Τα αδέρφια Χανδρινού στο Gazzetta: «Περήφανοι για την χρονιά που πέρασε, θέλουμε το καλύτερο με την Εθνική»
Το 2026 θα έχει για πάντα μια ξεχωριστή θέση στην οικογένεια Χανδρινού. Δύο αδέρφια από την Καλαμάτα, δύο διαφορετικές χώρες, δύο διαφορετικές διαδρομές, αλλά στο τέλος η ίδια κατάληξη, ένα νταμπλ για τον καθένα.
Συνέντευξη στους Φώτη Καρακούση, Χριστίνα Κατσαμούρη
Ο Άρης με τον Παναθηναϊκό στην Ελλάδα, ο Σπύρος με τη HAOK Mladost στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Δύο πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα και μια χρονιά που δύσκολα θα μπορούσε να γραφτεί καλύτερα. Κι όμως, όταν τους ρωτάς τι σημαίνει αυτό το «διπλό» νταμπλ, η απάντηση δεν έρχεται μέσα από αριθμούς ή τρόπαια. Έρχεται μέσα από τη σχέση τους. «Το νταμπλ σημαίνει πολλά και τίποτα για την οικογένειά μας», λέει ο Άρης. «Είμαστε μία οικογένεια. Εγώ προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενος και περήφανος για τον αδερφό μου, για αυτό το κατόρθωμα που έκανε».
Ο Σπύρος χαμογελά και συμπληρώνει. Γιατί στην περίπτωσή τους η επιτυχία του ενός δεν ήταν ποτέ εντελώς προσωπική υπόθεση. «Είναι κάτι που, σαν αδέρφια, έχουμε ονειρευτεί και μαζί. Το να παίξουμε μαζί, αλλά και το να ανεβαίνουμε και να κατακτάμε τρόπαια μαζί, και να το κάνουμε σε διάφορες χώρες τελείως διαφορετικές».
Η υπερηφάνεια, πάντως, έχει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ο ένας μιλά για τον άλλον και σχεδόν ξεχνά να μιλήσει για τον εαυτό του. Ο Άρης, μάλιστα, το λέει ξεκάθαρα: «Είμαι περήφανος για τον αδερφό μου οπως και για εμένα». Και ο Σπύρος ανταποδίδει. Ίσως γιατί ξέρει καλύτερα από τον καθένα πόση δουλειά, πόσες θυσίες και πόσες δύσκολες στιγμές κρύβονται πίσω από μια κατάκτηση. Για να καταλάβεις, όμως, τι σημαίνουν πραγματικά όλα αυτά για τους δύο τους, πρέπει να γυρίσεις αρκετά χρόνια πίσω. Πριν από τα μεγάλα γήπεδα, τις μεταγραφές, τις ευρωπαϊκές εμπειρίες και τις Εθνικές ομάδες, υπήρχε η Καλαμάτα. Εκεί όπου δύο παιδιά έπαιζαν μαζί και, χωρίς να το γνωρίζουν ακόμη, έβαζαν τα πρώτα θεμέλια μιας κοινής διαδρομής.
Η πρώτη τους ανάμνηση από το βόλεϊ δεν είναι από κάποιο κλειστό γήπεδο. Είναι από την άμμο. Ένα beach bar στην Καλαμάτα, οι γονείς και οι θείοι τους γύρω και εκείνοι με μια μπάλα στα χέρια. «Νομίζω είναι το beach volley», θυμάται ο Άρης. «Υπάρχει μια φωτογραφία στο σπίτι που είμαστε μαζί. Νομίζω αυτή είναι η πρώτη ανάμνηση».
Από εκείνη την εικόνα μέχρι το σημείο που βρίσκονται σήμερα μεσολάβησαν αμέτρητες προπονήσεις και αγώνες. Αν υπάρχει όμως μία στιγμή που τους έκανε να πιστέψουν πραγματικά ότι μπορούν να προχωρήσουν, αυτή ήρθε ξανά στην άμμο. Ήταν το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κ17 στο beach volley.
«Εκεί είπα ότι όντως είμαστε, εντός εισαγωγικών, καλοί σε αυτό το άθλημα», λέει ο Άρης. Δεν ήταν μόνο η κατάκτηση του τίτλου. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. «Δεν ήμασταν φαβορί καταρχάς. Αντιμετωπίσαμε πολλές αντίξοες συνθήκες γενικά εκεί».
Για τον Σπύρο, όμως, μια άλλη στιγμή έχει μείνει πιο έντονα χαραγμένη στη μνήμη. Η Ρώμη. Ένα τουρνουά beach volley, ένας αγώνας που πλησίαζε και ένας πυρετός που είχε φτάσει τους 40 βαθμούς.
Ο Άρης μέσα στη νύχτα έτρεχε να βρει φάρμακα και ό,τι άλλο χρειαζόταν ο αδερφός του. Την επόμενη ημέρα μπήκαν στο γήπεδο. «Είχα 40 πυρετό και ήμασταν σε φάση να παίξουμε ή να μην παίξουμε», θυμάται ο Σπύρος. Έπαιξαν όμως και κέρδισαν. «Κάθε στιγμή με τον Άρη και γενικά με το βόλεϊ είναι σημαντική», λέει ο Σπύρος. «Είμαστε μαζί στο αθλημα αυτό σαν ομάδα, εδώ και 16 χρόνια. Έχουμε μια πορεία προς την επιτυχία μαζί».
Κάποια στιγμή, ωστόσο, ήρθε και ο χωρισμός. Ο Μίλωνας ήταν το σημείο στο οποίο οι δρόμοι τους άρχισαν να παίρνουν διαφορετική κατεύθυνση. Το επαγγελματικό βόλεϊ τους οδήγησε σε διαφορετικές ομάδες και, τελικά, σε διαφορετικές χώρες. Ο Άρης δεν κρύβει ότι τον στεναχώρησε. «Ο Σπύρος σαν παίκτης μου αρέσει πάρα πολύ, επειδή με βολεύει πάρα πολύ σαν παίκτης και μου έλειψε πολύ όταν έφυγε». Η χημεία τους μέσα στο γήπεδο ήταν κάτι που δύσκολα αντικαθίσταται.
Για τον Σπύρο, αυτό που του έλειψε περισσότερο ήταν ο κολλητός του στο γήπεδο. «Δεν ένιωσα πως θα χαθεί η σύνδεσή μας. Απλά μου έλειψε η παρουσία του στο γήπεδο, η ενέργειά του». Για χρόνια είχαν μάθει να συνεννοούνται χωρίς λέξεις. Ένα βλέμμα, μια κίνηση, μια τοποθέτηση στο γήπεδο αρκούσαν. «Ήξερα τι θέλει, ήξερε τι θέλω, ήξερα τι θα κάνει», εξηγεί ο Σπύρος.
Οι δρόμοι τους μπορεί να χωρίστηκαν στους συλλόγους, όμως υπάρχει ένας χώρος στον οποίο συνεχίζουν να συναντιούνται κάθε καλοκαίρι, η Εθνική ομάδα. Εκεί, τα δύο αδέρφια ξαναγίνονται συμπαίκτες. Και μαζί με την αγωνιστική συνεργασία επιστρέφει και κάτι από την παλιά τους καθημερινότητα.
«Το ότι βλέπω τον Άρη και συνεργαζόμαστε, προς το παρόν μόνο τα καλοκαίρια, πέρα από το ότι εμένα μου δίνει ένα ψυχολογικό πλεονέκτημα, γιατί είναι αδερφός μου, είναι και ο καλύτερός μου φίλος», λέει ο Σπύρος. «Δεν είναι μόνο ο αδερφός μου, αλλά είναι παράλληλα και συμπαίκτης μου».
Και κάπου εδώ επιστρέφει ξανά εκείνο το όνειρο που υπήρχε από όταν ήταν μικροί, να παίξουν μαζί. Όχι μόνο για ένα καλοκαίρι στην Εθνική, αλλά για μια ολόκληρη σεζόν. Να φορέσουν ξανά την ίδια φανέλα, να μοιραστούν ξανά το ίδιο γήπεδο και, γιατί όχι, να σηκώσουν μαζί ένα τρόπαιο.
Δεν έχουν αποφασίσει αν αυτό θα συμβεί στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Ξέρουν όμως ότι το θέλουν. «Είναι ένα όνειρο να ξαναζήσουμε και να κάνουμε επιτυχίες μαζί», λέει ο Σπύρος. Και ο Άρης συμφωνεί. Πρώτα με την Εθνική, όπου ήδη συμβαίνει, και κάποια στιγμή και σε έναν σύλλογο. «Σε ένα σωματείο, θα ήθελα να παίξουμε αρκετά χρόνια μαζί».
Η χρονιά που πέρασε
Αν η φετινή χρονιά έκλεισε με δύο νταμπλ, για τον Άρη και τον Σπύρο Χανδρινό η διαδρομή μέχρι εκεί μόνο εύκολη δεν ήταν. Για τον Άρη, η σεζόν στον Παναθηναϊκό ξεκίνησε με δύο χαμένους τίτλους, το Super Cup και το League Cup, και με μια ομάδα που έδειχνε να ψάχνει ακόμη τις ισορροπίες της.
«Ξεκινήσαμε λίγο άσχημα τη χρονιά, με κάποιες πολύ κακές εμφανίσεις εκτός προγράμματος», παραδέχεται ο Άρης. Οι δύο πρώτοι τίτλοι χάθηκαν, με διαφορετικό τρόπο ο καθένας. Στον έναν ο Παναθηναϊκός έφτασε κοντά, στον άλλον δεν μπόρεσε ουσιαστικά να διεκδικήσει.
Κάπου εκεί, όμως, άλλαξε κάτι. Όχι απαραίτητα μέσα στο γήπεδο, αλλά πρώτα έξω από αυτό.
«Αυτό που μας βοήθησε ήταν το κλίμα της ομάδας και οι φιλίες που έχουν δημιουργηθεί μεταξύ πολλών μελών της ομάδας του Παναθηναϊκού και η δύναμη των παικτών», εξηγεί. «Όταν έχεις ένα πολύ καλό κλίμα στην ομάδα, ο κάθε συμπαίκτης σου μπορεί να ακούσει το πρόβλημά σου και να κάτσει να το συζητήσετε. Νομίζω ότι αυτό λύνει το μισό και παραπάνω πρόβλημα».
Ο Παναθηναϊκός άρχισε να βρίσκει τον εαυτό του και μαζί του βρήκαν τον εαυτό τους και οι παίκτες του. Η ομάδα απελευθερώθηκε και η αγωνιστική εικόνα ακολούθησε. Για τον Άρη, μάλιστα, η ψυχολογία στο βόλεϊ δεν είναι απλώς ένας παράγοντας. Είναι σχεδόν το παν.
«Αν το βάλουμε σε ποσοστά, για μένα η ψυχολογία είναι πάνω από το 80%», λέει. «Πρώτα πρέπει να φτιάξεις την ψυχολογία σου και να παίζεις και για τους συμπαίκτες σου και για το staff. Και έπειτα θα βρεθούν οι ρόλοι αυτόματα».
Ο Σπύρος παρακολουθούσε από την Κροατία όλη αυτή τη πορεία. Δεν ήταν απλώς θεατής. Μέσα από τις καθημερινές συζητήσεις με τον αδερφό του, βίωνε ένα κομμάτι της πίεσης που κουβαλούσε ο ίδιος.
«Είχαμε επικοινωνία συνέχεια για το πώς νιώθει και πώς πάει», λέει. «Κι εγώ, μέσα από τον Άρη, βίωσα αυτή την πίεση μαζί του». Αργότερα ο Σπύρος παραδέχτηκε και ο ίδιος πως είδε την μεταμόρφωση της ομάδας μέσα στο παρκέ, «Έβλεπα να το χαίρονται παραπάνω, σαν να χτύπησε ένα καμπανάκι και να τους είπε: “Πρέπει να το χαρούμε και λίγο, πρέπει να παίξουμε και λίγο”». Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Παναθηναϊκός δεν έμοιαζε απλώς με μια ομάδα που είχε βρει τους ρόλους της. Έμοιαζε με μια ομάδα που είχε βρει τον εαυτό της.
Την ίδια στιγμή, στην Κροατία, ο Σπύρος έγραφε τη δική του ιστορία με τη HAOK Mladost. Ο Άρης παρακολουθούσε όσο μπορούσε και, παρότι δεν έβλεπε κάθε παιχνίδι με την ίδια προσήλωση που έδειχνε ο Σπύρος στα δικά του, είχε σχηματίσει πολύ συγκεκριμένη άποψη για τον αδερφό του. «Θεωρώ πως ο Σπύρος είναι για μένα ο καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος στην Κροατία», λέει χωρίς δεύτερη σκέψη. «Δεν το λέω με κανέναν αλαζονικό τρόπο. Ότι πιστεύω, το λέω. Και νομίζω αυτό φάνηκε σε όλα τα παιχνίδια».
Το πρωτάθλημα που έρχεται
Το ένα πρωτάθλημα τελείωσε και σχεδόν αμέσως άρχισε η συζήτηση για το επόμενο. Και αν υπάρχει κάτι που μοιάζει δεδομένο για τη νέα σεζόν, είναι πως κανείς δεν πρόκειται να έχει εύκολα Σαββατοκύριακα.
Ο Παναθηναϊκός κράτησε τον βασικό κορμό που τον οδήγησε στο νταμπλ και πρόσθεσε τον Τιμοτέ Καρλ, έναν παίκτη με χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο. Ο Ολυμπιακός ενισχύθηκε σημαντικά, ενώ και ομάδες όπως ο Μίλωνας, ο Φοίνικας Σύρου, ο ΟΦΗ και η Κηφισιά ανεβάζουν τον πήχη.
Για τον Άρη, αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη απόδειξη ότι το ελληνικό πρωτάθλημα αλλάζει επίπεδο. «Βλέπουμε ότι ανεβαίνει το πρωτάθλημα όχι μόνο από τους παίκτες οι οποίοι έρχονται στην Ελλάδα για τους αιώνιους αντιπάλους. Βλέπεις ότι ανεβαίνει το πρωτάθλημα όταν πιο μικρές ομάδες αυξάνουν το μπάτζετ τους».
Και αυτό, όπως λέει, σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο, δεν θα υπάρχει πλέον σχεδόν κανένα εύκολο βράδυ. «Ξέρεις από τώρα ότι δεν θα είναι κανένα βράδυ εύκολο».
Ο Παναθηναϊκός, παρά το νταμπλ, δεν μπαίνει απαραίτητα ως το απόλυτο φαβορί. Ο Άρης το ξέρει καλύτερα από τον καθένα. Άλλωστε, έχει μάθει τα τελευταία χρόνια ότι ο τίτλος του φαβορί δεν κερδίζει παιχνίδια.
«Η ομάδα του Ολυμπιακού έχει κάνει πάρα πολύ καλές μεταγραφές. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι από τις καλύτερες μεταγραφές που έχει κάνει ομάδα βόλεϊ τα τελευταία χρόνια», λέει. «Αλλά προφανώς και δεν πτοούμαστε. Το να είσαι φαβορί δεν φτάνει, το γνωρίζουμε και μάλλον είναι και καλύτερο αυτό».
Ο Σπύρος, από την άλλη, βλέπει το ελληνικό πρωτάθλημα πλέον από απόσταση. Και ίσως γι' αυτό έχει μια ακόμη πιο καθαρή εικόνα για την αλλαγή που συμβαίνει. «Δεν θα έχεις ένα εύκολο Σαββατοκύριακο για να χαλαρώσεις ή να πεις ότι δεν θα πιέζω τόσο πολύ. Κάθε εβδομάδα πλέον έχει έναν στόχο».
Αν υπάρχει μια ομάδα που ξεχωρίζει στα δικά του μάτια, αυτή είναι ο Ολυμπιακός. «Το φαβορί για φέτος θα έρθει με τον Ολυμπιακό», όχι όμως χωρίς αστερίσκους. Γιατί η ποιότητα των παικτών είναι δεδομένη, αλλά μια νέα ομάδα πρέπει πρώτα να γίνει ομάδα. «Είναι αυτό που λέμε ότι πιστεύεις πως είναι μια ομάδα που έχει πιο ψηλό ταβάνι, αρκεί να δεθεί. Είναι μια ομάδα που ξεκινάει από το μηδέν».
Στην εξίσωση βάζει και τον προπονητή, Τζουλιάνι, τον οποίο θεωρεί ότι μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο. «Θεωρώ ότι δίνει πολλή βάση στην ψυχολογία και στη σύνδεση της ομάδας. Οπότε θεωρώ πως έχει επιλέξει και αθλητές οι οποίοι, στο μυαλό του, θα κολλήσουν». Ο Άρης, πάντως, δεν αφήνει εκτός συζήτησης κανέναν. Ο Μίλωνας, ο Φοίνικας Σύρου και οι υπόλοιπες ομάδες έχουν πλέον τις δυνατότητες να κάνουν ζημιές. «Όλοι είναι ικανοί πλέον», λέει.
«Ακόμα δεν θέλω να γυρίσω»
Ο Σπύρος, πάντως, δεν σκέφτεται ακόμη την επιστροφή στην Ελλάδα. Η Κροατία ήταν μόνο ένα ακόμη βήμα σε αυτό που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως μια μεγαλύτερη διαδρομή.
«Στη φάση της ζωής μου τώρα, θέλω να ζήσω πρώτα έξω», εξηγεί. Όχι μόνο για το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και για την εμπειρία του να είσαι ξένος, να ζεις μακριά από τη χώρα σου και να γνωρίζεις διαφορετικά πρωταθλήματα και διαφορετικούς τρόπους δουλειάς.
«Αυτό θέλω αυτή τη στιγμή της ζωής μου. Τώρα, σίγουρα στο μέλλον θα επιστρέψω. Αλλά όσο μου δίνει τη δυνατότητα και η ικανότητά μου αλλά και η υγεία μου, θέλω να μην έρθω ακόμα».
Κι αν το Champions League είναι ο καθρέφτης του κορυφαίου ευρωπαϊκού βόλεϊ, ο Παναθηναϊκός επιστρέφει φέτος σε αυτόν ύστερα από χρόνια. Και ο Άρης θα έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να ζήσει τη διοργάνωση από μέσα.
Ο Σπύρος, φυσικά, θα τη ζήσει από έξω, ή μάλλον όσο έξω μπορεί να είναι ένας αδερφός.
«Εγώ ανυπομονώ να το δω. Έχω κάνει και τη συνδρομή στο κανάλι, έτσι για να είμαι έτοιμος», λέει γελώντας. «Κάθε φορά που παίζει ο Άρης, αγχώνομαι για τον Άρη σαν να παίζω εγώ μέσα».
Ο Άρης ξέρει ότι η πρόκληση θα είναι μεγάλη. Ο Παναθηναϊκός θα βρεθεί απέναντι σε ομάδες με τεράστια ευρωπαϊκή εμπειρία, όμως η επιστροφή στους ομίλους από μόνη της είναι κάτι που θέλει να απολαύσει.
«Μετά από πολλά χρόνια, πραγματικά, το καταφέραμε να είμαστε στους ομίλους του Champions League». Και δεν θέλει να σταθεί μόνο στην κλήρωση ή στις πιθανότητες πρόκρισης. Θέλει να σταθεί σε αυτό που θα συμβεί στο γήπεδο.
«Είμαι σίγουρος ότι το γήπεδο θα είναι κατάμεστο. Η ενέργεια του κόσμου, όπως πάντα, είναι απίστευτη. Και θέλω να το χαρούμε όλοι».
Από την Καλαμάτα στα μεγάλα γήπεδα
Κάπου ανάμεσα στα πρωταθλήματα, τις μεταγραφές και το Champions League, υπάρχει μια άλλη ιστορία που αξίζει να ειπωθεί. Η ιστορία δύο παιδιών από την Καλαμάτα που κάποτε είχαν ένα όνειρο και σήμερα το ζουν.
Ο Σπύρος πήγε στον Ολυμπιακό, δεν βρήκε τον ρόλο που περίμενε, έφυγε στο εξωτερικό και στην Κροατία έγινε πρωταγωνιστής και νταμπλούχος. Ο Άρης ακολούθησε μια διαφορετική διαδρομή, από τον Μίλωνα στον Παναθηναϊκό, και μέσα σε δύο χρόνια κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και ένα νταμπλ.
Όταν τον ρωτάς τι σημαίνει όλη αυτή η διαδρομή, ο Σπύρος δυσκολεύεται να την κοιτάξει από απόσταση. «Ποτέ δεν έχω κάτσει να σκεφτώ, η αλήθεια είναι, τι σημαίνει αυτό. Δεν έχω καταφέρει να το συνειδητοποιήσω».
Είναι ίσως χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο βλέπει την καριέρα του. Δεν κοιτάζει τόσο πίσω όσο μπροστά. Είναι «focused», όπως λέει ο ίδιος, απαιτητικός από τον εαυτό του και περισσότερο συγκεντρωμένος στο επόμενο βήμα. Αλλά ένα πράγμα αναγνωρίζει, «Σίγουρα σημαίνει ότι αυτό που είμαι, αυτό που προσπαθώ και που θέλω να γίνω, έχουν βάση και μπορούν να γίνουν πραγματικότητα».
Ο Άρης, από την άλλη, περιγράφει τη διαδρομή σαν έναν δρόμο που μπορεί να είχε λακκούβες, αλλά ποτέ δεν έχασε την κατεύθυνσή του. «Ο δρόμος ήταν ένας», λέει. «Πας προς τα εκεί, με ό,τι λακκούβα και να υπάρχει, με ό,τι εμπόδιο και να υπάρχει, αλλά ξέρεις πού θες να φτάσεις».
Δεν υπήρχαν λοξοδρομίες. Ή, ακόμη κι αν υπήρχαν, δεν τους άφησαν να τους βγάλουν από την πορεία τους. Σε αυτό, βέβαια, έπαιξαν σημαντικό ρόλο και οι γονείς τους. «Μας έδιναν κίνητρο και μπουστάρισμα για να συνεχίζουμε. Αλλά νομίζω ότι ο δρόμος ήταν ένας και δεν έγινε κατά τύχη».
Η Εθνική και το επόμενο βήμα
Και μετά από όλα αυτά, υπάρχει η Εθνική. Το καλοκαίρι επιστρέφει ξανά το κοινό τους κεφάλαιο και μαζί του έρχεται ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα με μια ομάδα που, ίσως περισσότερο από άλλες χρονιές, έχει λόγους να κοιτάζει ψηλά.
Οι διεθνείς δεν είναι απλώς παίκτες που συμπληρώνουν ένα ρόστερ. Είναι πρωταγωνιστές στις ομάδες τους. Και αυτό αλλάζει τις προσδοκίες.
Ο Σπύρος μάλιστα λέει πως κοιτάζει μόνο ψηλά για αυτήν την ομάδα καθώς ο στόχος του δεν είναι άλλος από το να σηκώσουν την κούπα, «Να το σηκώσουμε ιδανικά, αυτό θα ήθελα σε αυτό το ευωρπαικό», λέει. «Ωστόσο ως βασικό στόχο θεωρώ πως έχουμε το να περάσουμε την πρώτη φάση. Όσο πιο ψηλά όμως, τόσο το καλύτερο».
Ο Άρης είναι λίγο πιο συγκρατημένος. Όχι επειδή δεν έχει υψηλές φιλοδοξίες, αλλά επειδή γνωρίζει ότι πριν από κάθε μεγάλη επιτυχία υπάρχει ένα προηγούμενο βήμα, να γίνεις πραγματική ομάδα.
«Προφανώς και θέλω να το σηκώσουμε», λέει. «Αλλά θα ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος εάν αυτή η ομάδα βρει τη χημεία της στο 100%».
Γιατί αυτό είναι το μεγάλο του στοίχημα. Το υλικό υπάρχει, οι παίκτες υπάρχουν, η ποιότητα υπάρχει. Αυτό που πρέπει να δημιουργηθεί είναι η σύνδεση. «Άμα δεθεί αυτή η ομάδα 100%, πιστεύω ότι θα είναι φοβερή για πάρα πολλές ομάδες».
Και ίσως εδώ βρίσκεται όλη η φιλοσοφία του Άρη για το βόλεϊ. Όπως στον Παναθηναϊκό, έτσι και στην Εθνική, πρώτα πρέπει να υπάρχει η ομάδα και μετά όλα τα υπόλοιπα.
«Αν είμαστε δεμένοι σε μια δύσκολη στιγμή ή σε ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι, θεωρώ ότι μπορούμε να χτυπήσουμε και υπερδυνάμεις. Αλλά πρώτα πρέπει να κερδίσουμε τους πιο κάτω από εμάς ή τους ισάξιούς μας».
Η νέα Εθνική, πάντως, έχει κάτι που ίσως έλειψε τα προηγούμενα χρόνια, παίκτες που έχουν μάθει να πρωταγωνιστούν και να κερδίζουν. Και για τον Σπύρο και τον Άρη, αυτό είναι ένα σημάδι ότι το ελληνικό βόλεϊ βρίσκεται σε ανοδική πορεία. Αλλά αμέσως προσθέτουν αυτό που μοιάζει να είναι και το ζητούμενο για το επόμενο βήμα, «Χρειάζεται το κάτι παραπάνω».
Εικαστικό: Χρήστος Ζωϊδης
