Τεντόγλου: Ο τύπος που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει

Ο τελικός του μήκους ανδρών σήμερα ήταν διαφορετικός από αυτό που περιμέναμε. Κακά τα ψέματα, ο Μίλτος Τεντόγλου έχει ανεβάσει τόσο ψηλά τις προσδοκίες που σε όποιον αγώνα κι αν βρίσκεται το κοινό περιμένει από εκείνον το χρυσό μετάλλιο. Και είναι λογικό, είναι ο Μίλτος Τεντόγλου. Είναι ο τύπος που πριν από έναν χρόνο κατέκτησε το δεύτερο σερί χρυσό Ολυμπιακό του μετάλλιο, που έχει συνολικά 12 χρυσά στην κατηγορία των ανδρών, που τα τελευταία επτά χρόνια δεν έχει “αστοχήσει” ποτέ και που φέτος, στη χειρότερή του χρονιά, δεν τα παράτησε ποτέ.

Είναι σύνηθες στον στίβο να βλέπουμε αθλητές και αθλήτριες να παίρνουν μία σεζόν off ή έστω να μην αγωνίζονται στον κλειστό. Όχι, όμως, ο Μίλτος Τεντόγλου.

Η χρονιά ξεκίνησε στραβά στον κλειστό, έψαχνε παπούτσια, άλλαζε ζευγάρια, σε κάθε αγώνα άλλαζε και τα spikes του. Όσο τα έψαχνε, τόσο έχανε τη φόρα του. Και αφού ένιωσε καλά, λίγο πριν το Ευρωπαϊκό κλειστού στίβου, αρρώστησε- γρίπη Β. Τον τσάκισε, τον λύγισε αλλά μέχρι και την τελευταία στιγμή πίστευε πως μπορεί να αγωνιστεί στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Μία μέρα πριν αναχωρήσει η αποστολή, οι δυνάμεις του είχαν εξασθενήσει τόσο που απέσυρε τη συμμετοχή του. Μετά από τρία συνεχόμενα χρυσά στο Ευρωπαϊκό κλειστού, ο τίτλος θα έφευγε από τα χέρια του.

Με το που ένιωσε καλά πήγε στο στάδιο. Έτρεχε και ζαλιζόταν αλλά συνέχιζε την προπόνηση. Για να προλάβει το Παγκόσμιο που ήταν 15 μέρες μετά. Ήθελε να “τριτώσει” κι εκεί τα χρυσά, μετά από δύο back-to-back. Και το πρόλαβε. Πήγε, αγωνίστηκε, το πάλεψε όσο δεν γινόταν άλλο. Άλλος στη θέση του δεν θα κατέβαινε στον αγώνα, είναι δεδομένο. Κι όμως, εκείνος στο τελευταίο του άλμα μπήκε για να τους νικήσει. Και το ήξεραν όλοι οι αντίπαλοί του πως μπορούσε να το κάνει. Φυσικά και μπορούσε, ο Τεντόγλου είναι. Το άλμα ήταν άκυρο και έτσι για πρώτη φορά μετά από το 2019, πήγε σε διοργάνωση κλειστού στίβου και έφυγε χωρίς μετάλλιο. Για την ακρίβεια, από το 2019 ως και το 2024 τα μετάλλιά του ήταν όλα χρυσά.

«Μην σταματήσετε να πιστεύετε σε μένα», είπε μετά τον αγώνα. Ο Μίλτος Τεντόγλου αναγκάστηκε να ζητήσει σε εμάς να μην σταματήσουμε να πιστεύουμε σε εκείνον. Για αστείο θα το έλεγε… Τόσο βαρύ ήταν για εκείνον να μην πάρει μετάλλιο. Τόσο βαρύ είναι για έναν γεννημένο νικητή, να μην βρίσκεται στην κορυφή.

Μετά από έναν κλειστό που τον τάραξε, γιατί εκείνος πάντα ανυπομονεί για τους αγώνες και τον χειμώνα δεν κατάφερε να τους χαρεί, μπήκε στον ανοιχτό με όρεξη και ορμή. Στα τέλη του Ιουνίου έκανε την κορυφαία επίδοση του κόσμου (8.46μ), σηκώθηκε από την άμμο με τσαντίλα και κοίταξε τους αντιπάλους του στα μάτια. Όλοι όσοι τον αμφισβήτησαν στον κλειστό, πήραν την απάντησή τους.

Μετά τη Μαδρίτη, ξεκίνησαν τα προβλήματα. Ο Τεντόγλου είναι από τους αθλητές που δύσκολα θα “πέσει” από έναν τραυματισμό αλλά κάποια στιγμή θα συνέβαινε και αυτό. Απέκτησε έναν μικρό τραυματισμό τον οποίο άφησε στην άκρη, τον αγνόησε. Εκείνος ο τραυματισμός έφερε έναν άλλο, και έναν άλλο και πήγε λέγοντας. Αρχές Αυγούστου κατέληξε να μας απαριθμεί τους τραυματισμούς του. Δύο πίσω από τα γόνατα -ένας σε κάθε γόνατο- και ο αχίλλειος. Ακόμη κι έτσι συνέχισε.

Στον τελευταίο του αγώνα πριν το Παγκόσμιο του Τόκιο, τον είδαμε να βγαίνει από το σκάμμα κουτσαίνοντας. Μία εικόνα που δεν είχαμε ξαναδεί. Κούτσαινε και για να κατέβει από την πλατφόρμα που είχε στηθεί (στον τελικό του Diamond League της Ζυρίχης), χρειάστηκε πρώτα να καθίσει και μετά να την κατέβει. Από εκείνον τον αγώνα έφυγε με έναν επιπλέον τραυματισμό, στον αστράγαλο. Πήγαιναν όλα λάθος.

Και, πάλι όμως, εκείνος τίποτα. Εκεί. Ήρθε στο Τόκιο, προσπάθησε όσο μπορούσε στην προετοιμασία, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του και τα χέρια της ομάδας του για να μην πονάει και κατέβηκε στον αγώνα. Μπήκε στον προκριματικό σαν “Μίλτος” και με ένα άλμα έκλεισε ραντεβού με τον τελικό. Με έναν τελικό που θα μπορούσε να νικήσει. Με έναν τελικό που αν γινόταν 10 φορές, τις 9 θα τον νικούσε εκείνος. Με έναν τελικό που δεν νίκησε αλλά ποιος νοιάζεται; Με έναν τελικό από τους τέσσερις που έχει συνολικά στην καριέρα του, στους δύο έχει πάρει μετάλλιο. Με έναν τελικό, απλά. Ένας αγώνας ήταν. Τελείωσε κάτι; Τίποτα απολύτως.

Μετά από επτά συνεχόμενα χρόνια που ο Τεντόγλου έπαιρνε το ένα μετάλλιο μετά το άλλο, ήρθε και η χρονιά που δεν πήρε. Ε και; Βρείτε μου έναν αθλητή που έκανε σε όλη του την καριέρα όλες τις χρονιές στα κόκκινα. Βρείτε μου κάποιον που θα μπορούσε να διαχειριστεί όλα τα παραπάνω. Βρείτε μου έναν που δεν θα έλεγε για τα παραπάνω σε κάθε του δημόσια δήλωση. Ο Τεντόγλου δεν ψάχνει δικαιολογίες. Αγωνίστηκε και έχασε. Το τι φταίει το ξέρει εκείνος και δεν αφορά κανέναν.

Και στην τελική…. αν μπορούσαν όλοι να κάνουν αυτό που κάνει αυτός ο συγκεκριμένος αθλητής, τότε θα τους έλεγαν όλους “Μίλτο Τεντόγλου”. Αλλά πόσους ξέρετε με αυτό το όνομα;

Για την ιστορία, ο Τεντόγλου παραμένει ο κορυφαίος για το 2025 μετά το τέλος της αγωνιστικής σεζόν και… ξέρετε, τα 12 χρυσά του μετάλλια (πριν κλείσει τα 27) παραμένουν στο βιογραφικό του. Και δεν θα σβηστούν ποτέ.

COSMOTE TELEKOM, Υπερήφανος Χορηγός Εθνικής Ομάδας Στίβου