Ανιγκό στο Gazzetta: «Ο Μεντιλίμπαρ άνοιξε την πόρτα της πρώτης ομάδας στην ακαδημία και μας βοήθησε πολύ στην εξέλιξή της»

Θα ήθελα αρχικά, πριν πάμε στο ποδοσφαιρικό κομμάτι, να μου πείτε για τη γειτονιά που μεγαλώσατε. Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια δεδομένου ότι η περιοχή που γεννηθήκατε δεν έχει καλή φήμη.

«Πράγματι, μεγάλωσα σε μια εξαιρετικά δύσκολη γειτονιά, σε μια πόλη εξαιρετικά βίαιη αλλά τόσο όμορφη. Είναι μια διαφορετική εκπαίδευση ζωής, όπου ο λόγος αξίζει περισσότερο από ένα γραπτό, όπου μαθαίνεις πολύ γρήγορα τη λειτουργία της επιβίωσης. Ο δρόμος αναπτύσσει απίστευτες αισθήσεις στον άνθρωπο. Εκεί έμαθα πάρα πολλά για τον εαυτό μου, για τους άλλους και για τον άνθρωπο γενικότερα».

Το ποδόσφαιρο πώς μπήκε στη ζωή σας και ποιον είχατε ως είδωλο;

«Άρχισα να παίζω στον δρόμο όπως πολλά παιδιά από φτωχά περιβάλλοντα. Η μπάλα ήταν το οξυγόνο για μένα και για τους φίλους μου, και κατάλαβα πολύ γρήγορα ότι ήταν ένα μέσο για να φύγω από εκείνο το μέρος και να ανοίξω τα φτερά μου. Είχα ικανότητες στο ποδόσφαιρο, οπότε ο δρόμος ήταν χαραγμένος. Το είδωλό μου ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ, μια ιδιοφυΐα του ποδοσφαίρου, ένα παράδειγμα για τους νέους που ήμασταν τότε».

Παίξατε συνολικά 200 ματς με τη Μαρσέιγ. Υπάρχει κάποιο που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

«Ο αξέχαστος αγώνας με τη Μαρσέιγ όταν ήμουν παίκτης ήταν στις 14 Απριλίου 1984 κόντρα στη Thonon. Ήμασταν νέοι, όλοι βγαλμένοι από την ακαδημία της Μαρσέιγ, και ανεβάσαμε τον σύλλογο ξανά στη Ligue 1. Το στάδιο καιγόταν και εμείς το ίδιο μέσα μας. Ήταν μια εξαιρετική, αξέχαστη στιγμή στη ζωή μου».

Τι σημαίνει για εσάς η Μαρσέιγ;

«Στη Μαρσέιγ έκανα σχεδόν τα πάντα. Έμεινα συνολικά 26 χρόνια, κάτι που πιστεύω είναι ένα μικρό κατόρθωμα, σε διαφορετικούς ρόλους: πρώτα ως παίκτης, μετά ως προπονητής και διευθυντής της ακαδημίας, έπειτα ως προπονητής της πρώτης ομάδας και αθλητικός διευθυντής. Ο κύκλος είχε ολοκληρωθεί. Ήταν απίστευτα συναρπαστικό. Μαθαίνεις γρήγορα και σωστά. Αυτός ο σύλλογος είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Η στιγμή που έχει χαραχτεί στη μνήμη μου θα παραμείνει ο τελικός του Κυπέλλου Ευρώπης το 2004 απέναντι στη Βαλένθια στο Γκέτεμποργκ. Ήταν μια ονειρική περιπέτεια».

Πώς νιώσατε όταν αναλάβατε ως προπονητής την ομάδα από την οποία ξεκινήσατε την καριέρα σας;

«Το να γίνεις προπονητής στη Μαρσέιγ είναι μια επιταχυνόμενη εκπαίδευση, όπου πρέπει να μάθεις τη διαχείριση των συναισθημάτων σου, τη διαχείριση του άγχους. Η πίεση στη Μαρσέιγ είναι τεράστια, ακόμη περισσότερο όταν είναι η πόλη όπου γεννήθηκες. Ήταν τιμή μου που έζησα όλες αυτές τις εμπειρίες».

Από εκείνο το ονειρικό ταξίδι στο UEFA Cup το 2004, αποκλείσατε ομάδες όπως η Λίβερπουλ, η Ίντερ και η Νιούκαστλ μέχρι τον τελικό. Ποια είναι η πιο δυνατή στιγμή από αυτό το ταξίδι;

«Ο πιο τρελός αγώνας και η πιο απίστευτη στιγμή ως προπονητής ήταν το ματς με τη Νιούκαστλ, ο επαναληπτικός ημιτελικός στο UEFA Cup. Ζήσαμε εκείνο το παιχνίδι μέσα σε απόλυτη παράνοια: 60.000 άνθρωποι στις εξέδρες να φλέγονται και ένας Ντρογκμπά σε μία από τις μεγάλες του βραδιές. Εκείνο το βράδυ αγγίξαμε τα αστέρια».

Ανακαλύψατε τον Ντιντιέ Ντρογκμπά και του δώσατε χώρο να εξελιχθεί. Ποιο είναι το story για να έρθει στη Μαρσέιγ;

«Ο Ντρογκμπά ήταν σε έναν μεσαίο σύλλογο στη Γαλλία εκείνη την περίοδο και τον θέλαμε πολύ. Η Λυών πίεζε πολύ για να τον αποκτήσει οπότε όπως καταλαβαίνεις χρειάστηκε να δοθεί μεγάλη μάχη. Ήταν ο πρόεδρος Πάπε Ντιούφ που έκανε τη διαφορά για να έρθει στη Μαρσέιγ. Ο Ντιντιέ πίστεψε στο πρότζεκτ της Μαρσέιγ για τον ποδοσφαιριστή και καλά έκανε. Τα υπόλοιπα τα είδατε».

Είχατε ποδοσφαιριστή και τον Φρανκ Ριμπέρι. Θα ήθελα να μου πείτε λίγα λόγια για αυτόν που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι.

«Ο Φρανκ Ριμπερί είναι ένας εξαιρετικός παίκτης γιατί δεν καταλαβαίνει από πίεση. Δεν έχει σημασία ποιον πρόκειται να αντιμετωπίσει. Για εκείνον παραμένει ένας αγώνας που θα παίξει με χαρά, χωρίς φόβο και με το τεράστιο ταλέντο του. Έχει τρομερό mentality. Έχουμε μια πολύ όμορφη φιλική σχέση και τον εκτιμώ πάρα πολύ».

Θα αλλάζατε κάτι από την παρουσία σας στη Μαρσέιγ;

«Όχι τίποτα. Όσον αφορά τη Μαρσέιγ, δεν υπάρχει καμία απολύτως μεταμέλεια. Η πορεία μου εκεί ήταν όμορφη και γενικά κρατώ πάντα το καλύτερο από την επαγγελματική μου ζωή».

Υπήρξαν κάποια προβλήματα με τη δικαιοσύνη τα οποία ξεπεράσατε. Σίγουρα θα ήταν μία δύσκολη περίοδο για εσάς αλλά θα ήθελα να μου πείτε πώς το διαχειριστήκατε και τι σας βοήθησε να το ξεπεράσετε;

«Τα δικαστικά μου προβλήματα ήταν αρκετά δύσκολα και τα έζησα και δύσκολα γιατί ήταν εντελώς άδικα και συνεχώς εις βάρος μου. Όμως ο δυνατός χαρακτήρας μου και το περιβάλλον μου μού επέτρεψαν να περάσω αυτόν τον κακό εφιάλτη με περισσότερη δύναμη. Αλλά για να πω την αλήθεια, σε τέτοιες στιγμές καταλαβαίνεις ποιοι είναι πραγματικά οι φίλοι σου. Γίνεται ένα φυσικό ξεκαθάρισμα στη ζωή σου και αυτό είναι κάτι καλό που βγήκε από αυτό».

Το 2013 βιώσατε και τον πιο βαρύ πόνο, αυτό του να χάνει ένας πατέρας το παιδί του...

Ναι, εκείνη τη χρονιά σκοτώθηκε ο γιος μου... Ήταν ένας πόνος απερίγραπτος. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχει φύγει. Τον κρατώ ζωντανό στην καθημερινότητά μου, αλλά ο πόνος μου δεν θα φύγει ποτέ. Είχε επιλέξει μια ιδιαίτερη ζωή, αλλά λέω στον εαυτό μου πως είχα την τύχη να μοιραστώ τη ζωή μου μαζί του για 30 χρόνια. Προφανώς μου και μας λείπει πάρα πολύ».

Αν τον είχατε τώρα απέναντι σας, τι θα του λέγατε;

«Αν τον είχα απέναντί μου, θα του έλεγα ξανά αυτό που πάντα ήξερε: Ότι τον αγαπώ άνευ όρων και ορίων. Όποια κι αν ήταν η ζωή του, είμαι και θα είμαι πάντα περήφανος που ήμουν ο πατέρας του».

Στην Ελλάδα πώς καταλήξατε; Ποια είναι η ιστορία;

«Ένας ατζέντης μού είχε προτείνει τον Λεβαδειακό. Ήρθα να δω την πόλη και τον πρόεδρο Κομπότη δύο φορές, και το έκανα με το ένστικτο μου. Πηγαίνω και επιλέγω πολύ με τη διαίσθηση μου στο και δεν το μετάνιωσα. Ήταν μια χρονιά ευτυχίας στον Λεβαδειακό. Είχα ανάγκη να επιστρέψω στο ποδόσφαιρο μετά από όλα αυτά τα χρόνια που έζησα σε έναν τεράστιο σύλλογο όπως η Μαρσέιγ. Ήθελα να αντιμετωπίσω μία δυσκολία και ήθελα να ζήσω αυτή την εμπειρία. Και δεν το μετανιώνω, κάθε άλλο, θα τα έκανα όλα ακριβώς το ίδιο».

Ήταν μία ευκαιρία για να ξεπεράσετε τα προβλήματα που είχατε;

«Ήρθα στην Ελλάδα για να ξαναχτίσω τον εαυτό μου. Δεν γνώριζα καλά τη χώρα σας, αλλά η άφιξή μου στον Λεβαδειακό ήταν μια όμορφη περίοδος για εμένα. Ήταν το μέρος που χρειαζόμουν εκείνη τη στιγμή. Έζησα εκεί μια όμορφη και ευτυχισμένη χρονιά. Η Λιβαδειά θα είναι για πάντα στην καρδιά μου».

Στη συνέχεια ήρθε ο Πανιώνιος όπου δεν ολοκληρώσατε τη σεζόν.

«Ο Πανιώνιος ήταν στην αρχή ένα όμορφο πρότζεκτ και για αυτό επέλεξα να πάω εκεί αλλά πολύ γρήγορα τα προβλήματα προϋπολογισμού και απλήρωτοι μισθοί με ανάγκασαν να σταματήσω τη συνεργασία. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένας ιστορικός σύλλογος όπου όλα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά αν δεν υπήρχαν αυτά τα προβλήματα. Δεν το μετανιώνω όμως που πήγα. Όπως σου είπα, δεν μετανιώνω για τίποτα στην καριέρα μου και κρατάω μόνο τα καλα».

Στη Νότιγχαμ Φόρεστ πώς πήγατε;

«Έφτασα στο Νότιγχαμ με τον Φρανσουά Μοντέστο, όπου μείναμε μαζί δύο χρόνια. Αυτή η εμπειρία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα επαγγελματικά στην καριέρα μου καθώς το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι κορυφαίου επιπέδου. Τα ποδοσφαιρικά Σαββατοκύριακα στην Αγγλία ήταν συναρπαστικά και η Νότιγχαμ είναι ένας ιστορικός σύλλογος με πολλούς οπαδούς. Το να τη βλέπεις να επιστρέφει στο πολύ υψηλό επίπεδο και στα μεγάλα σαλόνια της Premier League είναι μια σπουδαία ανταμοιβή για τις προσπάθειες που έκανε ο πρόεδρος κ. Μαρινάκης».

Έπειτα ήρθε η σειρά του Ολυμπιακού όπου αναλάβατε το κομμάτι των ακαδημιών. Ποιο είναι το story για να έρθετε στον Πειραιά;

«Στην πραγματικότητα, η Λίνα Σουλούκου ήταν εκείνη που μου πρότεινε να πάω στην ακαδημία του Ολυμπιακού. Ο Μοντέστο της είχε μιλήσει για το πέρασμά μου από την ανάπτυξη στη Μαρσέιγ και νομίζω ότι εκείνη πρότεινε στον πρόεδρο να με προσλάβει. Αυτή η ευκαιρία ήταν μια υπέροχη ιδέα και ένα εξαιρετικό project για εμένα. Στην αρχή έπρεπε να βάλουμε τα πράγματα σε μία τάξη και μετά ο καθένας βρήκε τη θέση του, όλοι μπήκαν στο πνεύμα και στους ρυθμούς της φιλοσοφίας μας. Με τον Τομά Μπενεντέ δουλέψαμε ακούραστα για να πετύχει αυτό το εγχείρημα και κατακτήσαμε έναν ευρωπαϊκό τίτλο, τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα, πήγαμε σε ένα διηπειρωτικό τελικό στη Βραζιλία και την επόμενη χρονιά φτάσαμε έως τα προημιτελικά στην Ευρώπη. Πιστεύω ότι κάναμε το καθήκον μας. Στην πραγματικότητα ήταν μια συλλογική δουλειά που δώσαμε το είναι μας και απέδωσε καρπούς».

Είσαι και από τους ανθρώπους που χειρίστηκε τη μεταγραφή του Ματιέ Βαλμπουενά στον Ολυμπιακό.

«Για τον Βαλμπουενά χρειάστηκαν αρκετές συναντήσεις στην Τουρκία για να τον πείσω να έρθει και τελικά μου έδειξε εμπιστοσύνη γιατί τον έχω λίγο σαν γιο μου. Εγώ τον είχα φέρει τότε στη Μαρσέιγ και πίστευα ότι με τον Ολυμπιακό θα είχε μια μεγάλη επιτυχία. Ο Ματιέ είναι παράδειγμα για τους νέους ποδοσφαιριστές και είναι ένας θρύλος στον Ολυμπιακό. Είναι ένας σπουδαίος επαγγελματίας».

Τι κατάσταση επικρατούσε τη σεζόν που φτάσατε να είστε προπονητής στην πρώτη ομάδα;

«Μετά τους Μαρτίνς, Κορμπεράν και Μίτσελ, ανέλαβα την ομάδα επειδή ήθελα μόνο για να εξυπηρετήσω τον σύλλογο και πιστεύω ότι έκανα πιστά τη δουλειά μου μέχρι το τελευταίο παιχνίδι και τη νίκη μας στην Τούμπα απέναντι στον ΠΑΟΚ».

Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που αλλάξατε στην ακαδημία;

«Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να αλλάξει στην ακαδημία ήταν η νοοτροπία και να εξηγήσουμε ότι όλα είναι δυνατά με σκληρή δουλειά και πίστη. Έπρεπε επίσης να ηρεμήσουμε κάποιες μικρές εντάσεις που υπήρχαν, να κάνουμε διορθώσεις και να θέσουμε γρήγορα νέους στόχους για όλα τα τμήματα της ομάδας. Όλοι μπήκαν στο πνεύμα αμέσως και όλα εξελίχθηκαν καλά αρκετά γρήγορα. Έπρεπε πρώτα να κερδίσουμε τα πρωταθλήματα εντός συνόρων, κάτι που κάναμε τρεις συνεχόμενες φορές, και μετά να βγούμε και να πρωταγωνιστήσουμε στην ευρωπαϊκή σκηνή. Εκεί κάναμε εξαιρετικά πράγματα. Αλλά δεν υπήρχε μόνο η ομάδα της Κ19 που ξεχώρισε. Δουλέψαμε πολύ καλά και στο scouting και χτίσαμε καλές ομάδες σε όλες τις κατηγορίες με φόντο το μέλλον του συλλόγου».

Που οφείλεται η επιτυχία στο Youth League και πώς νιώσατε με αυτή την κατάκτηση;

«Η επιτυχία στο Youth League επιβεβαίωσε τη δουλειά μίας ολόκληρης ακαδημίας που εργάστηκε ενωμένη. Χέρι-χέρι που λέμε. Η περηφάνια μας με τον Τομά ήταν ότι η ευρωπαϊκή νίκη ήταν έργο μιας ομάδας 100% ελληνική και αυτό αυτό αποτελεί παράσημο για τα παιδιά. Είναι περηφάνεια και για εμάς! Εμπιστευτήκαμε αυτά τα παιδιά και τη μεγάλη δουλειά του Σωτήρη Συλαϊδόπουλου, με τον οποίο η συνεργασία μας ήταν άψογη. Είναι ένας εξαιρετικός προπονητής. Αυτή η νίκη απέναντι στη Μίλαν στον μεγάλο τελικό θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη μου γιατί βιώσαμε έντονα συναισθήματα. Ήταν μια απίστευτη ευτυχία. Σε αυτή τη δουλειά υπάρχουν αυτοί που απλώς μιλούν και αυτοί που κάνουν πράξεις και εκεί κρύβεται η διαφορά».

Όπως κάνατε στη Μαρσέιγ, έτσι και τον Ολυμπιακό βγάλατε κάποια ταλέντα όπως ο Κωστούλας, ο Μουζακίτης, ο Τζολάκης που τώρα πρωταγωνιστούν. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτούς.

«Ο Κωστούλας, ο Μουζακίτης και ο Τζολάκης είναι τα παραδείγματα που πρέπει να ακολουθούν όλα τα παιδιά της ακαδημίας. Άνοιξαν την πόρτα, έδειξαν τον δρόμο στους υπόλοιπους για να ακολουθήσουν. Και υπάρχουν ακόμη πολλά ταλέντα σε αυτές τις νεανικές ομάδες που θα πρέπει να κοιτάξουμε. Όμως όλα αυτά οφείλονται και στον κ. Μεντιλίμπαρ, που επιτρέπει στους νέους να περνούν στους επαγγελματικές συμμετοχές και τους δίνει την ευκαιρία να αγωνιστούν στο υψηλό επίπεδο. Τρέφω τεράστιο σεβασμό για εκείνον και για τη δουλειά του. Ξέρετε, σε μια ακαδημία η πόρτα ανοίγει μόνο όταν ο προπονητής της πρώτης ομάδας ενδιαφέρεται πραγματικά για το πρότζεκτ, και ο Μεντιλίμπαρ μας βοήθησε πολύ δίνοντας ευκαιρίες στους νέους στο τελικό στάδιο της ανάπτυξής τους. Το αποτέλεσμα το είδατε και μόνοι σας».

Τώρα που είπατε για τον Μεντιλίμπαρ, τι ήταν αυτό που άλλαξε και η ομάδα έφτασε στο ευρωπαϊκό με το Conference League;

«Ο Μεντιλίμπαρ έδωσε τεράστια αυτοπεποίθηση στην ομάδα και ένα στιλ γεμάτο ενέργεια. Είναι ένας έμπειρος προπονητής που παραμένει δυνατός ακόμη και σε στιγμές πίεσης και έχει μάθει να έχει αξίες ως προπονητής. Είναι ένας εξαιρετικός κόουτς».

Γιατί φύγατε από τον Ολυμπιακό;

«Έφυγα γιατί καμιά φορά μπορεί να υπάρξουν μικρές διαφωνίες σε κάποιες συνεργασίες, αλλά παραμένω μέλος της οικογένειας του Ολυμπιακού, προφανώς, και ο σεβασμός μου για τον κύριο Μαρινάκη παραμένει ο ίδιος. Η σχέση μου μαζί του πηγαίνει πολύ πέρα από το ποδόσφαιρο».

Τι είναι αυτό που ξεχωρίσατε στον κ. Μαρινάκη;

«Αρχικά η σχέση μου με τον πρόεδρο ήταν πάντα καλή και πάνω απ’ όλα γεμάτη σεβασμό. Είναι παθιασμένος με το ποδόσφαιρο και με τον Ολυμπιακό, κάτι ένιωσα αμέσως γνωρίζοντάς τον. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι στάθηκε δίπλα μου σε μια στιγμή που το είχα ανάγκη στη ζωή μου, και μόνο γι’ αυτό δεν μπορώ παρά να του πω ευχαριστώ».

Τι ακολουθεί για τον Ζοσέ Ανιγκό μετά τον Ολυμπιακό;

«Από τότε που έφυγα τον Νοέμβριο, έχω δεχτεί σταθερά προτάσεις από διάφορες χώρες, ακόμη και από την Ελλάδα. Όμως έχω την τύχη να έχω μια άνετη και ήρεμη ζωή και δεν θέλω να πάω οπουδήποτε απλά για να πάω, ούτε να μπω σε οποιαδήποτε περιπέτεια. Για μένα δεν είναι μόνο τα χρήματα. Έχει να κάνει με το πρότζεκτ και ο ανθρώπινος παράγοντας είναι πολύ σημαντικός για τη δουλειά μου. Οπότε, περνώ χρόνο με τους δικούς μου ανθρώπους, ζω ανάμεσα στο Μαρόκο και τη Γαλλία, βλέπω αρκετούς αγώνες και απολαμβάνω όσο περισσότερο μπορώ την οικογένειά μου. Θα δούμε πού θα με οδηγήσει το κάρμα μου».