Οι μεγάλοι πρόεδροι του Ολυμπιακού!

Η συμβολή και η προσφορά της οικογένειας των Ανδριανόπουλων στον Ολυμπιακό είναι ανυπολόγιστη. Τεράστια και σε όλα τα επίπεδα. Οι αδερφοί που έπαιξαν στον Ολυμπιακό δεν ήταν πέντε που αναφέρονται στην προπολεμική πεντάδα αλλά έξι. Στο σύνολο τα παιδιά της οικογένειας που αγωνίστηκαν στον σύλλογο ήταν επτά. Από το 1925 έως το 1940 στον Ολυμπιακό προσέφεραν τις υπηρεσίες τους έξι Ανδριανόπουλοι.

Ο έβδομος αδερφός τους, Αριστείδης, ήταν ποδοσφαιριστής και αθλητής στίβου στον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Απεβίωσε το 1922 σε ηλικία μόλις 18 χρόνων, χτυπημένος από τύφο... Οι πέντε του Ολυμπιακού ή αλλιώς η χρυσή πεντάδα ήταν με τους Ντίνο, Γιώργο, Γιάννη, Βασίλη και Λεωνίδα. Από κοντά και ο αδερφός τους, Στέλιος. Για ένα διάστημα έπαιξε και αυτός στον Ολυμπιακό. Αρχικά ο Βασίλης είχε διαχωρίσει την θέση του από τα αδέρφια του καθώς ήταν επικεντρωμένος στον Πειραϊκό Σύνδεσμο, κάτι που άλλαξε.

Η αρχή πρέπει φυσικά να γίνει με τον Γιάννη Ανδριανόπουλο, τον οποίο τον συνόδευε το προσωνύμιο «δάσκαλος». Έπαιξε με την φανέλα της ομάδας έως το 1929. Ήταν προπονητής και πρόεδρος (1932 και 1933-1935) ενώ έγινε και πρόεδρος της ΕΠΟ και πρόεδρος της ΕΠΣ Πειραιά. Είχε μάθει πολλά για την μπάλα στην Αγγλία όπου σπούδαζε σε κολλέγιο στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν εκείνος που έμαθε στους παίκτες το να δίνουν την πάσα με την μία. Επίσης το άνοιγμα του παιχνιδιού από τα άκρα και την πλαγιοκόπηση με απευθείας σουτ. Είχε γεννηθεί το 1900. Πριν τον Ολυμπιακό έπαιξε στον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Ήταν πολύ μεγάλος τεχνίτης και ενώ μετείχε με την Εθνική στους Ολυμπιακούς της Αμβέρσας το 1920. Πέθανε το 1952 και ενώ ο γιός του, Ανδρέας, διετέλεσε Δήμαρχος Πειραιά, Βουλευτής αλλά και Υπουργός.

Ο Γιώργος ήταν ψηλός και σωματώδης. Ήταν τρία χρόνια πιο μικρός από τον Γιάννη και μεγάλα αποθέματα ψυχής και δύναμης. Εκτός από την μπάλα διέπρεψε και σε άλλα αθλήματα, όπως η ποδηλασία. Είχε το παρατσούκλι «Ποδάρας» και ενώ ήταν και δεινός σκόρερ, αν και δεν είχε τεχνική. Είχε όμως μεγάλη δύναμη, πάθος, προσωπικότητα και χαρακτήρα στο παιχνίδι του. Είχε και 12 χρόνια θητείας στον προεδρικό θώκο (1954 - 1967). Έκανε και μεγάλη διαδρομή στην πολιτική. Εκτός από Βουλευτής, έγινε Υπουργός Ναυτιλίας, πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς αλλά και Δήμαρχος Πειραιά. Απεβίωσε σε αγγλικό έδαφος και πιο συγκεκριμένα στο Λονδίνο.

Ο Ντίνος ήταν ο απόλυτος σταρ της εποχής του. Υπήρξε φοβερά δημοφιλής ως Πειραιώτης παίκτης. Ήταν ένας άνθρωπος ντόμπρος, απλός και έξω καρδιά. Ήταν όμως και δυναμικός και παθιασμένος όταν διαφωνούσε με κάτι. Τον φώναζαν «Μπούκουλο» καθώς δεν ήταν ψηλός και ενώ είχε και κάποια παραπανίσια κιλά. Ήταν σούπερ σκόρερ και εξίσου ικανός παίκτης. Είχε γεννηθεί το 1905 ενώ ήταν ο μοναδικός προερχόμενος από την Πειραϊκή Ένωση, έχοντας τεθεί αντίπαλος με τους Γιάννη, Γιώργο και Βασίλη από τον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Πέθανε 57 ετών. Μεγάλος... κανονιέρης ήταν και ο Βασίλης. Τον συνόδευε το προσωνύμιο «Κελεμές». Ένας φίλαθλος της εποχής όταν τον είχε δει να αγωνίζεται του το... κόλλησε από το όνομα ενός αλόγου που έτρεχε τότε στον Φαληρικό Ιππόδρομο και ήταν γρήγορο, ευέλικτο, ικανότατο και με στιλ... αριστοκρατίας.

Ο Βασίλης ήταν τρομερός παίκτης. Έπαιζε σχεδόν σε όλες τις γραμμές σε άξονα και επίθεση. Ήταν γρήγορος, αρκετά δυνατός για το κορμί που είχε και έβαζε θεαματικά γκολ με δυνατά και ευθύβολα σουτ. Είχε γεννηθεί το 1908. Εκτός από παίκτης ήταν παράγοντας του Ολυμπιακού, της ΕΠΟ και της ΕΠΣ Πειραιά. Δούλεψε και ως τεχνικός της Εθνικής και πέθανε το 1990. Υπήρξε φυσικά και ο Λεωνίδας. Ένας ζωντανός Θρύλος. Ένας... μύθος του Ολυμπιακού και του ποδοσφαίρου της εποχής του. Αν και γεννημένος το 1911 πρωταγωνίστησε γρήγορα στον στίβο με το τριπλούν και το κατοστάρι καθώς και στο ποδόσφαιρο. Το παρατσούκλι του ήταν «Στραβοσουγιάς» ή «Λιόλιος». Ο... μύθος λέει πως του το είχε δώσει μία πολύ καλή φίλη της μητέρας του. Η Γόμπου, που τον είδε δει να κοιμάται με τα πόδια του κουλουριαστά.

Μόλις αποχώρησε ο Γιάννης ο Γιώργος τον έπεισε να ασχοληθεί με την μπάλα. Ήταν πολύ δυνατός αν και πιτσιρικάς, διεμβολιστής, άκρως μαχητικός και εξαιρετικά γρήγορος. Ξεσήκωνε για πλάκα την κερκίδα. Στα 24 του χρόνια σταμάτησε το ποδόσφαιρο για να ασχοληθεί με το εμπόριο ρούχων και το κασμίρι. Είχε παίξει και στην Εθνική. Ο Στέλιος από την άλλη σταμάτησε την μπάλα το 1934. Εκτός από όλους αυτούς η οικογένεια είχε και τον Σταύρο, έναν όγδοο αδερφό που δεν έπαιζε ποδόσφαιρο. Αξίζει να σημειωθεί πως ποτέ στην ίδια ενδεκάδα δεν βρέθηκαν πάνω από πέντε Ανδριανόπουλοι.

Στην οικογένεια υπήρχε και μία αδερφή, η Νίνα. Γενικότερα ήταν μία οικογένεια με υψηλό μορφωτικό επίπεδο που ασχολιόταν με το εμπόριο που ήταν από τις πιο σεβάσμιες του Πειραιά και... κρατούσε από την Πόλη, το Ναύπλιο και την Τρίπολη.

Ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης ήταν ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στον Ολυμπιακό. Απεβίωσε σε ηλικία 91 ετών όντας επίτιμος πρόεδρος του συλλόγου. «Έφυγε» μία μέρα πριν τα 95α γενέθλια του συλλόγου που τόσο αγάπησε. Κηδεύτηκε με τη σημαία του Ολυμπιακού, που τόσο πολύ δέθηκε μαζί του.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 9 Σεπτεμβρίου 1929 και μεγάλωσε εκεί. Το 1963 άρχισε να ενεργοποιείται και το 1964 έγινε μέλος της εφορίας του Κολυμβητικού τμήματος και εν συνεχεία αναπληρωτής έφορος.

Το 1967 εξελέγη ως τακτικό μέλος στους 100 «Αθάνατους» και το ίδιο έτος εισήλθε στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ολυμπιακού ως έφορος του Κολυμβητικού τμήματος (κολύμβηση, υδατοσφαίριση και καταδύσεις). Στις 4 Δεκεμβρίου 1970 ανέλαβε παράλληλα και καθήκοντα αρχηγού του ποδοσφαιρικού τμήματος και εν συνεχεία και ταμίας μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1975.

Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. της ΕΠΟ στη δεκαετία του 1970 και ενώ το 1977 επέστρεψε στο διοικητικό συμβούλιο του Ολυμπιακού ως Α' αντιπρόεδρος, Γενικός Αρχηγός και υπεύθυνος του ποδοσφαιρικού τμήματος μέχρι τον Νοέμβριο του 1979. Στο διάστημα της θητείας του στο ποδόσφαιρο κατακτήθηκαν 3 Πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα.

Ακολούθησε νέα παρουσία του στο Δ.Σ. της ΕΠΟ. Το 1980 έγινε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΠΟ στο οποίο παρέμεινε έως τον Σεπτέμβριο του 1990 ως εκλεγείς αντιπρόεδρος, ταμίας και πρόεδρος διάφορων επιτροπών, μέλος της τεχνικής επιτροπής και έφορος Εθνικών Ομάδων. Από το 1992 έως το 2001 διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. της ΕΣΑΚΕ.

Το 1990 θα επέστρεφε στον Ολυμπιακό και από το 1991 έως το 2008 ήταν πρόεδρος του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού. Η παρουσία του και η προσφορά του είχε να κάνει με όλα τα τμήματα των Πειραιωτών. Από το 1991 ως πρόεδρος είχε κατακτήσει στο πόλο ανδρών 13 Πρωταθλήματα, 11 Κύπελλα, 8 νταμπλ, το Ευρωπαϊκό το 2002, το Ευρωπαϊκό Super Cup και στο βόλεϊ ανδρών 9 Πρωταθλήματα, 7 Κύπελλα, 6 Double και το Top Teams Cup το 2005. Υπήρξε και η συμβολή του στην Κολύμβηση με δεκάδες Πρωταθλήματα. Όποτε τον χρειάστηκε ο σύλλογος και ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές ήταν εκεί. Το 2008 η Γενική Συνέλευση τον ανακήρυξε ομόφωνα επίτημο πρόεδρο του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού και με αυτή την ιδιότητα εξακολουθούσε να μετέχει στη νέα διοίκηση.

Η περίοδος του προέδρου Νίκου Γουλανδρή, στον Ολυμπιακό ήταν από τις ιδιαίτερα σημαντικές από αγωνιστικής πλευράς και προσέφερε πολλές χαρές στους φιλάθλους του συλλόγου. Το διάστημα από το 1972 έως το 1975 έφερε τρία πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα προστέθηκαν. Το 1972-73 ο Ολυμπιακός θα έπαιρνε το νταμπλ, που ήταν και το Νο7 της ιστορίας του. Συγκέντρωσε 94 βαθμούς, με μία μόνο ήττα σε όλο το Πρωτάθλημα. Παράλληλα δέχθηκε μόλις 13 γκολ σε 34 ματς. Οι σερί κατακτήσεις Πρωταθλημάτων και τα δύο νταμπλ έβαλαν σε περίοπτη θέση στην ιστορία του πειραϊκού συλλόγου τον εφοπλιστή, Νίκο Γουλανδρή. Θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων προέδρων ever έχοντας προπονητές όπως τον τοπ Έλληνα, Λάκη Πετρόπουλο και ξένους όπως ο Μίλτον Βιέιρα και ο Λοσάντα.

Έριξε δε πολύ μεγάλα ποσά στον Ολυμπιακό παίρνοντας την αφρόκρεμα του ελληνικού ποδοσφαίρου τότε. Σε επίπεδο Ευρώπης μνημονεύεται από τότε η... σφαγιαστική διαιτησία του Παλοτάι στο 3-0 με αντίπαλο την Άντερλεχτ. «Το μόνο πράγμα που με στεναχωρεί σχετικά με τον θάνατό μου, είναι ότι θα πεθάνω και δεν θα μπορώ να βλέπω τον Ολυμπιακό», είχε πει χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά ο Κελεσίδης είχε μεταφέρει στην ΕΡΤ πώς ο Γουλανδρής του είχε πει: «Όλα κόκκινα είναι. Ο Ολυμπιακός είναι η ζωή μου». Η αποχώρησή του από τον Ολυμπιακό σίγουρα έπαιξε τον ρόλο της καθώς χωρίς εκείνον τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο. Μάλιστα για ένα πολύ μεγάλο διάστημα οι συζητήσεις και τα ρεπορτάζ για τους λόγους της αποχώρησής του έδιναν και έπαιρναν καθώς είχε μία πολύ δυναμική και κομβική παρουσία στα δρώμενα του συλλόγου.

Ο Σταύρος Νταϊφάς θα ήταν η διάδοχη κατάσταση στον Ολυμπιακό από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και μετά. Για τον Νταϊφά και το τι άνθρωπος ήταν είχε μιλήσει σε συνέντευξή της στο Gazzetta η Λόλα Νταϊφά: «Ο Σταύρος ήταν παθιασμένος με τον Ολυμπιακό. Ήταν «άρρωστος» Ολυμπιακός. Δεν έγινε δηλαδή επειδή είχε λεφτά και πήρε την ομάδα. Και μάλιστα έλεγε - εγώ εκείνη την περίοδο δεν τον ήξερα - ότι όταν παντρεύτηκε, αντί να καθυστερήσει η νύφη, καθυστέρησε αυτός γιατί η ομάδα έπαιζε Κύπελλο και είχε πάει στα πέναλτι. Και περίμενε τα πέναλτι! Ε, πήγε πιο αργά στο γάμο (γέλια)».

Όσο για τη φιλία του με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη και την περίφημη παρτίδα τάβλι; «Έπαιζαν τάβλι, αυτό το ξέρω. Εμαθα ότι ο Σταύρος είπε στον Βαρδινογιάννη: «Εγώ θα πάρω τον Ολυμπιακό». Δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει άλλη ομάδα. «Εσύ Παναθηναϊκός δεν είσαι;», τον ρώτησε... «Είσαι», του λέει. Αλλά εντάξει, το είχαν βάλει στοίχημα και έγινε η συμφωνία. Δηλαδή, ότι αν ο Βαρδινογιάννης έχανε στο τάβλι θα αγόρασε τον Παναθηναϊκό - όπως και έγινε. Αν έχανε ο Σταύρος δεν υπήρχε αυτή η περίπτωση».

Στην ερώτηση εάν οι σχέσεις τους μετά άλλαξαν πάρα πολύ είχε πει πώς «δεν μιλιόντουσαν. Εχθροί. Και όταν έφυγαν από το ποδόσφαιρο έπιασαν το νήμα από εκεί που το είχαν αφήσει. Επαιζαν και πάλι τάβλι μαζί».

Ο Νταϊφάς στη διάρκεια της παρουσίας του στον προεδρικό θώκο της ομάδας έφερε παίκτες όπως ο Τάσος Μητρόπουλος, ο Νίκος Αναστόπουλος και ο Γιάννης Γούναρης. Είχε ακόμα παίκτες του μεγέθους των Νοβοσέλατς, Νόιμαν, Γαλάκου και Σαργκάνη. Με δουλειά, υπομονή και καλούς χειρισμούς οδήγησε τον Ολυμπιακό σε νταμπλ, πρωταθλήματα και Κύπελλα. Κατέκτησε πέντε τίτλους πρωταθλητή Ελλάδας (1980, 1981, 1982, 1983 και 1987) και ένα Κύπελλο (1981, νταμπλ). Δούλεψε με προπονητές όπως ο Τόζα Βεσελίνοβιτς, ο Καζιμίρ Γκόρσκι, ο Χέλμουτ Σενέκοβιτς, ο Αλκέτας Παναγούλιας, ο Χάινς Χέερ, ο Θανάσης Μπέμπης καθώς και με τον Νίκο Αλέφαντο. Βίωσε βέβαια και την πιο μεγάλη τραγωδία στον Ολυμπιακό - και τη μεγαλύτερη στον ελληνικό αθλητισμό - που ήταν αυτή της Θύρας 7 στις 8 Φλεβάρη του 1981.

Σε μία από τις λιγοστές συνεντεύξεις του στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (στις 4 Ιουνίου του 2010) είχε αναφερθεί εκτενώς στην εμπλοκή του στα διοικητικά του Ολυμπιακού. «Στον Ολυμπιακό δεν πας για να βγάλεις χρήματα. Ο Ολυμπιακός δεν είναι μία ακόμα επιχείρηση, είναι ιδέα και πρέπει να ξέρεις από πριν πως θα βγεις ζημιωμένος. Έβαλα αρκετά χρήματα στον Ολυμπιακό, αλλά ποτέ δεν τα ζήτησα πίσω. Για παράδειγμα, το 1992, έβαλα 500.000 δολάρια και άλλα τόσα ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο Γιώργος Σαλονίκης και πέντε φίλοι εφοπλιστές και προχωρήσαμε. Και όταν έφυγα, δεν τα ζήτησα πίσω», είχε πει τότε.

Ο Νταϊφάς (Γερολιμένας Μάνης, 1927- Νέο Φάληρο, 24 Μαρτίου 2014) το 1987 έδωσε την διοικητική... σκυτάλη της ομάδας στον Γιώργο Κοσκωτά, που πήρε τότε τις μετοχές της. Πέρασε στην ιστορία για την φράση του πριν παραδώσει τις μετοχές της ΠΑΕ: «Ο Ολυμπιακός είναι ιδέα και δεν πωλείται»!

Από το 1993 έως και το 2010 και για μία σειρά πολλών ετών και στο ποδόσφαιρο αλλά και στο μπάσκετ ο Σωκράτης Κόκκαλης οδήγησε τον σύλλογο σε μία νέα εποχή, βάζοντας ουκ ολίγα χρήματα (στον Ολυμπιακό). Από τα «πέτρινα» χρόνια ο Ολυμπιακός βρέθηκε να πρωταγωνιστεί ξανά, να παίρνει 7 σερί Πρωταθλήματα ξεκινώντας από το 1997 και μετά, να έχει παίκτες όπως οι Ζιοβάνι, Ριβάλντο, Τζόρτζεβιτς, Καρεμπέ, Γιαννακόπουλος, Αλεξανδρής και τόσοι ακόμα και βέβαια να αποκτά για πρώτη φορά δικό του γήπεδο αλλά και το προπονητήριο στον Ρέντη. Στο διάστημά του ο Ολυμπιακός κατέκτησε 12 πρωταθλήματα (τα 7 ήταν συνεχόμενα), 4 Κύπελλα (ισάριθμα νταμπλ) και 3 Super Cup.

Γεννημένος στις 27 Μαϊου του 1939 ο άλλοτε πρόεδρος του Ολυμπιακού θήτευσε στην ομάδα για πολλά χρόνια. Υπήρξε πρόεδρος της ΠΑΕ Ολυμπιακός για 17 χρόνια. Ήταν εκεί από το 1993 ως το 2010 και ενώ υπήρξε πρόεδρος της ΚΑΕ Ολυμπιακός από το 1991 ως το 2004. Το 2010 και έπειτα από αρκετές διαπραγματεύσεις και τη σχετική αναζήτηση - καθώς ήθελε να είναι σίγουρος για την επόμενη ημέρα των Πειραιωτών - παρέδωσε την ομάδα στον Βαγγέλη Μαρινάκη και ενώ είχε βιώσει και μία περίοδο αμφισβήτησης.

• Οι μεταγραφές που... έριξαν τα τσιμέντα! (pics)

Φυσικά υπάρχουν και ατάκες του που έχουν αφήσει... εποχή. Από φράσεις του στιλ «αλλη μία τελευταία (ερώτηση) γιατί θέλουμε να δούμε και τα play offs» και ότι «εμείς θέλουμε να γίνει ένα σωστό παιχνίδι. Καλοδεχούμενοι οι πελάτες μας. Και στους πελάτες πάντα φέρνονται με ευγένεια» μέχρι και δηλώσεις για... κότες: «Είδαμε την καλή ομάδα στα Γιάννενα που με κάθε σφύριγμα του διαιτητή διαμαρτύρονται και φωνάζουν. Στην Ευρώπη όμως κότες»!

Χρόνια μετά την αποχώρησή του και έπειτα από την κατάκτηση του Conference League ο Κόκκαλης με γραπτή του δήλωση συνεχάρη άπαντες στον σύλλογο αναφέροντας πώς «ο Ολυμπιακός μας έγραψε μία ακόμη θρυλική αλλά και ξεχωριστή σελίδα στα 100 χρόνια της ιστορίας του, με την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τροπαίου για ελληνικό σύλλογο στο ποδόσφαιρο. Θέλω να συγχαρώ τη διοίκηση,τους παίκτες και τον προπονητή της ομάδας, αλλά πάνω από όλους τον υπέροχο λαό μας για αυτόν τον θρίαμβο».

Σε ουκ ολίγες περιπτώσεις στην ιστορία του Ολυμπιακού μετά από μία δύσκολη συγκυρία ή μία φοβερά δύσκολη περίοδο βρισκόταν ένας επιχειρηματίας ή ένας άνθρωπος για να δώσει τη λύση. Για να ανοίξει τον κατάλληλο... δρόμο προς την επιστροφή του club στις επιτυχίες. Το 2010 και συγκεκριμένα στις 18 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς η προεδρική σκυτάλη περνάει στον Βαγγέλη Μαρινάκη, που ο πατέρας του, ο Μιλτιάδης, είχε υπηρετήσει τον σύλλογο από διοικητικό πόστο. Εκτός αυτού αρκετά πριν αναλάβει την ΠΑΕ (διαδεχόμενος τον Κόκκαλη) ο κ. Μαρινάκης βοηθούσε αισθητά τμήματα του συλλόγου, όπως το βόλεϊ.

Επένδυσε πολλά χρήματα στην ομάδα την οποία βρήκε σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση (και σε επίπεδο Ακαδημιών γενικά υποδομών αλλά και των γηπέδων του συλλόγου), ισοφάρισε την επίδοση της περιόδου του Κόκκαλη με τις επτά σερί κατακτήσεις Πρωταθλημάτων (από το 2011 έως το 2017), έφερε παίκτες στο Λιμάνι όπως οι Μοντέστο, Ριέρα και Ιμπαγάσα ή και ο Φουστέρ - αλλά και μεγάλα ονόματα όπως οι Μαρσέλο, Χάμες και Γουίλιαν - αλλά και προπονητές όπως οι Ερνέστο Βαλβέρδε και Μίτσελ και εν έτει 2024 έγραψε την πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία του Ολυμπαικού ως προς την Ευρώπη με την κατάκτηση του Conference League με το 1-0 του Ελ Καμπί με τη Φιορεντίνα στην OPAP Arena (με προπονητή τον Μεντιλίμπαρ και αρχηγό τον Φορτούνη) και ενώ είχε προηγηθεί το Youth League, το οποίο είχαν πάρει τα μεγάλα ταλέντα του συλλόγου (με το 3-0 επί της Μίλαν), όπως οι Μουζακίτης και Κωστούλας. Έτσι σε μία χρονιά ο Ολυμπιακός πέτυχε κάτι μοναδικό. Έγινε το πρώτο club με ευρωπαϊκό σε άνδρες αλλά και Νέους.

• Μαρινάκης στο Sky Sports: «Ξεχωριστή στιγμή όταν πήγα το Conference στον τάφο του πατέρα μου, ήθελα να δείξω τι πέτυχα σε εκείνον που με ενέπνευσε»

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης - που είναι και νυν πρόεδρος της Διοργανώτριας Αρχής της Stoiximan Super League 1 - εκτός από τον Ολυμπιακό προχώρησε το 2017 στην αγορά της Νότιγχαμ Φόρεστ ενώ στο group των ομάδων που έχει είναι και η Ρίο Άβε. Όταν είχε μιλήσει στο Sky Sports είχε σταθεί στο τι σήμαινε αυτό το ιστορικό ευρωπαϊκό τρόπαιο για εκείνον σε σχέση με τον πατέρα του, που είχε φύγει από τη ζωή. Δείχνοντας ιδιαίτερα συγκινημένος είχε πει πώς «ο τάφος του είναι εδώ στον Πειραιά αλλά επίσης στείλαμε το τρόπαιο και στην Κρήτη, απ' όπου καταγόμαστε και πήγε και σε όλη την Ελλάδα. Ήταν μία ξεχωριστή στιγμή διότι είναι σημαντικό το να δείξω το τι κατάφερα στον άνθρωπο που με ενέπνευσε να τα κάνω όλα αυτά. Είναι καλό να μην ξεχνάς τις ρίζες σου. Καλό για όλους μας. Ήταν κάτι για το οποίο είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου και έτσι έγινε».

Μάλιστα αναφορικά με τον Ολυμπιακό και τη Φόρεστ ήταν ξεκάθαρος στο ότι «μπορείτε να δείτε με τις ομάδες που έχω εμπλακεί, τις δύο ομάδες στην Ελλάδα και την Αγγλία: ο Ολυμπιακός είναι με διαφορά η πιο μεγάλη ομάδα στην Ελλάδα. Ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας υποστηρίζει τον Ολυμπιακό. Η Φόρεστ είναι μία από τις πιο μεγάλες ομάδες στην Αγγλία. Είναι τα πράγματα που έχουμε πετύχει με αυτή τη βάση των υποστηρικτών. Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Τα δύο αδέρφια, Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος, έχουν συνδέσει τα ονόματά τους με τον σύλλογο από το 2004 έως και σήμερα, έχοντας πετύχει ιστορικότατα επιτεύγματα. Είναι το back to back σε ευρωπαϊκό και συνολικά οι δύο κατακτήσεις της Ευρωλίγκας (το 2012 με τη ΤΣΣΚΑ και το 2013 με τη Ρεάλ Μαδρίτης), εκπληρώνοντας τα όνειρά τους σε σχέση με τους Ερυθρόλευκους.

Γράφοντας παραπάνω τη χρονιά του 2004 να εξηγήσουμε πώς από τότε άρχισαν να εμπλέκονται στα διοικητικά της ΚΑΕ αλλά την ομάδα την ανέλαβαν το 2009 και από τότε έδωσαν ότι καλύτερο μπορούσαν στον σύλλογο, φέρνοντας ξένους παίκτες όπως τους Τσίλντρες, Τεόντοσιτς και Κλέιζα και Έλληνες όπως τους Μπουρούση, Παπαλουκά και Παπανικολάου και φυσικά τον Legend Βασίλη Σπανούλη. Τον Ιούνιο του 2011 τα δύο αδέρφια είχαν πάρει την απόφαση να αποχωρήσουν μετά τα όσα συνέβαιναν στο ελληνικό μπάσκετ. Τελικώς θα συνέχιζαν στην ομάδα.

Τη σεζόν 2018 - 2019 ο Ολυμπιακός θα λάμβανε την απόφαση να αποχωρήσει στο ημίχρονο του ημιτελικού Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ ως την ύστατη μορφή διαμαρτυρίας για τις επί σειρά ετών αποφάσεις των διαιτητών και στη συνέχεια υπήρξε η απόφαση για μη συμμετοχή στην Α1 αλλά παραμονή στην Ευρωλίγκα. Τα δύο αδέρφια θα επέμειναν ως προς στην προσπάθειά τους και θα κατάφερναν να οδηγήσουν μαζί με παίκτες και τεχνικό staff την ομάδα - εκτός από τις κατακτήσεις ευρωπαϊκών τίτλων - και Πρωταθλημάτων όπως εκείνο με το buzzer beater τρίποντο του Βασίλη Σπανούλη με τον Παναθηναϊκό.

Ο Ολυμπιακός έχει στο παλμαρέ του 3 Ευρωλίγκες: το 1997 στη Ρώμη με MVP τον Ρίβερς με το 73-58 επί της Μπαρτσελόνα, το 2012 στην Κωνσταντινούπολη με MVP τον Σπανούλη με το 62-61 με τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας με το... πεταχτάρι του Πρίντεζη και το 2013 στο Λονδίνο με το 100-88 με τη Ρεάλ Μαδρίτης με MVP ξανά τον Σπανούλη.

Ο Γιώργος Αγγελόπουλος μίλησε στα φετινά Gazzetta Awards για τον Γιώργο Μπαρτζώκα και τη στήριξη της διοίκησης προς αυτόν αλλά και τις καλές και δύσκολες στιγμές λέγοντας πώς «η στήριξη στον κόουτς ήταν δεδομένη από την πρώτη στιγμή αλλά αυτό το κέρδισε. Κάθε μέρα, μας δείχνει ότι το αξίζει. Όταν αποφασίσαμε να τον εμπιστευτούμε το 2012, κλήθηκε να διαδεχθεί τον μεγάλο Ντούσαν Ίβκοβιτς, έναν θρύλο του παγκοσμίου μπάσκετ.

Νομίζω ότι αυτά ήταν πολύ δύσκολο και και ήθελε πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη και στήριξη εκείνη τη στιγμή. Καταφέραμε μέσα σε ένα χρόνο να κατακτήσουμε το back-to-back της EuroLeague για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ με εκπληκτικό μπάσκετ. Αλλά επειδή αθλητισμός δεν είναι μόνο ευχάριστες στιγμές, υπήρξαν και δύσκολες στιγμές. Στη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό, όταν αποφασίσαμε να του εμπιστευτούμε για δεύτερη φορά την ομάδα, τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός με δική μας δύσκολη απόφαση δεν συμμετείχε στην Α1. Καθίσαμε, μιλήσαμε και σε σύντομο χρονικό διάστημα, αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε το νέο όραμα του Ολυμπιακού εκείνη την εποχή και από τότε ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει, πρωταθλήματα, Κύπελλα, Super Cup, double και τρεις συνεχόμενες συμμετοχές σε Final 4 στην EuroLeague. Οπότε νομίζω ότι αυτό είναι το όραμα και η στήριξη είναι δεδομένη».