Πόσα θες να μας... Κουφάνεις;

Τον βρίζαμε πέρυσι (και δεν βγάζω την ουρά μου απ' έξω από αυτό το ανάθεμα που του ρίξαμε συλλήβδην) επειδή έστησε την Εθνική στο ραντεβού του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, αλλά θαρρώ πως ήδη ο Κώστας Κουφός συγχωρέθηκε για το ατόπημα του...

Και όχι μονάχα θα συγχωρεθεί, αλλά θα αποθεωθεί κιόλας συλλήβδην από την ελληνική μπασκετική φάρα, εάν αύριο ρίξει δυο τρεις ψιλές και γενικώς κάνει δύσκολη τη ζωή στον Πάου Γκασόλ!

Το ερώτημα είναι απλό; Μπορεί ο σέντερ των Κινγκς, στο πεδίο των αρμοδιοτήτων του και στο χρονικό διάστημα που θα κληθεί από τον Κατσικάρη, να αναχαιτίσει τον Καταλανό σταρ των Μπουλς, ο οποίος μέχρι στιγμής μοιάζει πυραυλοκίνητος;

Η θεωρία και οι υποθέσεις εργασίας απέχουν πολλές φορές από την πράξη, αλλά έχω την αίσθηση ότι ο Κουφός μπορεί να αναγκάσει τον Γκασόλ να βγει από τη ρουτίνα του, να στύψει περισσότερο το μυαλό του, να ξοδέψει ενέργεια και να δουλέψει παραπάνω τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση. Εάν παράλληλα με όλα αυτά, κουραστεί και κυρίως φθαρεί με φάουλ, τότε το όφελος για την Εθνική θα είναι ακόμη μεγαλύτερο..

Η επικείμενη σύγκρουση με τον Γκασόλ μου παρέχει απλώς μια αφορμή για να (αποτολμήσω να) ξεφουρνίσω αυτό που πιστεύω: θεωρώ ότι μέχρι στιγμής ο Κουφός που επανέκαμψε μετά από τέσσερα χρόνια είναι η αποκάλυψη της Εθνικής και ο παίκτης που κάνει τη διαφορά!

Την κάνει αυτή τη διαφορά από στατιστικής πλευράς και μάλιστα σε δυο κατηγορίες, στις οποίες οι επιδόσεις του ίσως είναι μοναδικές στα χρονικά: στο σκοράρισμα και στα επιθετικά ριμπάουντ.

Αυτή τη στιγμή, μετά από έξι αγώνες, ο Κουφός είναι ο πρώτος σκόρερ της ελληνικής ομάδας με μέσο όρο 11 πόντους (και με ποσοστό ευστοχίας 55.6%) έναντι 10.8 του Σπανούλη και 10.7 του Μπουρούση και του Πρίντεζη. Προφανώς οι έντεκα πόντοι δεν είναι κάποιο τρομακτικό νούμερο (άλλωστε ο Γκασόλ βάζει 23 κατά μέσο όρο και βαράει κιόλας ασυστόλως τρίποντα: 6/7 κόντρα στην Πολωνία), όμως στ' αλήθεια προσπαθώ να θυμηθώ ποιος ήταν ο τελευταίος σέντερ στην ιστορία της Εθνικής ο οποίος να φιγουράριζε ως ο πρώτος σκόρερ της σε ένα Τουρνουά...

Δεν το ερεύνησα επισταμένως, αλλά θαρρώ πως ο τελευταίος που βρέθηκε στο Νο 1 των σκόρερς ήταν ο Παναγιώτης Φασούλας στο Μουντομπάσκετ του 1994 στο Τορόντο. Εκεί ο «Πάνι», όντας τσιτωμένος κιόλας από την υπόθεση της κοπάνας του που είχε ως αποτέλεσμα την αποχώρηση του Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου έβαλε τα δυνατά του και οδήγησε την Εθνικής την τέταρτη θέση με μέσο όρο 14.1 πόντους.

Παράλληλα προσπαθώ να θυμηθώ ποιο πεντάρι και γενικότερα ποιος παίκτης της Εθνικής γράπωνε με τέτοια ευχέρεια, λες και είναι φιστίκια, τα επιθετικά ριμπάουντ! Ναι, ο Μιχάλης Κακιούζης είχε πάντοτε μια (αλά Γουόλτερ Μπέρι) έκτη αίσθηση στις φάσεις που εκτυλίσσονταν στη ρακέτα των αντιπάλων, αλλά οι επιδόσεις του Κουφού είναι πολύ εντυπωσιακές σε αυτόν τον τομέα.

Στα πρώτα έξι ματς ο Κώστας «κατέβασε» 40 ριμπάουντ, εκ των οποίων τα 18 είναι αμυντικά και τα 22 επιθετικά, ενώ σε αυτά τα είκοσι λεπτά στα οποία αγωνίζεται κατά μέσο όρο έχει να επιδείξει έξι τάπες, 13 φάουλ και μόλις τρία λάθη. Έναντι του ομολόγου του Γιάννη Μπουρούση υστερεί σε ασίστ (0.5 έναντι 2.2) και σε κερδισμένα φάουλ, αλλά σε κάθε περίπτωση οι δυο τους συγκροτούν ένα σπουδαίο δίδυμο, με τον έναν να συμπληρώνει και να καλύπτει τον άλλον.

Δεν ξέρω εάν ο Κουφός είναι ή μπορεί να αποβεί ένας «game changer», αλλά προφανώς έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στην πρόοδο και στη μέχρι στιγμής προέλαση της Εθνικής, παρουσιάζοντας τον πολύ βελτιωμένο, πιο σκληρό και σαφώς ωριμότερο εαυτό του.

Χάρη στο μεγάλο κορμί του και στο αισθητήριο το οποίο αναμφισβήτητα διαθέτει, ο «Νο 13» της ελληνικής ομάδας της έδωσε μπόι και δύναμη, αύξησε την ποιότητα της και αποδεικνύεται μια σπουδαία προσθήκη.

Το μεγάλο προσόν του Κουφού είναι ότι ξέρει να βάζει το σώμα του σε καίριες θέσεις μέσα στην περιοχή των τριών δευτερολέπτων και μάλιστα μένει εκεί, όσο χρειάζεται για να αρπάξει το επιθετικό ριμπάουντ και είτε να ανανεώσει τις κατοχές, είτε να σκοράρει αμέσως ο ίδιος, με αποτέλεσμα να βάζει τους πάντοτε περιζήτητους χαμένους (από τον ίδιο ή από τους συμπαίκτες του) πόντους.

Παράλληλα στην επίθεση έχει καλά και μάλιστα δύσκολα τελειώματα σε φάσεις pick n' roll και μάλιστα όχι τόσο με λέι απ, όσο με hook. Στην απέναντι όχθη του γηπέδου είναι ένας σκληρός αμυντικός, που δεν διστάζει να βάλει τα χέρια του για να ταπώσει τους αντιπάλους του και να αλλοιώσει τα σουτ που επιχειρούν.

Οντας γρήγορος για το ύψος του, ο Κουφός μπορεί να τρέξει κατά μήκος του γηπέδου και να έχει πολύ ουσιαστική συμβολή στο αμυντικό και στο επιθετικό transition.

Σε κάθε περίπτωση η Εθνική, μετά τον αταλάντευτο στην εθνική αφοσίωση του Μπουρούση ο οποίος αρκετές φορές στο παρελθόν και κυρίως στο περυσινό Μουντομπάσκετ ένιωθε απελπιστικά μόνος, βρήκε έναν δεύτερο πυλώνα μέσα στη ρακέτα. Βρήκε επίσης ένα γερό στήριγμα στην επιχείρηση επιστροφής στην ελίτ και έναν παίκτη που αύριο θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μην συνεχίσει το πάρτι του ο Γκασόλ...