας κι ενώ δέκα ημέρες νωρίτερα είχε αποφασίσει να σταματήσει το μπάσκετ. Η ακύρωση της συγκεκριμένης απόφασης οφειλόταν στην παγωμένη σκέψη του πατέρα του. Ήταν στο ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μετς (σ. σ. Γαλλία) και καθώς στα δύο πρώτα παιχνίδια είχε από ελάχιστο έως μηδαμινό χρόνο συμμετοχής… «πήρα τον πατέρα μου τηλέφωνο και του ανακοίνωσα ότι θα φύγω από την ομάδα και θα σταματήσω το μπάσκετ. Προσπάθησε να με ηρεμήσει γιατί αντιλήφθηκε ότι είχα λειτουργήσει κάπως εγωιστικά. Στο επόμενο παιχνίδι έκανα καταπληκτική εμφάνιση απέναντι στη Γερμανία και στο τέλος κατακτήσαμε το τρόπαιο ενώ ψηφίστηκα στους καλύτερους παίκτες της διοργάνωσης», ομολόγησε ο ίδιος.

Επιστρέφοντας στις σχέσεις του με τους προπονητές, κατά την εκτίμησή του, δεν ήταν πολλοί αυτοί που πίστεψαν στο ταλέντο του. Το έκανε ο Βλάντο Γιοβάνοβιτς ο οποίος τον πήγε στην Παρτίζαν το 2011 σε μια μετακίνηση η οποία είχε σηκώσει μπόλικη σκόνη. «Την προηγούμενη χρονιά, ως παίκτης της Χέμοφαρμ, είχαμε αντιμετωπίσει την Παρτίζαν και είχε γίνει μια μεγάλη φασαρία. Τότε ήμουν 19 ετών, το αίμα μου έβραζε, και είχα ‘βουτήξει’ στη φασαρία. Ήμουν ο πρωταγωνιστής σε όλα τα πλάνα που έδειξε η τηλεόραση. Την επόμενη μέρα έλαβα ένα σωρό μηνύματα, όχι τόσο ευγενικά, καθώς είχα μεγαλώσει στο Βελιγράδι». Αυτό το περιστατικό διαγράφηκε ολοκληρωτικά όταν έκλεισε η μεταγραφή του στην Παρτίζαν.

Η πρώτη θητεία του στην ομάδα του Βελιγραδίου είχε περιορισμένη διάρκεια γιατί δεν βρέθηκε ποτέ κώδικας επικοινωνίας με τον (τότε) προπονητή Ντούσκο Βουγιόσεβιτς. «Βασικά δεν είχαμε καμία σχέση κι αυτό κατάλαβα από την πρώτη μας συνάντηση. Τότε είπα στον εαυτό μου ότι θα πάλευα, έστω υπό αυτές τις συνθήκες. Δεν ξέρω τι έγινε. Ίσως σε πολλούς προπονητές δεν άρεσε η γλώσσα του σώματός μου. Να ερμηνεύεται η άνεσή μου ως έλλειψη ενδιαφέροντος. Μετά από 3-4 μήνες, διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να αλλάξει η κατάστασή, αποφάσισα να φύγω. Ήταν από τις πιο δύσκολες αποφάσεις στην καριέρα μου. Είχα τετραετές συμβόλαιο, πάντα όμως στην καριέρα μου επέλεγα να παίξω με λιγότερα λεφτά ή σε χαμηλότερο επίπεδο γιατί το παιχνίδι έχει μεγαλύτερη αξία. Βέβαια, οι εφημερίδες έγραψαν εντελώς διαφορετικά πράγματα σε σχέση με αυτά που συζητήσαμε με τον Ντούσκο Βουγιόσεβιτς αλλά… αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Εκ τότε δεν έχουμε ξαναμιλήσει», εξιστόρησε.

«Ένιωθα σαν το τρενάκι του λούνα παρκ»

Κι έτσι ξεκίνησε ένα ταξίδι πολλών προορισμών. Αρχικά πήγε στη Βίρτους Μπολόνια αλλά… «μετά από λίγες εβδομάδες άλλαξε ο προπονητής και νέος μου είπε ότι δεν θα είχα αγωνιστικό ρόλο. Υπό αυτές τις συνθήκες, η αποχώρηση (μέσω δανεισμού) ήταν η μοναδική προοπτική και όπως αποδείχθηκε ήταν η σωστή απόφαση καθώς έκανα καλή σεζόν στη Βαγιαδολίδ». Ακολούθησε η Μπιλμπάο καθώς η οικονομική διάλυση της Βίρτους και ο υποβιβασμός της ακύρωσε κάθε υπογραφείσα συμφωνία. Μετά την Μπιλμπάο ήρθε η δεύτερη θητεία του στην Παρτίζαν αλλά κι αυτή δεν ήταν ευχάριστη. «Η απόφαση αποχώρησης ήταν εξίσου δύσκολη. Πηγαίνοντας στην Πολωνία (σ. σ. Άνβιλ) κατάλαβα την αίσθηση του κόσμου. Δίχως την παραμικρή διάθεση υποτίμησης του πολωνικού Πρωταθλήματος, έφυγα από την Euroleague για να πάω εκεί. Όταν αθλητής προχωρά σε τέτοιου είδους αποφάσεις, κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει το ενδεχόμενο επιστροφής στο κορυφαίο επίπεδο. Μόνο εγώ πίστεψα ότι θα μπορούσα να το καταφέρω».

Ακολούθησε το Περμ, το Καζάν (Ούνικς), η Ιγκοκέα (Βοσνία) κι όπως είπε μεταξύ σοβαρού κι αστείου… «η βαλίτσα μου ήταν συνεχώς γεμάτη. Αν περιγράψω την καριέρα μου με μια λέξη θα έλεγα ότι ήμουν σαν το τρενάκι του Λούνα Παρκ. Έπαιξα σε τόσο διαφορετικά Πρωταθλήματα και επίπεδα…».

Τα καλύτερά του χρόνια…

Αντικειμενικά, η πορεία του Άντζουσιτς ήταν γεμάτη κενά αέρος. Κατά τον ίδιο, πριν την Περμ κανείς δεν του είχε εμπιστευτεί πρωταγωνιστικό ρόλο. «Το ένιωσα για πρώτη φορά στο Περμ και μετά ήρθε το τηλεφώνημα του Σάβο (σ. σ. Βούτσεβιτς). Ήμουν ελεύθερος, δεν είχα κάτι να χάσω, κυρίως όμως ένιωσα από την πρώτη επαφή με τον κόουτς τη σημασία του ρόλου μου. Μπασκετικά, στην Μπουργκ, έζησα μερικά από τα καλύτερά μου χρόνια. Στο πρώτο μου παιχνίδι έβαλα 31 πόντους και η χρονιά κύλησε υποδειγματικά».

Στη δεύτερη σεζόν του ήταν εκ των κορυφαίων σκόρερ του γαλλικού Πρωταθλήματος και παράλληλα, μέλος της καλύτερης ομάδας. «Συμβαίνει κάτι περίεργο στην καριέρα μου. Όταν πηγαίνω σ’ ένα κλαμπ, κάτι ιστορικό συμβαίνει. Όταν μεταγράφηκα στην Μπουργκ, η ομάδα θα έπαιζε για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Πηγαίνοντας στη Μονακό, έπαιξε για πρώτη φορά στην Euroleague. Επιστρέφοντας στην Παρτίζαν για την 3η θητεία μου, συναντήθηκα με τον κορυφαίο προπονητή Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Η δε Ντουμπάι επίσης αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Euroleague».

Τα «καψόνια» του Ντούντα και ο θρύλος Ομπράντοβιτς

Ο Ντανίλο Άντζουσιτς είχε το προνόμιο συνεργασίας με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς στην εθνική Σερβίας και σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει, θυμήθηκε τις ξαφνικές επισκέψεις του «Ντούντα» στα δωμάτια των παικτών δίχως να μπει σε «ανατριχιαστικές» λεπτομέρειες όταν ο αείμνηστος Σέρβος τεχνικός διαπίστωνε παράβαση κανονισμών. «Στο σερβικό μπάσκετ, κάθε παίκτης αισθάνεται την ανάγκη ανταπόκρισης στην πλούσια κληρονομιά. Είναι κάτι που μπορεί να σε απογειώσει αλλά και να σε πνίξει», είχε πει.
Η πνευματική διαχείριση καταστάσεων, ίσως, ήταν κάτι που δεν είχε και το απέκτησε από την ημέρα συνάντησής του με τη σύζυγό του. Ο λόγος για την Ιβάνα Μαξίμοβιτς, (δις) πρωταθλήτρια Ευρώπης στη σκοποβολή, ασημένια Ολυμπιονίκης στο Λονδίνο (2012) και σημαιοφόρος της Σερβίας στο Ρίο ντε Τζανέιρο (2016). Μια συζυγική συμβουλή «ξεμπλόκαρε» το μυαλό του καθώς δέχθηκε να μοιραστεί τις σκέψεις του με τον mental coach της Ιβάνα. «Δυστυχώς η κοινωνία έχει σχηματίσει λανθασμένη άποψη. Νομίζει ότι αν αποταθείς σε mental coach αντιμετωπίζεις σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Είναι εντελώς λανθασμένη αντίληψη. Σε βοηθάει στην καλύτερη αξιολόγηση των καταστάσεων και στη λήψη της σωστής απόφασης», είπε.

Αυτές οι συζητήσεις έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πετυχημένη τρίτη (… και φαρμακερή) θητεία του στην Παρτίζαν παράλληλα φυσικά της ηγετικής φυσιογνωμίας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. «Είναι θρύλος, ο καλύτερος προπονητής του κόσμου και… τέλος», είπε. Οι δυο τους είχαν κάμποσες διαφωνίες στη διάρκεια της διετούς (2022-24) συνεργασίας τους αλλά αυτές ουδέποτε έβαλαν σε αμφιβολία τον αμοιβαίο σεβασμό. «Όλοι ξέρουν ότι δίνει μεγάλη βαρύτητα στη λεπτομέρεια, πιστέψτε όμως, δεν μπορείτε να συνειδητοποιήσετε το μέγεθος. Το μυαλό του είναι κομπιούτερ, υπολογίζει την κάθε λεπτομέρεια», είχε πει σε συνέντευξή του παραθέτοντας ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή τον αδερφό του, όταν ο τελευταίος είχε το ελεύθερο να παρακολουθήσει μια προπόνηση της Παρτίζαν υπό τις οδηγίες του «Ζοτς».

Έτσι εξηγούνται εξάλλου και οι εκρήξεις του στη διάρκεια των αγώνων. «Αυτή η συνεργασία ήταν ονειρική για μένα», είπε αλλά η διάθεση μιας αλλαγής τον έστειλε στο Ντουμπάι, αφού έλαβε τη συγκατάθεση – παράλληλα της κατανόησης – του Ομπράντοβιτς. Κι εκεί απέδειξε όμως ότι τα λεφτά δεν λογαριάζονται μπροστά στην αγάπη για το άθλημα. Για παράδειγμα, μετά την περσινή εντυπωσιακή σεζόν, φέτος δεν είχε ρόλο στην ομάδα. Έχοντας μετακομίσει με την οικογένειά του στα Εμιράτα, η απόφαση αποχώρησης δεν ήταν καθόλου εύκολη αλλά την πήρε γιατί πρόταξε το αγωνιστικό. Κι έτσι ήρθε στον Άρη ο οποίος θα καλύψει μέρος του συμβολαίου του. Η οικογένεια θα παραμείνει στο Ντουμπάι και ο ίδιος έρχεται στη Θεσσαλονίκη νιώθοντας ότι έχει μπροστά του (τουλάχιστον) τέσσερα ακόμη ενεργά χρόνια.

Το μόνο που χρειάζεται είναι η αίσθηση της εμπιστοσύνης του περιβάλλοντος για να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Το σουτ. «Όταν νιώθω την εμπιστοσύνη της ομάδας το καλάθι μοιάζει με γιγαντιαία πισίνα», είχε πει. Με αυτό πορεύτηκε εξάλλου εδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια, γι’ αυτόν τον λόγο διοργανώνει και το Shooting Camp κάθε καλοκαίρι.

«Στο σουτ δεν υπάρχουν μυστικά. Μυστικό για κάθε σουτέρ είναι η επανάληψη. Πιστεύω ότι είναι ένας συνδυασμός προπόνησης και έμφυτου ταλέντου. Η μητέρα μου ήταν αθλήτρια του μπάσκετ και μάλιστα καλή σουτέρ. Ωστόσο, όλα είναι ζήτημα επανάληψης. Η τεχνική αποκτάται με τον χρόνο και στη διάρκεια αυτού βελτιώνεσαι φτάνοντας στο σημείο της τελειοποίησης. Υπάρχουν πολλοί σουτέρ οι οποίοι δεν εκτελούν σωστά αλλά αυτό δεν φαίνεται πάντα. Μέσα από την επανάληψη έρχεται και η αυτοπεποίθηση που θεωρώ ότι είναι από τα εξίσου απαραίτητα στοιχεία. Το σπουδαιότερο για κάθε σουτέρ είναι το επόμενο σουτ. Αν σκέφτεσαι το ενδεχόμενο απώλειας ενός σουτ, είναι σίγουρο ότι δεν θα το βάλεις. Οι κορυφαίοι σουτέρ δεν έχει σημασία αν έχουν 0/5 ή 5/5 σουτ, αντιθέτως, πάντα μπαίνουν στην τελική προσπάθεια με υψηλό επίπεδο ενέργειας και συγκέντρωσης», είναι μερικά απ’ όσα διδάσκει...