Λεβερκούζεν: Όταν ο Καγκελάριος δεν την άφησε να γίνει υπερδύναμη

Την ώρα που εκατομμύρια Γερμανοί λυτρώνονταν βλέποντας το τείχος του Βερολίνου να καταρρέει στις 9 Νοεμβρίου 1989, ένας ποδοσφαιρικός παράγοντας αναλογιζόταν τι ευκαιρίες μπορούν να προκύψουν από την εξέλιξη αυτή. Ο λόγος για τον Ράινερ Κάλμουντ, ο οποίος εργαζόταν στην Μπάγερ Λεβερκούζεν από τη δεκαετία του '70 και με αυτόν αθλητικό διευθυντή, είχε έρθει το τρόπαιο του Κυπέλλου UEFA το 1988. Εξαιρώντας το πρωτάθλημα Β' κατηγορίας του '78, εκείνος ήταν ο πρώτος τίτλος στην ιστορία της Werkself, η οποία πρώτα πήρε τρόπαιο εκτός συνόρων και αργότερα εντός! Είπαμε, ιδιάζουσα περίπτωση...

Ο Κάλμουντ γνώριζε πως στην απέναντι πλευρά της χώρας, μπορεί να μην υπήρχαν σύλλογοι όπως η Μπάγερν Μονάχου, η Ντόρτμουντ και η Γκλάντμπαχ, όμως υπήρχαν υποδομές που είχαν δημιουργηθεί με τη σοβιετική τεχνογνωσία. Κατά τα λεγόμενα του Κάλμουντ, «τη δεκαετία του '80, στην Ανατολική Γερμανία υπήρχαν ακαδημίες κορυφαίου επιπέδου και πολλοί εξαιρετικοί προπονητές, στη Δύση μόνο να το ονειρευτούμε μπορούσαμε αυτό. Έπρεπε να φτάσουμε στην αποτυχία του Euro 2000 για να αναγκαστούν οι γερμανικοί σύλλογοι να στελεχώσουν τις ακαδημίες τους. Στο Μουντιάλ του 2002, το 1/3 της αποστολής ήταν από την Ανατολική Γερμανία.

Μετά την πτώση του τείχους, πολλοί θα ήθελαν να απαγορευτούν οι μεταγραφές από την Ανατολική Γερμανία, αλλά αυτό θα ήταν απάνθρωπο. Δεν γινόταν να αντικαταστήσεις το τείχος που έπεσε με ένα άλλο, αόρατο. Πριν ή μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ του 1990, πολλές ομάδες της Δυτικής Γερμανίας αποχωρίστηκαν παίκτες που δεν πήγαν στη Νότια Ευρώπη μόνο για τον καλό καιρό αλλά για τα λεφτά, κάτι απόλυτα κατανοητό».

Ο Κάλμουντ θα εξηγούσε ότι το επιτελείο του παρακολουθούσε όσο περισσότερο μπορούσε τους Ανατολικογερμανούς ποδοσφαιριστές παρακολουθώντας αγώνες της εθνικής ομάδας της χώρας. Ανάμεσα στους παίκτες που είχε ξεχωρίσει από χρόνια, ήταν οι Αντρέας Τομ, Ουλφ Κίρστεν και Ματίας Ζάμερ. Ο πρώτος ήταν ένας χαρισματικός στράικερ της Ντινάμο Βερολίνου, ο δεύτερος τρομοκρατούσε τις αντίπαλες άμυνες με τη φανέλα της Ντινάμο Δρέσδης, στην οποία αγωνιζόταν και ο τρίτος, ως επιθετικός αρχικά, αλλά εν συνεχεία ως χαφ - πριν καταλήξει λίμπερο τα τελευταία χρόνια της καριέρας του!

Με την πτώση του τείχους, ο δαιμόνιος τεχνοκράτης, που είχε σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων και αρχικά είχε πιάσει δουλειά στη Λεβερκούζεν ως... εκφωνητής, δεν έχασε χρόνο. Έξι μέρες μετά, όταν η Ανατολική Γερμανία θα έπαιζε με την Αυστρία για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Ιταλίας, οι Ασπιρίνες θα είχαν... 2+1 άτομα στο γήπεδο. Οι δύο είχαν πάει επισήμως ως σκάουτ, ωστόσο ο Κάλμουντ φρόντισε να εξασφαλίσει διαπίστευση... φωτορεπόρτερ στον Βόλφγκανγκ Κάρνατ, που εργαζόταν στις ακαδημίες της Werkself. Ο Ζάμερ θα θυμόταν μετά από χρόνια ότι «στο ματς με την Αυστρία βγήκα αλλαγή, ο Κάρνατ βρέθηκε δίπλα μου και είπε κάτι του στιλ “είμαι από τη Λεβερκούζεν, οι άλλες ομάδες έμειναν έξω”. Οι άνθρωποι της Μπάγερ ήταν πολύ έξυπνοι και ήθελαν πολύ τον Αντρέας, τον Ουλφ και μένα».

Το πανούργο σχέδιο του Calli έφερε αποτελέσματα, καθώς ο Κάρνατ κατάφερε να προσεγγίσει τους τρεις παίκτες και να πάρει τα στοιχεία επικοινωνίας τους. Τον ερχόμενο Δεκέμβριο, ο Τομ έγινε ο πρώτος από την Ανατολική Γερμανία που πήρε μεταγραφή στην Bundesliga, υπογράφοντας στην Μπάγερ για περίπου 2,5 εκατομμύρια μάρκα, εξασφαλίζοντας ένα παχυλότατο συμβόλαιο για τον ίδιο. Την ίδια ώρα, οι Κίρστεν και Ζάμερ είχαν επίσης υπογράψει τα συμβόλαιά τους με τις Ασπιρίνες, ωστόσο μόνο ο ένας εκ των δύο θα φορούσε τελικά τη φανέλα τους...

Έχοντας συμφωνήσει για μηναίο μισθό 12.000 μάρκων, καθώς και ετήσιο μπόνους 150.000 αλλά και άλλα μπόνους συμμετοχών που μπορούσαν να φτάσουν τα 100 χιλιάρικα, οι Κίρστεν και Ζάμερ βρέθηκαν λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 1989 στη λίμνη Τσίμσε, όπου έμειναν σε πολυτελέστατο ξενοδοχείο και συναντήθηκαν με τον Κάλμουντ. Ο άνθρωπος της Μπάγερ όμως δεν είχε καλά νέα να τους πει...

Βλέπετε, λίγες μέρες πριν, άνθρωποι της Ντινάμο Δρέσδης παραπονέθηκαν στον Καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας, Χέλμουτ Κολ, ότι οι ιθύνοντες της Λεβερκούζεν εξαγόραζαν τους παίκτες τους. Κάτι που ώθησε τον ηγέτη της χώρας να επισκεφτεί τα γραφεία της Bayer AG, του φαρμακευτικού κολοσσού πίσω από τη Λεβερκούζεν και να ξεκαθαρίσει στο Δ.Σ. ότι τέτοιου είδους πρακτικές δεν έκαναν καλό στην εικόνα της. «Είπε αυτολεξεί “φανταστείτε τις συνέπειες για το ίματζ της εταιρείας, δεν γίνεται να αγοράσετε όλους τους παίκτες της Ανατολικής Γερμανίας”», θυμήθηκε μετά από χρόνια ο Κάλμουντ, που εξήγησε την κατάσταση στους δύο ποδοσφαιριστές, με τον Κίρστεν να γίνεται έξαλλος, την ώρα που ο Ζάμερ διατηρούσε την ψυχραιμία του.

Ίσως ο λόγος να ήταν πως είχε και την εναλλακτική της Στουτγκάρδης, τους ανθρώπους της οποίας είχε γνωρίσει όταν οι δύο ομάδες είχαν αναμετρηθεί στα ημιτελικά του Κυπέλλου UEFA την προηγούμενη σεζόν. Πράγματι, το επόμενο καλοκαίρι, θα έπαιρνε μεταγραφή στους Σουηβούς, με τους οποίους θα κατακτούσε το πρώτο πρωτάθλημα της ενωμένης Γερμανίας το 1992, πριν πανηγυρίσει κάθε τίτλο που υπάρχει με τη φανέλα της Ντόρτμουντ.

Από την άλλη, ο Κίρστεν θα κατάφερνε τελικά να πάει στη Λεβερκούζεν, στην οποία θα αγωνιζόταν μέχρι το 2003, σκοράροντας 240 φορές και αποτελώντας έκτοτε τον πρώτο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου. Ωστόσο, πανηγύρισε μονάχα το Κύπελλο του 1993, χάνοντας παράλληλα μεγάλες ευκαιρίες για περισσότερα τρόπαια, την εποχή που η Μπάγερ είχε κατά καιρούς τρομερή ομάδα αλλά πάντοτε τα θαλάσσωνε, ταΐζοντας τον μύθο της... Neverkusen. Ο δε Τομ, που είχε ολοκληρώσει πρώτος τη μεταγραφή του στις Ασπιρίνες, θα έμενε για μία πενταετία στην ομάδα, αγωνιζόμενος στη συνέχεια σε Σέλτικ και Χέρτα Βερολίνου.

Η επιθετική πολιτική του Κάλμουντ ήταν αποτελεσματική αλλά δεν έφερε τα τρόπαια που θα ήθελε ο 77χρονος σήμερα παράγοντας, ο οποίος ξέρει πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά εάν ο Κολ δεν έβαζε φρένο στην απόκτηση του Ζάμερ, επιτρέποντας στη Werkself να φτιάξει ένα τρομερό ρόστερ και να γίνει, ενδεχομένως, υπερδύναμη στο ρευστό γερμανικό ποδόσφαιρο στα 90's. Όπως θα έλεγε, «με αυτόν, θα παίρναμε το πρωτάθλημα, εκτός από εξαιρετικός παίκτης, ήταν και γεννημένος ηγέτης. Το συμβόλαιό του δεν το έσκισα ποτέ, το έχω ακόμα»...