Αντί για εθνική ...ανάταση, έγινε της κακομοίρας! (vids)

Ο καιρός ήταν καλός, η μέρα μεγάλη ακόμα, άρα πρέπει να ήταν καλοκαιράκι. Είχαμε πάει μαζικά στα «Μοβ» του Αμερικάνου για να πανηγυρίσουμε κάποια μεγάλη νίκη της Εθνικής μας, άρα αποκλείεται να ήταν το καλοκαίρι του 1994 με την τραυματική εμπειρία της Εθνικής ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ των ΗΠΑ. Θα τολμήσω, δια της εις άτοπον απαγωγής, να τοποθετήσω τη συγκεκριμένη βραδιά στο καλοκαίρι του 1995, τότε που με σχετικά νωπές ακόμα τις δάφνες του Ευρωμπάσκετ του 1987, η Ελλάδα διοργάνωνε ακόμα ένα. Η «εις άτοπον» βοηθάει. Είχαμε κερδίσει την Ισπανία και ταυτόχρονα το πρώτο εισιτήριο της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες που θα διοργάνωνε το επόμενο καλοκαίρι η Ατλάντα. Ο Πολωνός διαιτητής Ζιχ δεν πανηγύριζε μαζί μας. Ούτε μας ήξερε, αλλά ούτε και μπορούσε να περπατήσει. Ήταν τραυματίας πριν το ματς, τραυματίας και κατά τη διάρκεια, τραυματίας και μετά. Κι όμως, όλοι ήξεραν πως αυτό το κρίσιμο ματς, τον προημιτελικό εκείνου του Ευρωμπάσκετ στο Οάκα, εκείνος θα το σφύριζε!

Σε κάθε περίπτωση, με ή χωρίς τον Ζιχ και χωρίς να γνωρίζουμε κανενός είδους παρασκήνιο επ΄ αυτού, εμείς είχαμε βγει να πανηγυρίσουμε. Όλη η παλιοπαρέα, μεταξύ των οποίων και κάποιοι ζευγαρωμένοι. Μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων αυτό το πόνημα, ο οποίος τότε τα είχε με τη ...Λούσι, εκ του «Λουκία». Μια χαρούλα η Λούσι, με πολλές άλλες χαρούλες πάνω της, τόσες ώστε να αποτελεί για καιρό την επίσημη αγαπημένη μου. Είχα βγει, δηλαδή, με την επίσημη αγαπημένη μου για να πανηγυρίσω για την επίσημη αγαπημένη όλων των Ελλήνων, άρα και τη δική μου. Ευτυχώς η μία δεν ήξερε την άλλη και δεν είχαμε σκηνές ζηλοτυπίας...

Η Λούσι ήταν γερό ποτήρι. Κλασική περίπτωση ...50-50. Μέχρι τα τρία πρώτα ποτά, έπινε 50% περισσότερο από μένα. Δύο Κάπτεν Μόργκαν εγώ, τρία Μπακάρντι κόλα εκείνη. Η τελική καταμέτρηση είχε πάλι δείκτη 50%. Έπινε το μισό από μένα και σας διαβεβαιώ πως αυτό το «μισό» δεν ήταν καθόλου λίγο. Μισομπούκαλο...

Εκείνο το βράδυ, όμως, θες η ...εθνική υπερηφάνεια, θες η εθνική ανάταση, θες η ανόρθωση ηθικού, οι Ολυμπιακοί Αγώνες που έρχονταν, ο Ερμής που ήταν ξαπλωτός, το φεγγάρι γιομάτο και τ΄ αστέρια τούμπα, η Λούσι μετά το τρίτο δικό της ποτό και το δεύτερο δικό μου, είχε κέφια για άλλα κόλπα. Κι άρχισε τις ...χειραψίες, που έλεγε κι ο Ζίκος στην ασύγκριτη κωμωδία «Της Κακομοίρας».

Ε, αγοράκι ήμουν κι εγώ, δεν ήθελα πολύ να ανταποδώσω τις χειραψίες και προκειμένου να γίνουμε θέαμα στα «Μοβ», χαιρετίσαμε -προσωρινά- την παλιοπαρέα και διευκρινίσαμε «πάμε σε μια ...δουλειά και τα λέμε αργότερα», λες και υπήρχαν πολλές δουλειές να κάνει ένα ζευγάρι που χαμουρευόταν δημοσίως στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Φυσικά ο Δεμπασκαλάς και ο Παππούς μας πήραν χαμπάρι. «Δεν πας καλά», είπε ο πρώτος με το ατράνταχτο επιχείρημά του, «φυσικά και θα τα πούμε, έχεις αφήσει κάβα σχεδόν ολόκληρο μπουκάλι Κάπτεν», συμπλήρωσε ο δεύτερος. Αν σας έλεγα ότι με έπεισε ο πρώτος, θα ήταν ψέμα...

Χαιρετίσαμε προσωρινά, λοιπόν, βγήκαμε από τα «Μοβ», μπήκαμε στο ηρωικό πρώτο μου αυτοκίνητο-κινητή γκαρσονιέρα, τον περίφημο Τίτο (ένα Ζάσταβα Γιούγκο του 1980) και κινήσαμε για μια ερημιά, ενώ η Λούσι είχε προχωρήσει από τις χειραψίες σε σαφώς πιο αποτελεσματικές μεθόδους. Ενώ οι μέθοδοι αυτές βρίσκονταν σε εξέλιξη, πάνω σε μια ανοικτή στροφή που την πήρα όσο πιο ανοικτά μπορούσα γιατί δεν μπορούσα να την πάρω κλειστά για ευνόητους λόγους, είδα φώτα να έρχονται καταπάνω μου. Με το «ωχ» η Λούσι τραβήχτηκε κι ευτυχώς που πρόλαβε, δηλαδή, γιατί τώρα θα σας έγραφα ρετρό ιστορίες για την εποχή που ήμουν ακόμα άντρας. Τα φώτα ήρθαν με φόρα και μετά από ένα απότομα φρενάρισμα προσγειώθηκαν ακριβώς πίσω από την πόρτα του οδηγού του Τίτο. Μια κωλοφτιαγμένη, αρχαία, κόκκινη Μπεμβέ 2002, μας είχε εμβολίσει, με αποτέλεσμα να πάρει αναβολή ο δικός μας εμβολισμός, καθότι το απαραίτητο έμβολο είχε κρυφτεί στο καβούκι του.

Η αλήθεια είναι πως για καλή τύχη του οδηγού της Μπεμβέ 2002, η πόρτα του Τίτο είχε φρακάρει και δεν άνοιγε, παρά τις κάμποσες γερές που της έριξα με την πλάτη για να την ανοίξω και να ...του δείξω εγώ του τσόγλανου. Έτσι, μέχρι να περάσω -για άλλο λόγο από τον αρχικό- πάνω από τη Λούσι και να βγω από την πόρτα του συνοδηγού, είχε ξεθυμάνει ο αρχικός μου θυμός, με αποτέλεσμα να φερθώ ...πολιτισμένα. Άρπαξα τον πιτσιρικά οδηγό (πάνω από 19 δεν ήταν...) από τον γιακά κι αντί να του βάλω ένα φούσκο, το έπαιξα μπάτσος. «Άδεια και δίπλωμα ΤΩΡΑ», του ζήτησα, άδεια και δίπλωμα ΤΟΤΕ μου έδωσε. «Γράφε», του είπα κι έγραψε το τηλέφωνό μου. «Θα με πάρεις αύριο στις 5 το απόγευμα να μου πεις ότι έκανες δήλωση στην ασφάλειά σου. Μετά θα δώσουμε ραντεβού για να πάρεις την άδεια και το δίπλωμα», δήλωσα και ξαναμπήκα στο Γιούγκο από την πόρτα του συνοδηγού, περνώντας πάλι πάνω από τη σοκαρισμένη Λούσι, που σίγουρα αλλιώς θα φανταζόταν εκείνα τα ζογκλερικά μέσα στο μικρό σαλονάκι του Τίτο. Η επόμενη κίνηση ήταν να κάνω αναστροφή και να επιστρέψουμε στα «Μοβ» για να πετύχουμε τη σωστή αναλογία Κάπτεν Μόργκαν με Μπακάρντι. Οι χειραψίες είχαν κοπεί μαχαίρι. Και η διάθεση. Και ο Ζιχ πονούσε ακόμα...

Την επομένη, στις 5 το απόγευμα χτύπησε το τηλέφωνο. «Έκανα δήλωση. Πού να περάσω να πάρω τα χαρτιά μου;», με ρώτησε ο πιτσιρικάς. Του έδωσα ραντεβού στα «Μοβ». Να τον έχω εκεί, με την Μπεμβέ 20002 σταθμευμένη, μπας και της ερχόταν της Λούσι τίποτα ορέξεις για χειραψίες...

Μέχρι να ξεχάσω τον ηρωικό Τίτο και όσα είχα ζήσει μαζί του εκείνα τα χρόνια, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...

Υ.Γ. Η φωτογραφία της Λούσι Πίντερ πιο πάνω, είναι θεωρητικά άσχετη με το θέμα και αποτελεί μια απλή αναγωγή στην -αναλόγων προσόντων- Λούσι της ιστορίας μας...

Υ.Γ.2: Φίλε Δημήτρη, ευχαριστώ για την κριτική σου στο βιβλίο μου. Ο Μίλτος και η Αλεξάνδρα ...μπορεί και να έχουν μέλλον. Μπορεί και όχι. Το δεύτερο βιβλίο της σειράς θα δώσει -κάποιες- απαντήσεις.

Υ.Γ.3: Τους πρωταγωνιστές της ιστορίας, μπορείτε να τους γνωρίσετε καλύτερα στο μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου. Για αυτό και ό,τι άλλο επιθυμείτε, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.