Ματίας Αλμέιδα: Ευτυχισμένοι όσοι πίστεψαν χωρίς να χρειαστεί να δουν

Ο «Πελάδο» όπως ακριβώς ήταν ως παίκτης είναι και ως προπονητής. Ζει το ποδόσφαιρο στο έπακρο, ρουφώντας ως το μεδούλι το πάθος που αυτό προσφέρει. Ένας βαθιά συναισθηματικός τύπος εντός και εκτός γηπέδων. Τα χνώτα του ταίριαξαν τόσο αρμονικά με την ΑΕΚ. Λες και είχε φορέσει τη φανέλα της. Πάνω από όλα γι' αυτόν είναι η τιμή της φανέλας. Αυτήν που σήκωσε με το όνομα του Μιχάλη. Το σήμα και τα χρώματά της. Το DNA ενός Αργεντινού από το Ασούλ έμελλε να είναι συμβατό με εκείνο της ΑΕΚ. Κάθε του φράση, κάθε του σκέψη, κάθε του κίνηση. Ένιωθε ΑΕΚ. Για την τιμή της φανέλας, λοιπόν, όπως ο ίδιος είχε εξομολογηθεί με απόλυτη ειλικρίνεια μιλώντας πριν έναν χρόνο στο ντοκιμαντέρ του Gazzetta «Μια Ιστορία από την Πόλη» για τα 100 χρόνια της ΑΕΚ:

«Από την αρχή της, η ΑΕΚ είναι κάτι πολύ βαθύ. Η ΑΕΚ δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο, κοινωνικά έχει μία ιστορία δυνατή που την είδαν όλοι στα εγκαίνια του γηπέδου, μία ιστορία που όλος ο κόσμος της ξέρει πολύ περισσότερο από τους ξένους για το πώς ιδρύθηκε, το πώς εξελίχθηκε και αυτό οι νέοι δεν πρέπει να το χάσουν. Θα πρέπει να το διατηρήσουν επειδή μιλάμε για ένα κλαμπ ποδοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα και κοινωνικό, που το μετατρέπει σε ένα κλαμπ ανθρώπινο, σε ένα κλαμπ με αξίες, σε ένα κλαμπ με συναισθήματα, σε ένα κλαμπ της τιμής. Εδώ υπερασπιζόμαστε την τιμή της φανέλας και αυτό που προσπαθώ εγώ να μεταδώσω είναι η τιμή εκείνων που ήρθαν την πρώτη φορά, που ήταν οι πρόσφυγες. Εγώ νιώθω ότι ανήκω στην ΑΕΚ, παρόλο που δεν είμαι Έλληνας, παρόλο που είμαι εδώ σχεδόν δύο χρόνια αλλά προσαρμόστηκα γρήγορα σ’ αυτήν την ιστορία, έλαβα μέρος στην ιστορία όπου μέλη της υπήρξαν πάρα πολλοί άνθρωποι κι εγώ πλέον είμαι ένας από αυτούς και γι' αυτό νιώθω ευτυχισμένος».

Ας γυρίσουμε όμως τον χρόνο πίσω. Ποιος άραγε θα μπορούσε να φανταστεί ότι η ΑΕΚ μέσα σε τόσο μικρό διάστημα από πέμπτη και εκτός Ευρώπης θα γευόταν το νέκταρ της επιτυχίας του νταμπλ μετά από 45 χρόνια με την είσοδό της στην ολοκαίνουργια OPAP Arena; Το εκρηκτικό μείγμα του έμψυχου δυναμικού στα χέρια του Αλμέιδα πέταγε φωτιές. Παίρνοντας μια τρομερή ώθηση από την καυτή Νέα Φιλαδέλφεια, όπου η ενέργεια από τις εξέδρες μεταφερόταν στις 11 κιτρινόμαυρες φανέλες μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η στάμπα του Αλμέιδα με την πάροδο του χρόνου φαινόταν όλο και πιο έντονα. Με την πίεση ψηλά και την ένταση «έπνιγε» τους αντιπάλους και με τη νοοτροπία του νικητή έπαιρνε αυτό που ήθελε. Δεν ήταν φυσικά όλα ρόδινα από την αρχή. Χρειαζόταν χρόνος για να αφομοιωθεί ένας διαφορετικός τρόπος παιχνιδιού. Η αρχική σκέψη για τριάδα στην άμυνα εγκαταλείφθηκε γρήγορα, το 4-4-1-1 ή 4-4-2 (όπως θέλει ο καθένας να το χαρακτηρίζει) καθιερώθηκε και μαζί με αυτό βασικές μονάδες του ρόστερ μεταφέρθηκαν από τη φυσική τους θέση ή απέκτησαν έναν διαφορετικό ρόλο βάσει και των χαρακτηριστικών που είχαν. Και όλα αυτά διαμόρφωναν βδομάδα με τη βδομάδα ένα κύμα που είχε μια εκπληκτική ορμή παρασέρνοντας από το δεύτερο μισό της σεζόν τους πάντες.

Πάντα, ωστόσο, η πίστη στην ομάδα ήταν πάνω από όλα. «Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του τελευταίου αγώνα», τόνιζε και ξανατόνιζε ο «Πελάδο». Αποφασισμένος να παλέψει ως την ύστατη στιγμή για να κατακτήσει τον τίτλο. Η δυναμική του στα ντέρμπι έκανε την ΑΕΚ να φαντάζει κυρίαρχη, έχοντας καλύψει το χαμένο έδαφος και μπαίνοντας στην τελική ευθεία πετώντας σπίθες για το πρωτάθλημα. Όλα έγιναν σχεδόν όπως τα είχε φανταστεί. Την προτελευταία αγωνιστική η αρμάδα του Ματίας προσπέρασε τον Παναθηναϊκό και ο Αλμέιδα σήκωσε το τρόπαιο του πρωταθλητή στη γιορτινή Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί σαν το παιδί που ζει πάντα μέσα του, σαν ένας πιστός οπαδός της ΑΕΚ, με ένα κασκόλ στα χέρια το πανηγύρισε με την ψυχή του κάνοντας τον γύρο του θριάμβου και ξεσηκώνοντας την εξέδρα. Λίγες μέρες αργότερα η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα, η ΑΕΚ του Αλμέιδα θα ολοκλήρωνε ιδανικά τη σεζόν κατακτώντας και το Κύπελλο στον τελικό του Πανθεσσαλικού απέναντι στον ΠΑΟΚ. Παρότι με δέκα παίκτες από νωρίς, το ατσάλινο σύνολο των... σαμουράι του Αργεντινού κόουτς (θιασώτης του κώδικα Μπουσίντο άλλωστε όπως ο ίδιος έχει αναλύσει) έφτασε σε ένα ονειρικό νταμπλ.

Η δεύτερη σεζόν του Αλμέιδα στην ΑΕΚ άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Από τη μία ήταν η συμμετοχή στην Ευρώπη. Από την άλλη ήταν ο τρόπος που χάθηκε ο δεύτερος σερί τίτλος πρωταθλήματος στο τέλος. Για να βιώσει η ΑΕΚ αυτή την απογοήτευση στο φινάλε βέβαια είχαν προηγηθεί αρκετοί πεταμένοι βαθμοί μέσα στη σεζόν, σε παιχνίδια απέναντι σε μικρομεσαίους αντιπάλους. Όλα έδειχναν ότι τα πάντα θα παιζόντουσαν ξανά ως το τελευταίο δευτερόλεπτο του τελευταίου αγώνα. Στην τελική ευθεία των καθοριστικών play off, η ΑΕΚ κρατούσε στην Τούμπα και με τα δύο χέρια το τρόπαιο του πρωταθλήματος. Χωρίς κανείς να το περιμένει όμως ήρθαν τα πάνω-κάτω και από το 1-2 η γη χάθηκε κάτω από τα πόδια των παικτών του Αλμέιδα. Οι κιτρινόμαυροι, παρά το πληγωμένο ηθικό τους, το πάλεψαν όμως ως το τέλος. Κι αν ήταν λίγο τυχεροί και η μπάλα από την κεφαλιά του Ανσαριφάρντ στο «Βικελίδης» στην εκπνοή των καθυστερήσεων κατέληγε στα δίχτυα, τότε η Νέα Φιλαδέλφεια που ήταν με κομμένη την ανάσα ίσως είχε βιώσει μια ανεπανάληπτη στιγμή βγαλμένη από τα αγγλικά γήπεδα.

Ο ευρωπαϊκός χάρτης όμως, παρά τον αποκλεισμό από έναν πολύ απαιτητικό όμιλο στο Europa League, απέδειξε ότι η ΑΕΚ είχε κάνει βήματα μπροστά, ούσα ικανή να κοιτάξει στα μάτια κάθε αντίπαλο. Ο αποκλεισμός από το Champions League βέβαια λίγο νωρίτερα είχε στενοχωρήσει βαθιά τον Αλμέιδα. Φτάνοντας ένα βήμα πριν τους ομίλους με τα αστέρια, ήξερε και ο ίδιος εκείνη τη στιγμή πως είχε χαθεί μια μεγάλη ευκαιρία. Κάτι που είχε παραδεχθεί και στη συνέχεια ότι τον είχε επηρεάσει. Ωστόσο, αυτό που δεν έχασε ήταν η πίστη στην ομάδα του και πως θα μπορούσε να σταθεί στο ύψος της ακόμα και με δυνατές ευρωπαϊκές ομάδες, όπως αυτές που της έφερε στον δρόμο της η κληρωτίδα. Μπράιτον, Άγιαξ και Μαρσέιγ. Και όχι μόνο το έκανε, αλλά κατάφερε να πιάσει και την κορυφαία ίσως απόδοση κόντρα σε μια ομάδα επιπέδου Premier League, την οποία έπαιξε σαν τη γάτα με το ποντίκι και στο δεύτερο ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια μετά το έπος στο Μπράιτον. Το μεγάλο what if βέβαια θα είναι για πάντα το χαμένο τετ-α-τετ του Γιόνσον με τον Άγιαξ. Κάτι που ενδεχομένως να είχε γράψει αλλιώς την ιστορία...

Η τρίτη σεζόν του στην ΑΕΚ ήταν και η τελευταία του. Στενάχωρο για έναν άνθρωπο που συνδέθηκε με τόσο δυνατούς δεσμούς με την κιτρινόμαυρη Ιδέα και αγάπησε σφόδρα, αλλά και αγαπήθηκε όσο λίγοι. Τα χτυπήματα ήρθαν από νωρίς, με τον σοκαριστικό ευρωπαϊκό αποκλεισμό το κατακαλόκαιρο από τη Νόα που ταρακούνησε συθέμελα όλον τον οργανισμό. Μερικούς μήνες αργότερα ήρθε ακόμα ένα με το βαρύ 4-1 στο Φάληρο από τον Ολυμπιακό, με τον Αλμέιδα να έχει χάσει πλέον τη χαρά από το πρόσωπό του και να οδηγείται σε ένα ξέσπασμα μετά από την ήττα από τον Παναθηναϊκό τον Ιανουάριο στο ΟΑΚΑ. Κάτι που έβγαλε στην επιφάνεια ότι υπήρχαν εσωτερικά ζητήματα που έπρεπε να επιλυθούν για να μπορέσουν μαζί με τη νέα ιδιοκτησία του κλαμπ να συνεχίσουν μαζί. Μάριος Ηλιόπουλος και «Πελάδο» μετά τις συζητήσεις που έκαναν, έδωσαν τα χέρια για να ακολουθήσει ένα νικηφόρο σερί που διατηρούσε την ΑΕΚ δυνατά μέσα στο παιχνίδι και των δύο εγχώριων τίτλων.

Ξαφνικά, όμως, τα πάντα κατέρρευσαν και ήρθε μια κατηφόρα δίχως τέλος. Το κακό έγινε εκείνο το εφιαλτικό βράδυ του εκκωφαντικού 6-0 από τον Ολυμπιακό στο Φάληρο. Η απαράδεκτη εικόνα και το ντροπιαστικό αυτό σκορ έμελλε να διαλύσουν ψυχολογικά την ομάδα. Η ήττα που ακολούθησε πάλι από τον Ολυμπιακό στη Νέα Φιλαδέλφεια για το πρωτάθλημα έφερε ακόμα ένα πλήγμα στην ήδη ζαλισμένη ΑΕΚ που από εκεί και μετά δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της. Η έλλειψη αυτοπεποίθησης σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση του ρόστερ από τον Ιανουάριο και της μη ενίσχυσης του έφερναν το ένα στραβό αποτέλεσμα μετά το άλλο. Μαζί φυσικά και τα λάθη που έκανε και ο Αλμέιδα. Η ΑΕΚ δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι με το συγκλονιστικό αρνητικό σερί των έξι συνεχόμενων ηττών στα play off να την βαραίνει αφόρητα, υποχρεώνοντας την να τερματίσει τέταρτη.

Μοιραία κάπως έτσι ήρθε το τέλος, με τα φώτα να σβήνουν καθώς συν τοις άλλοις δεν υπήρχε χημεία και με τη νέα ιδιοκτησία. Παρά τις διαφορετικές απόψεις που μπορεί να υπάρχουν, είτε των φανατικών υποστηρικτών του, είτε των επικριτών του που θεωρούσαν ότι ο κύκλος του έκλεισε, ο Αλμέιδα συνολικά στα τρία χρόνια της παρουσίας του στην ομάδα ήταν ο άνθρωπος που έφερε ξανά το χαμόγελο στα πρόσωπα των ΑΕΚτζήδων. Η ενέργειά του, μαζί με την ενέργεια που έδινε ο κόσμος στην ομάδα στης Φιλαδέλφειας τα μέρη, την οποία ο ίδιος ο Αλμέιδα είχε επικαλεστεί τόσες και τόσες φορές, δημιούργησαν κάτι μοναδικό. Μια σχέση μεταξύ προπονητή και ομάδας που είχε ως βάση συστατικά από τα ρομαντικά χρόνια του ποδοσφαίρου, αλλά που ήταν αδύνατο να αποφύγει τη φθορά...