Υπάρχει κι αυτή η Ελλάδα...

Οι μπασκετικοί θα αρχίσουν τα τετριμμένα περί… επίσημης αγαπημένης. Οι ποδοσφαιρικοί θα απαντήσουν ότι με το μπάσκετ ασχολούνται πέντε χώρες. Ενώ η πραγματικότητα ξεπερνάει το ίδιο το μπάσκετ.

Αυτή η Εθνική δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση για τον τρόπο που παίζει το άθλημα, αλλά για κάθε Έλληνα. Είναι η Ελλάδα της συνεργασίας, της ομαδικότητας, του ενός για τον άλλον, της αφιέρωσης της νίκης από τον ήρωα της βραδιάς Ζήση στον απόντα Σπανούλη. Είναι η Ελλάδα που δεν ανήκει στην Ελλάδα γιατί κάνει όλα αυτά τα πράγματα που είναι ξένα με την ελληνική νοοτροπία.

Είναι η απόλυτη απόδειξη ότι χωρίς κάβ…α για αυτό που κάνεις, δεν πας πουθενά. Μπροστά μας έχουμε το απόλυτο αντιπαράδειγμα. Τους Τούρκους. Αφήστε τον Τούρκογλου (0/9 σουτ, 4 λάθη). Υπήρξε κάποια στιγμή που σας έδωσαν την εντύπωση πως παίζουν για την ομάδα κι όχι για την πάρτη τους; Κι από την άλλη, υπήρξε κάποια στιγμή που οι Έλληνες σας έδωσαν την εντύπωση πως έπαιζαν για τη στατιστική τους;

Θα πείτε τώρα, πως κόντρα στους Τούρκους γεννούσαν και τα κοκόρια μας με 10/15 τρίποντα. Κολοκύθια! Εύκολα σουτ ήταν, από δημιουργίες που κατέληγαν σε αμαρκάριστα σουτ. Το θέμα ήταν ότι από τη μία έβλεπες Έλληνες να πανηγυρίζουν τα καλάθια τους σαν... γκολ κι από την άλλη τους Τούρκους να βγάζουν μια κακομοιριά. Είχε αποθέματα, είχε καβ...α η ομάδα!

Κι είχε και τακτική. Ο Τρινκιέρι είχε εντοπίσει τις αδυναμίες και η αστραπιαία κυκλοφορία της μπάλας ήταν το πρώτο “χτύπημα” στην τούρκικη άμυνα. Ο Ζήσης έκανε πάρτι μετά τα σκριν στη μπάλα, ζέστανε τον Μπουρούση κι ο ψηλός μετά πήρε φωτιά. Πώς; Με τον τρόπο που του απαγόρευε να παίζει ο Σκαριόλο. Να ντριμπλάρει δηλαδή με πλάτη στον καλάθι. “Γιάννη, μέχρι δύο ντρίμπλες επιτρέπονται”, του έλεγε. Δείτε πόσες κάνει στην Εθνική, φτάνοντας τον αντίπαλο μέχρι μέσα. Κι έπειτα με την εξαιρετική για ψηλό τεχνική του, τελειώνει εύκολα τις φάσεις.

Στην Εθνική κατάλαβε ότι το τρίποντο είναι το όπλο του, όχι όμως το βασικό. Το προπονητικό τιμ του ζητάει να πατάει τη ρακέτα, να χτυπάει στην καρδιά. Κι έπειτα να αξιοποιεί και το σουτ που τραβάει μακριά τους αντιπάλους και ανοίγει τις άμυνες. Το πρώτο το έχασε, στο δεύτερο ακουγόταν, αφού ήταν on fire μέχρι τα δημοσιογραφικά στη “Μπονίφικα Αρένα” να φωνάζει στον Ζήση: “Το ‘χω, το ‘χω Νίκο”. Τη ζητούσε επίμονα, το έσταξε. Μεγαλειώδης, ολοκληρωτική εμφάνιση. Κατά τα άλλα, του είχε πέσει ο πυρετός. Και μετά ανέβηκε των Τούρκων με όσα έβλεπαν...

Οι δυο τους, Ζήσης-Μπουρούσης έδωσαν το έναυσμα. Υπήρχε όμως κανείς που να μην ξεχώρισε; Ο Παπανικολάου εξαφάνισε από το γήπεδο τον mr 3,5 εκ. ευρώ Τούρκογλου. Η οδηγία που είχε ήταν να μην τον αφήσει ποτέ να πάει με δεξιά ντρίμπλα γιατί έτσι φτάνει στα λέι απ. Κι αφού του έκλεινε τον διάδρομο, του σκέπαζε το γήπεδο όταν επιχειρούσε με κακές προϋποθέσεις τζαμπ σουτ πάντα με αριστερή ντρίμπλα. Τι νομίζετε, όλα τυχαία είναι; Λένε σε έναν παίκτη “μπες και παίξε άμυνα” κι αυτός το κάνει;

Δείτε ας πούμε τον αφανή εργάτη Μπράμος. Έβαλε 2/3 τρίποντα και βγήκε έξω με τρία φάουλ αποτρέποντας εύκολα καλάθια στον αιφνιδιασμό. Θυσιάστηκε, έκανε φάουλ, βγήκε έξω σε 13:38. Έκανε τέλεια τη δουλειά του. Αμ ο Σλούκας; Ό,τι ελεύθερο σουτ βρήκε το έχωσε. Τιμώρησε τους Τούρκους σε κάθε πικ εν ρολ.

Ο Μαυροκεφαλίδης έκανε πολύ περισσότερη δουλειά απ’ όσο φάνηκε. Οι τρεις ασίστ και η ταχύτητα που έπαιζε στα πικ εν ρολ, αποσυντόνισαν τους Τούρκους και δημιούργησαν χώρους για εύκολα καλάθια. Ο Καϊμακόγλου δεν άφησε μπάλα για μπάλα, δεν πρέπει να δέχθηκε ούτε ένα προσωπικό καλάθι. Ο Φώτσης με 1/1 σουτ, 3 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα, 0 λάθη έδειξε γιατί θεωρείται πολύτιμος. Κι αφήσαμε για το τέλος τον Περπέρογλου. Δεύτερος σε χρόνο συμμετοχής πίσω από τον Ζήση, έφτιαξε φάσεις, τελείωσε περίφημα, πόσταρε τους αντιπάλους, εκτέλεσε απ’ έξω, βοήθησε στο κατέβασμα της μπάλας, έφτιαξε το τέλειο πακέτο σαν γκαρντ-φόργουορντ.

Η δουλειά δεν τελείωσε. Για την ακρίβεια μόλις άρχισε. Τώρα μπαίνουν οι βάσεις και ίσως συνειδητοποίησαν ακόμα και οι ίδιοι οι αθλητές ότι δεν υπάρχει ταβάνι. Κανένα όσο παίζουν με τέτοια αυταπάρνηση, ομαδικότητα, πάθος και ακολουθώντας με τέτοια συνέπεια το πλάνο των προπονητών. Μπορεί στο τέλος να δικαιωθούν και να γυρίσουν πίσω με το τρόπαιο, μπορεί με το χάλκινο, μπορεί και να μην τα καταφέρουν. Στις επόμενες δύο εβδομάδες όμως, που απομένουν για το τέλος του τουρνουά έχουν την ευκαιρία να δείξουν σε όλη την Ευρώπη ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα, αυτή που αποτελεί πρότυπο εργατικότητας, παραγωγικότητας, ενέργειας, δημιουργίας. Φαντάζεστε η ανύπαρκτη πολιτική ηγεσία του τόπου μας να είχε τα ίδια μυαλά;