Το (photo)story της «αιώνιας» ζωής τους!

Τζιμπρίλ Σισέ: Ο πανηγυρισμός στο δεύτερο γκολ του στο 2-1 του 2010/11 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Παίζαμε με τον Ολυμπιακό, θέλαμε μόνο την νίκη στο γεμάτο από τους οπαδούς μας ΟΑΚΑ.

Μόλις έχω σκοράρει το δεύτερο γκολ και δίνω το προβάδισμα στον Παναθηναϊκό με εκτέλεση πέναλτι.

Ήταν φοβερό! Όλη η οικογένεια μου και οι φίλοι μου από την Γαλλία ήρθαν στην Αθήνα για αυτό το ματς.

Ήμουν τόσο χαρούμενος που σκόραρα δύο γκολ αλλά πιο χαρούμενος γιατί τους νικήσαμε μέσα στο σπίτι μας και δώσαμε χαρά στον κόσμο».

Ζιλμπέρτο Σίλβα: Η συνάντησή του με τον Ζίκο σε ελληνικό ντέρμπι (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Είναι μια φωτογραφία ιδιαίτερη για εμένα.

Σε ελληνικό έδαφος βρέθηκα αντίπαλος με ένα είδωλο για όλους τους Βραζιλιάνους, απέναντι στον θρυλικό Ζίκο.

Είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω απεριόριστα και το να παίξω εναντίον του ήταν κάτι ξεχωριστό.

Ακόμη και τα λίγα λόγια που ανταλλάξαμε πριν από το παιχνίδι.

Εύχομαι να περνάει καλά στην ζωή του και να έχει επιτυχίες».

Τάκης Φύσσας: Παίζοντας με ανοιγμένο κεφάλι στο ντέρμπι του 2001/02 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Ένα βροχερό ντέρμπι στο ΟΑΚΑ που βρεθήκαμε πίσω στο σκορ 2-0 και καταφέραμε με τον Ολισαντέμπε να ισοφαρίσουμε.

Παίζοντας ως αριστερό μπακ, δέχθηκα μια αγκωνιά από τον Γιαννακόπουλο και άνοιξε το κεφάλι μου.

Εκείνη την ώρα νόμιζα πως ήταν νερό αυτό που έτρεχε.

Ήταν αίμα.

Είναι τόσο μεγάλη η ένταση αυτών των παιχνιδιών που δεν σκέφτηκα λεπτό να γίνω αλλαγή.

Μου έδεσαν το κεφάλι και συνέχισα μέχρι το τέλος.

Ο καθένας στην θέση μου, αυτό θα έκανε, σε αυτά τα ματς είναι τόσο μεγάλη η αδρεναλίνη που δεν καταλαβαίνεις ούτε από πόνο, ούτε από τίποτα».

Ζαχαρίας Πυτιχούτης: Ο γύρος του θριάμβου με τη σημαία του Παναθηναϊκού μέσα στο Καραϊσκάκη τη σεζόν του αήττητου πρωταθλήματος (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Βλέπω αυτή την φωτογραφία, εδώ απέναντι μου, στο σπίτι.

Είναι το 1964 και το αήττητο πρωτάθλημα.

Ο Ολυμπιακός ήθελε να μας νικήσει για να «σπάσει» το αήττητο αλλά δεν τα κατάφερε.

Νικήσαμε 1-0, η σημαία μετά το τέλος του ματς έπεσε μέσα στο γήπεδο και δεν το σκέφτηκα ούτε λεπτό.

Αυτή η σημαία, το τριφύλλι είναι όλος ο Παναθηναϊκός.

Την πήρα από κάτω, εκείνη την στιγμή δεν σκέφτηκα πολλά.

Έπρεπε να σηκώσω όλο τον Παναθηναϊκό και το έκανα μαζί με τους υπόλοιπους.

Ξεκίνησα να κάνω τον γύρο του θριάμβου μαζί με άλλα παιδιά, παίκτες και οπαδούς.

Ήταν μια μοναδική στιγμή.

Μέσα στο Καραϊσκάκη, με τον Παναθηναϊκό αήττητο πρωταθλητή!

Κανείς δεν σκέφτηκε από τους οπαδούς του Ολυμπιακού να αντιδράσει, να πετάξει μπουκάλια, άσε που εκείνη την εποχή ήταν όλα γυάλινα».

Γιόζεφ Βάντσικ: Η απόκρουση στο πέναλτι του Αλεξανδρή στη ρεβάνς Κυπέλλου στο Φάληρο το 1995 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Είχαμε προηγηθεί με το πέναλτι του Βαζέχα, αλλά στη συνέχεια βρέθηκε ο Ολυμπιακός στην άσπρη βούλα.

Εγώ είχα μελετήσει τις εκτελέσεις του Αλεξανδρή και είχα δει ότι σουτάρει στην αριστερή γωνία του τερματοφύλακα.

Πριν από το ματς είχε εκτελέσει πέναλτι με τον Άρη και το είχε ρίξει στην ίδια γωνία, αλλά ψηλά.

Είχα πει λοιπόν ότι από τη στιγμή που έβαλε γκολ στο προηγούμενο δεν θα αλλάξει γωνία.

Θα χτυπήσει πάλι εκεί. Έτσι, από όταν έστησε τη μπάλα ήμουν σίγουρος για το που θα πέσω, το μόνο που έμενε ήταν το ψηλά ή το χαμηλά.

Πίστεψα ότι αυτή τη φορά θα σουτάρει χαμηλά, έπεσε με σιγουριά και κατάφερα να το αποκρούσω.

Ήταν σίγουρα μια από τις πιο σημαντικές αποκρούσεις της καριέρας μου, γιατί ήταν μεγάλο ματς και προκριθήκαμε στην επόμενη φάση και στο τέλος πήραμε το Κύπελλο.

Τα πράγματα μπορεί να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά.

Θυμάμαι ακόμα πως τραγουδούσαμε όλοι μαζί στα αποδυτήρια για την μεγάλη πρόκριση.

Έγινε πραγματικός χαμός μετά τη λήξη και στη συνέχεια μας περίμεναν και οι οπαδοί στα αποδυτήρια.

Πολύ μεγάλες στιγμές».

Γιάννης Γκούμας: Ο πανηγυρισμός του μετά το γκολ που διαμόρφωσε το τελικό 2-2 στη Λεωφόρο τη σεζόν 2003/04 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Αυτή τη σκηνή τη θυμάμαι ακριβώς.

Είναι πολύ έντονη η ανάμνησή μου, σαν ήταν τώρα δηλαδή.

Μόλις σκόραρα και έγινε το 2-2 ήταν απερίγραπτο αυτό το συναίσθημα που ένιωσα διότι με αυτό το γκολ ουσιαστικά ξαναήμασταν στην πρώτη θέση τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος.

Ο Ολυμπιακός είχε προηγηθεί 1-2 και περνούσε μπροστά, ουσιαστικά αν έμενε ήταν το φαβορί για να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Με αυτό το γκολ όμως ένιωσα μια τεράστια χαρά και αυτός ο πανηγυρισμός με τα πόδια ψηλά που το πανηγύρισα έτσι ήταν ένδειξη ενθουσιασμού.

Έδειξε την έκσταση που ένιωσα για αυτό το γκολ.

Παρότι έχω πετύχει και πιο σημαντικά και πιο όμορφα γκολ, αυτό ήταν το πιο ουσιαστικό.

Προκάλεσε την μεγαλύτερη έκρηξη αδρεναλίνης, γιατί σε τέτοια ντέρμπι ειδικά με τον αιώνιο αντίπαλο όταν σκοράρεις νιώθεις διαφορετικά.

Αισθάνεσαι διπλά χαρούμενος, το αίσθημα είναι πάντα ξεχωριστό».

Χουάν Ραμόν Ρότσα: Οι στιγμές του στον πάγκο, ως προπονητής του Παναθηναϊκού στα διπλά ντέρμπι Κυπέλλου το 1994/95 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Ήταν μία από τις πιο έντονες συγκινήσεις της ζωής μου.

Θα μιλήσω και για τα δύο παιχνίδια του Κυπέλλου.

Ήμουν τότε προπονητής στον Παναθηναϊκό.

Το πρώτο ματς στο Στάδιο ήρθε ένα 1-2 υπέρ του Ολυμπιακού και απέναντι σε έναν τόσο μεγάλο αντίπαλο δεν είναι τόσο εύκολο να να ανατρέψεις το σκορ.

Οι περισσότεροι μας είχαν για χαμένους όμως στη συνέντευξη Τύπου που είχαμε κάνει στη βδομάδα που ακολουθούσε είχα πει ότι τελείωσε το πρώτο ημίχρονο και πάμε στο δεύτερο να ανατρέψουμε το σκορ.

Το πιστεύαμε.

Ήταν ένα ματς για γερά νεύρα και μεγάλη καρδιά.

Ήταν τεράστια η συγκίνηση όταν ο Βάντσικ απέκρουσε το σκορ στο τελευταίο λεπτό.

Θυμάμαι ακόμα τον κόσμο στις κερκίδες, γιατί τότε επιτρέπονταν οι φιλοξενούμενοι και ήταν διαφορετικά.

Ως συνήθως, μετά έγινε χαμός.

Αξέχαστες στιγμές».

Γιαν Μικάελσεν: Ο τσαμπουκάς του με τον Ανατολάκη, κλασικό δείγμα της έντασης στα ντέρμπι (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Πάντα αυτά τα παιχνίδια είχαν ένα ιδιαίτερο συναίσθημα.

Αυτή η φωτογραφία μπορεί να περιγράψει με τον καλύτερο τρόπο την ένταση που ζεις αυτές τις αναμετρήσεις μέσα στο γήπεδο.

Νιώθεις πόσο σημαντική είναι η νίκη πολλές μέρες και για κάθε μέρα πριν τον αγώνα.

Αρκετές φορές τα πράγματα αγριεύουν, ξεφεύγουν από το ποδόσφαιρο.

Είναι στοιχεία που τα βρίσκεις μόνο στα ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός και σε κανένα άλλο ζευγάρι του ελληνικού πρωταθλήματος».

Γιόνας Κόλκα: Το γκολ του στο 3-2 της Λεωφόρου που χάρισε τη νίκη στον Παναθηναϊκό το 2002/03 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Έχω πετύχει κάμποσα γκολ στην καριέρα μου.

Αυτό, εκείνο το βράδυ στην Λεωφόρο σίγουρα δεν ήταν μέσα στα πιο όμορφα, στα πιο εντυπωσιακά.

Ήταν, όμως, από τα πιο σημαντικά!

Στην φωτογραφία μόλις σουτάρω και στέλνω την μπάλα στα δίχτυα.

Θυμάμαι ήμουν από αριστερά, είχα χώρο να κινηθώ προς τα ''μέσα'' και να σουτάρω.

Το έκανα, σκόραρα και πραγματικά τρελάθηκα με τους πανηγυρισμούς των οπαδών.

Ήταν εκπληκτικό συναίσθημα.

Μετά τον αγώνα η Αθήνα ήταν στα πράσινα»!

Καρλ Χάιντς Φλίπσεν: Η στιγμή του πανηγυρισμού με τους συμπαίκτες του στο 2-0 του ΟΑΚΑ τη χρονιά του Κυράστα (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Το ντέρμπι του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό είναι κάθε χρόνο ένα από τα πιο σημαντικά ματς που υπάρχουν.

Στη φωτογραφία αυτή ήταν το πρώτο μου ντέρμπι απέναντι στον Ολυμπιακό και ήμουν εντυπωσιασμένος από την ατμόσφαιρα πριν, μετά και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Πήραμε μια νίκη την οποία αξίζαμε και το γιορτάσαμε όπως έπρεπε μετά το ματς!

Για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, για εμάς τους παίκτες και για τον φανταστικό νέο, τότε, προπονητή μας Γιάννη Κυράστα ήταν το κατάλληλο αποτέλεσμα για το υπόλοιπο της σεζόν.

Ένα ντέρμπι με το σωστό αποτέλεσμα είναι ό,τι καλύτερο στο ποδόσφαιρο.

Εύχομαι στον Παναθηναϊκό και σε όλο τον κόσμο του καλή τύχη.

Και ελπίζω το αποτέλεσμα να είναι το σωστό».

Βασίλης Καραπιάλης: Η αδρεναλίνη στα ντέρμπι, όπως εκφράστηκε στην διαμάχη του με τον Λυμπερόπουλο το 1998-99 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει αρκετά χρόνια.

Δεν μπορώ να θυμηθώ και αρκετά περιστατικά από τότε, όμως πάντα φέρνω το μυαλό μου το πάθος, την πίεση και την αδρεναλίνη που ήταν στα ύψη σε αυτά τα ματς, όπως στη στιγμή της φωτογραφίας.

Όλοι μας παθιαζόμασταν και... τρελαινόμασταν για αυτά τα παιχνίδια.

Είναι η ένταση στιγμής.

Ένα σκληρό μαρκάρισμα ή κάτι άλλο που θα εκνευρίσει εκείνη την ώρα.

Ότι γινόταν όμως δεν ήταν ποτέ προσωπικό.

Εγώ δεν κράτησα ποτέ κάτι προσωπικό με αντίπαλο.

Με πολλά παιδιά από τον Παναθηναϊκό ήμασταν φίλοι και μαζί και στην Εθνική

Το θέμα είναι να μην ξεφεύγεις.

Τα νεύρα, η ένταση και όλα αυτά είναι λογικά έως ένα σημείο.

Εμείς γι' αυτό ζούσαμε.

Γι' αυτά τα ντέρμπι.

Είχαμε το πάθος, την αποφασιστικότητα και την θέληση για τη νίκη.

Και τα δίναμε όλα με κάθε τρόπο».

Ντανιέλ Μπατίστα: Ο πανηγυρισμός του μετά το γκολ που χάρισε στον Ολυμπιακό τη νίκη το 1993 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Μου έχει μείνει αυτό το γκολ.

Έγινε μία καραμπόλα και εγώ επέμεινα στην φάση και με σουτ σκόραρα.

Ήταν ένα σημαντικό παιχνίδι για εμάς.

Μία σπουδαία νίκη ως προς τον αντίπαλο αλλά έτσι 'βοηθήσαμε' άθελά μας να μπει μπροστά στην βαθμολογία η ΑΕΚ.

Επίσης αμέσως μετά το παιχνίδι αυτό στο πρωτάθλημα που είχαμε καλή εμφάνιση και κερδίσαμε σχετικά εύκολα παρά το σκορ, παίζαμε Κύπελλο την Τετάρτη.

Παρουσιαστήκαμε κουρασμένοι και χάσαμε.

Εκείνο το γκολ πάντως σίγουρα μου έμεινε».

Νίκος Γιούτσος: Το γκολ του με τον Παναθηναϊκό στο 0-1 του 1966. Δείτε παρακάτω σε βίντεο τον Γιάννη Γκαϊτατζή να θυμάται τη στιγμή! (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Μου έχει μείνει η προσποίηση και το πως σκόραρα.

Έκανα πως θα φύγω δεξιά.

Ο αντίπαλός μου ήταν προς τα πίσω.

"Τσίμπησε" στην προσποίηση και μετά γύρισα με την μία αριστερά και σούταρα κατευθείαν.

Ούτε που το περίμενε ο τερματοφύλακας.

Ούτε καν το είδε το σουτ.

Το είχα στο μυαλό μου.

Είδα τον χώρο που είχα και λειτούργησα ανάλογα».

Λουτσιάνο: Η στιγμή του τραυματισμού του στη Λεωφόρο το 2000 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Θυμάμαι πολύ αυτό το ματς στη Λεωφόρο.

Ήταν το 2000.

Πήγα να εκτελέσω ένα κόρνερ και μου πέταξαν διάφορα αντικείμενα.

Έφαγα μία καρέκλα στο κεφάλι και πριν το καταλάβω βρέθηκα στο έδαφος.

Δεν ήταν όμως κάτι το σοβαρό.

Δεν χτύπησα σοβαρά ευτυχώς

Εάν θυμάμαι καλά εκείνο το ματς είχε λήξει 0-0.

Αντικείμενα σε ντέρμπι όμως θυμάμαι σε αρκετά ματς.

Ήταν κάτι το σύνηθες από τότε.

Και συνήθως περίμεναν έναν παίκτη να είναι αρκετά κοντά στον κόσμο ώστε να του ρίξουν ένα αντικείμενο».

Όλεγκ Προτάσοφ: Το σημαντικότερο γκολ της καριέρας του απέναντι στον Παναθηναϊκό (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Έχω σκοράρει κατά του Παναθηναϊκού και θυμάμαι πολύ καλά την εικόνα.

Με πάτε πολλά χρόνια πίσω, αλλά είναι όλα γκολ που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Εάν έπρεπε να διαλέξω κάτι όμως θα επέλεγα το γκολ στο Καραϊσκάκη την χρονιά 1992 - 1993.

Ήταν και ο τρόπος που το έβαλα αλλά και η σημασία του τότε για μένα.

Ήταν και ένα γκολ στην έδρα μας και μπροστά στον κόσμο μας, τον κόσμο του Ολυμπιακού.

Για μένα το πιο σημαντικό τέρμα που έχω βάλει κατά του Παναθηναϊκού είναι αυτό.

Αυτό που έχει μείνει περισσότερο είναι αυτό το τέρμα.

Και θα το θυμάμαι όσα χρόνια και εάν περάσουν».

Νίκος Σαργκάνης: «Καθαρίζοντας» στον αέρα στο 0-1 του 1983 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Καταρχήν αυτά τα παιχνίδια είναι μεγάλα.

Πολύ μεγάλα ματς.

Και τα θυμάμαι όλα.

Άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο.

Υπήρχαν αρκετές δύσκολες φάσεις σε εκείνον τον αγώνα.

Έκανα ότι χρειαζόταν για να μην δεχθώ γκολ.

Από εξόδους μέχρι ότι άλλο θες. Μια από αυτές είναι και η φωτογραφία.

Παίζαμε με 4-5 αναπληρωματικούς τότε, πράγμα που δείχνει πως στα ντέρμπι δεν μετράει τίποτε άλλο εκτός από το πάθος, την πίστη και την ικανότητα να τα κερδίσεις.

Είχαμε αρκετές φάσεις στην εστία μας και έπρεπε να κάνω αρκετές εξόδους, τις θυμάμαι χαρακτηριστικά.

Δεχθήκαμε μεγάλη πίεση αλλά τα καταφέραμε».

Φελίπε Σαντάνα: Ο πανικός πριν το ντέρμπι της Λεωφόρου τη σεζόν 2014/15 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Για αρχή θέλω να πω ότι πάντα το να παίζεις ένα τέτοιο ντέρμπι είναι κάτι μοναδικό και ξεχωριστό στην Ελλάδα αλλά και γενικά.

Το βίωσα αυτό από πρώτο χέρι πέρυσι.

Τα παιχνίδια του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό θα τα θυμάμαι πάντα, όπως θα θυμάμαι και το πέρασμά μου από την Ελλάδα.

Ήταν ένα πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο παιχνίδι αυτό της Λεωφόρου.

Και να θυμάμαι πως πριν την έναρξή του με τα όσα έγιναν και με τον κόουτς και γενικότερα ήταν σαν να είμαστε σε... πόλεμο.

Φανατισμός, ένταση και αντικείμενα από παντού από την εξέδρα.

Μέχρι και... μπαταρίες έριχναν στο γήπεδο.

Και βέβαια δεν ξεχνάω και τον τραυματισμό του Κασάμι, που τον χτύπησε κροτίδα.

Σίγουρα αυτά τα γεγονότα δεν είναι ευχάριστα, όπως δεν ήταν και θετικό που χάσαμε.

Για φέτος όμως έχω καλό προαίσθημα.

Μίλησα και μιλάω διαρκώς με τον Σαλίνο και μου μετέφερε πως η ομάδα είναι έτοιμη, πως περιμένουν έναν δυνατό αγώνα και πως πάνε για να κερδίσουν».

Θανάσης Κωστούλας: Δείχνοντας τη φανέλα μετά το 1-4 της Λεωφόρου (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Βλέποντας αυτήν την φωτογραφία φέρνω ξανά στο μυαλό μου όλο το ματς.

Ήταν μία μεγάλη βραδιά, μία ιστορική νίκη και ένα ευρύ σκορ.

Νομίζω πως είναι κάτι που σου μένει.

Έμεινε στο μυαλό όλων μας.

Ίσως οι περισσότεροι δεν είχαμε καταλάβει το τι είχαμε κάνει τότε.

Νομίζω πως αντιληφθήκαμε το μέγεθος του 1-4 χρόνια μετά.

Ο χρόνος έδειξε την σημασία του.

Ναι, είναι αλήθεια πως το είχαμε κουβεντιάσει στα αποδυτήρια.

Είχαμε πει το πως ακριβώς θα πανηγυρίζαμε σε εκείνο το ματς.

Και είναι και μία φωτογραφία που λέει πολλά.

Μάλλον τα λέει όλα...».

Πέτρος Ξανθόπουλος: Το αυτογκόλ του Λιβαθηνού τη χρονιά 1981-82 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Ήταν μία φάση στο 46'.

Η μπάλα ήταν στην γραμμή της μεγάλης περιοχής και προς το κόρνερ.

Από μία φάση που πήγε να γίνει και μία κόντρα έφτασε στον Λιβαθηνό που δεν μπόρεσε να βρει 'γεμάτη' την μπάλα για να την διώξει.

Επιχείρησε να κάνει ένα θεαματικό διώξιμο και την έστειλε στα δίχτυα με ψαλίδι.

Για μένα ήταν ένα από τα πιο 'ωραία' εάν μπορούμε να το πούμε έτσι αυτογκόλ.

Απίστευτο αυτογκόλ που δεν ξαναμπαίνει.

Ο Σπύρος ήταν ένα δυναμικό παιδί που έπαιζε πάντα με αυτοθυσία και έκανε αρκετά ψαλίδια στα ματς.

Αυτήν την φορά η μπάλα πήγε στο ΓΑΜΑ.

Και να θέλεις να το κάνεις αυτό δεν γίνεται.

Μετά ξέσπασε σε κλάματα από τα νεύρα του.

Για ότι είχε γίνει.

Εγώ προσωπικά γέλασα να σου πω την αλήθεια

Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα έβλεπα τέτοιο αυτογκόλ.

Και να θες να το κάνεις, να το προσπαθήσεις πολύ δεν γίνεται.

Κανείς δεν πίστευε ότι είχε γίνει.

Αυτογκόλ με ψαλίδι από διώξιμο;

Πως να γίνει;

Ξέρεις όμως τι μου έχει μείνει πολύ από αυτό το ματς;

Ότι παίζαμε σε ένα γήπεδο γεμάτο με φιλάθλους των δύο ομάδων και δεν έγινε το παραμικρό.

Προσωπικά μου έχει λείψει αυτό από τα γήπεδα σε ντέρμπι.

Θέλω να τονίσω πάντως πως... μετρ στα αυτογκόλ τότε ήταν ο Καμπάς.

Είχε βάλει 2 με 3.

Είχε βάλει αυτογκόλ ακόμα και σε φιλικό που είχε πάει ο Ολυμπιακός στην Αυστραλία!».

Νίκος Τσιαντάκης: το φοβερό ψαλίδι που χάρισε τη νίκη στον Ολυμπιακό το 1994 (κάντε click δεξιά στη φωτογραφία)

«Ήταν αναμφίβολα ένα φοβερό γκολ.

Ένα τέρμα που θα θυμάμαι πάντα.

Ήταν γενικά ένα πολύ καλό ματς εκείνο που είχαμε παίξει.

Το γκολ ήταν με ένα γυριστό σουτ, ένα ψαλιδάκι από τον Κρις.

Εάν θυμάμαι σωστά του έγινε μία σέντρα από τα αριστερά και την βρήκε με την μία για να σουτάρει.

Σίγουρα ήταν ένα από τα ωραιότερα γκολ που έχουν μπει σε ντέρμπι που έχω αγωνιστεί εγώ.

Είναι η ομορφιά του γκολ και του ποδοσφαίρου που σου μένει.

Αυτά είναι ματς που έχουν πάντα μεγάλο ενδιαφέρον, κίνητρο και που όλα γίνονται για το γόητρο.

Όλοι θέλουν να δώσουν το μάξιμουμ γιατί τέτοιες νίκες δίνου την μεγαλύτερη δυνατή χαρά στον κόσμο».