ΟΦΗ: Τέσσερις Κυπελλούχοι Legends μιλάνε στο Gazzetta για τη... φωτιά που ανάψανε και μεγαλώνει

Νίκος Νιόπλιας: «Το 1987 ήταν ο πρώτος τελικός του ΟΦΗ και πρώτος μου τελικός. Ήμουν και μικρός, ο πιο μικρός της ομάδας, οπότε υπήρχε σίγουρα νευρικότητα. Νευρικότητα υπήρχε και από την πλευρά του Ηρακλή. Γενικότερα δεν ήταν ένα πολύ καλό παιχνίδι. Ήταν μάλλον μέτριο. Σε αυτό έπαιξε ρόλο η απεργία στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν παίξαμε για περίπου 40 ημέρες και αυτό δεν ήταν καλό.

Γενικά, η διοργάνωση τότε δεν ήταν όσο καλή ήταν το 1990. Ήμασταν όλοι νευρικοί. Οι πιο έμπειροι παίκτες, όπως ο Γρηγόρης Παπαβασιλείου και ο Χαραλαμπίδης, είχαν ξαναπαίξει σε τελικούς με τον Παναθηναϊκό και την Καστοριά, ο Περσίας επίσης είχε παίξει με τον Ολυμπιακό οπότε ήταν πιο εύκολο για αυτούς να το διαχειριστούν σε σχέση με εμάς τους πρωτάρηδες.

Ενώ ο δεύτερος τελικός του '90 ήταν πιο εύκολος. Ήρθε σε σύντομο χρονικό διάστημα, η ομάδα ήταν καλή, είχαμε βγει 2οι και 3οι στο πρωτάθλημα. Παίξαμε πιο καλά, ειδικά από το 45ο μέχρι το 70ο λεπτό παίξαμε πάρα πολύ καλά. Μπορούσαμε να το κάνουμε και 2-3».

Μύρων Σηφάκης: «Η πίστη στον εαυτό μας και στην ομάδα μας δεν άφηνε περιθώριο να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο πέρα από τη νίκη!

Ο Μίστερ (Γκέραρντ) φρόντισε –αν θυμάμαι καλά– να με ενημερώσει δύο μήνες πριν, λέγοντάς μου ότι θα παίξω, και να προετοιμαστώ ψυχικά και σωματικά για το σπουδαιότερο παιχνίδι στην ιστορία του ΟΦΗ έως τότε.

Μας είχε μάθει να χαιρόμαστε το ποδόσφαιρο, να παίζουμε ελεύθερα, χωρίς φόβο, με καθαρό μυαλό. Οπότε, δεν υπήρχε βάρος. Αντίθετα, υπήρχε μεγάλη εμπιστοσύνη και τιμή!

Και έπρεπε από τη δική μου πλευρά να σταθώ αντάξιος των προσδοκιών του. Να ανταπεξέλθω και να ανταποδώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στον προπονητή μου, στους συμπαίκτες μου, στην ομάδα μας, σε όλη την Κρήτη και σε όλους τους Κρητικούς που ζουν σε όλο τον κόσμο και είναι εκατομμύρια!».

Νίκος Γκουλής: «Δεν υπήρχε βάρος. Ήμασταν μια ομάδα που είχε μια εκπληκτική χημεία και επικοινωνία. Παίκτες, προπονητές, Βαρδινογιάννης, Γκέραρντ. Όλοι οι παίκτες και οι αρχηγοί. Είχαμε πίστη και διάθεση ότι όσα ματς και να παίξουμε θα είμαστε εμείς οι νικητές.

Δεν νιώθαμε πίεση. Όταν η ομάδα έχει σωστή διαχείριση, η πίεση φεύγει. Φοβάται και... λακάει. Είναι νόμος. Είχαμε έναν προπονητή που ήταν εκπληκτικός ως άνθρωπος κι ως προπονητής. Δικαιώθηκε γι' αυτό.

Εμείς ήμασταν ενωμένοι ποδοσφαιριστές. Κάποιος ποδοσφαιριστής έκανε πάρτι σπίτι του και ερχόταν όλη η ομάδα με τις οικογένειες τους. Ήταν ομάδα που τη ζήλευες. Ήθελες να είσαι εκεί. Γι' αυτό είχε 15 χρόνια με διακρίσεις. Πιστεύω θα συνεχιστεί αυτό τώρα με τον κύριο Μπούση».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Για μένα, δεν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Είχα αγωνιστεί με τον Παναθηναϊκό και σε άλλους δύο-τρεις τελικούς πριν από αυτόν.

Είχα την εμπειρία να το διαχειριστώ,και τελικά καταφέραμε να πετύχουμε αυτό που πετύχαμε. Ο Ηρακλής εκείνη την εποχή ήταν μια ομάδα με πολύ καλούς παίκτες, όπως πρώτα από όλα ο Βασίλης Χατζηπαναγής, αλλά είχε κι άλλους εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές.

Επομένως, θεωρούσα ότι το φαβορί ήταν ο Ηρακλής, όχι ο ΟΦΗ, όμως και εμείς ήμασταν καλή ομάδα. Είχαμε πολλούς καλούς παίκτες από τον Παναθηναϊκό, παίζαμε καλό ποδόσφαιρο και έτσι φτάσαμε στον τελικό και κατακτήσαμε το Κύπελλο».

Νίκος Νιόπλιας: «Έχω καλό θυμητικό από τα παιχνίδια. Τα καινούργια τα ξεχνάω αλλά τα παλιά τα θυμάμαι! Στον τελικό του 1987, μας έκανε έκπληξη το γεγονός ότι ο Σηφάκης έπαιξε.

Άλλη έκπληξη είναι ότι ενώ ο Ολλανδός έπαιζε 4-4-2 σε ρόμβο, όπως η Ολλανδία που κατέκτησε το Κύπελλο Ευρώπης το 1988 στον δεύτερο τελικό το 1990, αλλάξαμε το σύστημα σε 5-3-2, πιθανότατα εμπνευσμένο από τη Γερμανία που κατέκτησε το Μουντιάλ εκείνη τη χρονιά».

Μύρων Σηφάκης: ««Στον τελικό του ’87 η απόκρουση στο τέταρτο πέναλτι. Η στιγμή που σήκωσα το Κύπελλο ψηλά στον ουρανό του ΟΑΚΑ, κάνοντας χαρούμενους όλους τους φιλάθλους μας και όλους τους Κρητικούς σε όλο τον κόσμο.

Στον τελικό του ’90 θυμάμαι τον θυμό και την απογοήτευση. Όχι τόσο για την ήττα –αντιμετωπίσαμε την καλύτερη ομάδα εκείνης της χρονιάς, τον Ολυμπιακό, όπως συμβαίνει και φέτος– αλλά για την κάκιστη, έως εχθρική, διαιτησία του... ακατανόμαστου, που δεν μας άφησε να διεκδικήσουμε τον τίτλο με ίσους όρους».

Νίκος Γκουλής: «Η πίστη που είχαμε, ενώ δεχτήκαμε γκολ από τον Ηρακλή. Δεν επηρεαστήκαμε ψυχολογικά και όπως είχα πει πριν το ματς όσες φορές και να παίζαμε εμείς θα κερδίζαμε! Είχαμε ψυχολογία, πίστη και αυτοπεποίθηση. Πιστεύω ότι το 1987 κατακτήσαμε δίκαια το κύπελλο αλλά το '90 δεν το πήρε δίκαια ο Ολυμπιακός. Το γκολ του Ολυμπιακού μετά το 2-2 το έβαλε ο... Ζακεστίδης (διαιτητής).

Δεν το λέω για να δικαιολογήσω μια κατάσταση αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο ΟΦΗ ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο ήταν κυρίαρχος αλλά συμβαίνουν κι αυτά. Τι να κάνουμε; Μετά από τέσσερις ημέρες παίξαμε στο Καραϊσκάκη και κάναμε αυτή την ανατροπή που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο (4-5 από 4-0).

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Εγώ κατέκτησα πρωταθλήματα και κύπελλα με τον Παναθηναϊκό. Ο ΟΦΗ είναι ομάδα της επαρχίας και δεν είναι σύνηθες να φτάνει σε τελικό. Για εμάς και για τον ΟΦΗ ήταν κάτι μεγαλειώδες. Έφτασε πρώτη φορά σε τελικό και το κατέκτησε».

Έχω περάσει πολλά χρόνια στον ΟΦΗ και στην Κρήτης ως παίκτης, αρχηγός και προπονητής. Ξέρω ότι τους αγαπώ και με αγαπούν. Ο Ολυμπιακός είναι το φαβορί αλλά το Κύπελλο θα το πάρει ο ΟΦΗ!».

Νίκος Νιόπλιας: «Ειλικρινά, δεν θυμάμαι και πολλά γιατί οι εορτασμοί τότε δεν ήταν τόσο οργανωμένοι. Δεν υπήρχαν τόσες πολλές πτήσεις ή καράβια. Ήρθαμε εμείς με το αεροπλάνο και την επόμενη ημέρα έφτασαν οι φίλαθλοι με τα πλοία. Υπήρξαν πολλές εκδηλώσεις αλλά τίποτα συγκεκριμένο. Κράτησε πολύ καιρό.

Τότε υπήρχε πολλή τρέλα για το ποδόσφαιρο και για τον ΟΦΗ. Συνεχώς δεχόμασταν δώρα από σούπερ μάρκετ, κουρεία, δωρεές, ακόμα κι από βίντεο κλαμπ που ήταν στη μόδα με τις βιντεοκασέτες. Τα θυμάμαι καλά αυτά. Αυτά είναι ωραία. Υπήρχε τρέλα μεγάλη για τον ΟΦΗ».

Μύρων Σηφάκης: «Αν θυμάμαι καλά, την επόμενη του αγώνα επιστρέψαμε με την πρώτη πρωινή πτήση στο Ηράκλειο. Φτάσαμε στις 6:15. Δεν είχε πολύ κόσμο στο αεροδρόμιο, αλλά δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε, οπότε πήγαμε για μπουγάτσα στα Λιοντάρια.

Ξαφνικά ακούστηκαν συνθήματα, τραγούδια και επευφημίες. Σηκωθήκαμε να δούμε τι γίνεται και βλέπουμε τον Ολλανδό (τον Γκέραρντ) πάνω στους ώμους χιλιάδων φιλάθλων να κρατάει ψηλά το Κύπελλο! Είχε πάει στο λιμάνι, όπου έφταναν τα καράβια με τους φιλάθλους μας, για να τους υποδεχτεί! Αυτά, μόνο ο Ολλανδός μπορούσε να τα σκεφτεί!

Χορεύαμε, τραγουδούσαμε και πανηγυρίζαμε για ώρες όλοι μαζί. Αυτό όμως που κρατάω και παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο είναι η αγάπη και ο σεβασμός των ανθρώπων του Ηρακλείου και όλης της Κρήτης, που εδώ και 38 χρόνια συνεχώς, όπου μας βλέπουν, το δείχνουν με έντονο τρόπο. Είναι κάτι ανεκτίμητο».

Νίκος Γκουλής: «Αυτές τις στιγμές έχεις τόση χαρά και έχεις μεγεθύνει τόσο την ψυχολογία σου που δεν ξέρω αν πρέπει να θυμάσαι κάτι συγκεκριμένα. Ήταν όλα τόσο τέλεια και όμορφα.

Η ψυχική μας κατάσταση ήταν στον ουρανό. Ήταν απερίγραπτα καλά συναισθήματα. Είχαμε την αγάπη του κόσμου και νιώθαμε πως είχαμε κατακτήσει κάτι πολύ σημαντικό για τη ζωή μας.

Αυτό φαίνεται από τα επόμενα χρόνια που αυτή η επιτυχία του ΟΦΗ ακολούθησε πολλούς ποδοσφαιριστές. Θα έλεγα πως είσαι σαν μια ταυτότητα που δεν μπορεί να στην αφαιρέσει κανείς».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Όταν φτάσαμε στο Ηράκλειο, ο κόσμος πανηγύριζε από το λιμάνι μέχρι το κέντρο του Ηρακλείου. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο και ανεπανάληπτο. Και την προηγούμενη μέρα, στο Ολυμπιακό Στάδιο και στο ξενοδοχείο είχε γλέντι.

Ήταν κάτι φανταστικό για την ομάδα του ΟΦΗ.Δεν είναι εύκολο για μια ομάδα της επαρχίας να κατακτήσει το κύπελλο, όπως εμείς, η Λάρισα και η Καστοριά. Συνήθως το Κύπελλο το παίρνουν οι "μεγάλοι"».

Νίκος Νιόπλιας: «Εκείνη την εποχή, τα συμβόλαια ήταν αρκετά μεγάλα, με διάρκεια από πέντε έως οκτώ χρόνια. Πραγματικά γινόσουν ομάδα, μια οικογένεια. Από το 1985 μέχρι το 1990, με τον Γκέραρντ, σχεδόν όλοι οι παίκτες είχαν μια κουμπαριά! Ο ένας θα βάφτιζε το παιδί του αλλουνού, ο άλλος θα πάντρευε κάποιον άλλον. Αν δεις την 20αδα όλοι έχουμε μια κουμπαριά μεταξύ μας. Ήμασταν οικογένεια.

Δεν είναι όπως τώρα με ένα και δύο χρόνια συμβόλαια. Τότε ήταν πενταετίας, οκταετίας και έμενες πολλά χρόνια σε μια ομάδα. Συν το ότι είχαμε έναν προπονητή που ήταν ακλόνητος και δεν τον πείραζε κανένας. Ήταν εύκολο να χτιστεί μια τέτοια ομάδα. Είχαμε και πολλούς καλούς ποδοσφαιριστές. Φοβερή γενιά ποδοσφαιριστών».

Μύρων Σηφάκης: «Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει μυστικό. Είναι αυτό που λένε: να συναντηθούν οι κατάλληλοι –χαρισματικοί– άνθρωποι, στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή. Τότε δημιουργούνται θαύματα. Γράφεται ιστορία. Αυτό συνέβη στον ΟΦΗ.

Ένας χαρισματικός ηγέτης, ο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης, έφερε στην ομάδα μας έναν χαρισματικό προπονητή και προσωπικότητα, τον Μίστερ Γκέραρντ, ο οποίος βρήκε στον ΟΦΗ σπουδαίους ποδοσφαιριστές, με αξία και ήθος.

Έτσι ξεκίνησε το 15ετές μαγικό ποδοσφαιρικό ταξίδι ενός σπουδαίου προπονητή και ανθρώπου, που ανακάλυψε και δημιούργησε σπουδαίους παίκτες – για τον ΟΦΗ, για την εθνική μας ομάδα, για κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες.

Για τον κύριο Γκεραρντάκη –έτσι μας άρεσε να τον αποκαλούμε– θα χρειαζόταν ένα ολόκληρο βιβλίο για να καταγράψει κανείς τη φιλοσοφία του, τις ικανότητες και τις γνώσεις του πάνω στο σύγχρονο ποδόσφαιρο της εποχής του. Κατά την εκτίμησή μου, η μεγαλύτερη ικανότητά του ήταν ότι ένωσε την ολλανδική του κουλτούρα με την κρητική κουλτούρα που εκπροσωπούσε ο ΟΦΗ.

Μια κουλτούρα που αγάπησε, σεβάστηκε και τίμησε όσο κανείς άλλος στην σύγχρονη ιστορία του ΟΦΗ».

Νίκος Γκουλής: «Ο Γκέραρντ είχε σωστή διαχείριση, όπως σε όλες τις μεγάλες ομάδες. Έχω ταξιδέψει και έχω δει από κοντά πολλούς μεγάλους προπονητές σε όνομα και αξία. Ο Ολλανδός είχε μια χαρακτηριστική συμπεριφορά. Δεν τρομοκρατούσε. Πίστευε πάρα πολύ στη διαχείριση. Αν γινόταν κάτι κακό δεν έπαιρνε το πιστόλι και πυροβολούσε. Συζητούσε και έβρισκε τη λύση.

Θυμάμαι μια φορά ήταν Παρασκευή και είχα τη γιορτή μου πριν από ένα ματς με την ΑΕΚ. Εμείς ήμασταν μια ομάδα που κάναμε παρέα κι εκτός γηπέδου, σχεδόν όλοι οι παίκτες. Είχαμε μαζευτεί στο σπίτι μου, ήρθε κατά τις 12 ο Ολλανδός, η γυναίκα μου του έβαλε ένα ουίσκι, το ήπιε χωρίς να πεις τίποτα.

Την επόμενη ημέρα στην προπόνηση μαζευτήκαμε και είπαμε να μη δώσουμε δικαίωμα. Δε μας είπε τίποτα! Είχε διαχείριση. Τελικά νικήσαμε την ΑΕΚ με 3-1.

Έχω δει από κοντά Αντσελότι, Μουρίνιο και Μπιέλσα. Είχαν ένα στυλ ίδιο με του Γκέραρντ. Με μεγάλο σεβασμό γι' αυτό που κάνουν. Αποκτάς μεγάλες παραστάσεις. Είμαστε τυχεροί που δουλέψαμε με τον Ολλανδό. Να είναι καλά εκεί που είναι. Τον αγαπάμε. Να περνάει καλά εκεί πάνω

Οι παίκτες έχουμε καλές σχέσεις. Μπορεί με κάποιον να μην κάναμε πολύ παρέα εκτός γηπέδου, όμως όπου πρέπει είμαστε εκεί μαζί.Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας ήταν απίστευτος. Πιστεύω τον ξεκίνησε ο Ολλανδός, τον μετέδωσε σε εμάς και γι' αυτό τον κρατάμε ακόμα.

Σίγουρα μιλάμε για το παρελθόν αλλά δε ζούμε με αυτόν. Ο ΟΦΗ προχωράει. Το παρελθόν μπορεί να σου δείξει το δρόμο να προχωρήσεις».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Το μυστικό ήταν η πολύ καλή σχέση μεταξύ των παικτών και η οικογενειακή ατμόσφαιρα στην ομάδα. Βρισκόμασταν συχνά στο Ηράκλειο, κάναμε παρέα και ήμασταν σαν μια οικογένεια. Αυτό, σε συνδυασμό με την ποιότητα των παικτών. Είχαμε πολύ καλή ομάδα. Είχαμε τον Περσία που πήγε στον Ολυμπιακό, τον Παπαβασιλείου που πήγε στον Παναθηναϊκό, τον Σαμαρά, τον Βλαστό, τον Τσινό κλπ. Μια ομάδα που δεν ήταν συνηθισμένη για την εποχή. Ο ΟΦΗ έπαιζε πολύ στρωτό ποδόσφαιρο. Θυμάμαι σε ένα ματς ήμουν τραυματίας, έβλεπα από την εξέδρα και θαύμασα την ομάδα του ΟΦΗ.

Όταν έφυγα από τον ΟΦΗ, το 1989, είχα πάει στην Κύπρο και επέστρεψα στην Κρήτη για διακοπές μετά από δύο-τρία χρόνια, συνάντησα τον Γκέραρντ και μου είπε ότι το κλίμα στην ομάδα είχε αλλάξει και δεν ήταν όπως παλιά. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο σημαντική ήταν η οικογενειακή ατμόσφαιρα για την επιτυχία της ομάδας».

Νίκος Νιόπλιας: «Πολλά παιδιά είναι από την Αθήνα και δεν το γνωρίζουν. Όταν ο ΟΦΗ ζητάει βοήθεια ο κόσμος είναι εκεί και είναι πολύ δυνατός! Το 1987 είχαμε πάρα πολύ κόσμο, αλλά το 1990 δεν είχαμε, επειδή ο τελικός ήταν Πέμπτη.

Την Κυριακή μετά τον χαμένο τελικό παίξαμε στην έδρα μας με τον Άρη, είχε πάρα πολύ κόσμο και κερδίσαμε 4-0. Μια εβδομάδα αργότερα νικήσαμε τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη με 5-4 από 4-0. Όλα αυτά έγιναν μέσα σε δέκα ημέρες. Ο τελικός ήταν Πέμπτη και δεν ήταν εύκολο να μετακινηθεί ο κόσμος. Δεν υπήρχαν και τα μέσα τότε.

Σε δέκα μέρες βάλαμε 11 γκολ! Παίξαμε με τον Ολυμπιακό τελικό, χάσαμε 4-2 και στο επόμενο ματς στην Κρήτη ήταν σαν να το είχαμε πάρει. Ήμασταν πάρα πολύ καλοί το '90. Ποιοτικά καλύτεροι από το '87. Αλλά τους τελικούς τους κερδίζεις, δεν έχει σημασία αν παίζεις καλά.

Το '90 λόγω της δυσκολίας της μετακίνησης είχε πάρα πολλούς Ολυμπιακούς. Στον τελικό του '87 είχε πολύ κόσμο και ήταν Ιούνιος, ενώ ο άλλος έγινε Μάιο. Ήμασταν καλοί και στο πρωτάθλημα. Είχαμε βγει 2οι-3οι και είχαμε βγει από Ευρώπη από το πρωτάθλημα.

Τότε είχαμε και ξένους υψηλού επιπέδου. Είχαμε παίκτες από την εθνική Χιλής, όπως ο Ίσις και ο Βέρα. Σαν να λέμε σήμερα τον... Σάντσες και τον Βιντάλ! Έτσι ήταν αυτοί για την εποχή. Ήταν πρωτόγνωρο για τον ΟΦΗ. Και οι ξένοι έκαναν κουμπαριές! Ήταν μεγάλα τα συμβόλαια και γινόσουν ομάδα. Τότε ήταν μόνο δύο οι ξένοι».

Μύρων Σηφάκης: «Η καθοριστικότερη όλων!Ίσως είναι το κρητικό DNA και η ενέργεια που αυτό περιέχει. Όταν είναι ενωμένο, μπορεί να αλλάξει τη λογική, μπορεί να αλλάξει τη φυσική ροή των πραγμάτων. Είναι κάτι... μεταφυσικό – ταλαντώσεις και συχνότητες για όσους ξέρουν.

Το έχω ζήσει πολλές φορές με αυτή την ομάδα, ειδικά ως προπονητής στο ματς με τον Λεβαδειακό, όπου παίζαμε για τη σωτηρία της ομάδας. Οι ενέργειες που υπήρχαν εκείνη τη μέρα στο γήπεδο, από 28.000 φιλάθλους μας, έδωσαν τέτοια ώθηση, που όχι μόνο πήραμε το σκορ που θέλαμε, αλλά στενοχωρήσαμε κι αυτούς που είχαν "προγραμματίσει" τον υποβιβασμό μας.

Άρα και τώρα, σε αυτόν τον τελικό –όπου το λογικό φαβορί είναι ο Ολυμπιακός– ο κόσμος στο γήπεδο και τα εκατομμύρια Κρητικοί ανά τον κόσμο, που οι σκέψεις τους θα είναι μαζί μας, θα δώσουν τη δύναμη στην ομάδα να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο».

Νίκος Γκουλής: «Πάρα πολύ σημαντική. Εγώ ήμουν στα δύσκολα χρόνια του ΟΦΗ. Όταν πήγα ήμασταν 4οι από το τέλος και ξαφνικά γίνεται μια φασαρία και ήρθε ένα διαζύγιο.

Είμαστε ΟΦΗ. Τον αγαπάμε. Βρέθηκε ένας άνθρωπος, όπως ο Μπούσης και μας έβαλε σε μια τάξη και ηγείται με κανονικό τρόπο. Να τον έχει ο Θεός καλά και να προχωράει όπως προχωράει αυτή η ομάδα. Πιστεύω ότι είναι ο άνθρωπος που έσωσε τον ΟΦΗ από μια πολύ κατάσταση. Έρχονται καλύτερες μέρες για τον ΟΦΗ.

Είναι ένας άνθρωπος με χαμόγελο, είναι δοτικός και αγαπάει αυτό που κάνει. Πρέπει να προσέχουμε, για να τον έχουμε σε ένα επίπεδο που να νιώθει όμορφα και καλά. Αυτός ο άνθρωπος μεταμόρφωσε τον ΟΦΗ προς το καλύτερο.

Οι φίλοι του ΟΦΗ έχουν μεγάλη επιρροή στην ομάδα. Ο ΟΦΗ πάντα φημιζόταν για τον κόσμο του. Οι φίλαθλοι θα αρχίσουν πάλι σιγά - σιγά να στέκονται δίπλα σε αυτήν την ομάδα, η οποία χρειάζεται στήριξη. Πιστεύω πως ομάδα χωρίς κόσμο δεν είναι τίποτα. Ο ΟΦΗ πάντα διακρινόταν στο ποδόσφαιρο αλλα διακρίνεται και για την πορεία του κόσμου στο γήπεδο του.

Ίσως μιλάω συναισθηματικά αλλά δεν μπορώ να σκέφτομαι κάτι αρνητικό για κάτι που αγαπώ, θέλω και μου αρέσει. Μιλάω από την καρδιά μου».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Ο κόσμος του ΟΦΗ πάντα δίνει φτερά στους παίκτες. Η στήριξη των φιλάθλων είναι πάντα σημαντική. Θυμάμαι σε έναν αγώνα με τον Παναθηναϊκό, με την Αούστρια, είχαμε χάσει με 2-0 και στον επαναληπτικό στη Λεωφόρο ο κόσμος μας βοηθούσε τόσο πολύ που ένιωθα ότι πετούσα. Ιδίως σε γήπεδα με κλειστές εξέδρες, όπως το γήπεδο του ΟΦΗ. Η ατμόσφαιρα σε βοηθάει πάρα πολύ».

Νίκος Νιόπλιας: «Τώρα μωρέ μεγαλώσαμε. Τι συναισθήματα να έχω; Εγώ στην καριέρα μου έχω παίξει σε επτά τελικούς, πέντε Κυπέλλου Ελλάδας, τέσσερις ως παίκτης και έναν ως προπονητής. Έχω παίξει τελικό Κυπέλλου Ευρώπης με την Εθνική U19, ως προπονητής και έχω παίξει τελικό Κυπέλλου Ευρώπης με την Ελπίδων ως αρχηγός.

Τώρα δεν νιώθεις όπως όσο είσαι μικρός. Χαρήκαμε για την ομάδα μας, την ομάδα του τόπου μας. Έχει πολλά χρόνια να πάει τελικό και έχει περάσει πολλά η ομάδα από το 2000 και μετά. Όποιος ζει εδώ το καταλαβαίνει και για αυτό θα έχει πολύ κόσμο ο τελικός. Το περίμεναν πάρα πολύ.

Η ομάδα πέρασε πολλά πέτρινα χρόνια. Έφτασε στη Γ' και στη Β' Εθνική. Βρέθηκε χωρίς... νερό, χωρίς τίποτα και τώρα είναι στον τελικό. Το σπουδαιότερο είναι ότι έχει έναν πολύ καλό και δυνατό αντίπαλο. Θα έχει μεγαλύτερη αξία αν τον κερδίσεις. Παίζεις με τον πρωταθλητή. Καλή ομάδα, πήρε ευρωπαϊκό, παίζει καλά, έχει... ποτίσει η νίκη μέσα τους. Θα είναι μεγάλο επίτευγμα αν κερδίσει το Κύπελλο».

Μύρων Σηφάκης: «Δάκρυα χαράς και συγκίνησης με το σφύριγμα της λήξης! Και τεράστια ευγνωμοσύνη προς τον κύριο Μπούση, τη διοίκησή του, το προπονητικό τιμ, τους ποδοσφαιριστές της ομάδας μας και τους υπέροχους φιλάθλους μας, που με τη συμπαράστασή τους έδωσαν τεράστια ώθηση και δύναμη στην ομάδα! Και τώρα, μετά από 38 και 35 χρόνια, θα ξαναδούμε την ομάδα μας στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, στην επέτειο των 100 χρόνων ιστορίας της, ξυπνώντας και ξαναζώντας ιστορικές στιγμές!».

Νίκος Γκουλής: «Δεν ένιωσα τίποτα διαφορετικό, γιατί ήταν σίγουρο από πριν! Εγώ έκανα την κλήρωση του Κυπέλλου, οπότε ο ΟΦΗ απέφυγε τα μεγαθήρια. Γι' αυτό πειράζω τον Πουρσανίδη και τον Μηνά Λυσάνδρου. Το λέω από μια όμορφη πλευρά».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Ο ΟΦΗ είναι μια ομάδα με την οποία αγωνίστηκα, την αγαπώ και μαζί πήραμε το Κύπελλο. Εκείνη την εποχή, ο ΟΦΗ είχε μια πάρα πολύ καλή ομάδα και γι' αυτό είχε και τα αποτελέσματα. Εκτός από το κύπελλο, είχαμε βγει και στο UEFA. Είχαμε καλές επιτυχίες και χάρηκα που αυτή η ομάδα θα παίξει ξανά σε τελικό».

Νίκος Νιόπλιας: «Δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές. Αλλιώς το βλέπει κάθε προπονητής. Εγώ έχει μεγάλη εμπειρία. Έπαιξα επτά τελικούς. Αλλιώς το βλέπω εγώ κι αλλιώς κάποιος άλλος. Πιο πολύ είναι η πνευματική προετοιμασία. Ότι είναι να κάνεις έκανες. Πρέπει να κρατήσεις το στυλ σου και να είσαι έξυπνος. Το σημαντικότερο είναι να μην τρέχουν ανεξέλεγκτα. Θέλει πολύ μυαλό. Να είσαι μετρημένος, ωραίος, απλός και να βρεις την ευκαιρία, όταν σου δοθεί. Να μη φορτωθούν με άγχος και πίεση.

Για να νικήσουν τον Ολυμπιακό, πρέπει να παίξουν έξυπνα. Ο Ολυμπιακός πρεσάρει πολύ, οπότε πρέπει να αποφεύγουν τις κοντές, παράλληλες πάσες προς τα πίσω. Αντ’ αυτού πρέπει να κάνουν γρήγορες μια - δυο πάσες για να σπάσουν την πίεση και να βγουν μπροστά. Έχει γρήγορους παίκτες όπως τον Νους, τον Φούντα και τον Σαλσέδο. Μπορεί να κάνει ζημιά έτσι.

Πρέπει επίσης να έχουν ως οδηγό το πρώτο ημίχρονο στον πρόσφατο αγώνα του στο Καραϊσκάκη, όπου έπαιξαν πολύ καλά. Πρέπει να παίζουν έξυπνα και να μην παίξουν με συναισθήματα. Αν κάνουν ένα λάθος μην τους πάρει από κάτω επειδή είναι τελικός. Εκεί φαίνονται αυτοί που έχουν καλή ψυχολογία στο πνεύμα. Ο Ολυμπιακός έπαιξε πέρυσι ευρωπαϊκό τελικό. Στον ΟΦΗ είναι... πρωτάρηδες. Πολλοί δεν έχουν παίξει σε μεγάλα παιχνίδια. Ο Ολυμπιακός παίζει στην Ευρώπη συνέχεια που είναι σαν τελικοί. Κάνουν πρωταθλητισμό όλο το χρόνο και ζουν υπό πίεση. Αν σε αυτές τις ομάδες δεν ξέρεις να ζεις υπό πίεση δεν είσαι παίκτης για τον Ολυμπιακό».

Μύρων Σηφάκης: «Να παίξουν με πίστη στον εαυτό τους, στην ομάδα μας και στο πλάνο του προπονητή τους. Να το εφαρμόσουν με καθαρό μυαλό, ομαδικό πνεύμα, νοοτροπία νικητή, πάθος, δύναμη και αποφασιστικότητα σε κάθε διεκδίκηση, σε κάθε μονομαχία. Και να ξέρουν πως δεν θα είναι μόνοι.

Στις 17 Μαΐου, όταν θα διεκδικήσουν το Κύπελλο, θα είμαστε όλοι εκεί! Όλη η Κρήτη θα είναι μαζί τους!

Παίξτε για τον ΟΦΗ. Παίξτε για την ιστορία του. Παίξτε για τον εαυτό σας. Γράψτε για πάντα, με χρυσά γράμματα, τα ονόματά σας στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου και στη χρυσή ιστορία του ΟΦΗ μας!».

Νίκος Γκουλής: «Δεν δίνω ποτέ συμβουλές. Είναι εύκολο να δίνεις συμβουλές γιατί είναι θεωρία. Οι παίκτες ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει αυτό το παιχνίδι. Το μόνο που μπορώ να τους πω είναι να είναι ο εαυτός τους και να διεκδικήσουν το παιχνίδι μέχρι την τελευταία στιγμή».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Φαινομενικά ένας ουδέτερος θα έλεγε πως αφού ο Ολυμπιακός είναι μεγαλύτερο όνομα σαν σωματείο και παίζει στην Αθήνα είναι φαβορί, όμως θα έλεγα στους παίκτες πως αυτό δεν σημαίνει τίποτα! Στο ποδόσφαιρο, όλα μπορούν να συμβούν. Μπορεί η καλύτερη ομάδα να χάσει δυο - τρεις ευκαιρίες, να έχει δοκάρια και στο τέλος να κερδίσει η άλλη ομάδα. Γίνονται κι αυτά στο ποδόσφαιρο».

Nίκος Νιόπλιας: «Ο Ολυμπιακός είναι το φαβορί. Τα φαβορί στα 10 παιχνίδια θα κερδίσουν τα 8. Ο ΟΦΗ ψάχνει το... ένα.

Υπάρχει σεβασμός. Είναι σε καλό δρόμο, είναι πρωταθλητές και είναι νικητές. Όταν ήμουν προπονητής στον Παναθηναϊκό κάναμε το νταμπλ και πήραμε το Κύπελλο μετά το πρωτάθλημα. Αυτοί οι παίκτες είναι για να κερδίσουν. Αλλά στο ένα παιχνίδι έχεις τις πιθανότητες σου».

Μύρων Σηφάκης: «Με απέραντη χαρά, προσμονή και περηφάνια που θα ζήσω –μετά από 38 χρόνια– έναν ακόμη τελικό Κυπέλλου Ελλάδος της αγαπημένης μου ομάδας. Δεν θέλω να αναλύσω ποδοσφαιρικά το παιχνίδι. Όλοι ξέρουν ποιος είναι το φαβορί.Αλλά κι εμείς ξέρουμε ποιος είναι ο ΟΦΗ.

Κλείνοντας, θέλω να πω πως είμαστε όλοι ευγνώμονες σε όλο τον ζωντανό οργανισμό που λέγεται ΟΦΗ, για τη χαρά που μας έδωσε να ξαναζήσουμε αυτές τις μοναδικές στιγμές ενός τελικού Κυπέλλου Ελλάδος με την αγαπημένη μας ομάδα».

Nίκος Γκουλής: «Πιστεύω ότι θα είναι ένα καλό παιχνίδι. Είναι δυο ομάδες που θέλουν να παίζουν κυρίαρχη. Ο ΟΦΗ έρχεται από πολλά χρόνια με μεγάλη θέληση και πίστη, ενώ ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που έχει ποιότητα και κέρδισε δίκαια το πρωτάθλημα. Είναι όμως ένα ματς.

Εγώ συνήθως ως προπονητής πιστεύω πως είναι ματς αποτελέσματος. Την επόμενη ημέρα κανείς δε θα θυμάται πως έπαιξαν οι ομάδες αλλά ποιος είναι ο νικητής».

Γρηγόρης Χαραλαμπίδης: «Ο Ολυμπιακός είναι πρώτος, είναι καλή ομάδα και είναι το φαβορί. Ο ΟΦΗ έχει κάνει μια καλή πορεία και θέλει να πάρει το δεύτερο Κύπελλο. Τα προγνωστικά είναι υπέρ του Ολυμπιακού αλλά είναι μόνο προγνωστικά. Το παιχνίδι τελειώνει όταν σφυρίξει ο διαιτητής».