Νίκος Μιχελής στο Gazzetta: «Τα ελληνικά του Ζλάταν, τα αποδυτήρια στη Μίλαν και η ιστορική άνοδος με τη Βιζέου»

Αρχικά θέλω να μου πεις για τα παιδικά σου χρόνια.

«Μεγάλωσα στη Ν. Σμύρνη, η πρώτη ομάδα μου ήταν στο Π. Φάληρο αλλά έκανα πολλά αθλήματα. Στο σπίτι τα έσπαγα όλα γενικά γιατί είχα πολύ ενέργεια (γέλια) και έτσι οι γονείς μου έλεγαν ότι πρέπει να κάνω κάτι. Έκανα τζούντο, κολύμβηση, στίβο και ποδόσφαιρο. Ήμουν καλός στο ποδόσφαιρο, καλύτερος από τα άλλα αθλήματα και μου άρεσε. Στα 5 μου ξεκίνησα και στα 6 μου πήγα στον Πανιώνιο».

Πώς κατέληξες στον Πανιώνιο;

«Ήταν ο νονός μου στον Δήμο και επειδή πήγαινα αρκετές φορές στο γήπεδο γιατί ήταν γεωπόνος, κατέληξα στον Πανιώνιο. Δεν θυμάμαι αν είχα κάνει και δοκιμαστικά».

Οι γονείς σου είχαν σχέση με το ποδόσφαιρο ή αν σε προέτρεψαν προς τα εκεί;

«Οι γονείς μου καθηγητές είναι και οι δύο. Δεν με προέτρεψε κάποιος προς τα εκεί. Μόνος μου το δοκίμασα και μου άρεσε».

Είχες κάποιο είδωλο ή κάποιο παιχνίδι που θυμάσαι μέχρι τώρα;

«Δεν είχα κάποιο είδωλο ή να έχω δει κάποιο ματς. Απλά ξεκίνησα, μου άρεσε, ήμουν καλός και έτσι απλά. Δεν το είχα σκεφτεί καν για επαγγελματικά στην αρχή. Χαλαρά στην αρχή, έβγαζα την ενέργεια μου και έτσι μπήκε στο ζωή μου».

Πώς ήταν τα χρόνια στον Πανιώνιο;

«Στον Πανιώνιο έκατσα τέσσερα χρόνια, είχα υπάρξει και ball boy, έβγαινα με παίκτες στο γήπεδο. Στο σχολείο κάποια στιγμή είχαν έρθει ο Χούτος, ο Γουνδουλάκης τότε. Ήταν η πρώτη μου αγάπη ο Πανιώνιος. Ήταν η πρώτη φορά που πήγα γήπεδο. Στα 10 μου πήγα για δοκιμαστικά στις ακαδημίες της Γιουβέντους στην Αθήνα και έκατσα εκεί άλλα πέντε χρόνια περίπου και εκεί θεωρώ ότι έβαλα τις βάσεις μου. Εκεί έμαθα ποδόσφαιρο. Είχαμε πάει και στην Ιταλία και παίξαμε με την αντίστοιχη Κ11 της Γιουβέντους, είδα ματς στο Alianz με τη Λάτσιο αντίπαλο. Θυμάμαι έπαιζε ο Ολυμπιακός με τη Γιουβέντους στο Καραϊσκάκη και είχε γίνει μία κλήρωση στην ακαδημία της Γιουβέντους για το ποια παιδιά θα πάνε να δουν τους παίκτες στο ξενοδοχείο από κοντά και να πάρουν αυτόγραφα. Και έτυχε να είμαι εγώ (γέλια).»

Πρέπει να ήταν απίθανη εμπειρία.

«Σκέψου αυτή τη στιγμή έχω φανέλα στο σπίτι της Γιουβέντους με αυτόγραφα των Πογκμπά, Τέβεζ, Κιελίνι, Μπονούτσι, Μπουφόν. Άστο. Έχω και φωτογραφίες σκέψου. Είχα τρελαθεί που γνώρισα από κοντά τον Μπουφόν και τον Πογκμπά. Ήταν ένας και ένας όσους είχε τότε η Γιούβε. Τώρα βέβαια καταλαβαίνω την αξία του».

Στο γήπεδο ως ball boy πώς ήταν η εμπειρία;

«Τότε άρχιζα να καταλαβαίνω πόσο ωραίο είναι. Έλεγα ότι θα ήταν τέλειο να μπω μέσα να παίξω με τόσο κόσμο στις εξέδρες. Ήταν και στα καλά του ο Πανιώνιος τότε. Κάθε σαββατοκύριακο όταν έπαιζε εντός έδρας πήγαινα στο γήπεδο. Θυμάμαι σε ένα ματς είχα πάει στη Θύρα 3 του Πανιωνίου. Ήμουν δημοτικό και κάτι είχε γίνει, νομίζω πετούσαν αντικείμενα ή κάτι τέτοιο. Και στο ημίχρονο ήταν ο πατέρας μου και μου έκανε νόημα να πάω να κάτσω στην απέναντι πλευρά (γέλια). Σε ένα άλλο ματς είχα κάτσει μπροστά από τους φιλοξενούμενους και ήταν με τον ΠΑΟΚ. Είχαν μπει τα ματ, υπήρχαν φωτιές, είχαν μπει και μέσα οι οπαδοί του ΠΑΟΚ νομίζω. Και εγώ παιδάκι έτρεχα στην απέναντι θύρα και σκαρφάλωνα για να ξεφύγω. Είχα δει αρκετά συμβάντα».

Ο Αστέρας Τρίπολης πώς μπήκε στη ζωή σου;

«Πήγα για δύο χρόνια στη Δόξα Άνοιξης μετά τη Γιουβέντους, μετά επέστρεψα, έπαιξα και μικτή ΕΠΣΑ και από εκεί πήγα στον Αστέρα Τρίπολης. Με ήθελε ο Γεωργουλόπουλος γιατί ήταν βοηθός προπονητής στον ΠΑΣ Γιάννινα και με είχε δει πιο μικρό σε ηλικία και με ήθελε αλλά δεν γινόταν να πάω στα Γιάννενα ήμουν πολύ μικρός. Όταν πήγε στον Αστέρα Τρίπολη με ζήτησε και χωρίς δοκιμαστικά. Είχα πάει Τρίπολη με τους γονείς μου και περίμενα να κοιμηθώ με τους δικούς μου. Ήμουν 15 ετών αλλά απευθείας με έβαλαν σε σπίτι με άλλο ένα παιδί. Το πρώτο βράδυ. Ήταν δύσκολα στην αρχή. Δύο εβδομάδες δεν κοιμόμουν, ψιλοέκλαιγα κάποιες μέρες. Ήταν πρώτη φορά που έμεινα μόνος μου και στα 15 κιόλας. Όλα έγιναν σε ένα βράδυ. Ήταν δύσκολα και για πρώτη φορά ήμουν σε ΠΑΕ. Άλλοι ρυθμοί»

Εκεί έγινες στόπερ;

«Μέχρι να προσαρμοστώ ήθελα χρόνο. Ήμουν ψηλό παιδί, πάνω από 1,90μ. Στην αρχή έλεγα ότι είμαι 10άρι. Είχα ξεκινήσει από φορ μικρός, έγινα εξτρέμ, μετά 10άρι. Όταν πήγα εκεί είπα 10άρι και με έκαναν 8άρι και λίγο 6άρι. Μετά ξεκινάμε το πρώτο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στην Κ17. Φορούσα το 8 στην πλάτη και τραυματίστηκαν τα στόπερ και μπήκα εγώ πίσω, αριστεροπόδαρος κιόλας και από τότε καθιερώθηκα»

Σε είχε πειράξει που σε έβαλαν άμυνα;

«Ποιο παιδί θέλει να παίξει άμυνα; Ξίνισα είναι η αλήθεια αλλά επειδή ήμουν με την μπάλα καλός και έκανα και παιχνίδι από πίσω άρχισε και μου άρεσε. Μου ταίριαζε».

Ποιος σε βοήθησε να ξεπεράσεις τις δυσκολίες της αρχής;

«Με βοήθησε πολύ ο Γεωργουλόπουλος. Ήταν σαν πατέρας μου και γενικά η ομάδα μου φέρθηκε άψογα για να προσαρμοστώ άμεσα. Απλά εγώ δυσκολεύτηκα».

Πώς έβγαζες αυτή τη πίεση;

«Έβγαζα τα προβλήματα και την πίεση στην μπάλα. Στεναχωριόμουν αν δεν πήγαινα για προπόνηση. Είχα 37 πυρετό και πήγαινα προπόνηση. Δεν το είχα διανοηθεί να χάσω προπόνηση. Έτσι και στην Τρίπολη το ίδιο. Έβγαινε όλο εκεί. Ήταν φάρμακο η μπάλα».

Καλύτερη στιγμή με τον Αστέρα Τρίπολης;

«Όταν έπαιξα σε 2-3 φιλικά με την πρώτη ομάδα και με την Κ20 που είχα ενεργό ρόλο. Ήταν ωραία».

Πες μου το story για τη Μίλαν.

«Αρχικά, ξέρω ότι παίζαμε στον Πειραιά με τον Ολυμπιακό και ο σκάουτ της Μίλαν είχε έρθει να δει έναν άλλον παίκτη. Εγώ δεν το ήξερα. Τελικά τους άρεσα, έστειλαν ξανά σε άλλο παιχνίδι, μετά ξανά άλλον και λοιπά. Σε 4-5 παιχνίδια ήρθαν. Τον Γενάρη στα 18 μου πήγα. Σκέψου ότι έκανα το πρώτο τρίμηνο σχολείο και μετά έκανα το υπόλοιπο από σπίτι. Ντάξει, δεν πίστευα. Από την Τρίπολη να πας στο Μιλάνο που είναι τόσα εκατομμύρια κόσμος και σε τέτοια ομάδα. Ήταν τεράστιο βήμα».

Πώς ένιωσες όταν το έμαθες;

«Ήταν σοκ. Είχα πάει για δοκιμαστικά, ήταν να πάω το καλοκαίρι και τελικά πήγα τον Γενάρη. Έπαιζα 1η λυκείου στις ακαδημίες της Γιουβέντους, το καλοκαίρι πάω στον Αστέρα Τρίπολης και τον Απρίλιο πήγα για δοκιμαστικά στη Μίλαν. Μέσα σε έναν χρόνο ουσιαστικά. Τρελό. Αν μου έλεγε κάποιος ότι θα γινόταν, θα έλεγα οτι έχει πιει κάτι (γέλια)».

Έγιναν γρήγορα ολα;

«Όλα έγιναν σε 2-3 βράδια. Πήγα στην Τρίπολη να πάρω τα πράγματα, να φτιάξω κάτι χαρτιά μετά. Πέμπτη με Παρασκευή το έμαθα και Κυριακή πετούσα για Μιλάνο. Πολύ γρήγορα. Δεν πρόλαβα να καταλάβω τίποτα. Δεν το είχα αντιληφθεί»

Πρώτη εντύπωση όταν πήγες στη Μίλαν;

«Το λέω και ανατριχιάζω. Όταν πήγα να υπογράψω, γνώρισα τον Μαλντίνι και τον Λεονάρντο. Το πόσο απλοί άνθρωποι ήταν. Ο κύριος Μαλντίνι γιατί κύριος είναι, έλεγε στον πατέρα μου, που τον έλεγε κ. Μαλντίνι, να τον φωνάζει Πάολο. Έλεγε στη μητέρα μου ότι και σε εκείνον είχαν φύγει τα παιδιά από το σπίτι και ότι είναι δύσκολο. Δηλαδή, πάρα πολύ απλός άνθρωπος και μιλάμε για τον καλύτερο αμυντικό στην ιστορία. Απλότητα. Αυτό μου έκανε εντύπωση. Το προπονητικό μετά άλλο επίπεδο. Μόνο εμείς σκέψου είχαμε τρία γήπεδα δικά μας. Στο Μιλανέλο κάναμε προπόνηση και δίπλα ήταν η πρώτη ομάδα. Ήταν ένα σοκ πραγματικά»

Κάποια συμβουλή που σου είχαν δώσει;

«Δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο. Θυμάμαι ότι έκανα προπόνηση με την πρώτη ομάδα αλλά έπαιζα με τη δεύτερη ομάδα. Έκανα και 2-3 προετοιμασίες με την πρώτη ομάδα. Θυμάμαι που οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μας συμπεριφέρονταν άψογα. Ο Μπενανσέρ ήταν πάντα κοντά μου στην πρώτη ομάδα».

Εκεί συνάντησες και τον Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς.

«Με τον Ζλάταν έχω μία υπέροχη ιστορία. Έκανα προπόνηση με την πρώτη ομάδα και ο Ζλάταν στην αρχή μου μιλούσε ιταλικά γιατί νόμιζε ότι είμαι Ιταλός. Εγώ δεν μίλαγα όμως, απλά έκανα νοήματα γιατί ντρεπόμουν και λίγο. Κάποια στιγμή παίζουμε διπλό και στο τείχος κάτι μου λέει στα ιταλικά. Και του εξηγώ ότι δεν καταλαβαίνω. Και του είπα ότι είμαι Έλληνας και όχι Ιταλός. Και άρχισε στα ελληνικά να μου λέει: "μ@@@@α, τι κάνεις;" και τέτοια (γέλια). Τον ρωτούσα που έμαθε ελληνικά και μου λέει ότι ο Ζλάταν τα ξέρει όλα (γέλια). Είχα πεθάνει στο γέλιο αλήθεια. Από τότε, θυμάμαι ότι άλλαξε όλη η συμπεριφορά του απέναντι μου. Με καλούσε να κάνουμε γυμναστήριο μαζί. Είναι ψαρωτικός πολύ. Είναι πάντα σοβαρός όπου και να είναι. Πήγα να του δώσω μία φορά το χέρι και μου έκανε μία καρατιά με το πόδι, το έφτασε στο κεφάλι μου. Και μετά μου μιλούσε, με καλούσε».

Πώς ήταν στις προπονήσεις;

«Στην προπόνηση αν έχανα κατοχή ή κάτι τέτοιο, άρχισε και φώναζε. Μετά κράξιμο στα αποδυτήρια. Και αυτό με όλους. Έκανε μία ώρα γυμναστήριο στα 38-39 του κάθε μέρα έξτρα. Στο διπλό μου φώναζε μ@@@@α σε ότι ήθελε να πει. Δηλαδή "μ@@@@@α, give me the ball" (γέλια). Με ρωτούσαν τι σημαίνει αυτό. Κάθε μέρα ήταν και βιβλίο στη Μίλαν. Μεγάλα ονόματα αλλά πολύ απλοί, μου είχαν συμπεριφερθεί τέλεια».

Τον είχες παίξει και αντίπαλο σε κανέναν διπλό να φανταστώ.

«Αμα σου βάλει πλάτη ο Ζλάταν, τελείωσε (γέλια). Δεν έπαιρνες την μπάλα. Και σκεφτόσουν κιόλας αν πρέπει να του τη ρίξεις γιατί είναι ο Ζλάταν. Είχε και άλλη διαχείριση από τους υπόλοιπους, ήταν λογικό. Τεράστια προσωπικότητα, στα αποδυτήρια μέσα ήταν το Α και το Ω. Τώρα που μεγάλωσα έχω καταλάβει τι είχα κάνει τότε. Και δεν έχω ούτε μία φωτογραφία μαζί του. Ήμουν τόσο ντροπαλός».

Τι ρόλο είχε ο Ζλάταν στην ομάδα;

«Είχα πάει σε 2-3 ματς αποστολή με την πρώτη ομάδα. Θυμάμαι ήταν ένα παιχνίδι με τη Τορίνο στο Σαν Σίρο αλλά ήταν κεκλεισμένων για κόβιντ. Ξεκινάει το ματς, 0-0 στο ημίχρονο. Μπαίνει ο Ζλάταν στα αποδυτήρια και ήταν ο Πιόλι, ο Μαλντίνι. Δεν είχαμε παίξει καλά. Και όταν δεν παίζεις καλά στη Μίλαν, ούτε η ανάσα δεν ακούγεται όταν μιλούν αυτοί οι τρεις. Μπαίνει λοιπόν ο Ζλάταν μέσα και λέει σε έναν Γάλλο στα γαλλικά "όλο πίσω δίνεις την μπάλα, το κάνει και ο πατέρας μου αυτό". Σε έναν άλλον στα ιταλικά: "εσύ έβαλες δύο γκολ την περασμένη εβδομάδα και νομίζεις ότι είσαι κάποιος". Και μιλάμε για παίκτες αξίας και όταν μιλούσε, έσκυβαν το κεφάλι. Μετά σε έναν άλλον μίλησε στα ισπανικά».

Ποιος άλλος παίκτης σου είχε κάνει εντύπωση;

«Ο Φρανκ Κεσί ήταν ιδιαίτερος. Τον λέγαμε πρόεδρο στα αποδυτήρια. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν δύσκολα, ήταν πάντα χαρούμενοι. Χαιρόντουσαν την κάθε στιγμή».

Θυμάσαι κάποια ατάκα από κάποιον προς εσένα;

«Ο Μαλντίνι μου είχε πει: "είσαι από τους πιο βελτιωμένους ποδοσφαιριστές της ομάδας" . Μου μίλαγε πολλές φορές. Με ρωτούσε διάφορα για την παραμονή μου στη Μίλαν».

Τι το ξεχωριστό είχε το ιταλικό ποδόσφαιρο και σε τι σε βοήθησε;

«Η Ιταλία είναι νούμερο ένα στην τακτική. Κοιτούν την κάθε λεπτομέρεια. Οπότε μου πήρε καιρό για να προσαρμοστώ. Σκέψου με έβαζαν αμυντικό χαφ για να μάθω τη θέση και να ανταποκριθώ ως στόπερ. Για τα βήματα, τα αντανακλαστικά».

Δυσκολεύτηκες να προσαρμοστείς;

«Όταν πήγα στη Μίλαν, στο πρώτο εξάμηνο, πήγα τραυματίας. Έγινα καλά 1,5-2 μήνες και μετά από λίγο ξανατραυματίστηκα. Είχαμε έναν προπονητή πολύ απαιτητικό, δουλεύαμε στα κόκκινα. Άλλοι ρυθμοί. Ακόμα και στη πάσα, μας ζητούσε κίνηση. Δεν το είχα ξαναζήσει αυτό το πράγμα. Με άγχωσε λίγο αυτό. Πήγα εκεί 17 ετών, δεν μιλούσα τη γλώσσα, ο προπονητής πολύ αυστηρός που δεν το είχα συνηθίσει. Τραυματίας πήγα, γύρισα, ξανατραυματίστηκα και σε έξι μήνες είχα παίξει 1-2 ματς μόνο νομίζω. Τίποτα. Και όσο δεν παίζεις. Ήταν από τους πιο δύσκολους μήνες της ζωής μου».

Τι σε δυσκόλεψε στην αρχή;

«Στην προετοιμασία ξεκίνησα και δεν έπαιζα καθόλου. Ήμουν πολύ καλός γενικά, τα πήγαινα καλά αλλά δεν είχα χρόνο συμμετοχής. Πήγα λοιπόν στον κόουτς και του το λέω. Μου είπε να συνεχίσω ότι κάνω και θα πάρω την ευκαιρία μου. Όντως μου την έδωσε και από τότε δεν βγήκα. Τον κέρδισα με τον χαρακτήρα μου και από εκεί που ήταν ένας προπονητής που φώναζε συνέχεια, άρχισε να με εμπιστεύεται. Μετά το πρώτο παιχνίδι μου έστειλε και μήνυμα ότι τα πήγα πάρα πολύ καλά. Ήταν και οι γονείς μου εκεί θυμάμαι. Πήρα την ευκαιρία, έπαιξα όλα τα ματς. Εβλεπαν ότι βελτιωνόμουν και σιγά-σιγά καθιερώθηκα στην πρώτη ομάδα».

Πώς κυλούσε ο καιρός;

«Μόλις άρχισα να προσαρμόζομαι, έπεσε ο κόβιντ. Πήρα από τις τελευταίες πτήσεις για Ελλάδα αλλιώς θα ξέμενα στην Ιταλία. Έκατσα 4-5 μήνες, έκανα προπονήσεις μόνος μου, κάναμε video call και περνούσαν οι γονείς μου από πίσω, έβλεπαν με ποιους μιλάω. Μόλις τελείωσε ο κόβιντ γύρισα και έκανα προετοιμασία με την πρώτη ομάδα. Έπαιξα σε μερικά φιλικά αλλά ήταν κρίμα που δεν είχε κόσμο το γήπεδο. Είχα αρχίσει και βασικός με τον Ερνάντες στα αριστερά, τον Μπενανσέρ μπροστά μου και τον Λεάο ως εξτρέμ. Είχα κληθεί και στην Εθνική Ομάδα με τους Νέους τότε»

Πώς ήταν οι προπονήσεις με την πρώτη ομάδα;

«Πιο πολύ άγχος είχα στην προπόνηση με τον Ζλάταν παρά σε αγώνες με την Κ20. Πολύ ανταγωνιστικός. Το αποκορύφωμα είναι ότι έπαιξα με την Κ20 και βγήκα στην καλύτερη εντεκάδα στη χώρα. Καλύτερο αριστερό στόπερ»

Πώς ήταν η παρουσία σου στη Βίλεμ ως δανεικός;

«Τελείωσε η σεζόν, καλύτερη εντεκάδα και μετά έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα σε αντρική ομάδα. Πήγα στη Βίλεμ έναν χρόνο, έκατσα εκεί αλλά άλλο ποδόσφαιρο. Ανοιχτό ποδόσφαιρο. Και για έναν παίκτη που έχει μάθει αυστηρά σε τακτική προσέγγιση, είναι πολύ περίεργο. Μάθημα ήταν φυσικά. Έπαιξα κόντρα σε μεγάλες ομάδες. Και εκεί όμως όταν άρχισα να είμαι βασικός, ήταν κεκλεισμένων των θυρών ακόμα. Μέσα στην έδρα του Άγιαξ αλλά χωρίς κόσμο. Πόσο κακό. Έχω την μπλούζα του Τάντιτς. Έκατσα έναν χρόνο, έπαιξα, άλλα πράγματα αλλά με εμπειρίες».

Γιατί έφυγες από τη Μίλαν;

«Επέστρεψα στη Μίλαν, ως πρωταθλήτρια τότε η ομάδα, για προετοιμασία. Στην πρώτη προπόνηση είχε 7-8 χιλιάδες κόσμο. Είχα μείνει παγωτό εγώ. Παίξαμε φιλικά αλλά μετά μου είπαν από τη Μίλαν ότι θα πρέπει να βρω ομάδα για να έχω χρόνο συμμετοχής. Το είδα με τον ατζέντη μου και βρέθηκε η Μιραντές. Δεύτερη κατηγορία Ισπανίας»

Ήταν δύσκολο για εσένα να φύγεις;

«Στεναχωρήθηκα που έφυγα από τη Μίλαν αλλά δεν μπορώ παρά να είμαι ευλογημένος για όσα έζησα εκεί. Τεράστιο σχολείο. Ένα παιδί από τη Νέα Σμύρνη που έφτασε σε σημείο να παίξει στη Μίλαν και με αυτούς τους παίκτες γύρω μου. Στην αρχή στη Μίλαν ήταν τόσο δύσκολα με τον προπονητή και όταν έφυγα, έκλαιγα. Στεναχωρήθηκα πολύ αλλά αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Είχα δεθεί με όλους τους προπονητές και αυτές οι σχέσεις είναι που μένουν. Όταν θα φτάσω 70 χρονών, θα έχω αυτές τις αναμνήσεις να λέω στα παιδιά μου. Έκλαιγα πολύ όταν έφυγα. Πήγα παιδάκι και έφυγα άντρας».

Στην Β' Ισπανίας τι βρήκες;

«Απίστευτα τα γήπεδα. Με 50 χιλιάδες κόσμο παίζαμε. Είχε ομάδες ιστορικές από την Ισπανία. Χαλί ο αγωνιστικός χώρος, υπέροχα γήπεδα. Είχε άλλη νοοτροπία. Μου άρεσαν οι Ισπανοί και θα έμενα και μόνιμα εκεί. Είναι υπέροχοι οι άνθρωποι, έχουν ωραία κουλτούρα, πάντα να υποστηρίξουν την ομάδα. Άλλο το ποδόσφαιρο στην Ισπανία».

Στο μυαλό σου είχες το γεγονός ότι έφυγες από τη Μίλαν και πήγες σε ομάδες στη Β' κατηγορία;

«Μετά τη Βίλεμ, ήταν τέσσερα χρόνια που άλλαζα συνέχεια ομάδα. Είχα βαρεθεί τις μετακομίσεις, δεν έμενα κάπου σταθερά. Ταλαιπωρία και με επηρέαζε αρκετά. Άλλαζα περιβάλλον συνεχώς αλλά ποτέ δεν το σκέφτηκα ότι είναι βήμα πίσω ή ότι δεν είναι Μίλαν οι ομάδες. Εγώ ήθελα να το χαίρομαι κάθε μέρα. Με τους τραυματισμούς είχα δύσκολες μέρες αλλά εγώ λέω πάντα να το χαίρομαι και να το ευχαριστιέμαι. Ο στόχος μου ήταν να είμαι στο υψηλό επίπεδο».

Ψυχολογικά ποιος σε βοήθησε;

«Ψυχολογικά δεν θέλει πολύ να σε πάρει η κατρακύλα. Πόσα παραδείγματα υπάρχουν. Πόσους συμπαίκτες είχα που χάθηκαν ενώ είχαν ταλέντο. Εγώ προσπαθούσα να είμαι χαρούμενος και έχω και τους γονείς μου στο πλάι μου. Είμαι ταπεινός γιατί ξεκίνησα από τη Νέα Σμύρνη με δύο γονείς καθηγητές που προσπαθούσα να μας προσφέρουν όλα. Και στα τρία παιδιά».

Κουβαλάς πάνω σου την οικογένεια σου στα ματς ή να έχεις γούρια;

«Έχω κάτι στραυρουδάκια έχω από την οικογένεια μου. Στο γήπεδο μπαίνω με δεξί και πατάω τρεις φορές με αυτό. Κοιτάω ψηλά τον Θεό, κάνω τον σταυρό μου τρεις φορές. Και πάντα λέω "θα μπω να παίξω και για την οικογένεια μου". Είχαν κάνει πολλές θυσίες για εμένα και τα αδέρφια μου».

Και πάμε στο κεφάλαιο της Βιζέου.

«Όταν μου είπαν να πάω, δεν ήξερα για την ομάδα, για το πρωτάθλημα. Δεν γνώριζα τίποτα. Η ομάδα είναι σε εξαιρετικό επαγγελματικό επίπεδο με στόχο να ανέβει κατηγορία. Τα φαγητά μας, τον εξοπλισμό μας, φοβερή οργάνωση, ξενοδοχεία εντός και εκτός έδρας. Είναι ωραίο το επίπεδο. Εξαιρετικά γήπεδα. Η σεζόν δεν ξεκίνησε πολύ καλά στη Β' κατηγορία πέρσι. Και μετά αρχίσαμε να παίρνουμε τα πάνω μας».

Πότε καταλάβατε ότι μπορείτε να πάτε για άνοδο με τη Βιζέου;

«Παίζαμε κύπελλο με τη Ζιλ Βιθέντε. Ήταν ο γιος του Βαρέλα και ήξερε ελληνικά (γέλια). Κερδίσαμε με 2-1 στην έδρα μας που ήταν 4η στην πρώτη κατηγορία. Εκεί αρχίσαμε να το πιστεύουμε ότι μπορούμε να ανέβουμε. Η μία νίκη μετά την άλλη. Ένα άλλο παιχνίδι. Παίζαμε με τη Λουρόσα που είχε ανέβει στη Β' από τη Γ'. Πέναλτι στο 10', αποβολή του παίκτη μας και 1-0 εκείνοι. Στο 19' κάνουν το 2-0 και εμείς απλά μειώσαμε σε 2-1 πριν το ημίχρονο. Πάμε στα αποδυτήρια και λέμε πάμε και ότι γίνει. Και μπήκαμε μέσα και το γυρίσαμε. Πρέσινγκ όλο το γήπεδο. Πραγματικά. Κάνουμε το 2-2 και στο 85' κάνουμε και το 3-2 και με παίκτη λιγότερο. Απίστευτο. Ο φυσικοθεραπευτής έλεγε ότι δεν θα χάναμε ποτέ αν παίζαμε πάντα έτσι».

Τι το ξεχωριστό είχε η ομάδα;

«Τα καλύτερα αποδυτήρια που είχα ποτέ. Θα πήγαινα για καφέ με όλα τα παιδιά. Δείπνο κάθε μήνα όλοι μαζί οι παίκτες μόνοι μας. Οικογένεια. Το ωραίο είναι ότι είχαμε μία ισορροπία και έναν προπονητή που μας είχε ζητήσει δύο πράγματα. Ελευθερία και υπευθυνότητα. Αυτό έλεγε. Μας άφηνε ελεύθερους και αν κάποιος έβγαινε εκτός ορίων, είχαμε τους αρχηγούς και μιλούσαν εκείνοι για να έρθει η ηρεμία»

Η πόλη πώς έζησε την άνοδο;

«Κάθε ματς στα τελευταία παιχνίδια ήταν sold out. Όλη η πόλη ερχόταν. Στο τελευταίο παιχνίδι κλαίγαμε, όλος ο κόσμος φωτογραφιζόταν μαζί μας έξω στην πόλη. Έβλεπες όλη την πόλη που ήταν δίπλα μας. Πήραμε το ανοιχτό λεωφορείο μετά την άνοδο, πήγαμε στο δημαρχείο, ο κόσμος χαμός».

Πότε είχες το πιο δυνατό συναίσθημα για την άνοδο;

«Θυμάμαι ένα παιχνίδι με την Μπενφίκα Β' προτελευταία αγωνιστική εκτός έδρας. Παίξαμε με τα χίλια και στα γκολ που βάζαμε, ήταν λες και το βάζαμε στο Champions League. Στο τελευταίο παιχνίδι τι να πω. Τη στιγμή της λήξης. Άλλο συναίσθημα. Τρέλα κανονική. Δίνεις χαρά σε πόσες χιλιάδες κόσμο. Έκλαιγε ο κόσμος από χαρά. Δεν το είχα ξαναζήσει».

Θυμάσαι κάτι χαρακτηριστικό από το τελευταίο ματς;

«Θα σου πω μία ιστορία. Ήταν δύσκολο να βρεις εισιτήριο. Παρένθεση, η μπουτίκ ήταν σε έναν όροφο ενός mall και απέξω είχε 1.500 κόσμο πριν το ματς. Για τα εισιτήρια λοιπόν, ήρθε ένας παππούλης με μία μαγκούρα και μου ζήτησε να του βρω ένα εισιτήριο αν μπορώ. Είχα ανατριχιάσει όταν μου το είπε. Προσπάθησα πάρα πολύ για να βρω αλλά δεν βρήκε κανείς. Ήταν 70-80 ετών και είχε να δει την ομάδα Α' κατηγορία από τότε που ήταν νέος».

Πώς είναι τώρα που θα παίζεις στη μεγάλη κατηγορία της Πορτογαλίας;

«Πώς και πώς περίμενα να παίξω στην μεγάλη κατηγορία της Πορτογαλίας, δεν το συζητώ».

Τέλος, τι θα σου έλεγε ο μικρός Νίκος, βλέποντας τον Νίκο του σήμερα;

«Να μην τα παρατάει ποτέ. Είναι κλισέ αλλά έχω φτάσει σε στιγμές να πω στον πατέρα μου ότι μήπως δεν κάνω ή κάτι τέτοιο. Θα ήθελα να ζούσα λίγο παραπάνω τις στιγμές όπως στη Μίλαν για παράδειγμα.»