Πουρζιτίδης στο Gazzetta: «Μας έδιναν να φάμε τα απομεινάρια, μια μέρα μας έφεραν ρύζι με κόκαλα»

Πώς είναι η ζωή σου στην Πράγα; Όμορφη πόλη…

Το μόνο που μου λείπει στην Πράγα, είναι η θάλασσα! Για μένα, που είμαι από την Ελλάδα, έχω την θάλασσα βαθιά στην καρδιά μου. Είμαι από τη Θεσσαλονίκη και χωρίς θάλασσα, δεν μπορώ να ζήσω.

Πώς είναι ο καιρός στην Πράγα;

Έχει κρύο, είναι μουντός ο καιρός. Ψιλόβροχο και ομίχλη.

Ακολουθεί μία περίοδος δίχως αγωνιστικές υποχρεώσεις. Σωστά;

Το πρωτάθλημα αρχίζει και πάλι στα τέλη του Γενάρη. Θα πάμε για προετοιμασία στην Τουρκία και μετά θα επιστρέψουμε για να συνεχίσουμε τις αγωνιστικές μας υποχρεώσεις.

Πώς είναι τα πράγματα για σένα στην Ντούκλα Πράγας;

Από όσα μας λένε και όσα κάνουν από την διοίκηση, στόχος είναι η ομάδα να καθιερωθεί στην πρώτη κατηγορία. Βέβαια, ως τώρα η σεζόν δεν έχει κυλήσει όπως περιμέναμε. Θα θέλαμε να έχουμε περισσότερους βαθμούς. Πιστεύω πως και τον Γενάρη θα γίνουν κάποιες μεταγραφές για να βοηθήσουν, ακόμα περισσότερο, την ομάδα.

Εσύ είσαι χαρούμενος σε προσωπικό επίπεδο;

Ποιος παίκτης δεν είναι χαρούμενος όταν παίζει; Βέβαια, εγώ πριν έρθω στην Ντούκλα σκεφτόμουν να φύγω από την Τσεχία. Ήθελα να δοκιμάσω σε ένα νέο πρωτάθλημα, σε μία νέα ομάδα. Η Σλόβαν Λίμπερετς, όμως, μου χάλασε την μεταγραφή και μου είπαν να πάω στην Ντούκλα. Ήταν για μένα μονόδρομος. Κατέληξα να μείνω ως το καλοκαίρι και να δω μετά τις επιλογές που θα έχω.

Πηγαίνοντας πίσω στον χρόνο, πέρασες για ένα διάστημα από την ακαδημία του Άρη;

Ήταν δύσκολη η χρονιά για μένα εκεί. Είχα παίξει μόνο έναν αγώνα, στην Ξάνθη, που είχα βάλει και γκολ. Μετά δεν έπαιξα ξανά. Έτσι, ήρθε μια μέρα ο πατέρας μου στην προπόνηση και ζήτησε να του δώσουν το δελτίο μου για να μπορέσω να φύγω. Έτσι, τελείωσε το κεφάλαιο του Άρη.

Πίστευε, δηλαδή, ο πατέρας σου σε σένα;

Πίστευε και γι’ αυτό το έκανε. Ο πατέρας μου αν φτάσει στα όριά του, δεν υπάρχει επιστροφή. Είχε μπουχτίσει από όσα έβλεπε να γίνονται στον Άρη. Ήταν πολύ σωστή η επιλογή να φύγω από την ομάδα.

Πότε άρχισες να νιώθεις ότι μπορείς να ζήσεις από το ποδόσφαιρο;

Όταν ενώ ήμουν στον Πλατανιά, είχαμε παίξει ένα φιλικό η Κ20 με την μεγάλη ομάδα. Εκεί κατάλαβα, ότι αυτοί οι παίκτες δεν είχαν κάτι παραπάνω από εμένα και πως μπορούσα κι εγώ να φτάσω σε αυτό το επίπεδο.

Πώς βρέθηκες στην ακαδημία του Πλατανιά;

Πριν τον Πλατανιά ήμουν στον Μακεδονικό Λητής. Είχα κάνει μία καλή χρονιά και κάποια στιγμή δέχθηκα ένα τηλέφωνο στο οποίο ρωτήθηκα αν ήθελα να πάω στον Πλατανιά.

Πώς ήταν η κατάσταση που συνάντησες στον Πλατανιά;

Πέρασα πολύ δύσκολα χρόνια. Μόλις έφτασα συγκατοικούσα με τον Τσακμάκη, που σήμερα παίζει στον Ατρόμητο. Μέναμε σε ένα σπίτι 100 χρονών, μη ανακαινισμένο. Είχε δύο ράντζα και η κουζίνα ήταν 2 τετραγωνικά μέτρα. Είχε κάτι σκαλοπάτια που ανέβαινες και νόμιζες ότι θα χτυπούσες το κεφάλι σου στο ταβάνι. Μέναμε στην παλιά πόλη των Χανίων. Το μεγαλύτερο θέμα το είχαμε με το φαγητό στην Κ20. Πήγαινε μετά την προπόνηση η πρώτη ομάδα να φάει σε ένα εστιατόριο, μετά έπαιρναν τα απομεινάρια, τα έβαζαν σε ένα ταψί και μας τα έδιναν να τα φάμε οι παίκτες της Κ20. Μια μέρα μας έφεραν ρύζι με κόκαλα. Ήταν πολύ δύσκολα. Όταν υπογράψαμε επαγγελματικό συμβόλαιο, έγιναν κάπως καλύτερα τα πράγματα. Όμως, μετά ήρθε ο Covid και δεν μας πλήρωναν. Δεν θα άλλαζα κάτι από όσα πέρασα στην Κρήτη. Έζησα και ωραίες εμπειρίες.

Νιώθεις, λοιπόν, ότι στον Πλατανιά πήρες και μία καλή πρώτη γεύση του τι σημαίνει επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα;

Όταν έγινα επαγγελματίας και έπαιζα στη Superleague 2, απέκτησα σημαντικές εμπειρίες.

Πώς θυμάσαι το μπαράζ με τον ΟΦΗ;

Ήμουν στον πάγκο σε εκείνο το ματς. Ήταν μία πολύ δύσκολη μέρα. Θυμάμαι με δάκρυα εκείνο το παιχνίδι. Στο φάουλ του Ναμπί, έβλεπα την φάση από την ίδια γωνιά με την κάμερα. Είδα το τείχος να ανοίγει και την μπάλα να περνάει από τα χέρια του τερματοφύλακα.

Τι λέγατε μεταξύ σας στα αποδυτήρια;

Τίποτα. Ήμασταν ευχαριστημένοι με όσα δείξαμε στο γήπεδο, αλλά εκείνο το γκολ από στημένο, μας τα είχε χαλάσει όλα.

Αισθανθήκατε στο διάστημα που ακολούθησε, πως αυτό το ματς ήταν η αρχή του τέλους για τον Πλατανιά;

Δεν το ένιωθα έτσι, γιατί πίστευα ότι την επόμενη χρονιά θα μπορούσαμε να κάνουμε μία ανάλογη πορεία και να ανέβουμε. Όμως, τελικά η επόμενη χρονιά δεν ήταν εξίσου καλή, ήρθε και ο Covid και η σεζόν είχε πολύ διαφορετική κατάληξη.

Νιώθατε πως ο Πλατανιάς ήταν στην ουσία μία ομάδα που εξαρτιόταν από τον ιδιοκτήτη της και όταν αυτός δεν μπορούσε πια να στηρίξει την ομάδα, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση;

Αυτό το νιώθαμε. Πιστεύω ότι ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να ανεβάσει ξανά την ομάδα στην πρώτη κατηγορία.

Ποια άλλη ιστορία σου έχει μείνει στο μυαλό;

Το κάθε ταξίδι, ο κάθε αγώνας, ήταν και μία σημαντική εμπειρία.

Είναι δύσκολη η Superleague 2;

Όταν παίξαμε αντίπαλοι στο Κύπελλο με τον Αστέρα Τρίπολης δείξαμε ότι μπορούμε να σταθούμε στην πρώτη κατηγορία. Τότε είχαμε προπονητή τον Γιάννη Τάτση, που μας βοηθούσε πολύ. Παίζαμε απλό ποδόσφαιρο και μας το εξηγούσε όμορφα. Βέβαια, πίσω από το ποδόσφαιρο στη Superleague 2, υπήρχαν και άλλες ιστορίες. Δεν θέλω να μιλήσω πολύ για αυτές, αλλά θα θυμίσω μονάχα τις υποθέσεις με τον Ηρόδοτο.

Ένα παιδί που κάνει τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα σε ένα περιβάλλον με αυτές τις ιστορίες, απογοητεύεται ή πεισμώνει;

Υπάρχουν δύο τύπου ανθρώπων. Αυτός που θα σκληραγωγηθεί και θα συνεχίσει και αυτός που απογοητεύεται και κόβει την μπάλα. Εγώ είπα ότι θα συνεχίσω.

Πότε σου μπήκε στο μυαλό η σκέψη του εξωτερικού;

Από μικρός δεν ήθελα να μείνω στην Ελλάδα. Από αυτά που είδα στον Άρη, κατάλαβα πως δεν υπήρχε μέλλον για μένα στην Ελλάδα. Οι προπονητές στην πρώτη κατηγορία θέλουν πιο έμπειρους αμυντικούς και σίγουρα δεν θα είχα πάρει όσους αγώνες πήρα στην Τσεχία.

Ο Άρης δεν έχει ακαδημίες ψηλού επιπέδου. Δεν μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία χρόνια παιδιά να έχουν βγει από τα «σπλάχνα» του Άρη. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Αυτό είναι καθαρά θέμα της κάθε ομάδας, τι στόχους έχει και τι θέλει να κάνει. Είναι κρίμα, αλλά είναι δικό τους πρόβλημα, από τη στιγμή που δεν έχουν τέτοιους στόχους.

Έχει αλλάξει, πάντως, αυτό που ανέφερες πιο πάνω. Και οι ομάδες, πλέον, δίνουν ευκαιρίες και στα νέα παιδιά. Ίσως, η δική σου ήταν η τελευταία φουρνιά που δεν το πρόλαβε.

Παρακολουθώ τον Ολυμπιακό ή τον ΠΑΟΚ που δίνουν ευκαιρίες σε μικρούς και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό. Είναι πολύ όμορφη εικόνα να βλέπεις αυτά τα παιδιά να παίζουν.

Πώς προέκυψε η Σλόβαν Λίμπερετς;

Ήμουν στο σπίτι μου στη Θεσσαλονίκη, την εποχή του Covid και δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από τον ατζέντη που με πήγε στη Σλόβαν Λίμπερετς. Με ρώτησε αν ήθελα να πάω στο Λίμπερετς. Του απάντησα «μισό λεπτό να ρωτήσω τους γονείς μου», ενώ ήμουν απέναντί τους. Τους ρώτησα και χωρίς δεύτερη σκέψη είπα «ναι». Μετά από μία εβδομάδα, είχα φύγει.

Πήγες μόνος σου;

Ναι. Λόγω του ότι γνωρίζω την τσέχικη γλώσσα και είμαι μισός Τσέχος, ήταν πιο εύκολο να προσαρμοστώ. Η μητέρα μου είναι μισή Τσέχα. Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Τσεχία, αλλά είναι Έλληνας.

Δεν αισθάνθηκες, λοιπόν, ότι πήγες σε μία ξένη χώρα.

Κάθε καλοκαίρι ερχόμουν στην γιαγιά μου για διακοπές, για 1-2 μήνες. Στην ουσία είχα… προπονήσει τα τσέχικά μου και ήταν εύκολο να προσαρμοστώ.

Η γιαγιά σου σε ποιο μέρος;

Στο Όλομουτς. Είναι μακριά από το μέρος που ήμουν εγώ. Τώρα που ήρθα στην Πράγα, λέω πως δεν την αλλάζω με τίποτα.

Υπήρχαν φάσεις στο Λίμπερετς που σκεφτόσουν να φύγεις;

Όχι. Όλοι οι ποδοσφαιριστές περνάμε φάσεις που δεν τα πηγαίνουμε καλά με τους προπονητές και τότε περνούν διάφορες σκέψεις από το μυαλό. Οπότε σίγουρα πέρασα από το στάδιο αυτό, αλλά ποτέ δεν θέλησα να φύγω.

Τι θυμάσαι από τα 4,5 χρόνια που πέρασες στο Λίμπερετς;

Στο Λίμπερετς οι άνθρωποι είναι πιο εσωστρεφείς. Εγώ ήρθα από την Ελλάδα χαμογελαστός, αλλά δεν μου έδιναν πίσω αυτήν την ενέργεια. Αυτό μου φάνηκε σαν να βρίσκονται σε κατάθλιψη. Μετά από τέσσερα χρόνια, κατάλαβα ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι δεν βλέπουν ήλιο. Αυτοί οι άνθρωποι, ειδικά τον χειμώνα, μπορεί να βλέπουν ήλιο, μία φορά τον μήνα και αν. Ίσως, λοιπόν, να ευθύνεται αυτό για τη συμπεριφορά τους. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μία φανταστική πόλη, είναι πανέμορφη.

Έξω από το ποδόσφαιρο πέρασες ωραία;

Δεν είμαι ο τύπος που βγαίνει συνέχεια έξω σε μαγαζιά ή καφετέριες. Όσα είδα και έκανα, όμως, ήταν όμορφα. Μετά από ένα χρονικό διάστημα, πρέπει να σκεφτείς πράγματα που θα σε βοηθούν να περνάς καλά και να τα κάνεις μόνος σου.

Εσύ τι έκανες;

Αγόρασα κιθάρα!

Τους έμαθες ελληνική μουσική;

Ναι, έχω παίξει σε κάποιους.

Πώς βρέθηκες δανεικός στην Ντούκλα Πράγας;

Δεν με άφησαν από την Σλόβαν Λίμπερετς να πάρω μεταγραφή στο εξωτερικό. Αναγκαστικά πήγα στην Ντούκλα γιατί ήταν σε δύσκολη θέση και χρειάζονταν βοήθεια. Πήγα στη λογική να βοηθήσω για έξι μήνες και μετά βλέποντας και κάνοντας.

Με την Σλόβαν Λίμπερετς έπαιξες και ένα ματς στο Europa League. Τι θυμάσαι από εκείνο το παιχνίδι;

Ήταν μία πεντάρα! Ωραία εμπειρία, αν και χωρίς οπαδούς, λόγω Covid. Ο κάθε ποδοσφαιριστής θέλει να παίξει στην Ευρώπη και ήταν ωραία εμπειρία. Εγώ πήγα εκεί σαν νερουλάς. Ο προπονητής μου είχε πει «θα έρθεις για να κουβαλάς τα νερά». Στην προπόνηση της παραμονής, όμως, ήρθε μετά το τέλος του προγράμματος και μου λέει «Μάριε θα παίξεις αύριο».

Θυμάσαι κάποια άλλη ιστορία από τις μέρες σου στη Σλόβαν;

Όταν πρωτοήρθα στη Σλόβαν Λίμπερετς μου ζήτησαν να κάνω τον μεταφραστή σε ένα ματς προκριματικών με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ. Προπονητής του ΑΠΟΕΛ ήταν τότε ο Μαρίνος Ουζουνίοδης. Κάτσαμε κιόλας και μιλήσαμε μετά την συνέντευξη. Μετά την ήττα ήταν δύσκολο να μεταφράσω όσα είπε, γιατί ο κόουτς τα έλεγε όλα λίγο πιο ωμά!

Κλείνοντας, τι σκέφτεσαι για το μέλλον;

Μέχρι το καλοκαίρι έχω συμβόλαιο. Τον Γενάρη έχω μία ρήτρα για να με αγοράσει όποιος ενδιαφέρεται. Εγώ ονειρεύομαι να παίξω στο Champions League. Θέλω να φύγω από την Τσεχία και να δοκιμάσω κάτι άλλο. Στην Ελλάδα θα γύριζα, σε αυτή τη φάση, μόνο για κάποια από τις ομάδες που βρίσκονται ψηλά στον βαθμολογικό πίνακα. Και θα πήγαινα Θεσσαλονίκη μόνο!