Χόκαν Σάντμπεργκ στο Gazzetta: «Καλό το UEFA Cup αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα πέρασα με την ΑΕΚ»

Πάμε από την αρχή, πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια και πώς ξεκινήσατε το ποδόσφαιρο;

«Όπως όλα τα παιδιά στο χωριό μου τότε, μου άρεσε το ποδόσφαιρο. Αν θυμάμαι καλά στα 12 μου είχα ένα πρόβλημα στην όραση και έπρεπε να πάω στον οφθαλμίατρο να βάλω γυαλιά μυωπίας και έκλαιγα στη μητέρα μου ότι δεν θα καταφέρω να γίνω ποτέ επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Δεν γινόταν να παίξεις ποδόσφαιρο με γυαλιά (γέλια) αλλά ανακαλύφθηκαν οι φακοί επαφής και όλα καλά. Ήμουν πολύ νέος όταν έκανα ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα και θεωρούμουν ταλέντο. Ωστόσο δεν ξεκίνησα σε ακαδημία και ούτε εξελίχθηκα με αυτόν τον τρόπο όπως συμβαίνει σήμερα. Τότε παίζαμε στους δρόμους με τους φίλους και σιγά-σιγά εξελίχθηκα και στα 16 μου έπαιξα στην πρώτη ομάδα της Λούντβικα, ήταν το χωριό μου. Θυμάμαι ότι ξαφνικά με κάλεσαν στις μικρές εθνικές της Σουηδίας και τότε όλα άρχισαν για εμένα. Μέχρι τότε απλώς έπαιζα ποδόσφαιρο αλλά μετά από αυτό, είχα προτάσεις από μεγάλες ομάδες της Σουηδίας επειδή τότε μάζευαν νεαρούς ποδοσφαιριστές»

Είχατε κάποιο είδωλο;

«Λάτρευα όταν ήμουν μικρός τον επιθετικό της Σουηδίας στο Μουντιάλ του 1978, τον Ραλφ Έντστρομ. Ένας ψηλός ξανθός επιθετικός, είχε πετύχει κάποια εντυπωσιακά γκολ και μετά από όλα αυτά τα χρόνια στο ποδόσφαιρο, είμαστε φίλοι και μένει στην πόλη όπου βρίσκομαι πλέον και εγώ. Ήταν φανταστικός ποδοσφαιριστής και τον παρακολουθούσα συνεχώς».

Ήσασταν επιθετικός από την αρχή ή γίνατε στην πορεία;

«Νομίζω ότι στην αρχή ξεκίνησα ως χαφ αλλά είχα καλό σουτ και πετύχαινα αρκετά γκολ. Στην Όρεμπρο συνέχισα ως χαφ αλλά μόλις αλλάξαμε προπονητή και ανέλαβε ο Τορντ Γκριπ και όταν ο Γκόραν Έρικσον με κάλεσε στην Κ19 της Σουηδίας, στα 21 μου, είπαν μεταξύ τους ότι θα έπρεπε να γίνω επιθετικός. Είχα τεχνική, είχα το σουτ αλλά έπρεπε να τοποθετηθώ στο "κουτί" και να είμαι εκτελεστής».

Ο Έρικσον ήταν ο άνθρωπος που σας πήρε και στη Γκέτεμποργκ. Πώς ήταν ως χαρακτήρας;

«Ναι, ναι. Το 1981 με κάλεσε και εμένα στη Γκέτεμποργκ. Ήταν ένας τρομερός χαρακτήρας και φανταστικός προπονητής. Πέθανε πέρσι και ήταν πραγματικά με πολλή άσχημη στιγμή για όλους. Στεναχωρηθήκαμε πάρα πολύ. Έγινε ο πιο επιτυχημένος Σουηδός προπονητής στην ιστορία αλλά τότε που πήγα εγώ ήταν ακόμα νέος αλλά ήταν τόσο καλός, τόσο ήρεμος, όλοι τον αγαπούσαν και έκανε ένα τρομερό ξεκίνημα με τη Γκέτεμποργκ όταν κατέκτησε το UEFA Cup και στη συνέχεια πήγε σε μεγάλες ομάδες. Πέρσι έγιναν τόσες εκδηλώσεις και τόσοι παίκτες που είχε συναντήθηκαν ξανά. Ήταν συγκινητικό πραγματικά»

Είχατε γράψει ιστορία με την κατάκτηση του UEFA Cup το 1982. Πόσο ιδιαίτερο ήταν για εσάς και την πόλη σας αυτή η επιτυχία;

«Για τον κόσμο και τη χώρα ήταν κάτι πάρα πολύ σπουδαίο. Δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά στη Σουηδία. Ακόμα και σήμερα στη Σουηδία έρχονται άνθρωποι σε εμένα και μου λένε για εκείνη την επιτυχία. Ήταν κάτι τεράστιο. Το καταλάβαμε όταν γυρίσαμε μετά την κατάκτηση του τροπαίου, καθώς στη Σουηδία δεν είχαμε συνηθίσει σε μεγάλες υποδοχές από τον κόσμο στο αεροδρόμιο. Και τότε θυμάμαι ήταν χιλιάδες κόσμος που μας περίμενε. Ήταν μία απίστευτη και αξέχαστη εμπειρία. Ήμουν μπερδεμένος συναισθηματικά επειδή παρότι ήμουν βασικός τα προηγούμενα χρόνια, σε εκείνους τους μήνες ήμουν στον πάγκο και δεν έπαιξα βασικός και ήμουν λίγο δυσαρεστημένος αλλά οι παίκτες που έπαιξαν ήταν τόσο καλοί. Είχαν κερδίσει τη θέση γιατί τραυματίστηκα νωρίτερα στη σεζόν και έμειναν βασικοί. Δεν είχα θυμώσει απλώς είχα απογοητευτεί. Μετά επέστρεψα, πήρα τις ευκαιρίες μου και έγινε ξανά βασικός. Αλλά η μοναδική περίοδος που δεν έπαιζα βασικός, ήταν εκείνη (γέλια)»

Θυμάστε κάποια ιστορία από εκείνο το ματς;

«Θα σου πω μία ιστορία που άκουσα από τους συμπαίκτες μου. Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο μετά το ημίχρονο και ένας παίκτης έλειπε (γέλια). Όλοι ψάχναμε τον Γκλεν Σίλερ (έτσι τον έλεγαν). Και κάποιος είπε ότι είχε πάει στην τουαλέτα και τον ψάχναμε και τελικά μάθαμε ότι είχε κλειδωθεί μέσα. Δεν έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο (γέλια). Τον είχαμε χάσει και όλοι είχαν βγει στον αγωνιστικό χώρο. Ο διαιτητής, οι παίκτες του Αμβούργου, η ομάδα μας. Όλα ήταν έτοιμα και ξαφνικά κάποιος ρώτησε "Που είναι ο Γκλεν;" (γέλια). Ήταν πραγματικά αστείο. Και τότε φώναξε ένας παίκτης μας στον διαιτητή να σταματήσει και να μην αρχίσει το παιχνίδι γιατί λείπει ένας παίκτης μας και έτρεξαν στα αποδυτήρια, είχε κλειδωθεί και έσπασαν την πόρτα για να βγει. Περίπου 2-3 λεπτά είχε αργήσει να ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο.

Μετά το παιχνίδι ήταν όλα απίστευτα. Πήγαμε στο ξενοδοχείο και πανηγυρίζαμε σαν παιδιά όλοι μαζί. Έχω τόσες ιστορίες από εκείνο το βράδυ. Και όταν ταξιδέψαμε στη Σουηδία είχε πραγματικά τόσο πολύ κόσμο στο αεροδρόμιο. Τότε καταλάβαμε τι είχαμε πετύχει. Ακόμα και στη Νορβηγία μιλούσαν για εμάς. Πήγα ως προπονητής μετά από χρόνια στη Νορβηγία και ακόμα έλεγαν για αυτή την επιτυχία. Νιώθεις σαν Θεός. Δημιουργήσαμε πολλούς θαυμαστές (γέλια)».

Στην ΑΕΚ πώς βρεθήκατε;

«Υπήρχε ένας Έλληνας ατζέντης. Ήταν κάποια παιχνίδια με την εθνική ομάδα και το 1984 ξεκίνησα τη χρονιά εντυπωσιακά με τη Γκέτεμποργκ, ήμουν πρώτος σκόρερ και το καλοκαίρι ήρθε και με είδε εκείνος μαζί με έναν Σουηδό ατζέντη. Μέχρι τότε μόλις 2-3 Σουηδοί παίκτες έπαιζαν στο εξωτερικό και δεν ήταν τόσο συνηθισμένο να παίξεις στο εξωτερικό. Λέγαμε ότι για να γίνεις επαγγελματίας θα πρέπει να παίξεις στο εξωτερικό και αποτελούσε ένα όνειρο για όλους να αγωνιστούν στην Ευρώπη εκείνη την περίοδο. Ήμουν 26 ετών και θεωρητικά ήμουν κάπως μεγάλος. Αυτά τα όνειρα ήταν για τα παιδιά που ήταν 20 ετών περίπου. Αρκετοί παίκτες από την κατάκτηση του UEFA Cup είχαν φύγει στο εξωτερικό και θεώρησα ότι ήρθε η σειρά μου. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Έπρεπε να πάρουν την αποδοχή της Γκέτεμποργκ, οι οποίοι δεν ήταν χαρούμενοι που θα έφευγα αλλά ήταν όρος του συμβολαίου μου. Αν μία ομάδα του εξωτερικού μου έκανε πρόταση, τότε δεν θα ήταν εμπόδιο στο να φύγω και έτσι έγινε. Θυμάμαι ότι δύο εβδομάδες πριν από ένα παιχνίδι πρωταθλήματος που είχαμε, ο Σουηδός ατζέντης μου είπε ότι θα έρθουν άνθρωποι της ΑΕΚ να με δουν. Σε εκείνο το ματς έβαλα το νικητήριο γκολ και ο Νίκος Χρηστίδης ήταν εκεί για να με δει και συστηθήκαμε μία μέρα μετά. Και έπειτα από 2-3 μέρες ταξίδεψα στην Ελλάδα για να υπογράψω. Με είδαν σε ένα μόνο παιχνίδι και όλα έγιναν απίστευτα γρήγορα. Πέρασα τα πιο ωραία μου χρόνια στην ΑΕΚ. Ήταν τόσο ωραία η ατμόσφαιρα, το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο. Σίγουρα το UEFA Cup είναι ξεχωριστό αλλά η παρουσία μου στην ΑΕΚ είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Άλλωστε και εκεί ερχόντουσαν τόσοι πολλοί οπαδοί στο αεροδρόμιο (γέλια) και πιο συχνά»

Η προσαρμογή ήταν δύσκολη;

«Κοίτα στην αρχή ήταν περίεργα. Όλα ήταν διαφορετικά, έμεινα για 1-2 μήνες σε ξενοδοχείο αλλά εντάξει αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Βρήκαμε καλούς ανθρώπους μπροστά μου, με φρόντισαν, πήγα κατευθείαν σε παμπ με κάποιους παίκτες και γενικά στην αρχή με υποδέχτηκαν πολύ καλά. Από τους 20 παίκτες, μόλις 2 μιλούσαν καλά αγγλικά (γέλια). Αυτός ήταν ένα πρόβλημα στην αρχή αλλά σύντομα προσαρμόστηκα. Πολλή ζέστη βέβαια και θυμάμαι ότι παίζαμε φιλικό και στις εξέδρες είχε 14 χιλιάδες κόσμο για να δουν το παιχνίδι και είχα τρελαθεί με αυτό. Γρήγορα κατάλαβα ότι πολλοί άνθρωποι θα με παρακολουθούν, ειδικά από τη στιγμή που θα ήμασταν μόλις δύο ξένοι στην ομάδα. Στην αρχή ήταν ο Στάμπαχρ και μετά ο Εστερχάζι, με τους οποίους ήμασταν κοντά. Προσπάθησα να μάθω ελληνικά και μέχρι τώρα προσπαθώ να καταλάβω και θα σου πω μία ιστορία. Ότι υπήρχε μία κοπέλα με την οποία κάναμε μαθήματα ελληνικών για περίπου έναν χρόνο και τη γνώρισα για πρώτη φορά μετά από 40 χρόνια (γέλια). Γνωριστήκαμε τώρα πριν λίγο καιρό».

Μάθατε ελληνικά;

«(γέλια). Δεν μπορώ να πω τη λέξη, είναι κακή λέξη (γέλια). Ήταν πραγματικά δύσκολη γλώσσα για να τη μάθω. Από την αλφάβητο μέχρι να διαβάσω μία πρόταση. Μετά από έναν χρόνο πήγαμε στη Σουηδία για προετοιμασία και τότε μιλούσα λίγα ελληνικά. Αν ήμουν στη Γερμανία ή την Ολλανδία θα μπορούσα να μιλήσω τη γλώσσα σε 2-3 μήνες αλλά στην Ελλάδα ήταν πραγματικά δύσκολο».

Κάποιο ντέρμπι που θυμάσαι ακόμα;

«Δεν είχαμε καλά αποτελέσματα στα ντέρμπι. Είχαμε χάσει από τον Παναθηναϊκό με 3-2 αλλά όλοι έλεγαν ότι έπρεπε να είμαι χαρούμενος που έβαλα τα δύο γκολ, μετά σκόραρα με τον Ολυμπιακό αλλά το ματς ήρθε 1-1 και γενικά δεν είχαμε τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που θέλαμε. Θυμάμαι ότι όλοι αγχωνόντουσαν για αυτά τα παιχνίδια και είχαν το "πρέπει" για να είναι χαρούμενοι οι οπαδοί μας, να είναι χαρούμενος ο πρόεδρος, να πάρουμε και παραπάνω χρήματα. Δεν μου άρεσε αυτό, εγώ έβλεπα το κάθε παιχνίδι όπως τα υπόλοιπα. Δεν με ένοιαζε να έπαιζα με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό ή οποιαδήποτε ομάδα. Όλες ήταν το ίδιο για εμένα αλλά ένιωθα γενικά ότι υπήρχε μία νευρικότητα στα συγκεκριμένα παιχνίδια»

Εκείνη την περίοδο μεταφερθήκατε στο ΟΑΚΑ από τη Φιλαδέλφεια. Ποιο από τα δύο προτιμούσες;

«Εννοείται η Φιλαδέλφεια! Μπορεί να ήταν μικρότερο γήπεδο ή το χορτάρι να μην ήταν σε καλή κατάσταση αλλά νομίζω, είχαμε μία τρομερή ομάδα και ένας από τους βασικούς λόγους που δεν κάναμε κάτι παραπάνω, ήταν η μεταφορά μας στο ΟΑΚΑ. Μας έλειψε η ατμόσφαιρα, η επαφή με τον κόσμο. Πιστεύω ότι αυτή η μετακίνηση δεν μας έκανε καλό αν μιλάμε για τα αποτελέσματα. Όπως τώρα που το νέο γήπεδο σε τραβάει να παίξεις καλύτερα. Μας άρεσε η Φιλαδέλφεια, ήταν το σπίτι μας, κάναμε προπονήσεις εκεί και ξαφνικά πήγαμε σε ένα μεγάλο γήπεδο που σε παιχνίδια όπως κόντρα στη Δόξα Δράμας δεν είχε πολύ κόσμο. Το πολύ 2 χιλιάδες και δεν μπορούσαμε να τους δούμε (γέλια)».

Θεωρείτε ότι θα κατακτούσατε το πρωτάθλημα αν μένατε στη Φιλαδέλφεια;

«Αν με ρωτάς μετά από 40 χρόνια θα σου πω ναι. Αλλά υπάρχουν πολλοί παράγοντες. Δεν ξέρω αν θα παίρναμε το πρωτάθλημα αλλά σίγουρα δεν ήταν καλό που μεταφερθήκαμε στο ΟΑΚΑ. Και πάλι νικούσαμε στο ΟΑΚΑ και σχεδόν όλα τα παιχνίδια αλλά στα ντέρμπι θα μας βοηθούσε περισσότερο να ήμασταν στη Φιλαδέλφεια».

Είχατε νικήσει και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Γράψατε ιστορία αλλά εσείς τι έχετε κρατήσει;

«Ήταν μεγάλο παιχνίδι και μπορούσες να το νιώσεις. Ήμασταν τυχεροί που σκοράραμε αλλά θυμάμαι περισσότερο από όλα τα όσα έγιναν μετά το παιχνίδι. Ο πρόεδρος μας ήταν τόσο χαρούμενος, ήρθε στα αποδυτήρια και προσπάθησα να τον καταλάβω με όσα έλεγε και προσπαθούσα να του εξηγήσω για τη ρεβάνς με τη Ρεάλ. Μας έδωσε κάποια έξτρα λεφτά. Το συναίσθημα ήταν υπέροχο φυσικά αλλά δεν επαναπαύθηκα με τη νίκη. Για εμένα ήταν σαν να πηγαίνουμε στο ημίχρονο. Ήταν τρομερή ανάμνηση αλλά μόνο το «πρώτο ημίχρονο». Το δεύτερο ήταν... καταστροφικό».

Τι συνέβη στη ρεβάνς;

«Αλήθεια σου λέω, δεν θυμάμαι τίποτα από τη ρεβάνς (γέλια). Δεν ξέρω αν έπιασα ποτέ την μπάλα στο συγκεκριμένο παιχνίδι ή αν είχαμε την κατοχή. Αλλά όλοι θυμούνται τη νίκη και αυτό έχει σημασία. Πρέπει να χαίρεσαι με τέτοιες νίκες αλλά δεν ήμουν τέτοιος τύπου άνθρωπος και δεν το χαιρόμουν. Έλεγα ότι έχει και ρεβάνς. Το έβλεπα ως το πρώτο ημίχρονο όπως στο είπα».

Είχατε ως προπονητή και τον Γκμοχ. Πώς ήταν ως άνθρωπος;

«Μπορώ να καταλάβω γιατί ήταν τόσο επιτυχημένος προπονητής γιατί δούλευε σκληρά και ως ποδοσφαιριστής είχα καλές στιγμές μαζί του ή αν είχα προβλήματα, καταλάβαινε και μας μιλούσε. Το ίδιο έκανε και στον Εστερχάζι επειδή ήμασταν από το εξωτερικό. Μας βοήθησε πολύ και εντός και εκτός γηπέδων. Μας καλούσε για δείπνο, στο σπίτι του, κάτι που δεν ήταν τόσο φυσιολογικό για προπονητή. Ζούσε για το ποδόσφαιρο. Δούλευε όλη τη μέρα πάνω στο ποδόσφαιρο. Οργανωτικός, καλός άνθρωπος και γίναμε και φίλοι»

Ο Θωμάς Μαύρος τι σήμαινε για την ΑΕΚ;

«Ήταν το αστέρι της ομάδας. Ήταν ένας πραγματικός σκόρερ, μπορούσε να σκοράρει με κάθε τρόπο και για να το κάνεις αυτό, πρέπει να είσαι πολύ έξυπνος. Μου άρεσε πολύ ως ποδοσφαιριστής και θεωρώ τον βοήθησε έστω και λιγάκι στο να σκοράρει γκολ. Μαζί είχαμε σκοράρει 40 γκολ περίπου και ήμασταν από τους πρώτους στην Ευρώπη».

Ο Εστερχάζι είχε πει στο Gazzetta μία ιστορία με τον Μαύρο και την επιλογή της θέσης που θα έπαιζε. Ο Μαύρος συνέχεια του έλεγε ότι είχε έναν παίκτη σε κάθε θέση της επίθεσης. Θυμάστε αυτό το σκηνικό;

«Είναι αστεία ιστορία (γέλια). Δεν νομίζω ότι ο Μαύρος διάλεγε αλλά ο προπονητής είχε πραγματικά πολλές επιλογές στην επίθεση με όλους εμάς. Ο Δίμτσικος ήταν που δεν έπαιζε τόσο. Εγώ και ο Εστερχάζι είχαμε έρθει από το εξωτερικό και είχαμε το «πρέπει» για να παίξουμε και αυτό μας έφερνε έξτρα πίεση. Έτσι έμενε ο Δίμτσικος εκτός γιατί δεν παίζαμε συχνά με δύο φορ. Όποτε γινόταν, ήμουν μαζί με τον Μαύρο και ο Δίμτσικο στα άκρα. Αλλά ήμασταν όλοι πολύ ποιοτικοί. Ο προπονητής ήθελε να παίζουμε επιθετικά, ειδικά με ομάδες που ήταν χαμηλότερης δυναμικότητας»

Γιατί φύγατε από την ΑΕΚ;

«Για να είμαι ειλικρινής, στο facebook διάβασα ότι ο κόσμος δεν ήθελε να φύγω. Η ομάδα με πήγε σε αυτή την κατεύθυνση οπότε δεν είχα επιλογή. Ήμουν έτοιμος να γυρίσω στη Σουηδία. Στην τρίτη σεζόν στην ΑΕΚ δεν ήταν καλά τα πράγματα. Υπήρχαν προβλήματα, η σεζόν δεν είχε εξελιχθεί καλά, δεν είχα σκοράρει όσο τις περασμένες σεζόν. Η ομάδα σταμάτησε να μου δίνει λεφτά. Είχα συμβόλαιο για τρία χρόνια. Και να ήθελα να μείνω, δεν μπορούσε. Ο Ολυμπιακός με προσέγγισε μόλις το έμαθε. Ήμουν ήδη στην Αθήνα, η ΑΕΚ είχε τερματίσει το συμβόλαιο μου, οπότε είπα να πάω εκεί».

Πήγατε στον Ολυμπιακό ως αντικαταστάτης του Αναστόπουλου αλλά ποτέ δεν είχατε τους αριθμούς που είχατε με την ΑΕΚ. Τι είχε συμβεί;

«Ήμασταν διαφορετικοί παίκτες τελείως. Έμοιαζα περισσότερο στον Μητρόπουλο που ήταν στο ρόστερ. Ξεκίνησα καλά στον Ολυμπιακό στα φιλικά στις ΗΠΑ για την προετοιμασία. Η ομάδα ήταν αρκετά καλή αλλά έπαθα έναν τραυματισμό και δεν έμεινα εκτός για δύο μήνες και η σεζόν είχε ξεκινήσει άσχημα για την ομάδα. Υπήρχε ένα χάος. Νομίζω έπαιξα μόλις δύο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό. Δεν ήμουν ο ίδιος μετά τον τραυματισμό αλλά και τα αποτελέσματα που είχε ο σύλλογος μετά από δέκα παιχνίδια στη σεζόν δεν ήταν αυτά που έπρεπε για τον Ολυμπιακό και έτσι υπήρχε ένα χάος. Ο πρόεδρος πούλησε το κλαμπ και ο ατζέντης μου ζήτησε να σταματήσει το συμβόλαιο μου πριν πουληθεί ο σύλλογος. Γεννήθηκε η κόρη μου εκείνη την περίοδο στην Αθήνα και η γυναίκα μου ήθελε να γυρίσουμε στην Σουηδία, είχα και έναν τραυματισμό και παρότι τον ξεπέρασα, μετά είχα νέο τραυματισμό στον τένοντα. Οπότε υπήρχαν πολλοί λόγοι για να φύγω τον Δεκέμβρη».

Για τον Παναγούλια τι έχετε να πείτε;

«Ήταν ήρεμο άτομο και ήταν από τις ΗΠΑ για αυτό πήγαμε και προετοιμασία εκεί. Ήταν καλός προπονητής. Είχα πετύχει ένα εντυπωσιακό γκολ από μακριά στην προετοιμασία και δυστυχώς ήταν η μοναδική καλή στιγμή που θυμάμαι από τον Ολυμπιακό λόγω του τραυματισμού μου. Ήταν σκληρός όπως και ο Γκμοχ. Όλοι οι προπονητές είχαν μικρές διαφορές από την καριέρα μου».

Η καλύτερη στιγμή στην καριέρα σας;

«Νομίζω δεν είχα κάποια σπέσιαλ στιγμή αλλά μετά τα παιχνίδια που είχαμε νικήσαμε, ένιωθες τόσο ωραία. Στα περισσότερα εντός έδρας νικούσαμε και ο κόσμος παίζει τεράστιο ρόλο για εμένα. Μετά την καριέρα μου, έκανα ένα flashback μόνος μου και έχω να πω ότι τα χρόνια μου στην ΑΕΚ ήταν τα καλύτερα στην καριέρα μου. Θυμάμαι ένα παιχνίδι με την εθνική Σουηδία. Κοιτούσαμε το ρολόι και όταν έπιανε την μπάλα σταματούσε ο χρόνος. Ο συγκεκριμένος παίκτης που ήταν στο κέντρο κράτησε την μπάλα 25 λεπτά συνολικά αν θυμάμαι καλά. Εγώ την είχα μηδέν λεπτά (γέλια). Ποτέ δεν είχα την μπάλα, την κατοχή, την ντρίμπλα»

Ήρθατε στην Ελλάδα πριν λίγους μήνες με τον γιο σας. Πώς αντέδρασε όταν είδε ότι σας ξέρει ακόμα τόσος κόσμος;

«Νομίζω ότι έγινε λίγο παραπάνω υπερήφανος για τον πατέρα του. Είδε που με θυμόντουσαν ακόμα όλοι, που με είχαν στο μουσείο. Είχαμε φανταστικό πρόγραμμα, ήταν υπέροχο συναίσθημα που είχα μαζί μου τον γιο μου σε όλο αυτό. Είναι γιατρός και θυμάμαι ότι είχε έναν πελάτη Έλληνα και πιάσανε τη συζήτηση. Ήταν οπαδός της ΑΕΚ και μόλις του είπε το όνομα μου, τρελάθηκε ο Έλληνας. Με θυμόταν. Με ξέρουν περισσότεροι στην Αθήνα από τη Σουηδία. Δυστυχώς δεν είδαμε κάποιο ματς στην OPAP Arena αλλά σκεφτόμουν να ήταν γεμάτο και με τα φώτα ανάμενα. Έχω δει βίντεο. Είναι φανταστικό στάδιο. Σε κάνει να θες να φορέσεις τα ποδοσφαιρικά παπούτσια και να βγεις να παίξεις».