Ρομπέρτο Περέιρα στο Gazzetta: «Αιώνια ευγνώμων στον Αλμέιδα που με έφερε στην ΑΕΚ, αυτός είναι ο δικός μου Μέσι»

Για την «πρωταθληματική σεζόν» με την ΑΕΚ είπε:

«Από τη μέρα που ήρθα εδώ, η αλήθεια είναι ότι ο στόχος ήταν πάντα να κερδίσουμε το πρωτάθλημα. Την πρώτη χρονιά δεν πήγε όπως το περίμενα, αλλά εντάξει, τη δεύτερη χρονιά νομίζω ότι ήταν διαφορετικά. Η ομάδα, το γκρουπ και προσωπικά εγώ το αντιμετωπίσαμε με διαφορετική νοοτροπία και τελικά τα καταφέραμε.

Ήταν ένα από τα πράγματα που είχα ως εκκρεμότητα, κάτι που είχα μέσα μου. Γιατί όταν έφτασα την πρώτη χρονιά, όπως σου είπα, δεν καταφέραμε να πετύχουμε τον στόχο, αλλά τη δεύτερη χρονιά το κάναμε.
Οπότε, είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό, γιατί ήταν κάτι που είχα ως προσωπική εκκρεμότητα. Χάρη στη σπουδαία δουλειά που έκανε η ομάδα, τα καταφέραμε».

Για τη θητεία στην ΑΕΚ και τη ζωή στην Ελλάδα είπε:

«Είμαι ευγνώμων για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν και για τον χώρο που μου έδωσαν, για να έρθω και να αναπτύξω τον επαγγελματισμό μου. Ήρθα για να βοηθήσω, ήρθα για να στηρίξω και να συνοδεύσω την προσπάθεια, και νομίζω ότι αυτό τελικά μου απέδωσε καρπούς, γιατί καταλήξαμε να κερδίσουμε ένα πρωτάθλημα που ίσως κανείς δεν το περίμενε.

Πέρασα καλά, το απόλαυσα πολύ γιατί εδώ στην Ελλάδα ζεις πολύ καλά. Γνώρισα πολύ κόσμο, η οικογένειά μου είναι πολύ χαρούμενη εδώ. Αυτό επίσης είναι μέρος της ζωής μας, του παρόντος, που ζούμε καθημερινά.

Όσον αφορά τη σχέση που είχα με τους συμπαίκτες μου, εγώ πάντα λέω ότι τα πάω καλά με όλους. Μετά, προφανώς, με κάποιον έχεις περισσότερη χημεία, με κάποιον λιγότερη, αλλά αν μου πεις να αναφέρω έναν, νομίζω ότι αυτός με τον οποίο ήμουν περισσότερο μαζί, πάντα και κάθε μέρα, ήταν ο Άμραμπατ και μετά έρχονται τα άλλα παιδιά.

Αλλά γενικά πιστεύω ότι ήταν μια πολύ όμορφη σχέση που είχα, τουλάχιστον από τη δική μου πλευρά. Πάντα ήμουν διαθέσιμος, πάντα με καλή διάθεση για ο,τιδήποτε χρειαζόταν, και νομίζω ότι αυτό κάνει καλό στην ομάδα και αποδείχθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς».

Αναφορικά με το μέλλον του είπε:

«Όσον αφορά το μέλλον μου, ακόμα περιμένω προτάσεις. Στο μεταξύ προπονούμαι μόνος μου. Αυτή είναι μια πόλη που μου αρέσει πολύ, όπως είπα και πριν, η οικογένειά μου επίσης είναι πολύ χαρούμενη εδώ, οπότε περιμένω να δω τι προτάσεις θα μου έρθουν και μετά θα αποφασίσω. Προφανώς θα αναζητήσω την καλύτερη λύση για την καριέρα μου, για την οικογένειά μου, και μετά θα δω τι θα κάνω όταν έχω μια πιο ξεκάθαρη εικόνα/όταν το τοπίο γίνει πιο σαφές».

Για τη συνύπαρξη Πινέδα-Αλμέιδα στη Μοντερέι είπε:

«Λοιπόν, όσον αφορά τον Όρμπε και τον Ματίας, πιστεύω ότι είναι δύο πολύ ξεχωριστοί άνθρωποι. Εγώ τον Ματίας τον γνωρίζω από τότε που έπαιζα στη Ρίβερ, ήμασταν συμπαίκτες και ήταν προπονητής μου.
Αλλά εντάξει, εγώ κρατάω τον άνθρωπο που είναι, αυτός που είναι για μένα. Μου έδωσε την ευκαιρία να έρθω σε αυτόν τον σύλλογο, με έκανε να γνωρίσω την Ελλάδα και θα του είμαι πάντα ευγνώμων. Πάντα θα του εύχομαι τα καλύτερα, όπου κι αν πάει, όπου κι αν βρίσκεται, ό,τι κι αν κάνει.

Γιατί για μένα είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος και βοήθησε πάρα πολύ εμένα και την οικογένειά μου. Οπότε του είμαι ευγνώμων από καρδιάς και του εύχομαι, όπως σου είπα και πριν, να του πάνε όλα πολύ καλά σε ό,τι κάνει και σε ό,τι θέσει ως στόχο.

Ήταν πραγματικά πολύ άσχημο όμως το φινάλε με την ομάδα, πολύ άσχημο, γιατί άνθρωποι όπως ο Ματίας, είναι άνθρωποι με καλή καρδιά, είναι αγνοί άνθρωποι, όπως λέει και ο ίδιος. Πιστεύω ότι άνθρωποι σαν αυτούς πάντα θα έχουν την ανταμοιβή για όλα όσα κάνουν.

Γιατί τα κάνουν με αγάπη, τα κάνουν με πάθος, τα κάνουν για το καλό των άλλων. Οπότε τώρα που θα είναι μαζί, τους εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να τους πάνε όλα καλά, να κατακτήσουν πρωταθλήματα και πάνω απ’ όλα να το απολαύσουν, να το χαρούν και να περάσουν όμορφα, γιατί στην καθημερινότητα είναι κάτι πολύ όμορφο και μόνο οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί μέσα ξέρουν τι αισθάνεσαι. Οπότε τους εύχομαι ό,τι καλύτερο, σε εκείνους και στις οικογένειές τους».

Για τη Ρίβερ Πλέιτ και την κόντρα με την Μπόκα Τζούνιορς είπε:

«Λοιπόν, μιλώντας για τη Ρίβερ, πάντα λέω πως είναι σαν το σπίτι μου, γιατί πραγματικά αυτοί μου άνοιξαν την πόρτα σε μια πανσιόν όπου έμενα, με βοήθησαν να μεγαλώσω ως άνθρωπος, αλλά και ως ποδοσφαιριστής.

Είναι μια ευγνωμοσύνη που θα την κουβαλάω πάντα σε όλη μου τη ζωή. Και κάθε φορά που θα με ρωτούν για τη Ρίβερ, θα λέω το ίδιο πράγμα, γιατί είμαι ευγνώμων. Και πέρα από το ποδοσφαιρικό κομμάτι και από το γεγονός ότι είναι ένας τόσο μεγάλος σύλλογος πιστεύω πως όταν φτάνεις εκεί, σε διαμορφώνουν ως άνθρωπο. Αυτό είναι κάτι πολύ όμορφο και είναι κάτι που τα παιδιά δεν πρέπει να το αφήνουν να περνά απαρατήρητο.

Η Ρίβερ είναι ένας πολύ μεγάλος σύλλογος, πρέπει προφανώς να βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων, ποδοσφαιρικά, αλλά και ανθρώπινα. Πάντα θα είμαι ευγνώμων και πάντα θα τους εύχομαι τα καλύτερα.
Πάντα θα τους στηρίζουμε όπου κι αν βρισκόμαστε, σε όποιο μέρος κι αν είμαστε, γιατί η Ρίβερ ήταν το εφαλτήριο μου για να κάνω το άλμα στην Ευρώπη, και αυτό για μένα είναι πολύ σημαντικό και θα το ευγνωμονώ σε όλη μου τη ζωή.

Η αντιπαλότητα με την Μπόκα είναι μεγάλη. Πάντα υπήρχε, πολλές φορές με ένταση, με όλα αυτά, αλλά εντάξει, αυτό είναι το Ρίβερ–Μπόκα. Είναι ντέρμπι, είναι κλασικά παιχνίδια που παίζονται με διαφορετικό τρόπο, που τα ζεις με διαφορετικό τρόπο.

Για μένα είναι ένα από τα καλύτερα κλασικά ντέρμπι που έχω παίξει στην καριέρα μου. Νομίζω ότι δεν έχω παίξει άλλο καλύτερο.

Είναι όμορφο να τα ζεις, όμορφο να τα παίζεις, οπότε αν κάποιος δεν έχει την ευκαιρία να τα ζήσει, να τα παίξει, αξίζει να πάει να δει έναν αγώνα.

Τα παιδιά (εννοώ τους νεότερους παίκτες) να το απολαμβάνουν, να το χαίρονται, γιατί είναι μοναδικά παιχνίδια που ίσως δεν θα μπορέσεις να τα ξαναζήσεις στην καριέρα σου».

Για την Ουντινέζε και τον Ντι Νατάλε είπε:

«Η Ουντινέζε είναι ένας από τους αγαπημένους μου συλλόγους. Το Ούντινε είναι μια πόλη στην οποία δημιούργησα την οικογένειά μου, όπου πέρασα πολλά χρόνια σε δύο διαφορετικές περιόδους. Τρία χρόνια όταν έφτασα και άλλα τέσσερα χρόνια όταν επέστρεψα.

Είναι πολύ σημαντική για μένα, γιατί αυτοί ήταν που μου άνοιξαν την πόρτα στην Ευρώπη, με εμπιστεύτηκαν και μετά μπόρεσα κι εγώ να προσφέρω τα δικά μου στον σύλλογο. Και πιστεύω ότι κι εκείνοι ήταν χαρούμενοι, γιατί έμεινα πολλά χρόνια εκεί. Τους είμαι κι εγώ ευγνώμων.

Η οικογένειά μου ήταν πολύ χαρούμενη όταν ήμασταν εκεί. Τα παιδιά μου άφησαν τους φίλους τους και κάθε τόσο μου ζητούν να επιστρέψουμε, οπότε όταν μπορούμε επιστρέφουμε κι εμείς στην Ιταλία για να τους επισκεφτούμε.

Όσον αφορά τον Τότο, τον Τότο Ντι Νατάλε, για μένα είναι ένας από τους καλύτερους επιθετικούς με τους οποίους έχω παίξει.

Από τότε που ήρθα στην Ευρώπη μέχρι και σήμερα, πιστεύω ότι ήταν ένας από τους επιθετικούς που με εντυπωσίασαν περισσότερο, γιατί ήταν ένας επιθετικός που δεν έχανε ποτέ, δεν έχανε ποτέ, και ήταν κάποιος που εκείνη την εποχή προπονούνταν πολύ λίγο.

Δεν ξέρω γιατί προπονούνταν λίγο, αλλά τέλος πάντων, αυτός έκανε προπόνηση δύο φορές την εβδομάδα και ήδη ήξερες ότι, αν έπαιζε, είχε εξασφαλισμένα ένα ή δύο γκολ.

Οπότε, ως συμπαίκτης, σου έδινε μια κάποια ηρεμία, γνωρίζοντας ότι εσύ μπορούσες να δώσεις κάτι παραπάνω, γιατί το γκολ το είχες ήδη εξασφαλισμένο.

Αυτό για μένα ήταν κάτι που με εντυπωσίασε πολύ, γιατί είναι ένας παίκτης που στις προπονήσεις έβαζε πολλά γκολ και μετά κάποιες φορές σου έλεγε: “Κοίτα, σήμερα θα βάλω ένα γκολ, θα βάλω γκολ”, και μετά το έκανε.

Ήταν κάτι πραγματικά εντυπωσιακό, πολύ όμορφο και μια μοναδική εμπειρία, γιατί όπως σου είπα και πριν, τέτοιους επιθετικούς, τέτοιους σκόρερ σαν κι αυτόν, μέσα στην περιοχή ή κοντά στην περιοχή, έχω δει λίγους».

Για το πέρασμα από τη Γιουβέντους και τους θρύλους με τους οποίους συνεργάστηκε είπε:

«Το πέρασμα από τη Γιούβε ήταν κάτι όμορφο, γιατί επίσης με σημάδεψε, όπως και όλοι οι σύλλογοι από τους οποίους πέρασα. Πιστεύω ότι κάθε σύλλογος σου αφήνει κάτι, σου μαθαίνει κάτι.

Είναι αλήθεια ότι με τη Γιουβέντους κερδίσαμε τα πάντα. Κερδίσαμε όλα όσα παίζαμε, ξεκινώντας από την προετοιμασία μέχρι τα φιλικά, μέχρι και τα παιχνίδια μικρών διαστάσεων (τις ασκήσεις/τα διπλά στις προπονήσεις). Ήταν κάτι πολύ όμορφο, ήταν ένας υγιής ανταγωνισμός καθημερινά, αλλά με την πρόθεση να κερδίζουμε πάντα. Και αυτό ήταν που ένιωθες μέσα σε εκείνο το περιβάλλον.

Το να κερδίσουμε τα πάντα ήταν κάτι πολύ όμορφο, γιατί είναι μια μοναδική εμπειρία που έζησα σε έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους που έχει η Ευρώπη, όπως η Γιούβε, και ήταν πραγματικά πολύ όμορφο.

Επιπλέον, γνώρισα παίκτες με μεγάλη πορεία, με μεγάλες εμπειρίες. Είχα το προνόμιο να μοιραστώ τα αποδυτήρια με σπουδαίους παίκτες, που ίσως τώρα που είμαι μεγαλύτερος καταλαβαίνω περισσότερο το μέγεθος και την αξία που είχαν.

Η καθημερινότητα ήταν πολύ καλή, όπως σου είχα πει και πριν. Η καθημερινότητα ενός ποδοσφαιριστή είναι πολύ όμορφη, είναι κάτι εντυπωσιακό να έχεις καλή σχέση με τους συμπαίκτες σου, να απολαμβάνεις ανθρώπους με εμπειρία, να βλέπεις παίκτες τέτοιου επιπέδου. Είναι κάτι πολύ όμορφο.

Και όταν έφτασα εκεί, έβλεπα όλους τους παίκτες: τον Μπουφόν, τον Τέβες, τον Πίρλο, τον Πογκμπά. Ήταν όλοι άνθρωποι με σημαντική πορεία.

Και πιστεύω το ότι πέρασα αυτή την εμπειρία σε αυτόν τον σύλλογο με σημάδεψε πολύ, γιατί μαθαίνεις, μαθαίνεις μέσα στην καθημερινότητα. Και πέρα από το ότι κερδίσαμε τα πάντα μαζί τους, αυτό που μένει είναι αυτό που έζησες στην καθημερινότητα, και αυτό για μένα είναι σημαντικό».

Για τη Γουότφορντ και την Premier League είπε:

«Πάντα, πάντα λέω ότι είχα την ευκαιρία να παίξω στην Premier League με τη Γουότφορντ, ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα που υπάρχουν, νομίζω. Έπαιξα στη Serie A και στην Premier League. Τη La Liga δεν την έπαιξα, αλλά πιστεύω ότι η Premier League είναι σε άλλο επίπεδο από αυτό που μπόρεσα να ζήσω αυτά τα τέσσερα χρόνια που ήμουν εκεί με τη Γουότφορντ.

Ήταν μια μοναδική εμπειρία, γιατί μέχρι και σήμερα πιστεύω ότι όλοι οι καλύτεροι παίκτες περνούν από εκεί, από την Premier. Είναι αλήθεια ότι αν πας σε κάποιο άλλο πρωτάθλημα επίσης βλέπεις σπουδαίους παίκτες, αλλά η Premier είναι σαν να βρίσκεσαι ένα βήμα πιο μπροστά από τα άλλα, σε επίπεδο ατμόσφαιρας, γηπέδων, σεβασμού από τον κόσμο και επιπέδου συλλόγων.

Πιστεύω ότι η Premier είναι κάτι μοναδικό και όταν μιλούσα με κάποιους συμπαίκτες μου και είχαν την ευκαιρία να πάνε να παίξουν στην Premier, τους είπα να πάνε, γιατί είναι μια μοναδική εμπειρία.

Είναι μια μοναδική εμπειρία που πρέπει απλώς να είσαι εκεί για να τη ζήσεις και να την περάσεις. Είναι κάτι πολύ όμορφο που θα μου μείνει στη μνήμη και το απόλαυσα πολύ και μέχρι σήμερα είμαι ευγνώμων γιατί μου έδωσαν την ευκαιρία να παίξω.

Είναι αλήθεια ότι για να ζήσεις εκεί πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος ψυχολογικά, γιατί έχουν διαφορετική κουλτούρα. Η Αγγλία είναι μια ιδιαίτερη χώρα, πέρα από τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία.

Αλλά για να ζήσεις εκεί πρέπει να συνηθίσεις πολλά πράγματα, γιατί κάποιος έρχεται από μια άλλη κουλτούρα, από άλλα πράγματα, από άλλες εμπειρίες.

Αλλά το Λονδίνο είναι μια καλή πόλη, πέρα από τον καιρό. Ο καιρός, πρέπει να τονίσω, ότι για μένα είναι χάλια, αλλά… μπορείς να το διαγράψεις αυτό.

Ο καιρός δεν είναι καλός, αλλά μετά η πόλη, το Λονδίνο, πιστεύω ότι είναι πολύ όμορφο. Είναι πραγματικά πολύ όμορφο».

Για τις στιγμές που σημάδεψαν την καριέρα του είπε:

«Η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου… Δεν ξέρω, γιατί αν πρέπει να σου πω ποια είναι η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου, υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα μέσα σε αυτήν την “καλύτερη στιγμή” της καριέρας μου.

Το συναισθηματικό κομμάτι, το άσχημο κομμάτι, η στιγμή που απόλαυσα πολύ, η στιγμή που δεν πέρασα τόσο καλά.

Και ίσως είναι… είχες έναν καλό μήνα, έξι κακούς μήνες, ένα καλό πρωτάθλημα, ένα κακό πρωτάθλημα. Είναι πολύ δύσκολο να ορίσεις μια στιγμή όπου ήσουν καλά.

Πιστεύω ότι σε όλους τους συλλόγους από τους οποίους έχω περάσει, είχα καλές και κακές στιγμές και δεν κράτησα μόνο εκείνες στις οποίες ήμουν καλά ή εκείνες στις οποίες ήμουν άσχημα. Απλώς προσπάθησα να απολαμβάνω καθημερινά τις στιγμές που είχα.

Μπορώ όμως να θυμηθώ τις δύσκολες στιγμές που πέρασα. Είναι όταν ένας ποδοσφαιριστής τραυματίζεται. Νομίζω ότι τότε πραγματικά περνάει δύσκολα.

Και εγώ είχα μερικούς τραυματισμούς και δεν ήμουν καλά, γιατί πέρα από το ότι ένας τραυματισμός σου παίρνει χρόνο για να αποκατασταθεί, ο ποδοσφαιριστής πάντα θέλει να είναι εκεί. Θέλει να προπονείται, θέλει να βοηθάει την ομάδα.

Και πιστεύω ότι όταν ένας ποδοσφαιριστής τραυματίζεται, είναι η στιγμή που περνάει πολύ δύσκολα.
Και αν θέλεις να βάλεις το συναισθηματικό κομμάτι, εκεί μπαίνει η οικογένεια, οι φίλοι σου, οι άνθρωποι που δουλεύουν δίπλα σου. Πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι, όπου σε βοηθούν να προχωρήσεις, να σε στηρίζουν, εκεί όπου σου δίνουν τη δύναμη να γίνεις καλύτερα μέρα με τη μέρα, ώστε μετά να συνεχίσεις να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις, που είναι να παίζεις ποδόσφαιρο».

Για τα γκολ που ξεχωρίζει είπε:

«Δεν ήξερα ότι είχα τόσα πολλά παιχνίδια και όλες αυτές τις στατιστικές (508 ματς, 53 γκολ, 57 ασίστ) γιατί… ποτέ δεν κάθισα να τα κοιτάξω, ούτε είναι κάτι που κοιτάω ή που σκέφτομαι.

Ναι, είναι πολλά παιχνίδια, πολλά γκολ και ασίστ, και ένα γκολ… ένα γκολ που μου έρχεται τώρα στο μυαλό, είναι ένα που έβαλα όταν ήμουν στην Ουντινέζε, όταν σκόραρα απέναντι στη Σαλερνιτάνα.

Γιατί εκείνη την περίοδο περνούσα μια δύσκολη προσωπική στιγμή, και ήταν αφιερωμένο στον πατέρα μου. Αυτό πιστεύω ότι ήταν ένα από τα γκολ που μου άρεσε περισσότερο, λόγω της κατάστασης.
Λόγω της δύσκολης περιόδου που περνούσε ο πατέρας μου. Μέσα από μια μπάλα, μέσα από έναν αγώνα, μπορέσαμε να εκφράσουμε πολλά συναισθήματα.

Ήταν ένα από τα γκολ που μου άρεσαν περισσότερο για όλα, για όλα, όπως σου είπα και πριν: για τη φάση, για τον τρόπο που εξελίχθηκε το παιχνίδι, για έναν σημαντικό αγώνα που παίζαμε.

Και μετά υπάρχουν τα γκολ που κατάφερα να βάλω κάθε φορά που μπορούσα να τα αφιερώσω στα παιδιά μου. Νομίζω ότι αυτά είναι τα γκολ που θυμάμαι περισσότερο, και όταν συνοδεύονται από μια αφιέρωση, είναι αυτά που θυμάσαι πιο έντονα. Αλλά για να ολοκληρώσω, τα πιο όμορφα γκολ που έχω βάλει πιστεύω ότι ήταν αυτά».

Για τη σχέση του με τον Έρικ Λαμέλα είπε:

«Την καλύτερη σχέση την έχω με τον Έρικ Λαμέλα. Με τον Κόκο, τον Κόκο Λαμέλα. Με αυτόν νομίζω ότι έχω τη στενότερη σχέση στο ποδόσφαιρο.

Ήμασταν συμπαίκτες, μετά παίξαμε αντίπαλοι, πάντα τύχαινε να ζούμε λίγο-πολύ παράλληλα την καριέρα μας, θα έλεγα, γιατί όταν παίξαμε μαζί στη Ρίβερ, μετά ήμασταν μαζί στην εθνική ομάδα νέων, την ίδια χρονιά μας πήραν και τους δύο στην Ιταλία. Εκείνος πήγε στη Ρόμα και εγώ πήγα στην Ουντινέζε, και εκεί παίξαμε αντίπαλοι.

Μετά εκείνος πήγε στην Τότεναμ, εγώ πήγα στη Γουότφορντ, και ήμασταν εκεί στο Λονδίνο. Μετά πηγαίναμε και με την εθνική ανδρών, ήμασταν και εκεί συμπαίκτες.

Και αυτή η σχέση πιστεύω ότι μέχρι και σήμερα παραμένει ξεχωριστή. Παραμένει ιδανική. Ίσως τώρα με την περισσότερη συχνότητα στην επικοινωνία και όλα αυτά, αλλά γενικά σχεδόν πάντα μιλούσαμε μεταξύ μας.

Μέχρι και σήμερα συνεχίζουμε να μιλάμε. Είχα το προνόμιο να παίξω μαζί του εδώ στην ΑΕΚ, γιατί πέρα από τη σχέση που έχουμε, ως επαγγελματίες και ως ποδοσφαιριστές πρέπει επίσης να τονίσω ότι ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες.

Είχε ένα εκπληκτικό αριστερό πόδι, ένα πολύ εκλεπτυσμένο αριστερό πόδι, ήταν πολύ κομψός, ήταν όμορφο να τον βλέπεις να παίζει. Αλλά εντάξει, αυτό είναι το ποδοσφαιρικό κομμάτι. Μετά υπάρχει το ανθρώπινο κομμάτι».

Έχουμε καλή σχέση, είναι ένας φίλος που εκτιμώ πολύ, που πάντα του εύχομαι τα καλύτερα. Οι οικογένειές μας τα πάνε πολύ καλά, έχουμε τα παιδιά μας που μέχρι και σήμερα συνεχίζουν επίσης να μιλάνε μεταξύ τους και έχουν καλή σχέση. Πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο μου έδωσε έναν φίλο και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό».

Για τον καλύτερο και τον χειρότερο προπονητή του είπε:

«Πέρασα από αρκετούς συλλόγους και είχα πολλούς προπονητές, και το απόλαυσα, απόλαυσα την καθημερινότητα μαζί τους, πέρασα καλά.

Συγκρούσεις ναι, είχα με δύο ή τρεις. Όχι με πολλούς αλλά με δύο ή τρεις είχα κάποια σύγκρουση. Αλλά τίποτα περισσότερο, πράγματα που συνέβαιναν στην καθημερινότητα και δεν είναι ότι με σημάδεψαν κιόλας.

Δηλαδή, στην Ουντινέζε είχα έναν που μου έμαθε πολλά. Νομίζω ότι θα το λέω πάντα: Όταν έφτασα στην Ουντινέζε υπήρχε ένας προπονητής που μου φώναζε πολύ, αλλά τελικά με έκανε να καταλάβω τα πράγματα όπως ήθελε να τα κάνω και στο τέλος άρχισα να μαθαίνω.

Του είμαι ευγνώμων, γιατί χάρη σε εκείνον μετά μπόρεσα να συνεχίσω να μαθαίνω πράγματα. Μου έμαθε πολλά.

Μετά υπάρχουν οι προπονητές που σου διδάσκουν τακτικά, τεχνικά, συναισθηματικά, το ανθρώπινο κομμάτι. Υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα.

Και όλοι σου αφήνουν κάτι, όλοι σου αφήνουν κάτι. Όλοι έχουν κάτι που λείπει από τον άλλον. Οπότε εγώ τους επιλέγω όλους, γιατί όλοι μου έμαθαν κάτι.

Για μένα ήταν όλοι σημαντικοί σε αυτή τη διαδρομή που έχω ως ποδοσφαιριστής. Οπότε είμαι χαρούμενος που δούλεψα με τους προπονητές που είχα».

Για τον πιο δύσκολο αντίπαλο που αντιμετώπισε ποτέ είπε:

«Πολλοί, πολλοί, πολλοί παίκτες με τους οποίους έχω παίξει αντίπαλος, αλλά εντάξει, ο πιο δύσκολος πιστεύω ότι ήταν όταν ήμουν στην Premier League, ο Γουόκερ. Αυτός έπαιζε δεξί μπακ και εγώ εκεί έπαιζα από την αριστερή πλευρά.

Ήταν ένας αμυντικός πολύ, πολύ επιθετικός, δυναμικός, γρήγορος, δυνατός, που για μένα ήταν δύσκολο να μπω στο παιχνίδι. Οπότε πιστεύω ότι αυτός ήταν ένας από τους παίκτες που μου έτυχε να αντιμετωπίσω και με δυσκόλεψε περισσότερο».

Για το εθνόσημο στο στήθος και τα Νησιά Φώκλαντ είπε:

«Όταν πέρασα από την εθνική ομάδα ήταν κάτι μοναδικό. Πιστεύω ότι κάθε ποδοσφαιριστής έχει τη φιλοδοξία να παίξει στην εθνική του ομάδα. Να υπερασπιστεί τη φανέλα της χώρας του.
Εγώ είχα αυτό το προνόμιο και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Ήταν μια πολύ όμορφη περίοδος που πέρασα. Την απόλαυσα πολύ όσο κράτησε.

Πιστεύω ότι είναι κάτι μοναδικό που μπορεί να συμβεί σε έναν ποδοσφαιριστή, να παίξει στην εθνική ομάδα της χώρας του. Μέχρι σήμερα είμαι ευγνώμων για τις στιγμές που έζησα εκεί. Έχω παίξει δύο Κόπα Αμέρικα με την εθνική και το απήλαυσα πολύ.

Πέρα από το ότι δεν το κερδίσαμε, πέρασα καλά, πέρασα καλά. Απόλαυσα πολύ το γκρουπ, γιατί τότε, όταν ξεκίνησε αυτή η νέα γενιά, στην αρχή κλήθηκα, ήμουν εκεί αλλά μετά λόγω αποφάσεων των προπονητών, δεν κλήθηκα ξανά.

Συνεχίζω να μιλάω με τους περισσότερους από αυτούς και πάντα θα τους εύχομαι τα καλύτερα, σε αυτούς και στην εθνική ομάδα, στη χώρα μου φυσικά.

Τα Μαλβίνας είναι αργεντίνικα, τίποτα άλλο. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Τα Μαλβίνας είναι αργεντίνικα».

Για τον Λιονέλ Μέσι και την καθημερινότητα μαζί του είπε:

«Ναι είναι, για τον κόσμο που το βλέπει απ’ έξω ίσως να μην του φαίνεται φυσιολογικό αλλά είναι ένας ποδοσφαιριστής, προφανώς…

Αυτό είναι που όλοι αναρωτιούνται. Όλος ο κόσμος αναρωτιέται αν είναι άνθρωπος ή όχι. Για μένα ναι, είναι άνθρωπος. Είναι άνθρωπος και αυτά που βλέπεις ότι κάνει κάποιες φορές δεν τα κάνει κανένας άλλος εκτός από εκείνον.

Ίσως εσύ θέλεις να τον μιμηθείς, θέλεις να το κάνεις, αλλά είναι πράγματα που μόνο εκείνος τα βλέπει και μόνο εκείνος τα κάνει.

Στην καθημερινότητα είναι πολύ φυσιολογικός, δεν νομίζω ότι έχει κάτι ιδιαίτερο, το να είσαι εκεί και να μοιράζεσαι στιγμές μαζί του, γιατί είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, όπως σου είπα και πριν. Προφανώς μετά αυτά που κάνει είναι πράγματα που μόνο εκείνος μπορεί να κάνει.

Οι προπονήσεις ήταν τρέλα, να έβλεπες πως δούλευε, πιστεύω ότι είναι ένα παράδειγμα για όλους.

Πέρα από την τεχνική ή από αυτά που κάνει, είναι ένα παράδειγμα για την υπέρβαση που πέτυχε ο ίδιος.
Γιατί πέρασε δύσκολα. Εγώ ήμουν σε μια περίοδο που εκείνος δεν ήταν καλά, δηλαδή όλος ο κόσμος ήταν εναντίον του και περνούσε δύσκολα.

Αλλά εντάξει, το μήνυμα που έδωσε πιστεύω ότι ήταν πως δεν τα παράτησε ποτέ, πάντα συνέχιζε να προσπαθεί, και μέχρι σήμερα όλα αυτά έχουν καρποφορήσει.

Σήμερα κερδίζει τα πάντα και μπορώ να σου εγγυηθώ ότι είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος που έχει σήμερα η Αργεντινή».

Για το παρατσούκλι του (Τούκου) είπε:

«Το Τουκουμάν είναι η πόλη μου, εκεί όπου γεννήθηκα. Και όταν εσύ, δηλαδή όταν οι άνθρωποι από μια επαρχία ή από μια άλλη πόλη πάνε στο Μπουένος Άιρες, πάντα σου βγάζουν ένα παρατσούκλι, έτσι λέγεται. Και εμένα με λένε “Τούκου” από το Τουκουμάν, επειδή η πόλη μου λέγεται Τουκουμάν, ή επειδή είμαι από το Τουκουμάν».

Για τα ποδοσφαιρικά του ινδάλματα είπε:

«Με τον καιρό άρχισα να γνωρίζω πολλούς και άρχισαν να μου αρέσουν πολλοί παίκτες. Ήταν όλοι παίκτες-πρότυπα, πολλοί από τους οποίους τους παρακολουθούσα και μάθαινα πράγματα.
Μπορώ να σου πω πολλούς. Αν πρέπει να ξεχωρίσω έναν, μπορώ να σου πω πως όταν ήμουν στη Ρίβερ παρακολουθούσα πολύ έναν παίκτη που λέγεται Αριέλ Ορτέγκα.

Μετά ο Νεϊμάρ, ο Μέσι. Είναι όλοι παίκτες κορυφαίοι. Υπάρχουν πάρα πολλοί, τώρα υπάρχουν πάρα πολλοί, αλλά εντάξει, αν πρέπει να μείνω σε κάποιους, θα μείνω σε αυτούς τους τρεις».