Μιχάλης Κοσίδης στο Gazzetta: «Έτσι με αποκαλούσε ο Μελισσανίδης στα αποδυτήρια»

«Έτσι ξεκίνησα στην ΑΕΚ»

Θυμάσαι την πρώτη σου μέρα από τις Ακαδημίες του Ηρακλή, στην ΑΕΚ;

«Εννοείται πως θυμάμαι. Ήταν μια περίοδος η οποία θα άλλαζε τη ζωή μου. Γιατί σε ηλικία 16 χρονών έφυγα από το σπίτι μου, έφυγα από την οικογένειά μου, από τα αδέρφια μου, από τους φίλους μου και αποφάσισα να ακολουθήσω το όνειρό μου. Ήταν μια πολύ όμορφη περίοδος στον Ηρακλή. Ήταν δύο πολύ όμορφα χρόνια. Η ΑΕΚ νομίζω ότι αργά ή γρήγορα έγινε η οικογένειά μου, έγινε το δεύτερό μου σπίτι και ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να έχω κάνει τότε στα 16 μου για να φύγω από το σπίτι μου».

Ως ένα παιδί που ήσουν ΑΕΚ, πώς είναι να πηγαίνεις στις Ακαδημίες της Ένωσης;

«Ήταν αρχικά τιμή για μένα και για την οικογένειά μου. Τα συναισθήματα ήταν πάρα πολλά, γιατί το να πηγαίνεις και να αγωνίζεσαι για την ομάδα που αγαπάς από μικρός νομίζω ήταν ένα τεράστιο όνειρο για μένα και για την οικογένειά μου. Επίσης, ένας μεγάλος μου στόχος και ένα μεγάλο μου όνειρο εκπληρώθηκε με τη μετάβασή μου στην ΑΕΚ».

Υπήρχε κάποιος άνθρωπος στην ομάδα που σε στήριξε από την αρχή και τον θυμάσαι, από τις Ακαδημίες μέχρι και τώρα;

«Υπήρχαν σίγουρα πάρα πολλοί άνθρωποι. Γενικά το κλίμα στην ΑΕΚ και οι άνθρωποι ήταν πάρα πολύ βοηθητικοί απέναντί μου και σε όλα τα παιδιά από την πρώτη στιγμή. Δεν θέλω να αδικήσω κάποιον, αλλά αυτός που στάθηκε δίπλα μου στις εύκολες αλλά και στις δύσκολες στιγμές ήταν ο Μιχάλης Παυλής, ο οποίος για μένα ήταν ένα πρότυπο ανθρώπου. Έχει περάσει πολύ δύσκολα και πραγματικά τον αγαπώ σαν άνθρωπο».

Πώς θεωρείς ότι σε έχει διαμορφώσει η πορεία σου μέσα από όλες τις βαθμίδες της ΑΕΚ, από την Ακαδημία, στη Β' ομάδα, μετά στην πρώτη;

«Σίγουρα το να φύγω από το σπίτι μου και να πάω στις Ακαδημίες της ΑΕΚ, όπου έζησα μόνος μου, νομίζω ότι με βοήθησε πάρα πολύ και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου, αλλά παράλληλα οι αξίες της ΑΕΚ και το ήθος που πρέπει να έχει ένας αθλητής της ομάδας νομίζω ότι διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μου έτσι ώστε να γίνει αυτό που είμαι σήμερα».

Υπήρξε μια φωτογραφία σου που είχε γίνει και θέμα τότε στα social, όταν είχες ανεβάσει μια φωτογραφία με τον Αραούχο. Πώς ήταν μετά να μοιράζεστε αποδυτήρια με αυτόν;

«Γενικά ήμουν ένα παιδί που αγαπούσε πολύ τον ποδόσφαιρο και που παρακολουθούσα πολύ, που μου άρεσε πραγματικά να πηγαίνω στους ποδοσφαιριστές και να ζητάω φωτογραφίες, φανέλες κτλ. Τώρα με τον Σέρχιο, νομίζω πραγματικά είναι ένα όνειρο αυτό που έζησα, γιατί τον θαύμαζα και τον θαυμάζω ως παίκτη και ως άνθρωπο. Εννοείται ήταν το είδωλό μου στην ΑΕΚ. Πραγματικά ένιωθα υπέροχα όταν τον έβλεπα να παίζει, γιατί εγώ βρίσκομαι σε γήπεδο όσο μπορώ. Όπως είπες, έτυχε στον γκολ του να πανηγυρίσουμε, να έχουμε φωτογραφίες μαζί και αργότερα να είμαστε συμπαίκτες και να πανηγυρίσουμε μαζί το πρώτο μου γκολ».

Ο Μιχάλης τότε το φανταζόταν ότι κάποια χρόνια μετά θα συμβεί αυτό;

«Σίγουρα όχι. Ποτέ δεν το φανταζόμουν ότι όλα αυτά μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Κοίτα όμως που έγιναν και πραγματικά είμαι ευγνώμων και ευχαριστώ τον Θεό που μπόρεσα να το ζήσω».

Τι θυμάσαι πιο έντονα από τον Αραούχο;

«Ότι είναι ένα εξαιρετικό παιδί. Έκανε πλάκα με όλους, ήταν κοντά σε όλους. Ειδικά στους νεότερους παίκτες ήταν δίπλα μας, μας βοηθούσε, έκανε την πλάκα του. Πραγματικά ήταν ένα πρότυπο αθλητή, αρχηγού».

Αγαπημένος συμπαίκτης στα αποδυτήρια;

«Μπορώ να πω πολλούς, αλλά θα πω αυτούς που ήμουν πιο κοντά κυρίως στους Έλληνες. Ήταν ο Γιώργος Θεοχάρης, ο Σίμος Μίτογλου, ο Γιώργος Τζαβέλλας και ο Γιώργος Αθανασιάδης».

Τι θυμάσαι πιο έντονα από τη μετάβασή σου στην πρώτη ομάδα;

«Η μετάβαση από την Ακαδημία στην πρώτη ομάδα δεν ήταν κάτι εύκολο. Ο ρυθμός είναι πολύ διαφορετικός. Υπάρχει ακόμα και ο παράγοντας της πίεσης. Σίγουρα είναι πολύ διαφορετικά, αλλά όλα αυτά νομίζω σε βοηθούν να εξελιχθείς και να γίνεσαι όλο και καλύτερος».

Ποιος από τους συμπαίκτες σου έχει αφήσει τη μεγαλύτερη εντύπωση και γιατί, σαν παίκτης;

«Θα έλεγα είτε ο Αραούχο είτε ο Πέτρος Μάντελος. Γιατί είναι δύο παίκτες που έχουν περάσει δύσκολες καταστάσεις στην ΑΕΚ, σοβαρούς τραυματισμούς. Αλλά όμως έβαζαν πάντα την ομάδα πάνω από τον εαυτό τους και έκαναν τα πάντα για να φέρουν στην ΑΕΚ τίτλους και διακρίσεις».

Η ΑΕΚ για σένα τι είναι;

«Η ΑΕΚ για μένα… Νομίζω ότι είναι εύκολη ερώτηση. Η ΑΕΚ για μένα είναι κυριολεκτικά το σπίτι μου. Είναι η οικογένειά μου. Εκεί πέρασα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου».

Ανυπομονείς να επιστρέψεις στην Ελλάδα για να ξαναπαίξεις για την ΑΕΚ;

«Σίγουρα, δεν το σκέφτομαι προς το παρόν, γιατί μόλις έφυγα από την ΑΕΚ. Αλλά πραγματικά βλέπω τους περισσότερους αγώνες. Προσπαθώ να παρακολουθώ την ομάδα. Είμαι χαρούμενος επίσης γιατί είναι και ο αδερφός μου τώρα στην πρώτη ομάδα, οπότε είναι ένας παραπάνω λόγος να παρακολουθώ. Δεν σκέφτομαι προς το παρόν την επιστροφή. Αλλά σίγουρα, η ΑΕΚ είναι η οικογένειά μου. Είναι το σπίτι μου. Και εννοείται θα ήθελα κάποια στιγμή να γυρίσω για να αποδείξω ποιος είμαι».

Ποιος προπονητής θεωρείς ότι σε καθόρισε;

«Θα έλεγα δύο, τον Μανόλο Χιμένεθ και τον Ματία Αλμέιδα. Όμως δεν μπορώ να τους διαχωρίσω. Αλλά θα έλεγα ότι η πορεία με τον Ματία Αλμέιδα ήταν σαφώς καλύτερη, γιατί είχαμε και μεγάλες επιτυχίες. Πέτυχα και το πρώτο μου επαγγελματικό γκολ. Και γενικά, έζησα στιγμές που δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ ότι θα ζήσω».

Είχες πάρει κάποιες ευκαιρίες και με τον Χιμένεθ. Όμως τότε, στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα σε έβαλε ο Αλμέιδα σαν να ήταν... γραφτό να βάλεις γκολ εκείνη τη μέρα; Πώς αισθάνεσαι που έγινες ο πρώτος Έλληνας που σκοράρει στην Αγιά Σοφιά;

«Για μένα είναι τεράστια τιμή το ότι αρχικά αγωνίστηκα με την ΑΕΚ στο νέο της γήπεδο. Πραγματικά, είναι για μένα τεράστια τιμή το ότι είμαι ο πρώτος Έλληνας που σκόραρε στο νέο αυτό γήπεδο. Νιώθω πραγματικά περήφανος και ευγνώμων που έζησα κάτι τέτοιο».

Τι σημαίνει για εσένα να είσαι μέρος της ιστορίας της ΑΕΚ;

«Σίγουρα, το να είμαι μέρος της ιστορίας της ΑΕΚ και να αποτελώ έναν έστω μικρό μέρος της ιστορίας είναι κάτι μοναδικό, κάτι υπέροχο για μένα. Πραγματικά δεν περιγράφεται με λόγια το ότι έχω ζήσει στην ΑΕΚ και είμαι πραγματικά ευγνώμων και ευχαριστώ τον Θεό που μπόρεσα να το ζήσω».

Τι σου είπε ο μπαμπάς σου, η μαμά σου, τα αδέρφια σου μετά από εκείνο το ματς;

«Δεν μπορώ να θυμηθώ, αλλά πραγματικά θυμάμαι τη χαρά τους. Τα δάκρυα του πατέρα μου όταν τον πήρα βιντεοκλήση μετά τον αγώνα ήταν πραγματικά υπερήφανος. Γιατί είναι οπαδός της ΑΕΚ, μου πέρασε την αγάπη για την ομάδα και πραγματικά οι γονείς μου και τα αδέρφια μου και γενικότερα η οικογένειά μου με βοήθησαν πάρα πολύ, με στήριξαν. Είμαι ευγνώμων, γιατί χωρίς αυτούς πιστεύω ότι δεν θα μπορούσα να έχω πετύχει όσα έχω πετύχει μέχρι τώρα».

«O Μάνταλος ήταν πάντα δίπλα σε όλους τους ποδοσφαιριστές»

Ένας Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Ελλάδα λένε συχνά ότι παίζει με μεγαλύτερο βάρος από έναν ξένο. Ποια είναι η άποψή σου πάνω σε αυτό;

«Πιστεύω ότι υπάρχει αυτό. Το ζω κι εγώ ως ποδοσφαιριστής του εξωτερικού. Το να βρίσκεσαι στη χώρα σου, να καταλαβαίνεις τα πάντα, να μπορείς να μιλήσεις με τους οπαδούς και με τους ανθρώπους της ομάδας και να καταλαβαίνεις στο 100% τις απαιτήσεις τους, σου δημιουργεί πίεση. Όμως γενικά υπάρχουν και πολλοί παίκτες που το έχουν βιώσει πολύ περισσότερο από εμένα. Όπως είπα για παράδειγμα πριν, ο Πέτρος Μάντελος».

Τι συμβουλές σου έδινε ο Μάνταλος όσο ήσουν στην ΑΕΚ;

«Γενικά ο Πέτρος είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και ένα εξαιρετικό παιδί. Ήταν πάντα δίπλα σε όλους τους ποδοσφαιριστές. Βοηθούσε στα αποδυτήρια ώστε η ομάδα να έχει ένα καλό κλίμα και όλοι οι παίκτες να έχουν καλή σχέση μεταξύ τους. Πραγματικά τον ευχαριστώ γιατί είναι ένα πρότυπο αθλητή. Κυριολεκτικά είναι ένα τεράστιο μέρος της ιστορίας της ΑΕΚ, ως αρχηγός και ως ηγέτης».

Θα σε πάω πάλι πίσω στον Αλμέιδα. Θεωρείς ότι ο κύκλος του στην ΑΕΚ είχε κλείσει;

«Δεν θα το έλεγα. Όμως μετά από όλα όσα έγιναν και τα συνεχόμενα αρνητικά αποτελέσματα, ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γίνουν κάποιες αλλαγές στην ομάδα. Αλλά δεν θα έλεγα ότι έκλεισε ο κύκλος του, γιατί πραγματικά ανέλαβε την ΑΕΚ από μια κακή περίοδο και κατάφερε να την φτάσει στην κορυφή, να φέρει τίτλους, να φέρει διακρίσεις».

Την κατάκτηση του ντάμπλ, πώς τη θυμάσαι; Πώς το γιόρτασες, τι θυμάσαι πιο έντονα από εκείνη τη σεζόν;

«Θυμάμαι τα πάντα. Το πώς ξεκίνησε η σεζόν, με τον έρχομό του Αλμέιδα».

Είχες άγχος όταν είχε έρθει; Τον είχες παρακολουθήσει φαντάζομαι ως παίκτης;

«Ναι, σίγουρα. Θυμάμαι τη δυναμικότητά του και το πάθος του. Δεν είχα κάποιο άγχος. Γενικά και το υπόλοιπο staff ήταν όλοι φοβεροί άνθρωποι. Νομίζω ότι έφερε μαζί του τόσα άτομα σαν staff, έδειξε ότι δεν υπολόγιζε τίποτα. Σίγουρα ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Θυμάμαι κυριολεκτικά τα πάντα. Από την πρώτη στιγμή, από την προετοιμασία.

Το πως ξεκίνησε η σεζόν, το πόσο δεμένη ήταν η ομάδα, από τα αποδυτήρια. Και νομίζω ότι αυτό έβγαινε και στο γήπεδο. Σίγουρα η σκληρή δουλειά που έγινε στην προετοιμασία, αλλά και καθημερινά στις προπονήσεις, είχε αντίκτυπο μέσα στο γήπεδο. Γιατί η ΑΕΚ ήταν μια ομάδα που κυριαρχούσε σε όλους τους τομείς. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το τέλος της σεζόν, πιστεύω κρίθηκε στο νήμα ποιος θα είναι ο πρωταθλητής. Όμως το αξίζαμε και με το παραπάνω. Επίσης και με το Κύπελλο. Θα έλεγα ότι ήταν φοβερές στιγμές. Αλλά αυτό που έχει περισσότερη σημασία και αυτό που έφερε αυτά τα αποτελέσματα ήταν η ενότητα που υπήρχε μέσα στην ομάδα και ότι κυριολεκτικά ο ένας πέθαινε για τον άλλον».

Αυτό θεωρείς ότι είναι το κλειδί της επιτυχίας;

«Σίγουρα, ναι.Έχω ζήσει και άλλες στιγμές στην ΑΕΚ και άλλες χρονιές. Αλλά νομίζω ότι υπήρχαν και κάποιοι παίκτες-κλειδιά, οι οποίοι βοηθούσαν στη δημιουργία και στη σύσφιξη σχέσεων μέσα στα αποδυτήρια, που πραγματικά μας έκαναν ομάδα. Και νομίζω ότι αυτό ήταν το κλειδί της επιτυχίας».

Τι σας έλεγε ο Αλμέιδα πριν τα παιχνίδια; Υπήρχε κάτι που σας έλεγε κάθε φορά;

«Υπήρχαν σίγουρα κάποια νέα πράγματα, αλλά το πιο σημαντικό είναι ο τρόπος και το πάθος με το οποίο τα έλεγε. Το πώς μετέφερε στην ομάδα και στους παίκτες την ένταση που θα πρέπει να βγάλουν μέσα στο γήπεδο για να κυριαρχήσει η ομάδα. Σίγουρα το πάθος ήταν πάντα λέξη-κλειδί. Η πίεση, γιατί νομίζω ότι η πίεση ήταν αυτό το pressing, δηλαδή ψηλά, ήταν αυτό που έφερε αυτά τα αποτελέσματα».

Μιλάμε για προπονητές. Δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω και για τον Μανόλο Χιμένεθ. Τι θυμάσαι πιο έντονα από αυτόν;

«Ήταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε πάρα πολύ αυτό που έκανε. Το έβλεπα κάθε μέρα στα Σπάτα, γιατί ήταν οι πρώτοι μήνες στην πρώτη ομάδα. Δυστυχώς δεν τον έζησα πάρα πολύ, γιατί το καλοκαίρι άλλαξαν προπονητή. Αλλά θυμάμαι ότι ήταν ένας άνθρωπος πραγματικά πολύ ζεστός με όλους. Και αυτός με πολύ πάθος και αγάπη για την ομάδα. Ήταν μια δύσκολη περίοδος, και για αυτόν αλλά κυρίως για την ομάδα. Όμως ήταν πάντα εκεί για εμάς, για τους παίκτες. Προσπαθούσε να στηρίξει τον καθένα ξεχωριστά και νομίζω ότι είναι ένας εξαιρετικός προπονητής».

Στον Άρη τον παρακολουθείς;

«Παρακολουθώ γενικά το ελληνικό ποδόσφαιρο. Παρακολουθώ και τον Άρη, γιατί όπως είπα και πριν, κάποιοι φίλοι μου και κάποιοι πρώην συμπαίκτες μου αγωνίζονται εκεί. Και θα πω ότι νομίζω πως είναι μια εξαιρετική επιλογή για τον πάγκο του Άρη. Και σίγουρα θα φέρει πολύ καλά αποτελέσματα».

Πώς περιέγραφες τη σχέση σου με τον Δημήτρη Μελισσανίδη;

«Είναι ένας άνθρωπος που αποτελεί τη μεγαλύτερη ιστορία της ΑΕΚ. Ήταν πάντα εκεί για εμάς, πάντα εκεί για εμένα. Ακόμη και όταν ήμουν στην Ακαδημία και είχα σπάσει το πόδι μου, είχε πάρει τηλέφωνο και με στήριξε. Μου είπε ότι δεν έχω να φοβηθώ τίποτα, ότι είμαι ένας πάρα πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Σίγουρα μας συνέδεε και η καταγωγή μου από τον Πόντο. Πάντα όταν έμπαινα στα αποδυτήρια μου έσφιγγε το χέρι και με αποκαλούσε «Ποντιάρα». Πραγματικά τον ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου, γιατί με στήριξε πάρα πολύ και με βοήθησε ουσιαστικά να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Ήταν πάντα εκεί για όλους, πάντα για την ομάδα. Στήριζε απεριόριστα την ΑΕΚ, γιατί θεωρώ ότι είναι η μεγάλη του αγάπη. Και πραγματικά τον ευχαριστώ πάρα πολύ που μου έδωσε ουσιαστικά την ευκαιρία να παίξω στην ΑΕΚ».

Με τον Αλμέιδα έχετε επαφές σήμερα; Του έστειλες μήνυμα να φύγει από την ΑΕΚ;

«Η αλήθεια είναι πως όχι. Δεν έχουμε κάποια επαφή τελευταία. Τον είχα ευχαριστήσει προσωπικά και είχαμε μιλήσει την πρώτη χρονιά που έφυγα δανεικός στην Ολλανδία. Πραγματικά τον ευχαρίστησα γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστώ σε μία ΑΕΚ που ήταν στην κορυφή. Δεν ήταν εύκολο σίγουρα για τους νέους παίκτες να αγωνιστούν. Ήταν μια δύσκολη περίοδος. Όμως πραγματικά όταν μιλήσαμε, τον ευχαρίστησα και του είπα πόσο σημαντικό ήταν για μένα και ότι με βοήθησε να κάνω ουσιαστικά το παιδικό μου όνειρο πραγματικότητα. Από την πλευρά του, αυτός με ευχαρίστησε για τη συνεισφορά μου στην ομάδα και μου ευχήθηκε εννοείται τα καλύτερα».

Τι ξεχωρίζεις από τον τρόπο που δουλεύει ο Αλμέιδα σε σχέση με άλλους προπονητές που είχες ή έχεις;

«Σίγουρα, αυτός ο τρόπος δουλειάς του φάνηκε από τις πρώτες μέρες της προετοιμασίας στην Ολλανδία. Ήταν πραγματικά μια προετοιμασία η οποία δεν περνούσε εύκολα. Ήταν πάρα πολύ δύσκολη σε ένταση. Ο τρόπος δουλειάς μέσα στο γήπεδο και στο γυμναστήριο με τους γυμναστές ήταν κάτι που πραγματικά έκανε εντύπωση σε όλους. Το πόσο εκτοξεύτηκε ο ρυθμός και γενικά ο τρόπος που δούλευε στους παίκτες ήταν κάτι μοναδικό. Νομίζω ότι δεν είχε τύχει να ξαναδουλέψουμε με αυτόν τον τρόπο και νομίζω ότι ήταν ο λόγος που η ομάδα έβγαζε αυτό το πάθος και αυτή την ενέργεια μέσα στο γήπεδο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό».

Το πιο δύσκολο ματς που έχεις παίξει με την ΑΕΚ;

«Υπήρχε άγχος και πίεση, γιατί ήθελα πραγματικά να βοηθήσω πρώτα την ομάδα να πάει καλά και μετά να δείξω κι εγώ ποιος είμαι. Θυμάμαι πολύ έντονα το ντεμπούτο μου κόντρα στον ΠΑΟΚ, γιατί ήταν μια στιγμή που δεν την περίμενα, σε ένα δύσκολο παιχνίδι, με την ομάδα πίσω στο σκορ και σε μια δύσκολη έδρα. Ήταν μια περίοδος που η ομάδα δεν πατούσε καλά. Δεν θα έλεγα, όμως, ότι ένιωθα γενικά πίεση. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα παιχνίδι, θα ήταν αυτό, γιατί ήταν το πρώτο».

Έχεις κάνει το βήμα στο εξωτερικό. Ποιες είναι οι βασικές διαφορές σε σχέση με το ελληνικό πρωτάθλημα;

«Το ολλανδικό πρωτάθλημα, όπου αγωνιζόμουν στη Φένλο, έχει μεγάλες διαφορές σε σχέση με το ελληνικό. Η Πολωνία, όμως, είναι πιο κοντά στο ελληνικό. Στην Ολλανδία, παρότι ήμουν στη Β’ κατηγορία, το πρωτάθλημα βασιζόταν σε νεαρούς παίκτες, με πολύ χαμηλό μέσο όρο ηλικίας και πιο ανοιχτό παιχνίδι. Αντίθετα, το πολωνικό πρωτάθλημα μοιάζει περισσότερο με το ελληνικό».

View this post on Instagram

A post shared by Michalis Kosidis (@kosidis35)

Απολαμβάνεις το ποδόσφαιρο στην Πολωνία;

«Νομίζω ότι είναι η Ζαγκλέμπιε ήταν καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να έχω κάνει. Είναι ένα πρωτάθλημα που μου ταιριάζει, με εξαιρετικές ομάδες, φανταστικά γήπεδα και πολύ κόσμο. Η Πολωνία είναι ένας πολύ καλός σταθμός για κάθε Έλληνα ποδοσφαιριστή και σίγουρα ήταν το καλύτερο βήμα για την καριέρα μου».

Μίλησες με κάποιον πριν πας εκεί;

«Ναι, μίλησα με τον πρώην συμπαίκτη μου στην ΑΕΚ, τον Σιμάνσκι, που αγωνίζεται στη Λέγκια Βαρσοβίας, και με τον τεχνικό διευθυντή Ράντε Κουχάρισκι. Μου είπαν από την αρχή ότι είναι ένα πολύ ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και ότι θα ζοριστώ στην αρχή. Η βοήθειά τους ήταν σημαντική για να πάρω την απόφαση».

Το αντίο στην ΑΕΚ ήταν δύσκολο;

«Ήταν δύσκολο, γιατί ήταν κάτι που δεν το περίμενα και δεν το ήθελα».

Τι εννοείς;

«Πίστευα ότι θα παλέψω για μια θέση. Ήμουν δεμένος με την ομάδα, ήταν το σπίτι μου, η οικογένειά μου. Παρ’ όλα αυτά, η απόφαση πάρθηκε σε συνεννόηση με την ομάδα και ήταν σωστή για να κάνω το επόμενο βήμα και να αγωνιστώ στην Πολωνία».

Αν επέστρεφες στην Ελλάδα, θα επέστρεφες μόνο για την ΑΕΚ;

«Δεν μου αρέσει να κάνω τέτοιου είδους δηλώσεις. Σίγουρα θα ήμουν ανοιχτός σε κάθε ομάδα. Η ΑΕΚ έχει έναν λόγο παραπάνω, γιατί την αγαπώ από μικρό παιδί».

View this post on Instagram

A post shared by ΑΕΚ ATHENS FC (@aekfc_official)

Στην Ελλάδα, οι Έλληνες ποδοσφαιριστές και πολύ περισσότερο οι νεαροί, που έχετε και μεγάλη επαφή με τον κοινωνικό περίγυρο και με τα social media, βιώνεται πολύ πιο έντονα την πικρόχολη κριτική σε σχέση με οποιονδήποτε ξένο. Έχουμε δει πολλά παραδείγματα στο παρελθόν και μάλιστα ένα από τα πιο πρόσφατα είναι αυτό του Σίμου Μήτογλου με αφορμή την αντιδικία που υπάρχει σε εξέλιξη με την ΑΕΚ. Ποιο είναι το δικό σου σχόλιο πάνω σε αυτό;

«Η αλήθεια είναι πως δεν θα ήθελα να τοποθετηθώ, γιατί δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει. Αυτό που έχω να πω για τον Σίμο Μήτογλου είναι ότι είναι ένας εξαιρετικός αθλητής και ένα εξαιρετικό παιδί. Είναι φίλος μου και περάσαμε υπέροχα όσο ήμουν στην ΑΕΚ. Θεωρώ ότι έχει δείξει στην ΑΕΚ και στον κόσμο ποιος είναι».

Έχει τύχει να διαβάσεις κάτι που να σε επηρεάσει;

«Δεν με επηρέαζαν ποτέ τα αρνητικά σχόλια, ούτε έμπαινα στον κόπο να τα διαβάσω. Κάποια έπεφταν στο μάτι, αλλά δεν με επηρέασαν ποτέ. Κυρίως η μητέρα μου επηρεαζόταν περισσότερο. Εγώ έκανα αυτό που αγαπούσα με την ψυχή μου και προσπαθούσα να γίνομαι καλύτερος».

Πώς βλέπεις τις ευκαιρίες που παίρνουν πλέον νέα παιδιά;

«Νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να γίνεται συνέχεια. Είναι μια καλή αρχή για να αναδειχθούν νέοι Έλληνες ποδοσφαιριστές και αυτό φαίνεται και στις εθνικές ομάδες και στις μεταγραφές. Και στην Πολωνία και στην Ολλανδία ο μέσος όρος ηλικίας είναι χαμηλός, ενώ υπάρχουν πολλά ταλέντα και στην Ελλάδα».

Αγαπημένος νέος ποδοσφαιριστής;

«Ο Στέφανος Τζίμας. Είναι εξαιρετικός παίκτης και πολύ καλό παιδί, δουλεύει σκληρά και θα επιστρέψει δυνατός μετά τον τραυματισμό του».

Είναι όνειρο η Εθνική Ομάδα;

«Για κάθε ποδοσφαιριστή είναι η ύψιστη τιμή. Η Εθνική είναι σε καλό μομέντουμ και σίγουρα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου».

Το επόμενο μεγάλο σου όνειρο;

«Να αγωνιστώ με την Εθνική Ομάδα και να συνεχίσω να κατακτώ τίτλους. Το σημαντικότερο είναι να βελτιώνομαι καθημερινά και να δουλεύω σκληρά».

Ομάδα του εξωτερικού που από μικρός θα ήθελες να παίξεις;

«Μου αρέσει πολύ να παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Παρακολουθώ τη Λίβερπουλ εδώ και χρόνια. Ίσως το γερμανικό πρωτάθλημα να μου ταίριαζε περισσότερο. Θα ήθελα να το ζήσω κάποτε».

Ποια είναι τα ποδοσφαιρικά σου είδωλα;

«Μικρός ο Ρονάλντο, αργότερα ο Λεβαντόφσκι και στις Ακαδημίες ο Σέρχιο Αραούχο».

Είστε μια ποδοσφαιρική οικογένεια, ο ένας σου αδερφός παίζει στην ΑΕΚ και ο άλλος στον ΠΑΟΚ. Τι συμβουλές τους δίνεις;

«Είμαστε μια δεμένη οικογένεια που ζει για το ποδόσφαιρο. Είναι δύο παιδία που δουλεύουν και ακούν πολύ, πραγματικά τους εύχομαι τα καλύτερα γιατί τους αξίζουν».

Είσαι ο πιο αυστηρός κριτής τους;

«Ναι, είμαι, όπως και αυτοί σε εμένα. Αυτός όμως είναι ο λόγος που γινόμαστε καλύτεροι καθημερινά, η καλοπροαίρετη κριτική που κάνουμε μεταξύ μας. Πραγματικά τους εύχομαι τα καλύτερα, γιατί τα αξίζουν και είναι δύο παιδιά που δουλεύουν πολύ σκληρά για να πετύχουν τα όνειρά τους».

Ο πιο αυστηρός κριτής σου ποιος είναι;

«Σίγουρα ο πατέρας μου, γιατί είναι ένας άνθρωπος που περνάει δύσκολα με το επάγγελμα που κάνει».

Τι δουλειά κάνει;

«Έχει ταξί, έτρεχε για εμάς στα γήπεδα και από όταν ήμασταν μικρά προσπαθούσε να μην μας λείψει τίποτα. Μαζί με τη μητέρα μου είναι οι πιο αυστηροί κριτές μου, αλλά λίγο παραπάνω ο μπαμπάς μου, γιατί είναι η ζωή του το ποδόσφαιρο».

Έπαιζε και αυτός;

«Έπαιζε, αλλά όχι επαγγελματικά».

Ποιος σε έσπρωξε να ασχοληθείς με το ποδόσφαιρο;

«Από πάντα με θυμάμαι με μια μπάλα παντού, ήταν απόφαση των γονιών μου να με γράψουν μπάλα σαν χόμπι, αλλά μετά η αγάπη μου για το ποδόσφαιρο εξελίχθηκε και έγινε ακόμη μεγαλύτερη».

Σε ποια θέση ξεκίνησες να αγωνίζεσαι;

«Στις ακαδημίες κυρίως στο κέντρο, αργότερα όταν πήγα στον Ηρακλή στη θέση του σέντερ φορ, που ταιριάζει καλύτερα στα χαρακτηριστικά μου».

Η ζωή στην Πολωνία πως είναι;

«Πιο ήσυχη από την Ελλάδα, βοηθάει στο να είμαι αφοσιωμένος στο ποδόσφαιρο. Η καθημερινότητα είναι απλή, σπίτι, προπόνηση, προπόνηση, σπίτι. Οι θυσίες είναι απαραίτητες για να φτάσεις στο υψηλότερο επίπεδο».

Ευχαριστημένος από την επιλογή σου;

«Σίγουρα. Όπως είπα, το πολωνικό πρωτάθλημα μου ταιριάζει και με βοηθάει να εξελιχθώ. Η ομάδα είναι πολύ καλή, οι εγκαταστάσεις εξαιρετικές, το προπονητικό team άριστο και η ομάδα κάνει εξαιρετική πορεία».

Διαφορές ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους φιλάθλους;

«Στο εξωτερικό δεν υπάρχει κακία, αν χάσεις, χειροκροτούν, αν κερδίσεις, χαίρονται πολύ. Στην Ελλάδα υπάρχει πολύ πάθος, κάτι που δημιουργεί πίεση».